Χρησιμοποιούμε τα cookies στην ιστοσελίδα μας, σύμφωνα με την Οδηγία 2009/136/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Μάξιμος Χαρακόπουλος | Νέα Δημοκρατία - Άρθρα
Menu
A+ A A-

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου στα "ΝΕΑ Σαββατοκυριακο": "Μετά το Κραν Μοντανά"

ta nea to savvatokyriako

Νέα φωτό Μάξιμου Χαρακόπουλου

Μετά το Κραν Μοντανά

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Το ναυάγιο των συνομιλιών του Κραν Μοντανά απέδειξε περίτρανα σ’ ολόκληρη τη διεθνή κοινότητα ότι η Τουρκία είναι απρόθυμη να συμβάλει στην επίλυση του Κυπριακού. Στο μυαλό της Άγκυρας παραμένει ένας μόνο στόχος: ο έλεγχος ολόκληρου του νησιού το οποίο εκλαμβάνει ως οθωμανική κληρονομιά. Βέβαια, στη διάρκεια των μακρών διαπραγματεύσεων δόθηκαν αρκετές φορές μηνύματα αισιοδοξίας, ότι αυτήν τη φορά τα πράγματα θα είναι διαφορετικά. Η εκδοχή αυτή εδράζονταν σε σοβαρά επιχειρήματα:
Α) στην ηγεσία της τουρκοκυπριακής κοινότητας βρέθηκε ένας διαλλακτικός πολιτικός, όπως ήταν ο Μουσταφά Ακιντζί, αλλά και ο Νίκος Αναστασιάδης είχε πίσω του τη θετική στάση στο, αποτυχημένο, σχέδιο Ανάν, ενώ
Β) η διεθνής κοινότητα ωθούσε έντονα την επίλυση του προβλήματος, στο φόντο των τεράστιων κοιτασμάτων φυσικού αερίου στην ανατολική Μεσόγειο και στην ανάγκη εξεύρεσης διαδρόμων μεταφοράς του.
Ωστόσο, και σ’ αυτήν την περίπτωση η Τουρκία ακολούθησε το δόγμα «τα δικά μου δικά μου και τα δικά σου δικά μου». Καθώς η Λευκωσία προσπάθησε υπέρ του δέοντος, με οδυνηρές υποχωρήσεις και παραχωρήσεις, όπως την αποδοχή της εκ περιτροπής προεδρίας, το δικαίωμα του βέτο της τουρκοκυπριακής πλευράς σε σημαντικές αποφάσεις του ενωμένου κυπριακού κράτους, την αναλογία Τούρκων υπηκόων με αυτούς της Ελλάδας, η τουρκική πλευρά δεν έκανε πόντο πίσω. Και μιλάμε αποκλειστικά για την Τουρκία διότι, όπως φάνηκε στην Ελβετία, τον πρώτο και τελευταίο λόγο για λογαριασμό των τουρκοκυπρίων δεν είχε ο Ακιντζί αλλά ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Τσαβούσογλου . Κι όμως, η ελληνοκυπριακή πλευρά, με την ολόπλευρη στήριξη της Ελλάδας, ενώπιον του ΟΗΕ και της ΕΕ ζήτησε μόνον τα αυτονόητα:
Α) να αποχωρήσει ο κατοχικός στρατός, που λυμαίνεται το κυπριακό έδαφος από το 1974, και
Β) να καταργηθεί το αναχρονιστικό καθεστώς των εγγυήσεων.
Με ξένο στρατό και παρεμβατικά δικαιώματα επί ενός κράτους μέλους της ΕΕ, το αποτέλεσμα θα ήταν μια κολοβή κυριαρχία, ένα οιονεί προτεκτοράτο της Άγκυρας, η οποία με την απειλή της βίας θα επέβαλε τη θέλησή της, και θα μετέτρεπε την Κύπρο σε όργανο τουρκικού εκβιασμού εντός της ΕΕ. Το θράσος δε των Τούρκων ήταν τέτοιο που ο Τσαβούσογλου στην ερώτηση του Έλληνα ομολόγου του αν προτίθενται να χρησιμοποιήσουν το στρατό τους, το παραδέχθηκε, και μάλιστα για όλο το νησί!
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η επόμενη μέρα της κατάρρευσης των συνομιλιών δημιουργεί νέα δεδομένα. Η εκκίνηση των γεωτρήσεων για το φυσικό αέριο, εντός της κυπριακής ΑΟΖ, από διεθνείς ενεργειακούς κολοσσούς, θέτει την Κύπρο σε μια νέα εποχή. Ο νεοσουλτάνος βρυχάται και απειλεί θεούς και δαίμονες, διεκδικώντας το φυσικό πλούτο της Κύπρου ως να είναι τσιφλίκι του. Συνεχίζει να αγνοεί το διεθνές δίκαιο και τη σύγχρονη πραγματικότητα, θέλει να γυρίσει το ρολόι πίσω, να επιβληθεί δια της ωμής βίας. Γνωρίζει, όμως, ότι τα περιθώρια των κινήσεών του είναι περιορισμένα. Ήδη, οι στόχοι του στο Ιράκ και στη Συρία έχουν αποτύχει. Το κουρδικό κράτος είναι προ των πυλών, ενώ στην ανατολική Μεσόγειο η Κύπρος, η Ελλάδα, το Ισραήλ και η Αίγυπτος μέσω σημαντικών συμφωνιών προωθούν τη στενή τους συνεργασία. Η Ουάσιγκτον, η Μόσχα και η ΕΕ βρίσκονται κοντά στην Λευκωσία. Το 2017 δεν είναι 1974. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει, λαμβάνοντας υπόψη την ιδιόρρυθμη και παρορμητική ψυχοσύνθεση του Ερντογάν, ότι αποκλείεται μια σοβαρή κρίση. Για το λόγο αυτό και απαιτείται η συνέχιση τόσο της αγαστής συνεργασίας Λευκωσίας-Αθήνας, όσο και η διακομματική εντός Ελλάδος. Είναι ευκαιρία τώρα να εμπεδώσουμε μια κουλτούρα συνεργασίας των πολιτικών δυνάμεων για τα εθνικά θέματα. Η Νέα Δημοκρατία το απέδειξε εμπράκτως, για μια ακόμη φορά, όλη την περίοδο των συνομιλιών για το Κυπριακό. Ωστόσο, απαραίτητη προϋπόθεση για να το πετύχουμε είναι να αφήσουν όλοι κατά μέρος ανεύθυνες τοποθετήσεις και μαξιμαλιστικές διεκδικήσεις, χάριν εσωτερικών επικοινωνιακών σκοπιμοτήτων. Και ο νοών νοείτω…

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι αναπληρωτής τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας και βουλευτής Λαρίσης.

Το άρθρο του Μάξιμου Χαρακόπουλου δημοσιεύηκε στην εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ Σαββατοκύριακο" στις 15 Ιουλίου 2017.

Read more...

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου: "Σαν τον κάβουρα..."

eleftheria

Σαν τον κάβουρα...

του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Ενώ σε όλο τον κόσμο στις 27 Ιουνίου θυμούνται την εγκατάσταση πριν από 57 χρόνια του πρώτου ΑΤΜ σε υποκατάστημα της τράπεζας Barclays στο Λονδίνο, εμείς, την επομένη, στις 28 Ιουνίου, συμπληρώσαμε 2 χρόνια από το κλείσιμο των ΑΤΜ όλων των τραπεζών! Ήταν το βράδυ της Κυριακής, 28 Ιουνίου 2015, που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, μετά την άφρονα απόφασή της για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος, έβαζε την Ελλάδα στην περιπέτεια των κεφαλαιακών περιορισμών ή των, γνωστών πια και στα μικρά παιδιά, «κάπιταλ κοντρόλ».
Αυτό ήταν το αποκορύφωμα της ανεύθυνης, παραπλανητικής και καταστροφικής εκστρατείας του λεγόμενου αντιμνημονιακού μπλοκ που τίναξε στον αέρα ό,τι προσπάθειες είχαν γίνει μέχρι τα τέλη του 2014 για να ξεφύγει η χώρα από την ύφεση. Τυφλωμένοι από την έλξη της εξουσίας, αδιάφοροι για τις συνέπειες των πράξεών τους, άνευ σχεδίου, παρέσυραν στον τυχοδιωκτισμό τους τον ελληνικό λαό. Τα παρδαλά πουκάμισα του Γιάνη, τα κρυφά πλαν Β για τύπωμα της δραχμής στη Ρωσία ή η κατάληψη του Νομισματοκοπείου, είχαν «μεθύσει» κυβερνώντες και μεγάλο τμήμα του λαού.
Στην πραγματική οικονομία, όμως, που δεν κινείται με όρους ρομαντισμού, έστω και κίβδηλου όπως αποδείχθηκε για πολλούς από τους δήθεν επαναστάτες, είχε ξεκινήσει από τα τέλη του 2014 να ξηλώνεται το πουλόβερ. Από τον Νοέμβριο του 2014 μέχρι και τον Ιούνιο του 2015 υπολογίζεται ότι έκαναν φτερά περίπου 42 δις ευρώ! Οι καταθέτες, μεγάλοι και μικροί, έβλεπαν να παίζεται η τύχη της χώρας στα ζάρια, να βρίσκεται εν αμφιβόλω η ευρωπαϊκή της πορεία, να κινδυνεύουν οι οικονομίες τους να γίνουν «κατοχικές δραχμές». Γιατί, σε αντίθεση με τους δραχμολάγνους που βεβαίωναν ότι η έξοδος της χώρας από την ευρωζώνη θα έφερνε ευημερία, κάθε εχέφρων πολίτης αντιλαμβανόταν ότι σε μια οικονομία που δεν έχει παραγωγική βάση, πλουτοπαραγωγικές πηγές, και εξαρτάται σε τεράστιο ποσοστό στις εισαγωγές για να τραφεί και να έχει ενέργεια, το αποτέλεσμα θα ήταν το χάος και η κατάρρευση. Μπροστά, όμως, στο πόκερ που έπαιζε ο αμετροεπής κ. Βαρουφάκης, με τη συνέργεια του πρωθυπουργού που τον επέλεξε, όλα αυτά δεν έπαιζαν ρόλο. Η χώρα, η οικονομία, οι άνθρωποι ήταν μέρος της μπλόφας. Όπως μέρος της ήταν και το ανεκδιήγητο δημοψήφισμα, που ήταν και η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι, το βράδυ της 26ης Ιουνίου. Το δημοψήφισμα με το θολό ερώτημα που εξελίχθηκε σε ωρολογιακή βόμβα στα χέρια του κ. Τσίπρα με αποτέλεσμα το Όχι να βαφτιστεί Ναι.
Πορευόμαστε, λοιπόν, έτσι επί δύο χρόνια, βαλτωμένοι, χωρίς φως στον ορίζοντα της οικονομίας, καθώς οι κυβερνώντες παίζουν πάντα παιχνίδια καθυστέρησης που οδηγούν σε νέα μέτρα, και κυρίως με μια αβάσταχτη φορολογία που έχει γονατίσει κάθε παραγωγική δραστηριότητα. Ρόλο αρνητικό σ’ αυτήν την καθίζηση έχουν αναμφίβολα παίξει και τα κάπιταλ κοντρολ. Αυτές που επλήγησαν περισσότερο ήταν οι ελληνικές επιχειρήσεις. Σύμφωνα με στοιχεία της Ελληνικής Συνομοσπονδίας Εμπορίου και Επιχειρηματικότητας, οι κεφαλαιακοί περιορισμοί δημιούργησαν τρομερά προβλήματα ρευστότητας, ιδιαίτερα στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις που δυσκολεύονται να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους προς τους προμηθευτές τους. Επίσης, εκτοξεύτηκαν τα «κόκκινα δάνεια» στο ύψος των 105 δις ευρώ, αφού οι δανειολήπτες δεν πλήρωναν λόγω γενικής αβεβαιότητας, ενώ περιθωριοποιήθηκε η επιταγή ως τρόπος συναλλαγής, γεγονός που «πάγωσε» την πραγματική οικονομία. Το χειρότερο όλων, η εικόνα της ελληνικής επιχείρησης στο εξωτερικό συνδέθηκε με τη χαμηλή αξιοπιστία, χωρίς να ευθύνονται οι ίδιες επιχειρήσεις γι’ αυτό. Οι προμηθευτές των ελληνικών εταιρειών, παρ’ όλο που ως τότε μπορεί να είχαν άψογη συνεργασία, απαιτούσαν την προπληρωμή τους για τις παραγγελίες, οδηγώντας στην απόγνωση τους Έλληνες επιχειρηματίες.
Όλο αυτό το διάστημα, ακούσαμε πολλές φορές, από τα πιο επίσημα χείλη, ότι επίκειται χαλάρωση των κεφαλαιακών περιορισμών. Η πραγματικότητα είναι όμως ότι τα κάπιταλ κοντρόλ ζουν και βασιλεύουν. Και αυτό θα συμβαίνει όσο δεν ξεφεύγουμε από το κλίμα της αβεβαιότητας, όσο πηγαίνουμε σαν τον κάβουρα, μπρος πίσω, χωρίς σχέδιο για την ανάπτυξη. Γιατί παρά τα όσα βαρύγδουπα λέει η κυβέρνηση –που ευτυχώς πλέον είναι ελάχιστοι όσοι την πιστεύουν- η πραγματικότητα δεν είναι ρόδινη. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδας τον Μάιο που μας πέρασε, οι καταθέσεις των νοικοκυριών μειώθηκαν κι άλλο και διαμορφώθηκαν στα 98,82 δις ευρώ, σχεδόν 2 δις λιγότερα από το τέλος του 2016. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της καθυστερημένης αξιολόγησης αλλά και της υπερφορολόγησης, που κάνει τις καταθέσεις να φεύγουν από τις τράπεζες, έστω κατά 420 ή 840 ευρώ τη φορά.
Τώρα, λοιπόν, που πήραμε αυτό το πικρό και πανάκριβο μάθημα είναι ώρα να προσγειωθούμε στον ρεαλισμό. Αν θέλουμε μια υγιή οικονομία χρειαζόμαστε κλίμα εμπιστοσύνης, βεβαιότητας, προσέλκυσης επενδύσεων. Όταν συμβεί αυτό θα είναι φυσιολογική και η επιστροφή των καταθέσεων και η κατάργηση των κάπιταλ κοντρόλ. Αλλά γι’ αυτό χρειάζεται πρώτα απ' όλα να απαλλαγούμε από την «κυβέρνηση κάβουρα» που με τα μπρος-πίσω δεν ξέρει που θέλει να πάει τη χώρα. Χρειάζεται μια άλλη κυβέρνηση, που και θα πιστεύει στις επενδύσεις και θα μπορεί να φέρει την ανάπτυξη. Και η ΝΔ και το πιστεύει και το μπορεί. Αρκεί αυτήν τη φορά να την εμπιστευτούν οι πολίτες.


Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι αναπληρωτής τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην "Ελευθερία" Λαρίσης την Κυριακή 2 Ιουλίου 2017

Read more...

Ολική επαναφορά του κράτους!

 

Πρωτο Θεμα

Νέα Φωτό Μ. Χαρακόπουλου για άρθα

Ολική επαναφορά του κράτους!

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Ο τραγικός θάνατος του ενδεκάχρονου Μάριου στο Μενίδι από «αδέσποτη» σφαίρα την ώρα της σχολικής εορτής πάγωσε όλη τη χώρα. Είναι από αυτά που δεν μπορεί να χωνέψει του ανθρώπου νους -μας υπερβαίνει η τραγικότητά του. Ωστόσο, η δολοφονία του άτυχου μαθητή δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία, δεν ήταν μια «στραβή», όπως αστόχαστα ειπώθηκε. Κάποια στιγμή, θα γινόταν το κακό. Γιατί για χρόνια η κατάσταση έχει ξεφύγει από κάθε όριο, ο νόμος έχει ατονήσει και επιβάλλεται η αυθαίρετη βούληση οργανωμένων μαφιών. Αυτό το γνώριζαν οι κάτοικοι των δήμων της Δυτικής Αττικής εδώ και χρόνια. Και τώρα το έμαθε όλη η Ελλάδα.
Και στην περίπτωση της Δυτικής Αττικής, όπως και σε μύριες άλλες περιπτώσεις, επιβεβαιώθηκε ότι στη χώρα μας η συνήθης στάση απέναντι στα προβλήματα είναι να τα κρύβουμε κάτω από το χαλί. Λες κι αυτά θα εξαφανιστούν δια μαγείας. Αυτό φυσικά δεν συμβαίνει ποτέ. Αντιθέτως, θεριεύουν και γίνονται δυσεπίλυτα. Είναι κοινό μυστικό ότι παραδοσιακές ενασχολήσεις των Ρομά, όπως το εμπόριο χαλιών, έδωσαν τη θέση τους στην εμπορεία και διακίνηση ναρκωτικών.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στην συγκεκριμένη περίπτωση έχουμε να κάνουμε με άτακτη υποχώρηση του κράτους, από άρνηση εφαρμογής των υποχρεώσεών του απέναντι στους πολίτες, για την επιβολή του νόμου και της ευταξίας. Κι αυτή η λειτουργία το κράτους είναι από τις πρωταρχικές και ουσιαστικές του υποχρεώσεις. Όταν δεν τις εκπληρώνει αποδομείται πάραυτα, με ό,τι αυτό σημαίνει για την κοινωνική ειρήνη και ασφάλεια. Δυστυχώς, όμως, στην Ελλάδα έχουν επικρατήσει παράδοξες έως παράλογες αντιλήψεις. Στο όνομα των δικαιωμάτων καταστρατηγείται το σημαντικότερο δικαίωμα που είναι αυτό της ζωής και της ασφάλειας του πολίτη. Ωστόσο, αυτό το συνονθύλευμα ιδεοληψιών έγινε κυρίαρχο με την έλευση στην εξουσία του ΣΥΡΙΖΑ. Ο σκληρός πυρήνας ενός περιθωριακού κόμματος του 3% βρέθηκε στο πηδάλιο της διακυβέρνησης και έχει επιβάλει τις ανορθολογικές και καταστροφικές πολιτικές του στο τομέα της δημόσιας τάξης. Μια ματιά στην καθημερινότητα φθάνει για να μας πείσει για τις συνέπειες των αποφάσεών τους:
• Τα φαινόμενα βίας και ανομίας εξαπλώνονται, όπως και τα διάφορα «άβατα», που πλέον έχουν την βούλα ως τέτοια του καθ’ ύλην αρμόδιου υπουργού Προστασίας του Πολίτη. Τα Εξάρχεια είναι κράτος εν κράτει, οι κουκουλοφόροι καίνε, σπάνε τρόλεϊ, λεωφορεία, επικυρωτικά μηχανήματα εισιτηρίων, δίχως τιμωρία, ενώ στήσανε και ΚΕΠ για το συντονισμό της δράσης του στο κέντρο της πλατείας Εξαρχείων.
• Στα πανεπιστήμια ορδές τραμπούκων προπηλακίζουν και εκφοβίζουν καθηγητές και φοιτητές, επιβάλλοντας τον νόμο της βίας. Και επιβραβεύονται από τον υπουργό Παιδείας με την επιστροφή στην απόλυτη ασυλία της δεκαετίας του ‘80.
• Εγκληματικά στοιχεία αφήνονται άρον-άρον από τις φυλακές με τον «νόμο Παρασκευόπουλου», για να συνεχίσουν ακάθεκτοι την προηγούμενη δράση τους.
Και όταν γίνεται προσπάθεια να αφυπνιστεί η κυβέρνηση από την ιδεοληπτική νάρκωση που έχει βυθιστεί, ακούμε από τα χείλη του πρωθυπουργού ότι το θέμα της εγκληματικότητας δεν είναι επίκαιρο.
Είμαστε, λοιπόν, στο σημείο μηδέν. Δεν πάει παρακάτω ή μάλλον αν πάει παρακάτω τότε δεν θα μπορέσουμε να βγούμε εύκολα ξανά στην επιφάνεια. Τώρα είναι η ώρα των αποφάσεων και των έργων. Όχι για επικοινωνιακούς λόγους, επειδή οι κάμερες είναι ακόμη στραμμένες στο Μενίδι και οι κάτοικοι στα κάγκελα. Απαιτείται, κατ’ αρχάς μια άλλη φιλοσοφία απέναντι στην εγκληματικότητα και την παραβατικότητα. Χρειάζεται ολική επαναφορά του κράτους και άσκησης όλων των εξουσιών του. Όχι ημίμετρα, και κινήσεις εντυπωσιασμού.
Άμεσα πρέπει να ενισχυθεί η αστυνόμευση, να ενταθούν οι πεζές περιπολίες, καθώς και η παρουσία των Ομάδων Πρόληψης και Καταστολής της Εγκληματικότητας (ΟΠΚΕ) και της Δίκυκλης Αστυνόμευσης (ΔΙΑΣ), ώστε να αποτραπεί το εμπόριο ναρκωτικών και κάθε άλλου είδους παραβατική δραστηριότητα. Η αστυνομία και γνωρίζει και μπορεί να δώσει τις λύσεις. Αρκεί να έχει ξεκάθαρη πολιτική εντολή και στήριξη.
Ταυτοχρόνως, η πολιτεία οφείλει να σκύψει με ενδιαφέρον απέναντι στο πρόβλημα ομαλής κοινωνικοποίησης των παιδιών των Ρομά, που μόνο ευκαιριακά πηγαίνουν σχολείο. Αν θέλουμε πραγματικά να ενσωματώσουμε αυτούς τους ανθρώπους στην κοινωνία μας, να αποτρέψουμε τις νέες γενιές από το βούρκο της παρανομίας, πρέπει να επιμείνουμε στην εκπαίδευσή τους.
Αυτή τη φορά δεν έχουμε την πολυτέλεια να κρύψουμε το πρόβλημα κάτω από το χαλί. Αν οι κάτοικοι δεν δουν βελτίωση των συνθηκών της ζωής τους, πολύ φοβούμαι ότι θα έχουμε έξαρση της αυτοδικίας και των αντεκδικήσεων. Κι αυτό νομίζω κανείς δεν το επιθυμεί.

Ο δρ Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι αναπληρωτής τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, αρμόδιος για θέματα Προστασίας του Πολίτη, βουλευτής Λαρίσης.

Το άρθρο "Ολική επαναφορά του κράτους!" δημοσιεύθηκε στο ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ την Κυριακή 18 Ιουνίου 2017.

Read more...

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου για την "Ελευθερία" της Κυριακής: "Γένια και στους σπανούς!"

eleftheria

Γένια και στους σπανούς!

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Ένα από τα πιο αρνητικά χαρακτηριστικά της μεταπολίτευσης υπήρξε η καλλιέργεια συλλογικών πολιτικών ψευδαισθήσεων. Οι Έλληνες άρχισαν να αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα μέσα από το πρίσμα του ατομικού ωφελιμισμού και της αδιαφορίας για τα πραγματικά δεδομένα. Τον κύριο ρόλο προς αυτήν την αλλοτρίωση έπαιξε αναμφίβολα η δεκαετία του 1980, με την άνοδο του Ανδρέα Παπανδρέου στην εξουσία. Οι πολιτικές των παροχών με δανεικά, της επέκτασης του κράτους σε κάθε οικονομική δραστηριότητα, η διόγκωση του δημοσίου για την αύξηση της εκλογικής πελατείας, η απαξίωση της αξιοκρατίας, η παντοκρατορία των συντεχνιών, η επικράτηση της λογικής της ήσσονος προσπάθειας, οι συνταξιούχοι των 40 ετών και ένα σωρό άλλα αρνητικά φαινόμενα έχουν την απαρχή τους σε εκείνα τα χρόνια της ανεμελιάς. Τότε ξεκίνησε η υπονόμευση των δομών της οικονομίας και του κράτους. Τότε γιγαντώθηκε και ο λαϊκισμός ως κυρίαρχο ιδεολογικό ρεύμα, που δυστυχώς διαπερνούσε πολλές φορές όλες τις πολιτικές δυνάμεις. Τα βασικά συστατικά αυτού του ρεύματος όρθωναν συνεχώς εμπόδια στο να γίνουν οι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις στην εκπαίδευση, ιδίως στην τριτοβάθμια, στο ασφαλιστικό σύστημα που βουλιάζει, στην υγεία, στη δημόσια ασφάλεια, στην πάταξη της γραφειοκρατίας, στην υλοποίηση μεγάλων επενδύσεων. Κι όταν έφθασε το πλήρωμα του χρόνου και η κρίση μάς έκρουσε την θύρα, βρεθήκαμε ανέτοιμοι να την ξεπεράσουμε και απρόθυμοι να αποδεχθούμε τις αιτίες της.
Σ’ αυτό το υπόβαθρο πάτησε ο ΣΥΡΙΖΑ και εκτινάχθηκε από ένα κόμμα διαμαρτυρίας του 3% στην εξουσία. Χάιδεψε τα, συνηθισμένα στα μεγάλα και εύκολα λόγια, αυτιά των συμπατριωτών μας, έπαιξε άθλιο θέατρο με ανέξοδους παληκαρισμούς, υποσχέθηκε “γένια και στους σπανούς” και βρέθηκε στην κυβέρνηση. Και όπως στο γνωστό παραμύθι με τα ρούχα του βασιλιά, σιγά-σιγά όλοι ανακάλυψαν το πόσο γυμνό ήταν αυτό το πολιτικό σχήμα από ρεαλιστικό σχέδιο και υλοποιήσιμο πρόγραμμα. Αποκαλύφθηκε ότι, πίσω από τις βαρύγδουπες δηλώσεις και το περίσσευμα θράσους δεν υπήρχε παρά ο πόθος της εξουσίας. Ο αντικομφορμισμός της μη γραβάτας κάλυπτε την οδυνηρή αλήθεια που ήταν η καταστροφική ανικανότητα διαχείρισης των πραγμάτων της χώρας σε μια από τις πιο δύσκολες περιόδους της σύγχρονης ιστορίας της.
Όταν η Ελλάδα -αργά αλλά σταθερά- εξερχόταν των μνημονίων το 2014, η οικονομία είχε ήδη μπει σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης και η ανεργία σε τροχιά μείωσης, οι λαϊκιστές έσκιζαν τα ιμάτιά τους για το περίφημο “μαίηλ Χαρδούβελη”, ενώ ο φέρελπις τότε κ. Τσίπρας κραύγαζε “γκόου μπακ κ. Μέρκελ”. Όσοι υποστήριζαν την τότε κυβέρνηση ήταν για τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ συλλήβδην “γερμανοτσολιάδες” και καθημερινά ζούσαμε επεισόδια με προπηλακισμούς κυβερνητικών βουλευτών. Όλοι αυτοί έπαιξαν με την φωτιά, σπέρνοντας τον τεχνητό διχασμό, εξάπτοντας τα πολιτικά πάθη, δημιουργώντας εντάσεις και σπιλώνοντας τους πολιτικούς τους αντιπάλους. Βεβαίως, σήμερα κομπάζουν ότι ψηφίζουν και με τα δυο χέρια δυο-δυο τα μνημόνια!
Το αποτέλεσμα όλων αυτών το βιώνει στην πλάτη της η ελληνική κοινωνία με οδυνηρό τρόπο. Οι… θαυματοποιοί που θα έσκιζαν τα μνημόνια εν χορδαίς και οργάνοις, θα καταργούσουν τον ΕΝΦΙΑ, θα χάριζαν στους δανειολήπτες τα δάνεια προς τις τράπεζες και στους καταναλωτές τους απλήρωτους λογαριασμούς στη ΔΕΗ, στο ΙΚΑ και στον ΟΑΕΕ, που θα έδιναν δουλειές σε όλους τους ανέργους, αποδεικνύονται αεριτζήδες.
Μέσα σε 2,5 χρόνια κατρακυλήσαμε πολύ πίσω από εκεί που ήμασταν στα τέλη του 2014 και θεωρούμε επιτυχία το να πλησιάσουμε και πάλι τα μεγέθη εκείνης της περιόδου.
Γιατί αυτό το διάστημα, των ατέρμονων διαπραγματεύσεων, του χαμένου χρόνου, υπογράφηκαν δύο (2) αχρείαστα και βαρύτατα μνημόνια, αποκλειστικής ιδιοκτησίας των κυρίων Τσίπρα και Καμμένου, ύψους ούτε λίγο ούτε πολύ 14,5 δις ευρώ! Και η λιτότητα θα συνεχιστεί και με τη βούλα μέχρι και το 2021, γιατί αυτό συμφώνησε η… εθνοσωτήριος κυβέρνησή μας, που φρόντισε να παρουσιάσει το κατόρθωμά της ντυμένο με τον τρύπιο “φερετζέ” των αντίμετρων και τα συσσίτια της κας Φωτίου, που ειδικεύεται στα… γεμιστά.
Αλλά η αλήθεια είναι πικρή και οι πολίτες την βιώνουν στο πετσί τους. Τώρα, πλέον, γνωρίζουν τι εστί λαϊκισμός! Τα ψεύδη του τα πληρώσαμε όλοι πολύ ακριβά. Τώρα, λοιπόν, είναι η ώρα του ρεαλισμού, της αλήθειας και του έργου. Αν συνεχιστεί η ίδια ανερμάτιστη και επαμφοτερίζουσα πολιτική, αν το κομματικό κράτος του ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει να απορροφά ότι ακόμη είναι ζωντανό από την πραγματική παραγωγή για να μείνει λίγο ακόμη στην εξουσία, τόσο θα απομακρύνεται ο στόχος της εξόδου από την κρίση. Με την ακολουθούμενη πολιτική, όμως, δεν έρχονται επενδυτές ούτε για …καφέ. Αντιθέτως, συνεχίζουμε να βουλιάζουμε στον φαύλο κύκλο της ύφεσης, των ελλειμμάτων στα ασφαλιστικά ταμεία, των νέων περικοπών, της αέναης λιτότητας.
Γι’ αυτό είναι επιβεβλημένη, το συντομότερο δυνατό, η αλλαγή πορείας σε έναν δρόμο μακράν του λαϊκισμού.

Ο δρ Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι αναπληρωτής τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, αρμόδιος για θέματα Προστασίας του Πολίτη, βουλευτής Λαρίσης.

 Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ" την Κυριακή 28 Μαίου 2017

Read more...

Ο κίνδυνος της μέγγενης…

Πρωτο Θεμα

Ο κίνδυνος της μέγγενης…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η σοφή ρήση ότι ενός κακού μύρια έπονται επιβεβαιώνεται περίτρανα στην περίπτωση της πατρίδας μας. Αρχικώς, προέκυψε μια πρωτοφανή οικονομική κρίση, απότοκο χρόνιων προβλημάτων που κρύβαμε επιμελώς κάτω από το χαλί, και η οποία βοηθούντος των ψευδαισθήσεων και του ισχυρού ρεύματος του λαϊκισμού, που εκφράζει και η παρούσα κυβέρνηση, ακόμη συνεχίζει να κατατρώει τα σωθικά της παραγωγικής μας βάσης. Ταυτοχρόνως, όμως, στο ρευστό και ασταθές διεθνές περιβάλλον, μαζεύτηκαν και μαύρα σύννεφα στη γειτονιά μας που απειλούν να τινάξουν στον αέρα την όποια σταθερότητα έχει κατακτηθεί τις τελευταίες δεκαετίες. Και το χειρότερο είναι ότι οι εξελίξεις μπορεί να ρουφήξουν και εμάς στη δίνη απρόβλεπτων συνεπειών.
Μετά την Τουρκία, η οποία τελευταίως έχει υποτροπιάσει επικίνδυνα, έχοντας ως πρόεδρο έναν οιονεί σουλτάνο, που απειλεί θεούς και δαίμονες για να περάσει το δικό του νεο-οθωμανικό όραμα, τώρα έχουμε την ανάφλεξη στα Σκόπια και την επιθετικότητα της Αλβανίας. Δηλαδή, πλην της Βουλγαρίας, όλες οι χώρες με τις οποίες έχουμε χερσαία σύνορα βρίσκονται σε αναβρασμό. Αν αυτό δεν είναι λόγος συναγερμού, ειδικά στην κατάσταση που βρισκόμαστε σήμερα, το τι μπορεί να είναι;
Ξεκινώντας από την Αλβανία, είναι πλέον φανερό ότι τα Τίρανα, με την υποστήριξη της Άγκυρας, κινούνται με βάση τους οραματισμούς της Μεγάλης Αλβανίας. Ο αλβανικός μεγαλοϊδεατισμός έχει καταστεί μέρος της επίσημης ρητορείας. Η γειτονική χώρα, παραβλέποντας την αδήριτη ανάγκη προσαρμογής της στα ευρωπαϊκά στάνταρτ, αλλά και τον περιορισμό παράνομων δραστηριοτήτων κυρίως στην παραγωγή και εξαγωγή ναρκωτικών ουσιών που έχει γίνει πραγματική μάστιγα, επιδιώκει να συσπειρώσει με εθνικιστικά συνθήματα.
Θύμα αυτής της πολιτικής συμπεριφοράς είναι, βεβαίως, και η ελληνική μειονότητα της Βορείου Ηπείρου, της οποίας καταπατώνται θρασύτατα τα δικαιώματα. Σε κάποιες περιοχές έχουμε ακόμη και αρπαγή των περιουσιών των Ελλήνων, κατά τρόπο αυθαίρετο, που δεν συνάδει με κράτος δικαίου. Ταυτόχρονα, διατηρείται «ζεστό» το θέμα της Τσαμουριάς, που συμπεριλαμβάνεται στον «ολοκληρωμένο» χάρτη της Μεγάλης Αλβανίας.
Επιπλέον, επικίνδυνη κινητικότητα παρατηρείται και στην νότια Σερβία, στις περιοχές του Πρέσεβο και Μπουγιάνοβατς, όπου ζει συμπαγής αλβανικός πληθυσμός, και ταράζει τις σχέσεις με το Βελιγράδι, παράλληλα με τις μόνιμες αντιθέσεις εντός του Κοσσυφοπεδίου.
Το μεγαλύτερο, όμως, πρόβλημα εντοπίζεται στα Σκόπια. Εκεί, ήδη, μεταξύ των Σλάβων και των Αλβανών, ηχούν δυνατά τα τύμπανα του πολέμου. Για χρόνια ο τυφλωμένος εθνικισμός των Σλάβων των Σκοπίων επέλεξε να κάνει λάβαρό του το ανιστόρητο ιδεολόγημα του «μακεδονισμού». Ο Νίκολα Γκρουέφσκι και όσοι τον ακολούθησαν, θεωρώντας τους εαυτούς τους ως απευθείας απογόνους του Μεγάλου Αλεξάνδρου και δικαιούχους της μακεδονικής γης μέχρι τη Θεσσαλονίκη, έφεραν το κράτος τους στο χείλος του γκρεμού.
Το μεγαλύτερο λάθος τους ήταν ότι επέλεξαν ως εχθρό τον μόνον από τους γείτονές τους που επιθυμούσε την ακεραιότητά τους: την Ελλάδα. Και σήμερα το πληρώνουν ακριβά, αν και μάλλον ακόμη αδυνατούν να κατανοήσουν το σφάλμα τους.
Ήδη, όμως, ο νέος πρόεδρος της Βουλής, εκεί που χύθηκε κυριολεκτικά αίμα από την πρόσφατη εισβολή των οπαδών του VMRO-DPMNE, και ο οποίος ανήκει στην αλβανική μειονότητα, φωτογραφίζεται με καμάρι στο γραφείο του δίπλα από την αλβανική σημαία.
Παρά τις παρεμβάσεις της διεθνούς κοινότητας, που, δυστυχώς, δεν έχει ενιαία στάση στην κρίση των Σκοπίων, είναι πολύ πιθανό να δούμε να εκτροχιάζεται η κατάσταση. Δύσκολα θα πειστεί ο πρόεδρος Γκιόργκι Ιβανόφ να δώσει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον Σοσιαλδημοκράτη αρχηγό της αντιπολίτευσης, Ζόραν Ζάεβ, που θα σημάνει ότι οι Αλβανοί όχι μόνο θα μπουν στην κυβέρνηση αλλά θα υλοποιήσουν τα σχέδιά τους για συγκυριαρχία του κράτους. Η πιθανότητα ακόμη και της έκρηξης μιας ένοπλης αντιπαράθεσης δεν μπορεί να αποκλειστεί.
Τι πρέπει η Ελλάδα να πράξει απέναντι σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο; Το κουβάρι είναι πολύ μπλεγμένο και η θέση μας δύσκολη, δεδομένων των θέσεων που έχουν οι αντίπαλες πλευρές έναντι του ελληνισμού. Εν πάση περιπτώσει, το βέβαιο είναι ότι για τα ελληνικά συμφέροντα θα ήταν καταστροφική η πιθανότητα δημιουργίας της Μεγάλης Αλβανίας, ιδιαίτερα αν αυτή ήταν στρατηγικός σύμμαχος της Τουρκίας. Σ’ αυτήν την περίπτωση η Ελλάδα θα βρισκόταν μονίμως υπό την πίεση μιας κανονικής γεωπολιτικής μέγγενης.

Ο δρ Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι αναπληρωτής τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης.

 Το άρθρο του Μαξίμου Χαρακόπουλου δημοσιεύθηκε σήμερα 21.05.17 στην εφημερίδα "Πρώτο Θέμα".

Read more...

"Σουλτάνος σε αχαρτογράφητα νερά..."

eleftheria

Σουλτάνος σε αχαρτογράφητα νερά...

του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Το πλακάτ που κρατούν οι διαμαρτυρόμενοι για νοθεία γράφει Hayir bitmedi/το Όχι δεν τελείωσε. Το ανέλπιστο για την αντιπολίτευση 49% του Hayir/Όχι σε μια προεκλογική εκστρατεία κατά την οποία για την επικράτηση του Evet/Ναι επιστρατεύθηκε το κράτος, τα τζαμιά, και η πλειοψηφία των ΜΜΕ, δικαιολογεί την εμφανή δυσθυμία του Ερντογάν στις δηλώσεις του μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων του δημοψηφίσματος.
Μια νέα ημέρα, ωστόσο, ξημέρωσε στις ευρωτουρκικές αλλά και στις ελληνοτουρκικές σχέσεις μετά το πρόσφατο δημοψήφισμα στην Τουρκία που καθιστά "σουλτάνο" τον πρόεδρο της δημοκρατίας. Ουδείς μπορεί να προδικάσει την πορεία της γείτονος υπό την απόλυτη, πλέον, εξουσία του απρόβλεπτου Ταγίπ Ερντογάν.
Αν κάτι επιβεβαίωσε το, αμφισβητούμενο για το οριακό του αποτέλεσμα από διεθνείς παρατηρητές και αντιπολίτευση, δημοψήφισμα είναι ότι η Τουρκία είναι μια βαθιά διχασμένη χώρα. Η γεωγραφία του Ναι και του Όχι στον εκλογικό χάρτη είναι ενδεικτική. Τα παράλια, τα μεγάλα αστικά κέντρα, η Πόλη, η Σμύρνη –γκιαούρ Ιζμίρ/άπιστη Σμύρνη, έτσι την αποκαλεί ακόμη και τώρα ο Ερντογάν, με την ονομασία δηλαδή που είχε όταν η πλειοψηφία του πληθυσμού της ήταν ελληνική- η Αττάλεια, αλλά και η Άγκυρα, η πρωτεύουσα, έδωσαν την υπεροχή στο Όχι. Αντίθετα, στη μικρασιατική ενδοχώρα της Ανατολίας, εκεί όπου ζουν βαθύτατα συντηρητικοί και ευσεβείς μουσουλμάνοι, που βελτίωσαν την οικονομική και κοινωνική τους θέση στα χρόνια της διακυβέρνησης Ερντογάν, θριάμβευσε το Ναι.
Ωστόσο, έστω και οριακά, έστω και σε συνθήκες διχασμού ή ορθότερα τριχασμού -γιατί στο Όχι δεν συμπεριλαμβάνονται μόνον οι κοσμικοί, κεμαλικοί, εθνικιστές, αλεβίτες, αλλά και οι Κούρδοι που έχουν δικό τους όραμα για το αύριο- ο Ερντογάν αυτή τη στιγμή είναι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού. Σχεδόν 100 χρόνια μετά την μικρασιατική καταστροφή -για τους Τούρκους είναι kurtulus savasi/πόλεμος σωτηρίας- και την εγκαθίδρυση από τον Κεμάλ Ατατούρκ της Τουρκικής Δημοκρατίας που διαδέχθηκε την Οθωμανική αυτοκρατορία, ο Ερντογάν φιλοδοξεί να αναδειχθεί ως νέος Ατατούρκ (πατέρας των Τούρκων), με υπερεξουσίες σουλτάνου αλλά και χαλίφη, ηγέτη του σουνιτικού Ισλάμ. Με άλλοθι την απόπειρα πραξικοπήματος το καλοκαίρι, η Τουρκία του Ερντογάν διολισθαίνει καθημερινά σε μια ανατολικού τύπου δεσποτεία, με ενός ανδρός αρχή και ουσιαστική κατάλυση της διάκρισης των εξουσιών. Η αύξηση της βίαιης καταστολής, του αυταρχισμού, των διώξεων όχι μόνο κατά πολιτικών αντιπάλων που φυλακίζονται, αλλά και δημοσίων λειτουργών, εκπαιδευτικών, δημοσιογράφων, δικαστικών και αστυνομικών, η λογοκρισία στον Τύπο και η περιστολή της ελευθερίας του λόγου διευρύνουν το χάσμα της ΕΕ με την Τουρκία. Ουδόλως, όμως, δείχνει να ενδιαφέρεται η Άγκυρα για τις σχέσεις της με την Ευρώπη. Το αφήγημα για την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας, που συνεπάγεται την υποχρέωσή της να σεβαστεί τους ευρωπαϊκούς κανόνες για να ενταχθεί στην ευρωπαϊκή οικογένεια, εγκαταλείπεται για τα καλά, καθώς έχει κουράσει τους Τούρκους που αναμένουν πλέον του μισού αιώνα στον προθάλαμο της ΕΕ. Εξ ου και η απειλή Ερντογάν για επαναφορά της θανατικής ποινής. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το γεγονός ότι ανέβασε τους τόνους στην προεκλογική περίοδο απευθυνόμενος σε ευρωπαϊκές ηγεσίες με απίθανους χαρακτηρισμούς, όπως απόγονοι των ναζί. Και δεν του βγήκε σε κακό, καθώς ακόμη και οι Τούρκοι εκτός Τουρκίας, κυρίως στη Γερμανία και στην Ολλανδία, ψήφισαν μαζικά υπέρ του Ναι. Βεβαίως, πρέπει να γνωρίζουμε ότι οι Τούρκοι μετανάστες προέρχονται κυρίως από τις φτωχές περιοχές της Ανατολίας. Σε κάθε περίπτωση, είναι αξιοσημείωτο το ότι παιδιά δεύτερης και τρίτης γενιάς μεταναστών τουρκικής καταγωγής είχαν αυτήν την εκλογική συμπεριφορά. Η στάση τους εκ των πραγμάτων διευρύνει τον προβληματισμό για τις δυνατότητες ενσωμάτωσης μουσουλμανικών πληθυσμών στην ευρωπαϊκή πραγματικότητα. Το ισχυρό Ναι είναι ένα καμπανάκι για την ακολουθούμενη πολιτική της λεγόμενης πολυπολιτισμικής Ευρώπης και αφορμή ενδοσκόπησης για το κατά πόσο αυτή πέτυχε ή απέτυχε.
Πάντως, ο Ερντογάν εκφράζει σε μεγάλο βαθμό την τουρκική κοινή γνώμη που θεωρεί ότι η Ευρώπη δεν τους θέλει γιατί είναι μουσουλμάνοι, και οι ευρωπαϊκές ενστάσεις για τα κριτήρια που δεν εκπληρούνται από την Άγκυρα είναι προφάσεις. Ο Τούρκος πρόεδρος εκμεταλλεύτηκε αυτό στο έπακρο κατά την προεκλογική του εκστρατεία, επιμένοντας ότι η Ευρώπη είναι ένα χριστιανικό κλαμπ. Έφθασε στο σημείο να κάνει ολόκληρο σόου για τη συνάντηση που είχαν -με αφορμή τη συμπλήρωση των 60 χρόνων από την ιδρυτική διακήρυξη της Ρώμης για την τότε ΕΟΚ- οι Ευρωπαίοι ηγέτες με τον πάπα Φραγκίσκο, λέγοντας ότι είναι νέοι σταυροφόροι απέναντι στο Ισλάμ.
Από την άλλη πλευρά είναι χαρακτηριστικές οι συγκρατημένες δηλώσεις από Ευρωπαίους αξιωματούχους, που έχουν επίγνωση του πολυπαραγοντικού προβλήματος των σχέσεων της ΕΕ με την Τουρκία και της δυνατότητας εκβιασμού της Άγκυρας με τα, εν αναμονή εξόδου στην Ευρώπη, εκατομμύρια των προσφύγων στα παραλία της Μικρασίας. Είτε μας αρέσει είτε όχι ο Ερντογάν είναι ο νικητής, για την ώρα, και πρέπει να βρεθεί ένα Modus Vivendi μαζί του. Το ίδιο ισχύει και για την Ελλάδα που βρίσκεται σ’ αυτήν τη γειτονιά με τα τόσα προβλήματα. Η Τουρκία είναι μια πολυπληθής χώρα, η οποία βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι γεωφυσικό και εκμεταλλεύεται στο έπακρο αυτή τη στιγμή τη γεωστρατηγική της θέση και την αναστάτωση που υπάρχει στα νοτιοανατολικά της σύνορα. Η χώρα μας από την άλλη απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα πρέπει να δείξει αποφασιστικότητα και αυτοσυγκράτηση, ώστε να αποφύγουμε πιθανές εμπλοκές. Και βεβαίως να ενισχύσει την εικόνα του σοβαρού εταίρου και αξιόπιστου συμμάχου στην ασταθή περιοχή μας, στον οποίο μπορεί να βασίζεται η Δύση. Γι’ αυτό όμως, χρειάζεται το ταχύτερο δυνατό η Ελλάδα να ορθοποδήσει οικονομικά και να αναπροσαρμόσει την πολιτική της, με βάση τα νέα δεδομένα σε κλίμα εθνικής συνεννόησης.

Ο δρ Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι αναπληρωτής τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην ¨ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ¨την Κυριακή 23 Απριλίου 2017

Read more...

Τα ποτά, οι γυναίκες και η χαμένη λάμψη…

eleftheria

Τα ποτά, οι γυναίκες και η χαμένη λάμψη…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η εξηντάχρονη, πια, Ευρωπαϊκή Ένωση –κάποτε ιδιαίτερα ελκυστική- δείχνει να περνά βαθιά κρίση ταυτότητας. Οι εορτασμοί για τα 60 χρόνια της ΕΕ στη Ρώμη δεν είχαν τη λάμψη που θα ταίριαζε σε αυτό το σπουδαίο εγχείρημα μιας πραγματικά ενωμένης Ευρώπης. Αντιθέτως, στους πολίτες των κρατών-μελών κυριαρχεί μια δυσπιστία για το μέλλον της κοινής αυτής πορείας που ξεκίνησε το μακρινό 1957, δώδεκα μόλις χρόνια μετά το τέλος του αιματηρότερου πολέμου στην ιστορία της ανθρωπότητας. Η εικόνα που παρουσιάζει σήμερα η Ένωση είναι μάλλον μακράν αυτής που είχαν οραματιστεί οι πραγματικοί Ευρωπαίοι «πατέρες» της. Το όραμα, σύμφωνα με τον Ντε Γκωλ, για μια Ευρώπη από τον Ατλαντικό μέχρι τα Ουράλια, που σταδιακά θα αγκάλιαζε όλους τους λαούς της ηπείρου, ξεθώριασε. Τι πήγε, όμως, στραβά και σήμερα η ΕΕ έχει χάσει την ελκτική δύναμη που είχε μόλις πριν λίγα χρόνια;
Χωρίς αμφιβολία, το σαράκι της σημερινής κατάστασης «δούλευε» καιρό. Από την εποχή που άρχισαν να φεύγουν οι μεγάλοι Ευρωπαίοι ηγέτες, που οδηγούσαν τους λαούς τους προς το μέλλον και δεν άφηναν να σέρνονται από τις μικροπολιτικές ανάγκες της στιγμής. Ντε Γκωλ, Αντενάουερ, Ντ’Εστέν, Σμιτ και ο δικός μας Κωνσταντίνος Καραμανλής υπήρξαν πολιτικοί με εμπεδωμένη ευρωπαϊκή συνείδηση και κουλτούρα και ταυτόχρονα βαθιά πατριώτες. Κατόρθωναν να συνδυάζουν και τα δύο αυτά στοιχεία, χωρίς το ένα να βαίνει σε βάρος του άλλου. Δεν έβλεπαν την ΕΟΚ τότε ως πεδίο επιβολής των ιδιαίτερων συμφερόντων των κρατών τους. Αυτό το στοιχείο, δυστυχώς, χάθηκε στην πορεία. Όσο η Ένωση διευρυνόταν -ιδιαιτέρως μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού- και παρά τις κοινές διακηρύξεις, κάπου χάθηκε ο πρωταρχικός στόχος.
Κατ’ αρχάς, η Ευρώπη θέλησε να ξεκόψει με τις ρίζες της. Αυτό έγινε ξεκάθαρο κατά τη διάρκεια της συζήτησης για την καθιέρωση του ευρωπαϊκού Συντάγματος με την άρνηση κάθε αναφοράς στο προοίμιο του στο χριστιανικό παρελθόν της γηραιάς ηπείρου. Απαρνήθηκε, λοιπόν, τις χριστιανικές της καταβολές, δηλαδή την ψυχή της. Στο όνομα μιας ασαφούς πολυπολιτισμικότητας, που λίγο αργότερα θα γινόταν μπούμερανγκ για τον ευρωπαϊκό κόσμο, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έκαναν ένα άλμα στο κενό που σήμερα μας απειλεί με καταποντισμό. Αντιθέτως, παρά την αναμφίβολη πρόοδο στο τομέα των δικαιωμάτων για τους Ευρωπαίους πολίτες, στην άνοδο της ποιότητας των υποδομών και στην εσωτερική κινητικότητα, οικοδομήθηκε ένας πύργος γραφειοκρατίας, που αποστασιοποιήθηκε από τις πολιτικές διεργασίες αλλά κατ’ ουσίαν επέβαλε πολιτικές, δημιουργώντας μια αίσθηση μειωμένης δημοκρατικότητας.
Ταυτοχρόνως, ιδιαιτέρως μετά την ενοποίηση της Γερμανίας, κάποια κράτη-μέλη έγιναν πιο ίσα από τα άλλα. Η αντίθεση μεταξύ του βορρά και του νότου διευρύνθηκε. Ο βορράς παρήγαγε και ο νότος κατανάλωνε τα προϊόντα του βορρά. Όχι ότι δεν είχαν ευθύνη γι’ αυτό και οι κυβερνήσεις των χωρών του νότου, ακόμη και οι λαοί που είχαν αποδεχθεί να ζήσουν κατ’ αυτόν τον τρόπο τον μύθο τους. Όμως, αυτή η παρέκκλιση γινόταν εν γνώσει των βορειοευρωπαίων. Μέχρι που ήλθε η ώρα της μεγάλης κρίσης. Και τα σοβαρά οικονομικά προβλήματα που σοβούσαν, ιδιαίτερα μετά την έλευση του ευρώ, βγήκαν στην επιφάνεια. Και η κρίση στην οικονομία έφερε και την κρίση στην πολιτική με την ραγδαία άνοδο των δυνάμεων του λαϊκισμού και του ευρωσκεπτικισμού, αλλά και την αμοιβαία καχυποψία μεταξύ των λαών. Αυτό εξέφρασε πρόσφατα ο πολύς κ. Ντάισεμπλουμ, που μάλλον χολωμένος από την κατάρρευση του κόμματός του στις ολλανδικές εκλογές, κατηγόρησε τις χώρες του νότου ότι έφαγαν τα λεφτά τους στα ποτά και στις γυναίκες. Μια κατηγορία, βγαλμένη από τις πιο αυστηρές καλβινικές αρχές, που θέλει να ξεχνά, όμως, ότι Έλληνες, Ιταλοί και Ισπανοί εργάστηκαν για δεκαετίες στα εργοστάσια της Γερμανίας ή στα ορυχεία του Βελγίου για το θαύμα της δυτικής οικονομίας. Και ότι οι Έλληνες μέχρι και την μεταπολίτευση ήταν ένας από τους πιο εργατικούς λαούς του κόσμου. Όπως και σήμερα, είναι πολλοί οι Έλληνες που εργάζονται σκληρά τόσο εντός της χώρας όσο και ως μετανάστες που διαπρέπουν στους τομείς τους.
Είναι φανερό ότι οι ευχές των ηγετών των χωρών της Ευρώπης δεν φτάνουν για να αλλάξουν το κλίμα. Πολλώ δε μάλλον, όταν έχει ανοίξει η συζήτηση για μια Ευρώπη πολλών ταχυτήτων, που όλοι καταλαβαίνουμε τι σημαίνει. Μια Ευρώπη του βορρά με τη Γερμανία στο πυρήνα της που θα φύγει μπροστά, και πίσω στα τελευταία βαγόνια έτοιμες να εκτροχιαστούν χώρες όπως η Ελλάδα, που θα είναι τύποις μέλη της Ένωσης. Έτσι, όμως, η ΕΕ ουσιαστικά οδηγείται σε αδιέξοδο, και το μέλλον της θα είναι η πολυδιάσπαση και η απορρόφησή των κομματιών της από ισχυρότερους παγκόσμιους παίχτες. Το επιθυμούμε αυτό; Αν όχι, οφείλουμε να δούμε και πάλι τις αρχές και τις αξίες μας, και να συμφωνήσουμε όλοι μαζί, χωρίς κρυπτοεθνικιστικές επιδιώξεις πως θα πορευθούμε ώστε να κερδίσουμε το στοίχημα του μέλλοντος.

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι αναπληρωτής τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, αρμόδιος για θέματα Προστασίας του Πολίτη, βουλευτής Λαρίσης.

To άρθρο δημοσιεύθηκε στην ''ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ'' την Κυριακή 2 Απριλίου 2017

Read more...

"Ερωτηματολόγια και ψευδαισθήσεις..."

ΝΕΑ logo

Ερωτηματολόγια και ψευδαισθήσεις…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η ασυδοσία και η ατιμωρησία διαφόρων ομάδων του περιθωρίου και, αντιστοίχως, η καταρράκωση του αισθήματος ασφάλειας των πολιτών έχουν, κυριολεκτικά, «κτυπήσει κόκκινο» επί διακυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ. Μέσα μεταφοράς παραδίδονται στην πυρά, πανάκριβα μηχανήματα επικύρωσης εισιτηρίων καταστρέφονται, δεκάδες κτίρια καταλαμβάνονται, κι όλα αυτά χωρίς καμία επίπτωση για τους δράστες, που παραμένουν πάντοτε γνωστοί-άγνωστοι. Κι αυτό γιατί οι έκνομες πράξεις όχι μόνον περιβάλλονται από την ανοχή της κυβέρνησης αλλά και από ένα μανδύα «ηρωισμού» από στελέχη του κυβερνώντος κόμματος.
Για όσους αναρωτιούνται πως φτάσαμε ως εδώ, ίσως αρκούσε η ανάγνωση του ερωτηματολόγιου της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ, ενόψει του 1ου Συνεδρίου της. Εμβρόντητοι διαβάζουμε ότι ζητείται από τους ερωτώμενους –προφανώς, κυρίως, μέλη της- να απαντήσουν αν συμμετέχουν σε οργανωμένες κλοπές από αλυσίδες σούπερ μάρκετ ή σε καταλήψεις τραπεζών, πολιτικών και κομματικών γραφείων και γενικά κτιρίων για να εγκατασταθούν μετανάστες! Είναι εμφανές, μάλιστα, από τον τρόπο που τίθενται οι ερωτήσεις, ότι όποιος κάνει κάτι από τα παραπάνω, πόσο δε μάλλον όλα, κερδίζει σε αναγνώριση και καταξίωση μεταξύ των μελών της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ.
Αν πάλι δεν αρκεί αυτό, να υπενθυμίσω ότι όταν πριν λίγες ημέρες, είχαμε επιχειρήσεις της ΕΛΑΣ για να απελευθερωθούν δυο κτίρια από καταληψίες -στο ένα από τα οποία είχαν εγκατασταθεί από «αλληλέγγυους» δεκάδες μετανάστες- βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ αντέδρασαν άμεσα, διαμαρτυρόμενοι για την αυτονόητη πράξη της πολιτείας. Όταν στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ θεωρούν «δημοκρατικό δικαίωμα», τις καταλήψεις, είναι εμφανές ότι γράφουν στα «παλαιότερα των υποδημάτων τους» το δικαίωμα στην ιδιοκτησία, την έννοια της προστασίας της δημόσιας περιουσίας και του κράτους δικαίου και ουσιαστικά το ίδιο Σύνταγμα, του οποίου, κατά τα άλλα, «είναι κάθε λέξη»! Όποιου του «καπνίσει», για τον α ή β λόγο ή και χωρίς λόγο, μπορεί να «μπουκάρει» σε ένα κτίριο, δημόσιο ή και ιδιωτικό, να το καταλάβει και να το νέμεται χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν. Και γιατί να μην το κάνει, εφόσον μπορεί να απολαμβάνει όχι μόνον την ανοχή του κράτους αλλά ακόμη και την… προστασία του στην ανομία που συντελείται;
Οι αντιλήψεις αυτές έχουν ως αποτέλεσμα το φαινόμενο των καταλήψεων, παράλληλα με τις νησίδες ανομίας τύπου Εξαρχιστάν, να πολλαπλασιάζεται και να εξαπλώνεται σαν καρκίνωμα. Το δημόσιο όχι μόνο εμφανίζεται ανήμπορο να διαχειριστεί την περιουσία του, αλλά και οι πολίτες που αντικρίζουν την ιδιοκτησία τους -οικίες ή ξενοδοχεία- κατειλημμένη από αγνώστους, γρήγορα συνειδητοποιούν ότι αδυνατούν να κάνουν οτιδήποτε με ένα απρόθυμο κράτος να επιβάλει τη νομιμότητα. Καθημερινά βλέπουν το φως της δημοσιότητας στοιχεία για μετανάστες που ζουν στοιβαγμένοι σε άθλιες συνθήκες υγιεινής, υπό την καθοδήγηση άγνωστων «αλληλέγγυων», με την πολιτεία, να στέκεται άπραγος παρατηρητής, γιατί δεν της επιτρέπουν να δράσει οι ιδεοληπτικές εμμονές συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ που βρέθηκαν από το περιθώριο στην εξουσία.
Όπως, όμως, κατ’ επανάληψη, γράφεται και λέγεται τελευταίως, η μεγάλη συμβολή του τραγικού πολιτικού διαλλείματος του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία είναι η οριστική αφύπνιση της ελληνικής κοινωνίας από τις ψευδαισθήσεις που την είχε εμποτίσει ο αριστερός λαϊκισμός δεκαετιών. Όλο και περισσότεροι Έλληνες αντιλαμβάνονται ότι αυτό που χρειάζεται η χώρα είναι μια υπεύθυνη διακυβέρνηση, που όχι μόνο θα ξεβαλτώσει την οικονομία από τη στασιμότητα που την έχει καταδικάσει η σημερινή κυβέρνηση, αλλά και θα επιβάλει επιτέλους τον νόμο και την τάξη παντού και για όλους, χωρίς εξαιρέσεις σε άβατα και άσυλα. Αυτή τη διακυβέρνηση δεσμεύεται να ακολουθήσει η Νέα Δημοκρατία.

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι αναπληρωτής τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, αρμόδιος για θέματα Προστασίας του Πολίτη, βουλευτής Λαρίσης.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ" στις 23/03/2017

Read more...

Άρθρο Μαξιμου Χαρακόπουλου "Οι Οθωμανοί στην Ευρώπη...¨"

 

Oi Othomanoi stin Eyropi

 

Οι Οθωμανοί στην Ευρώπη…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Οι Οθωμανοί αποπειράθηκαν το 1529 να διεισδύσουν στην δυτική Ευρώπη. Απέτυχαν μπροστά στα τείχη της Βιέννης, όταν σουλτάνος ήταν ο γνωστός μας Σουλεϊμάν ο μεγαλοπρεπής. Η ήττα αυτή σήμανε και την απαρχή της καθοδικής πορείας της αυτοκρατορίας των Οσμανλήδων, που ως τότε φάνταζαν ανίκητοι.
Αιώνες αργότερα, ο Ερντογάν, επιδιώκοντας να επιβληθεί ως νεο-σουλτάνος της Τουρκίας, όχι μόνο δεν κρύβει τον πόθο του για τα «σύνορα της καρδιάς» του, αλλά σε μια πρωτοφανή για τα ιστορικά δεδομένα αμφισβήτηση των ευρωπαϊκών αξιών απαξιώνει με ένα κρεσέντο προσβολών την Ευρωπαϊκή Ένωση και απειλεί ευθέως μια σειρά από χώρες της δυτικής Ευρώπης. Κι αυτό διότι οι χώρες αυτές δεν αποδέχονται να καταστούν πεδίο της προεκλογικής εκστρατείας για το δημοψήφισμά του.
Τα όσα συμβαίνουν τούτες τις ημέρες στην Ευρώπη σε σχέση με τη Τουρκία δεν πρόκειται να ξεχαστούν εύκολα. Οι πολίτες της Ευρώπης ανακαλύπτουν ξαφνιασμένοι ότι η επί δεκαετίες ακολουθούμενη πολιτική των ανοιχτών πυλών και της ανεκτικότητας δεν οδήγησε στο επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Αντιθέτως, εκατομμύρια μετανάστες, όπως οι τουρκικής καταγωγής, δείχνουν να μην αποδέχονται τις αξίες των χωρών που ζουν και επιθυμούν να επιβάλουν τις δικές τους. Αυτό με τη σειρά του επιφέρει μια σειρά από πολιτικές παρενέργειες, όπως τις παρατηρούμε με την ενίσχυση των ξενοφοβικών κομμάτων.
Τα αποτελέσματα, όμως, θα έχουν μόνιμο χαρακτήρα και στις σχέσεις της ΕΕ με την Τουρκία. Ακόμη κι αν εύλογα συμφέροντα –όπως είναι οι οικονομικές σχέσεις με την τεράστια τουρκική αγορά, η γεωπολιτική θέση της Τουρκίας και η συμμετοχή της στο ΝΑΤΟ ή τα προσφυγικά ρεύματα από την Μέση Ανατολή προς την Ευρώπη- κάνουν αρκετά συγκρατημένες τις αντιδράσεις των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων προς την Άγκυρα, τίποτε δεν μπορεί να είναι όπως πριν. Κανείς σοβαρός πολιτικός δεν μπορεί να υποστηρίξει ότι η Τουρκία του Ερντογάν, ιδιαίτερα αν κερδίσει με διαφορά το δημοψήφισμα και επιβληθεί ένα ιδιόμορφο ισλαμιστικό αυταρχικό καθεστώς, μπορεί να έχει κάποια θέση στην ευρωπαϊκή οικογένεια. Ακόμη κι αν είχε διάθεση να αφήσει κάπως ανοιχτές τις πύλες σε αυτήν την προοπτική θα σκεφτόταν την αντίδραση της δικής του κοινής γνώμης. Ως εκ τούτου, είναι βέβαιο ότι έχουμε εισέλθει σε μια νέα εποχή, που, ως Ελλάδα, οφείλουμε να επαναδιαμορφώσουμε τη στρατηγική μας έναντι του επιθετικού γείτονά μας.
Άλλωστε, όλο το τελευταίο διάστημα, ειδικά μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα, τόσο για λόγους εσωτερικής συσπείρωσης όσο και στο πλαίσιο μια ευρύτερης στρατηγικής στην ανατολική Μεσόγειο, η Τουρκία μας δείχνει τα δόντια της σε κάθε επίπεδο. Η αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας, ιδίως στο Αιγαίο, εκδηλώνεται με κάθε μέσο και με πρωτοφανή ένταση. Η Ελλάδα, εν τοις πράγμασι, αναδεικνύεται σε χώρα της πρώτης γραμμής άμυνας απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα έναντι όλης της Ευρώπης. Αυτό δημιουργεί την αδήριτη ανάγκη αλλά και τις ευκαιρίες για την αναζήτηση ουσιαστικών συμμαχικών ερεισμάτων. Η γεωπολιτική θέση της Ελλάδας είναι τέτοια που συνιστά από μόνη της το σημαντικότερο πλεονέκτημα για την προώθηση μιας σειράς από αμοιβαία επωφελείς συνεργασίες, που θα μας προφυλάξουν απέναντι στον τουρκικό αναθεωρητισμό.
Για τον λόγο αυτό απαιτείται, όμως, μια ικανή διπλωματία, η οποία θα εργαστεί με συνέπεια και σύνεση, μακριά από άσκοπους και επικίνδυνους βερμπαλισμούς και μεγαλοστομίες. Δυστυχώς, τα όσα ακούσαμε εκ μέρους υπουργών της κυβέρνησης, το προηγούμενο διάστημα, δεν ήταν στο ύψος των σοβαρών περιστάσεων. Ας μην λησμονεί κανείς ότι οι ελληνοτουρκικές σχέσεις δεν είναι κοκορομαχίες προσώπων, ούτε πεδίο άσκησης επικοινωνιακής πολιτικής για μικροκομματικούς σκοπούς.

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι αναπληρωτής τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Πρώτο Θέμα" στις 19/03/17

 

 

Read more...

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου: Βουλωμένο γράμμα...

eleftheria

Βουλωμένο γράμμα…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Δεν χρειάζεται να διαβάζει κανείς «βουλωμένο γράμμα» για να αντιληφθεί ότι η επιστολή μετανοίας προς τους θεσμούς -με τη βούλα Τσακαλώτου- για τα μονομερή μέτρα του εφάπαξ βοηθήματος σε συνταξιούχους και το ΦΠΑ στα νησιά, κατέδειξε για μια ακόμη φορά τον επικίνδυνο τρόπο με τον οποίο πολιτεύεται η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Η ίδια η επιστολή συνιστά ένα μνημείο υποκρισίας, με την οποία ζητείται συγγνώμη και έλεος για την… αμέλεια της προσυνεννόησης, ενώ δίδεται όρκος πίστεως στα συμπεφωνημένα του μνημονίου.
Η κυβέρνηση των επικοινωνιακών ελιγμών, της διγλωσσίας και της παραπλάνησης ακολούθησε και σ’ αυτήν την περίπτωση την πεπατημένη. Μέσα σήκωσε τα λάβαρα της αντίστασης απέναντι στους «ανόητους γραφειοκράτες», τους ψυχικά μη ισορροπημένους ηγέτες και το αποτυχημένο ΔΝΤ. Ο πρωθυπουργός πήρε τα όρη και τις θάλασσες για να κηρύξει ανένδοτο στους καταπιεστές της χώρας, μήπως και καταφέρει να ανακόψει την ελεύθερη δημοσκοπική πτώση του ΣΥΡΙΖΑ, που απειλείται με κατρακύλα στα ποσοστά των «πέτρινων χρόνων».
Προς τα έξω, όμως, μόλις ακούστηκε ο βρυχηθμός εξ εσπερίας, ο υπουργός Οικονομικών έσπευσε να υπογράψει την αξιωθείσα επιστολή μεταμέλειας, σε αυτούς που χλεύαζε ο πρωθυπουργός. Πλέον είναι και με τη βούλα σίγουρο ότι αν υπάρξει δημοσιονομικό έλλειμμα θα πέσει ο κόφτης ανελέητα επί… δικαίων και αδίκων συνταξιούχων.
Το χειρότερο, όμως, όλων είναι ότι παραμένει μετέωρη η δεύτερη αξιολόγηση, που έπρεπε να είχε ολοκληρωθεί εδώ και μήνες. Κινδυνεύουμε πάλι να γίνουμε θεατές του ίδιου δράματος που ζήσαμε το θέρος του ’15. Κι όλα αυτά συμβαίνουν γιατί απλούστατα οι ένοικοι του Μαξίμου ιεραρχούν ως πρώτιστη προτεραιότητα την παραμονή τους στους θώκους της εξουσίας. Το τι θα γίνει στη χώρα φαίνεται ότι έχει μικράν σημασία.
Απόδειξη αυτού είναι και η καταιγίδα τροπολογιών προς εξυπηρέτηση διαφόρων συμφερόντων αλλά και η προσπάθεια μονιμοποίησης χιλιάδων ημέτερων συμβασιούχων με ό,τι αυτό συνεπάγεται στην οικονομία.
Ακόμη και να ευοδωθεί, έστω και καθυστερημένα, η υπόθεση της αξιολόγησης και ξεκινήσει η πολυαναμενόμενη ποσοτική χαλάρωση, η οικονομία στην καλύτερη περίπτωση θα βρεθεί στα επίπεδα που ήταν το 2014. Δυόμιση χρόνια, δηλαδή, στο βρόντο, με αχρείαστες θυσίες, με επώδυνες απώλειες και χαμένες ευκαιρίες! Ενώ όλοι οι άλλοι που βρέθηκαν υπό μνημονιακή κλίνη εξήλθαν αυτής αναπτύσσοντας μια νέα δυναμική, εμείς παραμένουμε καθηλωμένοι σε μνημόνια ως μόνιμοι ασθενείς εξαιτίας δικών μας πρωτίστως λαθών.
Δυστυχώς, αποδεικνύεται ότι τα παθήματα δεν γίνονται μαθήματα. Επαναλαμβάνονται συνεχώς τα ίδια λάθη με τις ίδιες και χειρότερες συνέπειες. Αναμφίβολα, η πολιτική που ακολουθείται δεν οδηγεί στην ανάπτυξη. Η υπερφορολόγηση έχει στραγγαλίσει την ιδιωτική οικονομία, εξωθώντας χιλιάδες επιχειρήσεις να βρουν στέγη εκτός συνόρων. Η υπερδιόγκωση του κράτους με νέες προσλήψεις, όπως αυτές που προωθούνται τώρα με συμβασιούχους που θα μονιμοποιηθούν, δημιουργεί νέα βάρη στις δαπάνες του δημοσίου που θα απαιτήσουν και νέα φορολογική αφαίμαξη. Η κατακρήμνιση της αξιοπιστίας της χώρας και η περιπέτεια των όποιων επενδυτών έχει μηδενίσει σχεδόν το επενδυτικό ενδιαφέρον. Οι δουλειές συρρικνώνονται επικίνδυνα και οι νέοι συνεχίζουν να μεταναστεύουν.
Έχει καταστεί σαφές στη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας ότι εκείνο που χρειάζεται αυτή τη στιγμή η χώρα είναι μια απελευθερωτική μεταρρυθμιστική φυγή προς τα εμπρός. Και αυτό απαιτεί πολιτική βούληση και όραμα που διαθέτει η Νέα Δημοκρατία. Ήδη έχει απευθυνθεί στους πολίτες με τη ρεαλιστική Συμφωνία Αλήθειας για την ανασύνταξη της οικονομίας. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι αποφασισμένος να εφαρμόσει ένα πρόγραμμα που θα ελαφρύνει τους δυσβάστακτους φόρους και θα μειώσει τις σπατάλες του κράτους• που θα προσελκύσει ξένες επενδύσεις και θα δημιουργήσει ένα υγιές τραπεζικό σύστημα• που, πάνω απ’ όλα, θα βοηθήσει τον μέσο Έλληνα να δουλέψει και να πετύχει την βελτίωση του βιοτικού του επίπεδου αλλά και την αύξηση της παραγωγικής πίτας. Ας ελπίσουμε η νέα χρονιά να είναι χρονιά πολιτικής αλλαγής…

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Αναπληρωτής Τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, αρμόδιος για θέματα Προστασίας του Πολίτη, βουλευτής Λαρίσης.

 Το άρθρο ''Βουλωμένο γράμμα...'' δημοσιεύθηκε στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ την Κυριακή 1 Ιανουαρίου 2017. 

Read more...