Χρησιμοποιούμε τα cookies στην ιστοσελίδα μας, σύμφωνα με την Οδηγία 2009/136/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Μάξιμος Χαρακόπουλος | Νέα Δημοκρατία - Άρθρα
Menu
A+ A A-

Ο κίνδυνος της μέγγενης…

Πρωτο Θεμα

Ο κίνδυνος της μέγγενης…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η σοφή ρήση ότι ενός κακού μύρια έπονται επιβεβαιώνεται περίτρανα στην περίπτωση της πατρίδας μας. Αρχικώς, προέκυψε μια πρωτοφανή οικονομική κρίση, απότοκο χρόνιων προβλημάτων που κρύβαμε επιμελώς κάτω από το χαλί, και η οποία βοηθούντος των ψευδαισθήσεων και του ισχυρού ρεύματος του λαϊκισμού, που εκφράζει και η παρούσα κυβέρνηση, ακόμη συνεχίζει να κατατρώει τα σωθικά της παραγωγικής μας βάσης. Ταυτοχρόνως, όμως, στο ρευστό και ασταθές διεθνές περιβάλλον, μαζεύτηκαν και μαύρα σύννεφα στη γειτονιά μας που απειλούν να τινάξουν στον αέρα την όποια σταθερότητα έχει κατακτηθεί τις τελευταίες δεκαετίες. Και το χειρότερο είναι ότι οι εξελίξεις μπορεί να ρουφήξουν και εμάς στη δίνη απρόβλεπτων συνεπειών.
Μετά την Τουρκία, η οποία τελευταίως έχει υποτροπιάσει επικίνδυνα, έχοντας ως πρόεδρο έναν οιονεί σουλτάνο, που απειλεί θεούς και δαίμονες για να περάσει το δικό του νεο-οθωμανικό όραμα, τώρα έχουμε την ανάφλεξη στα Σκόπια και την επιθετικότητα της Αλβανίας. Δηλαδή, πλην της Βουλγαρίας, όλες οι χώρες με τις οποίες έχουμε χερσαία σύνορα βρίσκονται σε αναβρασμό. Αν αυτό δεν είναι λόγος συναγερμού, ειδικά στην κατάσταση που βρισκόμαστε σήμερα, το τι μπορεί να είναι;
Ξεκινώντας από την Αλβανία, είναι πλέον φανερό ότι τα Τίρανα, με την υποστήριξη της Άγκυρας, κινούνται με βάση τους οραματισμούς της Μεγάλης Αλβανίας. Ο αλβανικός μεγαλοϊδεατισμός έχει καταστεί μέρος της επίσημης ρητορείας. Η γειτονική χώρα, παραβλέποντας την αδήριτη ανάγκη προσαρμογής της στα ευρωπαϊκά στάνταρτ, αλλά και τον περιορισμό παράνομων δραστηριοτήτων κυρίως στην παραγωγή και εξαγωγή ναρκωτικών ουσιών που έχει γίνει πραγματική μάστιγα, επιδιώκει να συσπειρώσει με εθνικιστικά συνθήματα.
Θύμα αυτής της πολιτικής συμπεριφοράς είναι, βεβαίως, και η ελληνική μειονότητα της Βορείου Ηπείρου, της οποίας καταπατώνται θρασύτατα τα δικαιώματα. Σε κάποιες περιοχές έχουμε ακόμη και αρπαγή των περιουσιών των Ελλήνων, κατά τρόπο αυθαίρετο, που δεν συνάδει με κράτος δικαίου. Ταυτόχρονα, διατηρείται «ζεστό» το θέμα της Τσαμουριάς, που συμπεριλαμβάνεται στον «ολοκληρωμένο» χάρτη της Μεγάλης Αλβανίας.
Επιπλέον, επικίνδυνη κινητικότητα παρατηρείται και στην νότια Σερβία, στις περιοχές του Πρέσεβο και Μπουγιάνοβατς, όπου ζει συμπαγής αλβανικός πληθυσμός, και ταράζει τις σχέσεις με το Βελιγράδι, παράλληλα με τις μόνιμες αντιθέσεις εντός του Κοσσυφοπεδίου.
Το μεγαλύτερο, όμως, πρόβλημα εντοπίζεται στα Σκόπια. Εκεί, ήδη, μεταξύ των Σλάβων και των Αλβανών, ηχούν δυνατά τα τύμπανα του πολέμου. Για χρόνια ο τυφλωμένος εθνικισμός των Σλάβων των Σκοπίων επέλεξε να κάνει λάβαρό του το ανιστόρητο ιδεολόγημα του «μακεδονισμού». Ο Νίκολα Γκρουέφσκι και όσοι τον ακολούθησαν, θεωρώντας τους εαυτούς τους ως απευθείας απογόνους του Μεγάλου Αλεξάνδρου και δικαιούχους της μακεδονικής γης μέχρι τη Θεσσαλονίκη, έφεραν το κράτος τους στο χείλος του γκρεμού.
Το μεγαλύτερο λάθος τους ήταν ότι επέλεξαν ως εχθρό τον μόνον από τους γείτονές τους που επιθυμούσε την ακεραιότητά τους: την Ελλάδα. Και σήμερα το πληρώνουν ακριβά, αν και μάλλον ακόμη αδυνατούν να κατανοήσουν το σφάλμα τους.
Ήδη, όμως, ο νέος πρόεδρος της Βουλής, εκεί που χύθηκε κυριολεκτικά αίμα από την πρόσφατη εισβολή των οπαδών του VMRO-DPMNE, και ο οποίος ανήκει στην αλβανική μειονότητα, φωτογραφίζεται με καμάρι στο γραφείο του δίπλα από την αλβανική σημαία.
Παρά τις παρεμβάσεις της διεθνούς κοινότητας, που, δυστυχώς, δεν έχει ενιαία στάση στην κρίση των Σκοπίων, είναι πολύ πιθανό να δούμε να εκτροχιάζεται η κατάσταση. Δύσκολα θα πειστεί ο πρόεδρος Γκιόργκι Ιβανόφ να δώσει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον Σοσιαλδημοκράτη αρχηγό της αντιπολίτευσης, Ζόραν Ζάεβ, που θα σημάνει ότι οι Αλβανοί όχι μόνο θα μπουν στην κυβέρνηση αλλά θα υλοποιήσουν τα σχέδιά τους για συγκυριαρχία του κράτους. Η πιθανότητα ακόμη και της έκρηξης μιας ένοπλης αντιπαράθεσης δεν μπορεί να αποκλειστεί.
Τι πρέπει η Ελλάδα να πράξει απέναντι σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο; Το κουβάρι είναι πολύ μπλεγμένο και η θέση μας δύσκολη, δεδομένων των θέσεων που έχουν οι αντίπαλες πλευρές έναντι του ελληνισμού. Εν πάση περιπτώσει, το βέβαιο είναι ότι για τα ελληνικά συμφέροντα θα ήταν καταστροφική η πιθανότητα δημιουργίας της Μεγάλης Αλβανίας, ιδιαίτερα αν αυτή ήταν στρατηγικός σύμμαχος της Τουρκίας. Σ’ αυτήν την περίπτωση η Ελλάδα θα βρισκόταν μονίμως υπό την πίεση μιας κανονικής γεωπολιτικής μέγγενης.

Ο δρ Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι αναπληρωτής τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης.

 Το άρθρο του Μαξίμου Χαρακόπουλου δημοσιεύθηκε σήμερα 21.05.17 στην εφημερίδα "Πρώτο Θέμα".

Read more...

"Σουλτάνος σε αχαρτογράφητα νερά..."

eleftheria

Σουλτάνος σε αχαρτογράφητα νερά...

του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Το πλακάτ που κρατούν οι διαμαρτυρόμενοι για νοθεία γράφει Hayir bitmedi/το Όχι δεν τελείωσε. Το ανέλπιστο για την αντιπολίτευση 49% του Hayir/Όχι σε μια προεκλογική εκστρατεία κατά την οποία για την επικράτηση του Evet/Ναι επιστρατεύθηκε το κράτος, τα τζαμιά, και η πλειοψηφία των ΜΜΕ, δικαιολογεί την εμφανή δυσθυμία του Ερντογάν στις δηλώσεις του μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων του δημοψηφίσματος.
Μια νέα ημέρα, ωστόσο, ξημέρωσε στις ευρωτουρκικές αλλά και στις ελληνοτουρκικές σχέσεις μετά το πρόσφατο δημοψήφισμα στην Τουρκία που καθιστά "σουλτάνο" τον πρόεδρο της δημοκρατίας. Ουδείς μπορεί να προδικάσει την πορεία της γείτονος υπό την απόλυτη, πλέον, εξουσία του απρόβλεπτου Ταγίπ Ερντογάν.
Αν κάτι επιβεβαίωσε το, αμφισβητούμενο για το οριακό του αποτέλεσμα από διεθνείς παρατηρητές και αντιπολίτευση, δημοψήφισμα είναι ότι η Τουρκία είναι μια βαθιά διχασμένη χώρα. Η γεωγραφία του Ναι και του Όχι στον εκλογικό χάρτη είναι ενδεικτική. Τα παράλια, τα μεγάλα αστικά κέντρα, η Πόλη, η Σμύρνη –γκιαούρ Ιζμίρ/άπιστη Σμύρνη, έτσι την αποκαλεί ακόμη και τώρα ο Ερντογάν, με την ονομασία δηλαδή που είχε όταν η πλειοψηφία του πληθυσμού της ήταν ελληνική- η Αττάλεια, αλλά και η Άγκυρα, η πρωτεύουσα, έδωσαν την υπεροχή στο Όχι. Αντίθετα, στη μικρασιατική ενδοχώρα της Ανατολίας, εκεί όπου ζουν βαθύτατα συντηρητικοί και ευσεβείς μουσουλμάνοι, που βελτίωσαν την οικονομική και κοινωνική τους θέση στα χρόνια της διακυβέρνησης Ερντογάν, θριάμβευσε το Ναι.
Ωστόσο, έστω και οριακά, έστω και σε συνθήκες διχασμού ή ορθότερα τριχασμού -γιατί στο Όχι δεν συμπεριλαμβάνονται μόνον οι κοσμικοί, κεμαλικοί, εθνικιστές, αλεβίτες, αλλά και οι Κούρδοι που έχουν δικό τους όραμα για το αύριο- ο Ερντογάν αυτή τη στιγμή είναι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού. Σχεδόν 100 χρόνια μετά την μικρασιατική καταστροφή -για τους Τούρκους είναι kurtulus savasi/πόλεμος σωτηρίας- και την εγκαθίδρυση από τον Κεμάλ Ατατούρκ της Τουρκικής Δημοκρατίας που διαδέχθηκε την Οθωμανική αυτοκρατορία, ο Ερντογάν φιλοδοξεί να αναδειχθεί ως νέος Ατατούρκ (πατέρας των Τούρκων), με υπερεξουσίες σουλτάνου αλλά και χαλίφη, ηγέτη του σουνιτικού Ισλάμ. Με άλλοθι την απόπειρα πραξικοπήματος το καλοκαίρι, η Τουρκία του Ερντογάν διολισθαίνει καθημερινά σε μια ανατολικού τύπου δεσποτεία, με ενός ανδρός αρχή και ουσιαστική κατάλυση της διάκρισης των εξουσιών. Η αύξηση της βίαιης καταστολής, του αυταρχισμού, των διώξεων όχι μόνο κατά πολιτικών αντιπάλων που φυλακίζονται, αλλά και δημοσίων λειτουργών, εκπαιδευτικών, δημοσιογράφων, δικαστικών και αστυνομικών, η λογοκρισία στον Τύπο και η περιστολή της ελευθερίας του λόγου διευρύνουν το χάσμα της ΕΕ με την Τουρκία. Ουδόλως, όμως, δείχνει να ενδιαφέρεται η Άγκυρα για τις σχέσεις της με την Ευρώπη. Το αφήγημα για την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας, που συνεπάγεται την υποχρέωσή της να σεβαστεί τους ευρωπαϊκούς κανόνες για να ενταχθεί στην ευρωπαϊκή οικογένεια, εγκαταλείπεται για τα καλά, καθώς έχει κουράσει τους Τούρκους που αναμένουν πλέον του μισού αιώνα στον προθάλαμο της ΕΕ. Εξ ου και η απειλή Ερντογάν για επαναφορά της θανατικής ποινής. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το γεγονός ότι ανέβασε τους τόνους στην προεκλογική περίοδο απευθυνόμενος σε ευρωπαϊκές ηγεσίες με απίθανους χαρακτηρισμούς, όπως απόγονοι των ναζί. Και δεν του βγήκε σε κακό, καθώς ακόμη και οι Τούρκοι εκτός Τουρκίας, κυρίως στη Γερμανία και στην Ολλανδία, ψήφισαν μαζικά υπέρ του Ναι. Βεβαίως, πρέπει να γνωρίζουμε ότι οι Τούρκοι μετανάστες προέρχονται κυρίως από τις φτωχές περιοχές της Ανατολίας. Σε κάθε περίπτωση, είναι αξιοσημείωτο το ότι παιδιά δεύτερης και τρίτης γενιάς μεταναστών τουρκικής καταγωγής είχαν αυτήν την εκλογική συμπεριφορά. Η στάση τους εκ των πραγμάτων διευρύνει τον προβληματισμό για τις δυνατότητες ενσωμάτωσης μουσουλμανικών πληθυσμών στην ευρωπαϊκή πραγματικότητα. Το ισχυρό Ναι είναι ένα καμπανάκι για την ακολουθούμενη πολιτική της λεγόμενης πολυπολιτισμικής Ευρώπης και αφορμή ενδοσκόπησης για το κατά πόσο αυτή πέτυχε ή απέτυχε.
Πάντως, ο Ερντογάν εκφράζει σε μεγάλο βαθμό την τουρκική κοινή γνώμη που θεωρεί ότι η Ευρώπη δεν τους θέλει γιατί είναι μουσουλμάνοι, και οι ευρωπαϊκές ενστάσεις για τα κριτήρια που δεν εκπληρούνται από την Άγκυρα είναι προφάσεις. Ο Τούρκος πρόεδρος εκμεταλλεύτηκε αυτό στο έπακρο κατά την προεκλογική του εκστρατεία, επιμένοντας ότι η Ευρώπη είναι ένα χριστιανικό κλαμπ. Έφθασε στο σημείο να κάνει ολόκληρο σόου για τη συνάντηση που είχαν -με αφορμή τη συμπλήρωση των 60 χρόνων από την ιδρυτική διακήρυξη της Ρώμης για την τότε ΕΟΚ- οι Ευρωπαίοι ηγέτες με τον πάπα Φραγκίσκο, λέγοντας ότι είναι νέοι σταυροφόροι απέναντι στο Ισλάμ.
Από την άλλη πλευρά είναι χαρακτηριστικές οι συγκρατημένες δηλώσεις από Ευρωπαίους αξιωματούχους, που έχουν επίγνωση του πολυπαραγοντικού προβλήματος των σχέσεων της ΕΕ με την Τουρκία και της δυνατότητας εκβιασμού της Άγκυρας με τα, εν αναμονή εξόδου στην Ευρώπη, εκατομμύρια των προσφύγων στα παραλία της Μικρασίας. Είτε μας αρέσει είτε όχι ο Ερντογάν είναι ο νικητής, για την ώρα, και πρέπει να βρεθεί ένα Modus Vivendi μαζί του. Το ίδιο ισχύει και για την Ελλάδα που βρίσκεται σ’ αυτήν τη γειτονιά με τα τόσα προβλήματα. Η Τουρκία είναι μια πολυπληθής χώρα, η οποία βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι γεωφυσικό και εκμεταλλεύεται στο έπακρο αυτή τη στιγμή τη γεωστρατηγική της θέση και την αναστάτωση που υπάρχει στα νοτιοανατολικά της σύνορα. Η χώρα μας από την άλλη απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα πρέπει να δείξει αποφασιστικότητα και αυτοσυγκράτηση, ώστε να αποφύγουμε πιθανές εμπλοκές. Και βεβαίως να ενισχύσει την εικόνα του σοβαρού εταίρου και αξιόπιστου συμμάχου στην ασταθή περιοχή μας, στον οποίο μπορεί να βασίζεται η Δύση. Γι’ αυτό όμως, χρειάζεται το ταχύτερο δυνατό η Ελλάδα να ορθοποδήσει οικονομικά και να αναπροσαρμόσει την πολιτική της, με βάση τα νέα δεδομένα σε κλίμα εθνικής συνεννόησης.

Ο δρ Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι αναπληρωτής τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην ¨ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ¨την Κυριακή 23 Απριλίου 2017

Read more...

Τα ποτά, οι γυναίκες και η χαμένη λάμψη…

eleftheria

Τα ποτά, οι γυναίκες και η χαμένη λάμψη…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η εξηντάχρονη, πια, Ευρωπαϊκή Ένωση –κάποτε ιδιαίτερα ελκυστική- δείχνει να περνά βαθιά κρίση ταυτότητας. Οι εορτασμοί για τα 60 χρόνια της ΕΕ στη Ρώμη δεν είχαν τη λάμψη που θα ταίριαζε σε αυτό το σπουδαίο εγχείρημα μιας πραγματικά ενωμένης Ευρώπης. Αντιθέτως, στους πολίτες των κρατών-μελών κυριαρχεί μια δυσπιστία για το μέλλον της κοινής αυτής πορείας που ξεκίνησε το μακρινό 1957, δώδεκα μόλις χρόνια μετά το τέλος του αιματηρότερου πολέμου στην ιστορία της ανθρωπότητας. Η εικόνα που παρουσιάζει σήμερα η Ένωση είναι μάλλον μακράν αυτής που είχαν οραματιστεί οι πραγματικοί Ευρωπαίοι «πατέρες» της. Το όραμα, σύμφωνα με τον Ντε Γκωλ, για μια Ευρώπη από τον Ατλαντικό μέχρι τα Ουράλια, που σταδιακά θα αγκάλιαζε όλους τους λαούς της ηπείρου, ξεθώριασε. Τι πήγε, όμως, στραβά και σήμερα η ΕΕ έχει χάσει την ελκτική δύναμη που είχε μόλις πριν λίγα χρόνια;
Χωρίς αμφιβολία, το σαράκι της σημερινής κατάστασης «δούλευε» καιρό. Από την εποχή που άρχισαν να φεύγουν οι μεγάλοι Ευρωπαίοι ηγέτες, που οδηγούσαν τους λαούς τους προς το μέλλον και δεν άφηναν να σέρνονται από τις μικροπολιτικές ανάγκες της στιγμής. Ντε Γκωλ, Αντενάουερ, Ντ’Εστέν, Σμιτ και ο δικός μας Κωνσταντίνος Καραμανλής υπήρξαν πολιτικοί με εμπεδωμένη ευρωπαϊκή συνείδηση και κουλτούρα και ταυτόχρονα βαθιά πατριώτες. Κατόρθωναν να συνδυάζουν και τα δύο αυτά στοιχεία, χωρίς το ένα να βαίνει σε βάρος του άλλου. Δεν έβλεπαν την ΕΟΚ τότε ως πεδίο επιβολής των ιδιαίτερων συμφερόντων των κρατών τους. Αυτό το στοιχείο, δυστυχώς, χάθηκε στην πορεία. Όσο η Ένωση διευρυνόταν -ιδιαιτέρως μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού- και παρά τις κοινές διακηρύξεις, κάπου χάθηκε ο πρωταρχικός στόχος.
Κατ’ αρχάς, η Ευρώπη θέλησε να ξεκόψει με τις ρίζες της. Αυτό έγινε ξεκάθαρο κατά τη διάρκεια της συζήτησης για την καθιέρωση του ευρωπαϊκού Συντάγματος με την άρνηση κάθε αναφοράς στο προοίμιο του στο χριστιανικό παρελθόν της γηραιάς ηπείρου. Απαρνήθηκε, λοιπόν, τις χριστιανικές της καταβολές, δηλαδή την ψυχή της. Στο όνομα μιας ασαφούς πολυπολιτισμικότητας, που λίγο αργότερα θα γινόταν μπούμερανγκ για τον ευρωπαϊκό κόσμο, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έκαναν ένα άλμα στο κενό που σήμερα μας απειλεί με καταποντισμό. Αντιθέτως, παρά την αναμφίβολη πρόοδο στο τομέα των δικαιωμάτων για τους Ευρωπαίους πολίτες, στην άνοδο της ποιότητας των υποδομών και στην εσωτερική κινητικότητα, οικοδομήθηκε ένας πύργος γραφειοκρατίας, που αποστασιοποιήθηκε από τις πολιτικές διεργασίες αλλά κατ’ ουσίαν επέβαλε πολιτικές, δημιουργώντας μια αίσθηση μειωμένης δημοκρατικότητας.
Ταυτοχρόνως, ιδιαιτέρως μετά την ενοποίηση της Γερμανίας, κάποια κράτη-μέλη έγιναν πιο ίσα από τα άλλα. Η αντίθεση μεταξύ του βορρά και του νότου διευρύνθηκε. Ο βορράς παρήγαγε και ο νότος κατανάλωνε τα προϊόντα του βορρά. Όχι ότι δεν είχαν ευθύνη γι’ αυτό και οι κυβερνήσεις των χωρών του νότου, ακόμη και οι λαοί που είχαν αποδεχθεί να ζήσουν κατ’ αυτόν τον τρόπο τον μύθο τους. Όμως, αυτή η παρέκκλιση γινόταν εν γνώσει των βορειοευρωπαίων. Μέχρι που ήλθε η ώρα της μεγάλης κρίσης. Και τα σοβαρά οικονομικά προβλήματα που σοβούσαν, ιδιαίτερα μετά την έλευση του ευρώ, βγήκαν στην επιφάνεια. Και η κρίση στην οικονομία έφερε και την κρίση στην πολιτική με την ραγδαία άνοδο των δυνάμεων του λαϊκισμού και του ευρωσκεπτικισμού, αλλά και την αμοιβαία καχυποψία μεταξύ των λαών. Αυτό εξέφρασε πρόσφατα ο πολύς κ. Ντάισεμπλουμ, που μάλλον χολωμένος από την κατάρρευση του κόμματός του στις ολλανδικές εκλογές, κατηγόρησε τις χώρες του νότου ότι έφαγαν τα λεφτά τους στα ποτά και στις γυναίκες. Μια κατηγορία, βγαλμένη από τις πιο αυστηρές καλβινικές αρχές, που θέλει να ξεχνά, όμως, ότι Έλληνες, Ιταλοί και Ισπανοί εργάστηκαν για δεκαετίες στα εργοστάσια της Γερμανίας ή στα ορυχεία του Βελγίου για το θαύμα της δυτικής οικονομίας. Και ότι οι Έλληνες μέχρι και την μεταπολίτευση ήταν ένας από τους πιο εργατικούς λαούς του κόσμου. Όπως και σήμερα, είναι πολλοί οι Έλληνες που εργάζονται σκληρά τόσο εντός της χώρας όσο και ως μετανάστες που διαπρέπουν στους τομείς τους.
Είναι φανερό ότι οι ευχές των ηγετών των χωρών της Ευρώπης δεν φτάνουν για να αλλάξουν το κλίμα. Πολλώ δε μάλλον, όταν έχει ανοίξει η συζήτηση για μια Ευρώπη πολλών ταχυτήτων, που όλοι καταλαβαίνουμε τι σημαίνει. Μια Ευρώπη του βορρά με τη Γερμανία στο πυρήνα της που θα φύγει μπροστά, και πίσω στα τελευταία βαγόνια έτοιμες να εκτροχιαστούν χώρες όπως η Ελλάδα, που θα είναι τύποις μέλη της Ένωσης. Έτσι, όμως, η ΕΕ ουσιαστικά οδηγείται σε αδιέξοδο, και το μέλλον της θα είναι η πολυδιάσπαση και η απορρόφησή των κομματιών της από ισχυρότερους παγκόσμιους παίχτες. Το επιθυμούμε αυτό; Αν όχι, οφείλουμε να δούμε και πάλι τις αρχές και τις αξίες μας, και να συμφωνήσουμε όλοι μαζί, χωρίς κρυπτοεθνικιστικές επιδιώξεις πως θα πορευθούμε ώστε να κερδίσουμε το στοίχημα του μέλλοντος.

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι αναπληρωτής τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, αρμόδιος για θέματα Προστασίας του Πολίτη, βουλευτής Λαρίσης.

To άρθρο δημοσιεύθηκε στην ''ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ'' την Κυριακή 2 Απριλίου 2017

Read more...

"Ερωτηματολόγια και ψευδαισθήσεις..."

ΝΕΑ logo

Ερωτηματολόγια και ψευδαισθήσεις…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η ασυδοσία και η ατιμωρησία διαφόρων ομάδων του περιθωρίου και, αντιστοίχως, η καταρράκωση του αισθήματος ασφάλειας των πολιτών έχουν, κυριολεκτικά, «κτυπήσει κόκκινο» επί διακυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ. Μέσα μεταφοράς παραδίδονται στην πυρά, πανάκριβα μηχανήματα επικύρωσης εισιτηρίων καταστρέφονται, δεκάδες κτίρια καταλαμβάνονται, κι όλα αυτά χωρίς καμία επίπτωση για τους δράστες, που παραμένουν πάντοτε γνωστοί-άγνωστοι. Κι αυτό γιατί οι έκνομες πράξεις όχι μόνον περιβάλλονται από την ανοχή της κυβέρνησης αλλά και από ένα μανδύα «ηρωισμού» από στελέχη του κυβερνώντος κόμματος.
Για όσους αναρωτιούνται πως φτάσαμε ως εδώ, ίσως αρκούσε η ανάγνωση του ερωτηματολόγιου της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ, ενόψει του 1ου Συνεδρίου της. Εμβρόντητοι διαβάζουμε ότι ζητείται από τους ερωτώμενους –προφανώς, κυρίως, μέλη της- να απαντήσουν αν συμμετέχουν σε οργανωμένες κλοπές από αλυσίδες σούπερ μάρκετ ή σε καταλήψεις τραπεζών, πολιτικών και κομματικών γραφείων και γενικά κτιρίων για να εγκατασταθούν μετανάστες! Είναι εμφανές, μάλιστα, από τον τρόπο που τίθενται οι ερωτήσεις, ότι όποιος κάνει κάτι από τα παραπάνω, πόσο δε μάλλον όλα, κερδίζει σε αναγνώριση και καταξίωση μεταξύ των μελών της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ.
Αν πάλι δεν αρκεί αυτό, να υπενθυμίσω ότι όταν πριν λίγες ημέρες, είχαμε επιχειρήσεις της ΕΛΑΣ για να απελευθερωθούν δυο κτίρια από καταληψίες -στο ένα από τα οποία είχαν εγκατασταθεί από «αλληλέγγυους» δεκάδες μετανάστες- βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ αντέδρασαν άμεσα, διαμαρτυρόμενοι για την αυτονόητη πράξη της πολιτείας. Όταν στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ θεωρούν «δημοκρατικό δικαίωμα», τις καταλήψεις, είναι εμφανές ότι γράφουν στα «παλαιότερα των υποδημάτων τους» το δικαίωμα στην ιδιοκτησία, την έννοια της προστασίας της δημόσιας περιουσίας και του κράτους δικαίου και ουσιαστικά το ίδιο Σύνταγμα, του οποίου, κατά τα άλλα, «είναι κάθε λέξη»! Όποιου του «καπνίσει», για τον α ή β λόγο ή και χωρίς λόγο, μπορεί να «μπουκάρει» σε ένα κτίριο, δημόσιο ή και ιδιωτικό, να το καταλάβει και να το νέμεται χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν. Και γιατί να μην το κάνει, εφόσον μπορεί να απολαμβάνει όχι μόνον την ανοχή του κράτους αλλά ακόμη και την… προστασία του στην ανομία που συντελείται;
Οι αντιλήψεις αυτές έχουν ως αποτέλεσμα το φαινόμενο των καταλήψεων, παράλληλα με τις νησίδες ανομίας τύπου Εξαρχιστάν, να πολλαπλασιάζεται και να εξαπλώνεται σαν καρκίνωμα. Το δημόσιο όχι μόνο εμφανίζεται ανήμπορο να διαχειριστεί την περιουσία του, αλλά και οι πολίτες που αντικρίζουν την ιδιοκτησία τους -οικίες ή ξενοδοχεία- κατειλημμένη από αγνώστους, γρήγορα συνειδητοποιούν ότι αδυνατούν να κάνουν οτιδήποτε με ένα απρόθυμο κράτος να επιβάλει τη νομιμότητα. Καθημερινά βλέπουν το φως της δημοσιότητας στοιχεία για μετανάστες που ζουν στοιβαγμένοι σε άθλιες συνθήκες υγιεινής, υπό την καθοδήγηση άγνωστων «αλληλέγγυων», με την πολιτεία, να στέκεται άπραγος παρατηρητής, γιατί δεν της επιτρέπουν να δράσει οι ιδεοληπτικές εμμονές συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ που βρέθηκαν από το περιθώριο στην εξουσία.
Όπως, όμως, κατ’ επανάληψη, γράφεται και λέγεται τελευταίως, η μεγάλη συμβολή του τραγικού πολιτικού διαλλείματος του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία είναι η οριστική αφύπνιση της ελληνικής κοινωνίας από τις ψευδαισθήσεις που την είχε εμποτίσει ο αριστερός λαϊκισμός δεκαετιών. Όλο και περισσότεροι Έλληνες αντιλαμβάνονται ότι αυτό που χρειάζεται η χώρα είναι μια υπεύθυνη διακυβέρνηση, που όχι μόνο θα ξεβαλτώσει την οικονομία από τη στασιμότητα που την έχει καταδικάσει η σημερινή κυβέρνηση, αλλά και θα επιβάλει επιτέλους τον νόμο και την τάξη παντού και για όλους, χωρίς εξαιρέσεις σε άβατα και άσυλα. Αυτή τη διακυβέρνηση δεσμεύεται να ακολουθήσει η Νέα Δημοκρατία.

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι αναπληρωτής τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, αρμόδιος για θέματα Προστασίας του Πολίτη, βουλευτής Λαρίσης.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ" στις 23/03/2017

Read more...

Άρθρο Μαξιμου Χαρακόπουλου "Οι Οθωμανοί στην Ευρώπη...¨"

 

Oi Othomanoi stin Eyropi

 

Οι Οθωμανοί στην Ευρώπη…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Οι Οθωμανοί αποπειράθηκαν το 1529 να διεισδύσουν στην δυτική Ευρώπη. Απέτυχαν μπροστά στα τείχη της Βιέννης, όταν σουλτάνος ήταν ο γνωστός μας Σουλεϊμάν ο μεγαλοπρεπής. Η ήττα αυτή σήμανε και την απαρχή της καθοδικής πορείας της αυτοκρατορίας των Οσμανλήδων, που ως τότε φάνταζαν ανίκητοι.
Αιώνες αργότερα, ο Ερντογάν, επιδιώκοντας να επιβληθεί ως νεο-σουλτάνος της Τουρκίας, όχι μόνο δεν κρύβει τον πόθο του για τα «σύνορα της καρδιάς» του, αλλά σε μια πρωτοφανή για τα ιστορικά δεδομένα αμφισβήτηση των ευρωπαϊκών αξιών απαξιώνει με ένα κρεσέντο προσβολών την Ευρωπαϊκή Ένωση και απειλεί ευθέως μια σειρά από χώρες της δυτικής Ευρώπης. Κι αυτό διότι οι χώρες αυτές δεν αποδέχονται να καταστούν πεδίο της προεκλογικής εκστρατείας για το δημοψήφισμά του.
Τα όσα συμβαίνουν τούτες τις ημέρες στην Ευρώπη σε σχέση με τη Τουρκία δεν πρόκειται να ξεχαστούν εύκολα. Οι πολίτες της Ευρώπης ανακαλύπτουν ξαφνιασμένοι ότι η επί δεκαετίες ακολουθούμενη πολιτική των ανοιχτών πυλών και της ανεκτικότητας δεν οδήγησε στο επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Αντιθέτως, εκατομμύρια μετανάστες, όπως οι τουρκικής καταγωγής, δείχνουν να μην αποδέχονται τις αξίες των χωρών που ζουν και επιθυμούν να επιβάλουν τις δικές τους. Αυτό με τη σειρά του επιφέρει μια σειρά από πολιτικές παρενέργειες, όπως τις παρατηρούμε με την ενίσχυση των ξενοφοβικών κομμάτων.
Τα αποτελέσματα, όμως, θα έχουν μόνιμο χαρακτήρα και στις σχέσεις της ΕΕ με την Τουρκία. Ακόμη κι αν εύλογα συμφέροντα –όπως είναι οι οικονομικές σχέσεις με την τεράστια τουρκική αγορά, η γεωπολιτική θέση της Τουρκίας και η συμμετοχή της στο ΝΑΤΟ ή τα προσφυγικά ρεύματα από την Μέση Ανατολή προς την Ευρώπη- κάνουν αρκετά συγκρατημένες τις αντιδράσεις των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων προς την Άγκυρα, τίποτε δεν μπορεί να είναι όπως πριν. Κανείς σοβαρός πολιτικός δεν μπορεί να υποστηρίξει ότι η Τουρκία του Ερντογάν, ιδιαίτερα αν κερδίσει με διαφορά το δημοψήφισμα και επιβληθεί ένα ιδιόμορφο ισλαμιστικό αυταρχικό καθεστώς, μπορεί να έχει κάποια θέση στην ευρωπαϊκή οικογένεια. Ακόμη κι αν είχε διάθεση να αφήσει κάπως ανοιχτές τις πύλες σε αυτήν την προοπτική θα σκεφτόταν την αντίδραση της δικής του κοινής γνώμης. Ως εκ τούτου, είναι βέβαιο ότι έχουμε εισέλθει σε μια νέα εποχή, που, ως Ελλάδα, οφείλουμε να επαναδιαμορφώσουμε τη στρατηγική μας έναντι του επιθετικού γείτονά μας.
Άλλωστε, όλο το τελευταίο διάστημα, ειδικά μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα, τόσο για λόγους εσωτερικής συσπείρωσης όσο και στο πλαίσιο μια ευρύτερης στρατηγικής στην ανατολική Μεσόγειο, η Τουρκία μας δείχνει τα δόντια της σε κάθε επίπεδο. Η αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας, ιδίως στο Αιγαίο, εκδηλώνεται με κάθε μέσο και με πρωτοφανή ένταση. Η Ελλάδα, εν τοις πράγμασι, αναδεικνύεται σε χώρα της πρώτης γραμμής άμυνας απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα έναντι όλης της Ευρώπης. Αυτό δημιουργεί την αδήριτη ανάγκη αλλά και τις ευκαιρίες για την αναζήτηση ουσιαστικών συμμαχικών ερεισμάτων. Η γεωπολιτική θέση της Ελλάδας είναι τέτοια που συνιστά από μόνη της το σημαντικότερο πλεονέκτημα για την προώθηση μιας σειράς από αμοιβαία επωφελείς συνεργασίες, που θα μας προφυλάξουν απέναντι στον τουρκικό αναθεωρητισμό.
Για τον λόγο αυτό απαιτείται, όμως, μια ικανή διπλωματία, η οποία θα εργαστεί με συνέπεια και σύνεση, μακριά από άσκοπους και επικίνδυνους βερμπαλισμούς και μεγαλοστομίες. Δυστυχώς, τα όσα ακούσαμε εκ μέρους υπουργών της κυβέρνησης, το προηγούμενο διάστημα, δεν ήταν στο ύψος των σοβαρών περιστάσεων. Ας μην λησμονεί κανείς ότι οι ελληνοτουρκικές σχέσεις δεν είναι κοκορομαχίες προσώπων, ούτε πεδίο άσκησης επικοινωνιακής πολιτικής για μικροκομματικούς σκοπούς.

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι αναπληρωτής τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Πρώτο Θέμα" στις 19/03/17

 

 

Read more...

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου: Βουλωμένο γράμμα...

eleftheria

Βουλωμένο γράμμα…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Δεν χρειάζεται να διαβάζει κανείς «βουλωμένο γράμμα» για να αντιληφθεί ότι η επιστολή μετανοίας προς τους θεσμούς -με τη βούλα Τσακαλώτου- για τα μονομερή μέτρα του εφάπαξ βοηθήματος σε συνταξιούχους και το ΦΠΑ στα νησιά, κατέδειξε για μια ακόμη φορά τον επικίνδυνο τρόπο με τον οποίο πολιτεύεται η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Η ίδια η επιστολή συνιστά ένα μνημείο υποκρισίας, με την οποία ζητείται συγγνώμη και έλεος για την… αμέλεια της προσυνεννόησης, ενώ δίδεται όρκος πίστεως στα συμπεφωνημένα του μνημονίου.
Η κυβέρνηση των επικοινωνιακών ελιγμών, της διγλωσσίας και της παραπλάνησης ακολούθησε και σ’ αυτήν την περίπτωση την πεπατημένη. Μέσα σήκωσε τα λάβαρα της αντίστασης απέναντι στους «ανόητους γραφειοκράτες», τους ψυχικά μη ισορροπημένους ηγέτες και το αποτυχημένο ΔΝΤ. Ο πρωθυπουργός πήρε τα όρη και τις θάλασσες για να κηρύξει ανένδοτο στους καταπιεστές της χώρας, μήπως και καταφέρει να ανακόψει την ελεύθερη δημοσκοπική πτώση του ΣΥΡΙΖΑ, που απειλείται με κατρακύλα στα ποσοστά των «πέτρινων χρόνων».
Προς τα έξω, όμως, μόλις ακούστηκε ο βρυχηθμός εξ εσπερίας, ο υπουργός Οικονομικών έσπευσε να υπογράψει την αξιωθείσα επιστολή μεταμέλειας, σε αυτούς που χλεύαζε ο πρωθυπουργός. Πλέον είναι και με τη βούλα σίγουρο ότι αν υπάρξει δημοσιονομικό έλλειμμα θα πέσει ο κόφτης ανελέητα επί… δικαίων και αδίκων συνταξιούχων.
Το χειρότερο, όμως, όλων είναι ότι παραμένει μετέωρη η δεύτερη αξιολόγηση, που έπρεπε να είχε ολοκληρωθεί εδώ και μήνες. Κινδυνεύουμε πάλι να γίνουμε θεατές του ίδιου δράματος που ζήσαμε το θέρος του ’15. Κι όλα αυτά συμβαίνουν γιατί απλούστατα οι ένοικοι του Μαξίμου ιεραρχούν ως πρώτιστη προτεραιότητα την παραμονή τους στους θώκους της εξουσίας. Το τι θα γίνει στη χώρα φαίνεται ότι έχει μικράν σημασία.
Απόδειξη αυτού είναι και η καταιγίδα τροπολογιών προς εξυπηρέτηση διαφόρων συμφερόντων αλλά και η προσπάθεια μονιμοποίησης χιλιάδων ημέτερων συμβασιούχων με ό,τι αυτό συνεπάγεται στην οικονομία.
Ακόμη και να ευοδωθεί, έστω και καθυστερημένα, η υπόθεση της αξιολόγησης και ξεκινήσει η πολυαναμενόμενη ποσοτική χαλάρωση, η οικονομία στην καλύτερη περίπτωση θα βρεθεί στα επίπεδα που ήταν το 2014. Δυόμιση χρόνια, δηλαδή, στο βρόντο, με αχρείαστες θυσίες, με επώδυνες απώλειες και χαμένες ευκαιρίες! Ενώ όλοι οι άλλοι που βρέθηκαν υπό μνημονιακή κλίνη εξήλθαν αυτής αναπτύσσοντας μια νέα δυναμική, εμείς παραμένουμε καθηλωμένοι σε μνημόνια ως μόνιμοι ασθενείς εξαιτίας δικών μας πρωτίστως λαθών.
Δυστυχώς, αποδεικνύεται ότι τα παθήματα δεν γίνονται μαθήματα. Επαναλαμβάνονται συνεχώς τα ίδια λάθη με τις ίδιες και χειρότερες συνέπειες. Αναμφίβολα, η πολιτική που ακολουθείται δεν οδηγεί στην ανάπτυξη. Η υπερφορολόγηση έχει στραγγαλίσει την ιδιωτική οικονομία, εξωθώντας χιλιάδες επιχειρήσεις να βρουν στέγη εκτός συνόρων. Η υπερδιόγκωση του κράτους με νέες προσλήψεις, όπως αυτές που προωθούνται τώρα με συμβασιούχους που θα μονιμοποιηθούν, δημιουργεί νέα βάρη στις δαπάνες του δημοσίου που θα απαιτήσουν και νέα φορολογική αφαίμαξη. Η κατακρήμνιση της αξιοπιστίας της χώρας και η περιπέτεια των όποιων επενδυτών έχει μηδενίσει σχεδόν το επενδυτικό ενδιαφέρον. Οι δουλειές συρρικνώνονται επικίνδυνα και οι νέοι συνεχίζουν να μεταναστεύουν.
Έχει καταστεί σαφές στη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας ότι εκείνο που χρειάζεται αυτή τη στιγμή η χώρα είναι μια απελευθερωτική μεταρρυθμιστική φυγή προς τα εμπρός. Και αυτό απαιτεί πολιτική βούληση και όραμα που διαθέτει η Νέα Δημοκρατία. Ήδη έχει απευθυνθεί στους πολίτες με τη ρεαλιστική Συμφωνία Αλήθειας για την ανασύνταξη της οικονομίας. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι αποφασισμένος να εφαρμόσει ένα πρόγραμμα που θα ελαφρύνει τους δυσβάστακτους φόρους και θα μειώσει τις σπατάλες του κράτους• που θα προσελκύσει ξένες επενδύσεις και θα δημιουργήσει ένα υγιές τραπεζικό σύστημα• που, πάνω απ’ όλα, θα βοηθήσει τον μέσο Έλληνα να δουλέψει και να πετύχει την βελτίωση του βιοτικού του επίπεδου αλλά και την αύξηση της παραγωγικής πίτας. Ας ελπίσουμε η νέα χρονιά να είναι χρονιά πολιτικής αλλαγής…

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Αναπληρωτής Τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, αρμόδιος για θέματα Προστασίας του Πολίτη, βουλευτής Λαρίσης.

 Το άρθρο ''Βουλωμένο γράμμα...'' δημοσιεύθηκε στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ την Κυριακή 1 Ιανουαρίου 2017. 

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου στο "Πρώτο Θέμα": "Νόμος και Τάξη..."

Πρωτο Θεμα

Νόμος και Τάξη…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Το πρώτο από τα βασικά αγαθά, τα ανθρώπινα δικαιώματα που οφείλει να διασφαλίζει κάθε ευνομούμενο κράτος, είναι η ασφάλεια του πολίτη, η προστασία της ζωής, της τιμής και της περιουσίας του. Δυστυχώς, η κατάσταση στον τομέα της δημόσιας τάξης και της ασφάλειας στη χώρα μας έχει κτυπήσει προ πολλού κόκκινο. Τα συμβάντα είναι επαναλαμβανόμενα και ολοένα πιο ακραία. Η έξαρση της εγκληματικότητας δεν είναι άσχετη με τις ιδεολογικές εμμονές και αγκυλώσεις της κυβέρνησης της αριστεράς περί «αστυνομικού κράτους», που ανάγονται σε ταραγμένες περιόδους της ιστορίας μας.
Οργανωμένες συμμορίες σπέρνουν τον πανικό και την ανασφάλεια σε πόλεις και χωριά με ληστείες που συνοδεύονται πολύ συχνά από πράξεις ωμής βίας. Ανυπεράσπιστοι ηλικιωμένοι ή φιλήσυχες οικογένειες βρίσκονται στο στόχαστρο εγκληματικών στοιχείων, που βλέπουν την Ελλάδα ως «ξέφραγο αμπέλι». Προφανώς, εγκλήματα του κοινού ποινικού δικαίου πάντα υπήρχαν. Σήμερα, όμως, οι εγκληματίες γνωρίζουν ότι ακόμη κι αν συλληφθούν από τις φιλότιμες προσπάθειες της αστυνομίας, το ελληνικό κράτος θα τους αφήσει σύντομα ελεύθερους να συνεχίσουν το έργο τους.
Όπως συνέβη και με τον Αφγανό δολοφόνο της νεαρής Γερμανίδας που είχε επωφεληθεί από τον νόμο Παρασκευόπουλου, και είχε βγει σαν… κύριος από τις ελληνικές φυλακές, όπου βρισκόταν για απόπειρα φόνου εναντίον μιας άλλης κοπέλας. Κάτι για το οποίο ο πρώην υπουργός Δικαιοσύνης δεν ένιωσε την ανάγκη να ζητήσει μια συγγνώμη! Η εποχή που αφήναμε τις πόρτες μας ανοιχτές μέρα-νύχτα, χωρίς φόβο, μοιάζει πια σαν παραμύθι...
Ταυτόχρονα, όμως, γινόμαστε μάρτυρες της ανεμπόδιστης, πλέον, δράσης άλλου τύπου εγκληματικών συμμοριών που έχουν κάνει θρησκεία τους την τυφλή βία και την καταστροφή. Η αλήθεια είναι ότι χρόνια ολόκληρα παρακολουθούμε αυτούς τους γνωστούς-αγνώστους που φορώντας τις κουκούλες τους καίνε, σπάνε, κτυπούν. Η προσπάθεια που έγινε από την προηγούμενη κυβέρνηση να επανέλθει η νομιμότητα στο άβατο των Εξαρχείων ανακόπηκε και σήμερα η πολιτεία δείχνει να έχει ρίξει λευκή πετσέτα στην αντιμετώπισή του προβλήματος.
Τα άσυλα και τα άβατα επεκτείνονται με την ανοχή τού, κατ’ ευφημισμόν και σαρκαστική ειρωνεία, υπουργείου Προστασίας του Πολίτη. Κι εκεί βρίσκεται η πηγή του προβλήματος. Στην κεφαλή, που της λείπει η πολιτική βούληση να «σπάσει αυγά», γιατί θέλει να τα έχει καλά και με τις ορδές των νεοβαρβάρων που λεηλατούν τις πόλεις μας και με τη νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ που αντιδρά σε κάθε αστυνομική επιχείρηση. Έτσι, θύματα είναι οι ανυπεράσπιστοι πολίτες που βιώνουν το φόβο και πληρώνουν από πάνω τα «κατορθώματα» των «μπαχαλάκηδων».
Όπως έγινε με τα τρόλεϊ που κατέκαψαν, αφού κατέβασαν με τη βία επιβάτες και οδηγούς, στην λεωφόρο Πατησίων, στο κέντρο των Αθηνών. Δεν μπορεί κανείς παρά να συμφωνήσει με τον Δήμαρχο Αθηναίων, που κάλεσε τον κ. Τόσκα να απαντήσει αν γνωρίζει άλλη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα που να πυρπολούνται τα τρόλεϊ. Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι η ανομία, λόγω της αβελτηρίας και των ιδεοληψιών του αρμοδίου υπουργείου, εξαπλώνεται σαν καρκίνωμα. Τα Εξάρχεια είναι κράτος εν κράτει που επεκτείνει την επικράτειά του. Η αστυνομία παραμένει εκτός των τειχών, τα μέσα μαζικής μεταφοράς δεν περνούν από τους δρόμους της περιοχής, οι έμποροι ναρκωτικών κάνουν πάρτι, και οι «αντεξουσιαστές» παρελαύνουν με τις μολότοφ ανά χείρας.
Όλ’ αυτά δείχνουν ότι έχει χαθεί η μπάλα. Έχουμε πιάσει κυριολεκτικά πάτο και στη δημόσια ασφάλεια. Η Αθήνα πρόσφατα κρίθηκε ως η τρίτη λιγότερη ασφαλής πόλη της Ευρώπης, πάνω μόνο από το Κίεβο και το Βελιγράδι. Και εδώ δεν μας φταίει κανένας Σόιμπλε ή …εξωγήινος. Μόνοι μας βγάζουμε τα μάτια μας. Αν δεν αλλάξουμε σύντομα πολιτική, όλη η χώρα θα γεμίσει με νησίδες ανομίας και αυθαιρεσίας, με πολίτες όμηρους στις διαθέσεις κάθε αρρωστημένης οργανωμένης ομάδας. Κι αυτό δεν πρέπει να το επιτρέψουμε.
Για τη Νέα Δημοκρατία, η επιστροφή της νομιμότητας και της ασφάλειας παντού και για όλους είναι ζήτημα πρώτης προτεραιότητας. Όσοι αφοριστικά θεωρούν ότι η επιβολή του νόμου και της τάξης είναι μέρος μιας συντηρητικής ατζέντας, φοβούμαι ότι είναι βαθιά νυχτωμένοι και σίγουρα αποκομμένοι από την κοινωνία…

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι αναπληρωτής Τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, αρμόδιος για θέματα Προστασίας του Πολίτη, βουλευτής Λαρίσης.

Το άρθρο του Μάξιμου Χαρακόπουλου "Νόμος και Τάξη..." δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Πρώτο Θέμα" στις 31/12/16.

Read more...

Το μελαγχολικό χαμόγελο…

eleytheros typos kyriakis full

Το μελαγχολικό χαμόγελο…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

«Ομιλείτε περί πραγμάτων, σπανίως περί προσώπων και ουδέποτε δια τον εαυτόν σας». Η παραίνεσή του, στην πρώτη μου συνάντηση μαζί του στα φοιτητικά μου χρόνια, παραμένει χαραγμένη στη μνήμη μου, όπως και η εικόνα του ανδρός με τη σπινθηροβόλο ματιά και το γοργό βηματισμό, που σημειολογικά παρέπεμπε στην ανάγκη ως χώρα και ως κοινωνία να επιταχύνουμε το βήμα μας. Την παραίνεση αυτή προσπάθησα να την τηρήσω, όχι πάντα με επιτυχία. Και όποτε απήντησα σε προσωπικό τόνο σε επιθέσεις, γρήγορα, όταν καταλάγιαζε η αίσθηση αδικίας που ένιωθα, κατανοούσα ακόμη περισσότερο το δίκιο της παραίνεσης του Κωστή Στεφανόπουλου.
Το αίτημα επανασύνδεσης της Πολιτική με την Ηθική ήταν εκείνο που εξέπεμπε τόσο με τον λόγο του όσο κυρίως με αυτή την ίδια την πολιτική του διαδρομή και τον τρόπο της ζωής του. Και ήταν αυτό που με παρακίνησε να τον γνωρίσω την εποχή που διέσχιζε τη δική του πολιτική έρημο και εντέλει να ασχοληθώ με τα κοινά.
Ήταν η εποχή της έντονης πόλωσης και έξαρσης των πολιτικών παθών. Με το σκάνδαλο Κοσκωτά να δίνει τον πολιτικό τόνο και την πολιτική αντιπαράθεση να κινείται στον αστερισμό άσπρο-μαύρο, κάθε διαφορετική φωνή συνθλίβονταν στις συμπληγάδες της πόλωσης. Θα μπορούσε να κάνει εκπτώσεις στις αρχές και τα πιστεύω του, να λαϊκίσει, να χαϊδέψει αυτιά για να επιβιώσει πολιτικά. Μα τότε θα έπαυε να είναι ο Κωστής Στεφανόπουλος, το συνώνυμο του ήθους και της εντιμότητας, ο πολιτικός της ευπρέπειας και ανιδιοτέλειας που σφράγισε τη διαχρονική του διαδρομή.
Πορεύτηκε με σεμνότητα και αξιοπρέπεια σε όλη του τη ζωή και υπέμεινε με παροιμιώδη υπομονή και καρτερία άδικες επιθέσεις πολιτικών αντιπάλων, συκοφαντίες και διαβολές. Πολλές φορές δεν απάντησε πληρώνοντας βαρύ πολιτικό κόστος. Την απάντηση έδωσε η ίδια η ζωή διαψεύδοντας τους σκευωρούς και συκοφάντες. Ο Στεφανόπουλος, δυστυχώς, ανήκε σε μια κατηγορία πολιτικών που εκλείπει. Που στην ιεράρχησή τους πάντα προεξήρχε το εθνικό συμφέρον του κομματικού, πόσο δε μάλλον του προσωπικού.
Φιλελεύθερος δημοκράτης ήταν εκείνος που πρόσθεσε το χαρακτηρισμό “κοινωνικός” πριν το φιλελευθερισμό, υπογραμμίζοντας την ανάγκη από τη δίκαιη φορολόγηση του πλούτου της επιχειρηματικής δράσης να υπάρχει κοινωνική πολιτική υπέρ των αδυνάτων.
Σεβάστηκε πάντα την ετυμηγορία του λαού και οι αποτυχίες του –τρεις φορές απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής Αχαΐας πριν τη δικτατορία- δεν τον πτόησαν ούτε τον οδήγησαν σε εκπτώσεις αρχών. Δεν επέτρεψε ποτέ στον εαυτό του να εκδηλώσει την πικρία του ακόμη και όταν ανέστειλε τη λειτουργία του κόμματός του και επέστρεφε την κρατική επιχορήγηση που δεν ξόδεψε.
Αν εξ όνυχος κρίνεις τον λέοντα, το ήθος του πολιτικού δεν κρίνεται μόνο κατά την άσκηση της εξουσίας αλλά και από τον τρόπο που αντιμετωπίζει την αποτυχία. Και ίσως, όποιος δεν έχει βιώσει την αποτυχία ενδίδει πιο εύκολα στον πειρασμό της αλαζονείας. Ο Στεφανόπουλος πορεύτηκε με σεμνότητα και ταπεινότητα, σταθερός πάντα στις αξίες –κάποιοι τις είπαν συντηρητικές- που κανοναρχούσαν τη ζωή του.
Το τέλος της διαδρομής του στην πολιτική του έρημο τον οδήγησε στη δική του γη Χαναάν, τη γη της Επαγγελίας, την προεδρία τη Δημοκρατίας. Η θητεία του υποδειγματική. Αναδείχθηκε πραγματικό σύμβολο ενότητας του ελληνικού λαού και αγαπήθηκε όσο κανείς άλλος Πρόεδρος. Έφτασε στις εσχατιές του κόσμου, όπου υπάρχει ελληνική παρουσία. Όλοι μνημονεύουν την προς Κλίντον ομιλία του ενώπιων του Προέδρου των ΗΠΑ κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα. Πράγματι, θα σταθεί σε αυτήν ο ιστορικός του μέλλοντος, ως μάθημα αξιοπρέπειας ενός μικρού έθνους απέναντι σε μια υπερδύναμη. Προσωπικά με άγγιξαν περισσότερο δυο ομιλίες του –πάντα από στήθους. Η πρώτη, που είναι δείγμα του φλογερού του πατριωτισμού, απευθύνθηκε προς τους Βορειοηπειρώτες αδελφούς μας, που η μοίρα έγραψε να είναι εκτός του εθνικού κορμού, κατά την επίσκεψή του στα χωριά της μαρτυρικής ομογένειας. Η δεύτερη ομιλία, που ξεχωρίζω και ως τελευταία πράξη εθνικής συμφιλίωσης, είναι προς τους πολιτικούς πρόσφυγες στο χωριό Μπελογιάννης που ίδρυσαν στην Ουγγαρία μετά τον εμφύλιο.
Τελευταία τον είδα στην παρουσίαση της βιογραφίας του στην Παλαιά βουλή από την Νίτσα Λουλέ “Ο μοναχικός Πρόεδρος”. Ο χρόνος είχε βαρύνει επάνω του και δεν κατέβαινε πια στο γραφείο στη Βαλαωρίτου, όπου κάθε φορά που με δέχονταν είχα την ευκαιρία να απολαύσω τη συνομιλία μαζί του. Θα θυμούμαι πάντοτε εκείνο το μελαγχολικό χαμόγελο στην Παλαιά βουλή, στην τελευταία δημόσια εμφάνισή του με το οποίο θαρρείς μας αποχαιρετούσε…

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Αναπληρωτής Τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, αρμόδιος για θέματα Προστασίας του πολίτη, βουλευτής Λαρίσης.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στον "Ελεύθερο Τύπο" της Κυριακής 4/12/16

Read more...

ΚΑΤΕΥΟΔΙΟ ΣΤΟΝ ΚΩΣΤΗ ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟ Το συνώνυμο του ήθους…

estia

ΚΑΤΕΥΟΔΙΟ ΣΤΟΝ ΚΩΣΤΗ ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟ

Το συνώνυμο του ήθους…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Τον γνώρισα ως φοιτητής όταν διέσχιζε τη δική του πολιτική έρημο. Κι, όμως, ακόμη και τότε δεν ενέδωσε στον πειρασμό να χαϊδέψει αυτιά, να απαρνηθεί τον κώδικα ηθικής που κανοναρχούσε όλη του τη ζωή για να επιβιώσει πολιτικά. Ο Κωστής Στεφανόπουλος, που πλέον πέρασε στην ιστορία, υπήρξε πρότυπο ακέραιου πολιτικού ανδρός με συνέπεια σε αρχές και αξίες. Ανήκε σε εκείνους, τους λίγους, πολιτικούς που οι λόγοι του, οι ηθικές αξίες που υπερασπίζονταν έβρισκαν εφαρμογή στον τρόπο της ζωής του. Έως πρόσφατα έβλεπα ξεφτισμένο από το χρόνο το σύνθημα στον τοίχο του «πιλοποιείου Πουλόπουλου» στο Θησείο «Κωστής Στεφανόπουλος-Ήθος». Το όνομά του συνώνυμο με το ήθος και την εντιμότητα. Η απόφασή του να επιστρέψει το ποσό της κρατικής χρηματοδότησης που δεν χρησιμοποιήθηκε από το κόμμα του μετά την αναστολή λειτουργίας του ξενίζει και μοιάζει ακατανόητη σε μιαν Ελλάδα που είχε μάθει στα θαλασσοδάνεια. Όπως ακατανόητη ήταν για αναλυτές μεγάλων ΜΜΕ η επίκληση του ήθους του ανδρός όταν προτάθηκε για τη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας. Το ήθος, η εντιμότητα, η ακεραιότητα πρέπει να είναι αυτονόητα για κάθε πολιτικό άνδρα ήταν η κριτική όσων επιχείρησαν τότε να τον… κοντύνουν. Ήταν τα ίδια που αφιέρωναν σαλόνια σε Τσοχατζόπουλους. Το μιντιακό σύστημα έδειχνε να μην ξεχνά το γεγονός ότι μόνος αυτός το 1989 δεν ψήφισε την παραχώρηση των προσωρινών αδειών στα κανάλια της ιδιωτικής τηλεόρασης.
Στην πολιτική του διαδρομή συνάντησε πολλές φορές τη συκοφαντία και τη διαβολή. Ακόμη και τη χλεύη. Δεν έχασε όμως ποτέ την φλόγα του πάθους για τα πιστεύω του ούτε έπεσε στο επίπεδο των πολιτικών του αντιπάλων απαντώντας τους στη γλώσσα που καταλάβαιναν. Αναρωτιέμαι πολλές φορές από τι μέταλλο ήταν φτιαγμένοι πολιτικοί όπως ο Στεφανόπουλος που παρέμεναν προσηλωμένοι στο καθήκον τους, στην έννοια του χρέους όπως το αντιλαμβάνονταν, χωρίς να κάμπτεται το ηθικό τους από χτυπήματα κάτω από τη ζώνη ή πισώπλατα μαχαιρώματα.
Για τον Στεφανόπουλο αξία είχε το είναι και όχι το φαίνεσθε! Αυθεντικός άνθρωπος, απεχθάνονταν τους δήθεν, ενώ θεωρούνταν δύσκολος στην πολιτική, όπως την εννοούν πολλοί σήμερα, γιατί παρέμενε σταθερός στις ιδέες του. Ωστόσο, ήταν από τους πρώτους που μίλησαν για την ανάγκη εθνικής συνεννόησης και επιδίωξης της συναίνεσης μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων όταν η οξύτητα των πολιτικών παθών χτύπαγε κόκκινο!
Ξεχώριζε για τη ρητορική του δεινότητα και την ποιότητα του λόγου του, αποτέλεσμα της ευρείας παιδείας που έλαβε. Αρκεί σήμερα να παρακολουθήσει κανείς μια οποιαδήποτε συζήτηση στη βουλή για να αντιληφθεί την απόσταση που χωρίζει το πολιτικό προσωπικό της χώρας από αναστήματα όπως αυτό του Στεφανόπουλου. Η γλωσσική πενία ημιμαθών πολιτικών τους οδηγεί σε ατάκες αντί επιχειρημάτων που αρκούν ίσα για τα δελτία των 8.
Απλός και καταδεκτικός προς όλους αγαπήθηκε όσο κανείς άλλος Πρόεδρος Δημοκρατίας έως σήμερα. Γνήσιος πατριώτης, ο μεγάλος Αχαιός πολιτικός, δίδαξε εθνική αξιοπρέπεια με την προς Κλίντον ομιλία του κατά την επίσημη επίσκεψη του προέδρου των ΗΠΑ στην Αθήνα. Ο άδολος πατριωτισμός του καταγράφεται ιδιαίτερα στις συγκινητικές, έως δακρύων, ομιλίες του στους ξεχασμένους Έλληνες της Βορείου Ηπείρου κατά την επίσκεψή του στα χωριά της ομογένειας, αλλά και στους πολιτικούς πρόσφυγες -και άλλοτε ιδεολογικούς του αντιπάλους- στο χωριό Μπελογιάννης στην Ουγγαρία.
«Ου παραμένει ο πλούτος ου συνοδεύει η δόξα» ψάλλει ο δεσπότης της Πάτρας που ήρθε στο Ψυχικό από τη γενέτειρα του προέδρου για την εξόδιο ακολουθία. Για μεν τον πλούτο, ο Στεφανόπουλος ακολούθησε το παράδειγμα ανιδιοτέλειας του Πλαστήρα. Ήταν ολιγαρκής και αξιοπρεπής. Άλλωστε, περιουσία στην πολιτική κάνει κανείς μόνο… αν βάλει το δάχτυλο στο μέλι. Η δόξα, όμως, της αναγνώρισης από τον απλό λαό –και όχι από τα τζάκια με τα οποία ποτέ δεν έδειχνε να νιώθει άνετα- σίγουρα τον συνοδεύει στην καταγραφή της ιστορίας. Γιατί ο Κωστής Στεφανόπουλος ήταν από τη στόφα εκείνων των πολιτικών που δεν αναμένουν αίγλη από την καρέκλα, αλλά οι ίδιοι προσδίδουν αξία σε αυτή!
Καλό ταξίδι Πρόεδρε…

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Αναπληρωτής Τομεάρχης Εσωτερικών (για θέματα Προστασίας του Πολίτη) της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην ''ΕΣΤΙΑ'' το Σάββατο 26 Νοεμβρίου 2016

 

Read more...

Το μελαγχολικό χαμόγελο…

eleftheria

Το μελαγχολικό χαμόγελο…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

«Ομιλείτε περί πραγμάτων, σπανίως περί προσώπων και ουδέποτε δια τον εαυτόν σας». Η παραίνεσή του, στην πρώτη μου συνάντηση μαζί του στα φοιτητικά μου χρόνια, παραμένει χαραγμένη στη μνήμη μου, όπως και η εικόνα του ανδρός με τη σπινθηροβόλο ματιά και το γοργό βηματισμό, που σημειολογικά παρέπεμπε στην ανάγκη ως χώρα και ως κοινωνία να επιταχύνουμε το βήμα μας. Την παραίνεση αυτή προσπάθησα να την τηρήσω, όχι πάντα με επιτυχία. Και όποτε απήντησα σε προσωπικό τόνο σε επιθέσεις, γρήγορα, όταν καταλάγιαζε η αίσθηση αδικίας που ένιωθα, κατανοούσα ακόμη περισσότερο το δίκιο της παραίνεσης του Κωστή Στεφανόπουλου.
Το αίτημα επανασύνδεσης της Πολιτική με την Ηθική ήταν εκείνο που εξέπεμπε τόσο με τον λόγο του όσο κυρίως με αυτή την ίδια την πολιτική του διαδρομή και τον τρόπο της ζωής του. Και ήταν αυτό που με παρακίνησε να τον γνωρίσω την εποχή που διέσχιζε τη δική του πολιτική έρημο και εντέλει να ασχοληθώ με τα κοινά.
Ήταν η εποχή της έντονης πόλωσης και έξαρσης των πολιτικών παθών. Με το σκάνδαλο Κοσκωτά να δίνει τον πολιτικό τόνο και την πολιτική αντιπαράθεση να κινείται στον αστερισμό άσπρο-μαύρο, κάθε διαφορετική φωνή συνθλίβονταν στις συμπληγάδες της πόλωσης. Θα μπορούσε να κάνει εκπτώσεις στις αρχές και τα πιστεύω του, να λαϊκίσει, να χαϊδέψει αυτιά για να επιβιώσει πολιτικά. Μα τότε θα έπαυε να είναι ο Κωστής Στεφανόπουλος, το συνώνυμο του ήθους και της εντιμότητας, ο πολιτικός της ευπρέπειας και ανιδιοτέλειας που σφράγισε τη διαχρονική του διαδρομή.
Πορεύτηκε με σεμνότητα και αξιοπρέπεια σε όλη του τη ζωή και υπέμεινε με παροιμιώδη υπομονή και καρτερία άδικες επιθέσεις πολιτικών αντιπάλων, συκοφαντίες και διαβολές. Πολλές φορές δεν απάντησε πληρώνοντας βαρύ πολιτικό κόστος. Την απάντηση έδωσε η ίδια η ζωή διαψεύδοντας τους σκευωρούς και συκοφάντες. Ο Στεφανόπουλος, δυστυχώς, ανήκε σε μια κατηγορία πολιτικών που εκλείπει. Που στην ιεράρχησή τους πάντα προεξήρχε το εθνικό συμφέρον του κομματικού, πόσο δε μάλλον του προσωπικού.
Φιλελεύθερος δημοκράτης ήταν εκείνος που πρόσθεσε το χαρακτηρισμό “κοινωνικός” πριν το φιλελευθερισμό, υπογραμμίζοντας την ανάγκη από τη δίκαιη φορολόγηση του πλούτου της επιχειρηματικής δράσης να υπάρχει κοινωνική πολιτική υπέρ των αδυνάτων.
Σεβάστηκε πάντα την ετυμηγορία του λαού και οι αποτυχίες του –τρεις φορές απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής Αχαΐας πριν τη δικτατορία- δεν τον πτόησαν ούτε τον οδήγησαν σε εκπτώσεις αρχών. Δεν επέτρεψε ποτέ στον εαυτό του να εκδηλώσει την πικρία του ακόμη και όταν ανέστειλε τη λειτουργία του κόμματός του και επέστρεφε την κρατική επιχορήγηση που δεν ξόδεψε.
Αν εξ όνυχος κρίνεις τον λέοντα, το ήθος του πολιτικού δεν κρίνεται μόνο κατά την άσκηση της εξουσίας αλλά και από τον τρόπο που αντιμετωπίζει την αποτυχία. Και ίσως, όποιος δεν έχει βιώσει την αποτυχία ενδίδει πιο εύκολα στον πειρασμό της αλαζονείας. Ο Στεφανόπουλος πορεύτηκε με σεμνότητα και ταπεινότητα, σταθερός πάντα στις αξίες –κάποιοι τις είπαν συντηρητικές- που κανοναρχούσαν τη ζωή του.
Το τέλος της διαδρομής του στην πολιτική του έρημο τον οδήγησε στη δική του γη Χαναάν, τη γη της Επαγγελίας, την προεδρία τη Δημοκρατίας. Η θητεία του υποδειγματική. Αναδείχθηκε πραγματικό σύμβολο ενότητας του ελληνικού λαού και αγαπήθηκε όσο κανείς άλλος Πρόεδρος. Έφτασε στις εσχατιές του κόσμου, όπου υπάρχει ελληνική παρουσία. Όλοι μνημονεύουν την προς Κλίντον ομιλία του ενώπιων του Προέδρου των ΗΠΑ κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα. Πράγματι, θα σταθεί σε αυτήν ο ιστορικός του μέλλοντος, ως μάθημα αξιοπρέπειας ενός μικρού έθνους απέναντι σε μια υπερδύναμη. Προσωπικά με άγγιξαν περισσότερο δυο ομιλίες του –πάντα από στήθους. Η πρώτη, που είναι δείγμα του φλογερού του πατριωτισμού, απευθύνθηκε προς τους Βορειοηπειρώτες αδελφούς μας, που η μοίρα έγραψε να είναι εκτός του εθνικού κορμού, κατά την επίσκεψή του στα χωριά της μαρτυρικής ομογένειας. Η δεύτερη ομιλία, που ξεχωρίζω και ως τελευταία πράξη εθνικής συμφιλίωσης, είναι προς τους πολιτικούς πρόσφυγες στο χωριό Μπελογιάννης που ίδρυσαν στην Ουγγαρία μετά τον εμφύλιο.
Τελευταία τον είδα στην παρουσίαση της βιογραφίας του στην Παλαιά βουλή από την Νίτσα Λουλέ “Ο μοναχικός Πρόεδρος”. Ο χρόνος είχε βαρύνει επάνω του και δεν κατέβαινε πια στο γραφείο στη Βαλαωρίτου, όπου κάθε φορά που με δέχονταν είχα την ευκαιρία να απολαύσω τη συνομιλία μαζί του. Θα θυμούμαι πάντοτε εκείνο το μελαγχολικό χαμόγελο στην Παλαιά βουλή, στην τελευταία δημόσια εμφάνισή του με το οποίο θαρρείς μας αποχαιρετούσε…

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Αναπληρωτής Τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, αρμόδιος για θέματα Προστασίας του πολίτη, βουλευτής Λαρίσης.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ την Κυριακή 27 Νοεμβρίου 2106

Read more...