Χρησιμοποιούμε τα cookies στην ιστοσελίδα μας, σύμφωνα με την Οδηγία 2009/136/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Μάξιμος Χαρακόπουλος | Νέα Δημοκρατία - Άρθρα
Menu
A+ A A-

"Όπισθεν ολοταχώς (και) στην Παιδεία"

kathimerini

Όπισθεν ολοταχώς (και) στην Παιδεία

Του ΜΑΞΙΜΟΥ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η συζήτηση του νομοσχεδίου για την “ελληνόγλωσση εκπαίδευση” με τις… “άλλες διατάξεις” -κυρίως για τα ιδιωτικά σχολεία- που την επισκίασαν, διέλυσε τις αμφιβολίες και των πλέον δύσπιστων για το τι πιστεύει και σκοπεύει να κάνει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στον χώρο της παιδείας. Πρόκειται για συντονισμένη εκστρατεία οπισθοδρόμησης του εκπαιδευτικού συστήματος στη δεκαετία του ’80. Ίσως, γιατί αυτοί που σήμερα κυβερνούν τη χώρα, φαντασιακά ζουν ακόμη σε εκείνα τα χρόνια. Ζουν ακόμη με τις ψευδαισθήσεις της νεότητάς τους, μη αντιλαμβανόμενοι τα άλματα που έχει κάνει ο κόσμος. Τρέφουν φρούδες ελπίδες ότι, εφόσον το επιθυμούν, μπορούν να γυρίσουν τους δείχτες του ρολογιού πίσω, μη συναισθανόμενοι τις τραγικές συνέπειες των ενεργειών τους για τη χώρα, την εκπαίδευση, τους νέους μας.
Είναι φανερό εντούτοις, πως στις αποφάσεις του υπ. παιδείας δεν προτάσσονται μόνον οι ιδεοληπτικές εμμονές, εγγενείς ενός περιθωριακού χώρου που γιγαντώθηκε εν μέσω κρίσης, πουλώντας φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Ένα, εξίσου, ισχυρό κριτήριο της “πρώτης φοράς αριστερά” είναι η απροκάλυπτη ψηφοθηρία. Καθώς είναι φανερό ότι χάνει από παντού “κοψοχέρηδες” ψηφοφόρους, η κυβέρνηση ψαρεύει ό,τι μπορεί ανάμεσα σε ένα ευμενές προς αυτήν ακροατήριο. Συνδικαλιστές, φοιτητοπατέρες, αιώνιοι φοιτητές είναι μια δεξαμενή που το υπ. παιδείας φροντίζει να ικανοποιήσει με κάθε κόστος, ακόμη και με την απαξίωση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.
Την ίδια ώρα, όμως, που άνοιγε παράθυρο για να εισέλθουν στα ΑΕΙ οι… ξεχασιάρηδες να εγγραφούν φοιτητές, άνοιγε και η πόρτα εξόδου για δεκάδες διακεκριμένους Έλληνες και ξένους επιστήμονες που διαπρέπουν στο εξωτερικό και δέχθηκαν να συμμετέχουν στα Συμβούλια Ιδρυμάτων. Ένας ελπιδοφόρος θεσμός για την αναβάθμιση και εξωστρέφεια της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης αφέθηκε εσκεμμένα να μαραζώσει και να σβήσει από τους εραστές της μιζέριας και τους εχθρούς της αριστείας.
Σε αυτό το νομοσχέδιο των δεκάδων τροπολογιών, που έπεφταν σαν το χαλάζι, η πλέον αναχρονιστική ρύθμιση ήταν εκείνη για την ιδιωτική εκπαίδευση. Ουσιαστικά ακυρώνει τα δυο πλεονεκτήματα της ιδιωτικής εκπαίδευσης: τη δυνατότητα επιλογής και αξιοκρατικής αντιμετώπισης του εκπαιδευτικού προσωπικού και τις δυνατότητες διαφοροποίησης στο εφαρμοζόμενο εκπαιδευτικό πρόγραμμα.
Εδώ η κυβέρνηση θεωρεί ότι υψώνει την “κόκκινη σημαία” για να κτυπήσει τον δήθεν ταξικό αντίπαλο, δηλαδή τις δεκάδες χιλιάδες οικογένειες της μεσαίας τάξης, που σφίγγοντας το ζωνάρι, επιλέγουν να στείλουν τα παιδιά τους στα ιδιωτικά σχολεία, προσβλέποντας σε κάτι καλύτερο για τη μόρφωσή τους. Αυτό πια δεν είναι απλή ιδεοληψία, αλλά μικρόψυχος φανατισμός. Ο ίδιος που γεννά διχασμό και ολοκληρωτισμό.
Είναι φανερό ότι στους σχεδιασμούς του υπ. παιδείας δεν υπάρχει καμία πρόθεση αναβάθμισης του δημόσιου σχολείου. Το να επικαλείται ο αρμόδιος υπουργός τη μείωση των ωρών διδασκαλίας στα σχολεία -που στοχεύει στην εξοικονόμηση εκπαιδευτικών- ως έργο αναβάθμισης, καταντά φαιδρότητα. Στην ουσία, το μόνο που επιχειρεί είναι να εξομοιώσει όλα τα σχολεία προς τα κάτω.
Είναι πράγματι πρωτόγνωρο να πάσχει μια κυβέρνηση από τόσο βαριάς μορφής «καρανίκεια» αλλεργία προς κάθε αξιολόγηση. Εξ αυτής της ασθενείας προφανώς, δεν εφαρμόζει την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού συστήματος και των εκπαιδευτικών. Αυτή η αξιολόγηση άλλωστε, ισχύοντας και για τους ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς, θα έλυνε τα οποιαδήποτε θέματα καταχρηστικότητας σε τυχόν απολύσεις κάποιων απ’ αυτούς που δεν ανταποκρίνονται στα καθήκοντά τους.
Είναι βέβαιο ότι σύντομα θα έχουμε και νέα χτυπήματα από το υπ. παιδείας. Άλλωστε, για τους κρατούντες, ο χώρος της εκπαίδευσης ενδείκνυται σε πειραματισμούς και πρωτοτυπίες. Ας είναι καλά το κεφάλι του …κασίδι. Έχουμε ήδη προϊδεασθεί με τις διαρροές για “ελεύθερη πρόσβαση” στα ΑΕΙ και σε όσους δεν έπιασαν το δυσθεώρητο 1,5 στις πανελλαδικές! Αναμένουμε…
Το μόνο, ωστόσο, ελπιδοφόρο είναι ότι το έργο της αποδόμησης θα μείνει ημιτελές, καθώς οι δράστες θα αποσυρθούν από το πολιτικό προσκήνιο. Τα ψέματα έχουν κοντά ποδάρια και δεν μπορείς να κοροϊδεύεις έναν λαό για πολύ καιρό.

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Υπεύθυνος του Τομέα Παιδείας και Θρησκευμάτων της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης.

Το άρθρο του Μάξιμου Χαρακόπουλου "Όπισθεν ολοταχώς (και) στην Παιδεία" δημοσιεύθηκε στην "Καθημερινή" στις 06.09.16

Read more...

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου: "Η Εκπαίδευση στις ελληνορθόδοξες κοινότητες της Καππαδοκίας"

eleytheros typos kyriakis full

Η Εκπαίδευση στις ελληνορθόδοξες κοινότητες της Καππαδοκίας

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Στην Καππαδοκία υπήρξαν μέχρι και την Ανταλλαγή των πληθυσμών που επέβαλε η συνθήκη της Λοζάνης, 81 ελληνορθόδοξες κοινότητες σε πόλεις και χωριά, είτε αμιγή ρωμαίικα, είτε μεικτά με μουσουλμάνους. Από αυτές, οι περισσότερες στο διάβα του χρόνου απώλεσαν την ελληνική λαλιά και τουρκοφώνησαν.

Έτσι, σε μόλις 32 κοινότητες επιβίωσαν ελληνικά γλωσσικά ιδιώματα που παραπέμπουν στην αρχαία ελληνική γλώσσα, ενώ στις 49, σταδιακά, επικράτησε η τουρκική γλώσσα.

Είναι ευρέως γνωστή η θεωρεία ότι οι Καππαδόκες κλήθηκαν να επιλέξουν ανάμεσα στη γλώσσα και την πίστη τους και επέλεξαν να κρατήσουν την ορθοδοξία και να μην αλλαξοπιστήσουν. Βεβαίως, υπήρξαν περίοδοι στην οθωμανική ιστορία που χαρακτηρίστηκαν από βίαιους εξισλαμισμούς, αλλά και εκούσιους από χριστιανούς που αλλαξοπίστησαν και «τούρκεψαν» γιατί δεν άντεχαν να αντιμετωπίζονται ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας.

Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει κανείς να λάβει υπόψη: Πρώτον ότι οι Ρωμιοί στην Καππαδοκία είναι μια μικρή μειονότητα που συναλλάσσεται με την πολλαπλώς υπέρτερη πληθυσμιακά πλειονότητα στην επικρατούσα γλώσσα. Δεύτερον ότι η Καππαδοκία μετά την ατυχή μάχη στο Ματζικέρτ το 1071 έμεινε υπό οθωμανικό ζυγό πάνω από 8 αιώνες μέχρι την έξοδο των Ρωμιών το 1924. Θυμίζω ακόμη ότι στην Αμερική σήμερα, μόλις τέταρτης και πέμπτης γενιάς Ελληνοαμερικανοί δεν μιλούν ελληνικά.

Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο ότι στη Λοζάνη βασικό κριτήριο προσδιορισμού της εθνικής συνείδησης για την ανταλλαγή των πληθυσμών δεν ελήφθη η γλώσσα αλλά η θρησκεία. Και στη διατήρηση της εθνικής συνείδησης των Ρωμιών της Καππαδοκίας που τουρκοφώνησαν καθοριστικό ρόλο διαδραμάτισε η ορθόδοξη εκκλησία με την καθιέρωση της λεγόμενης καραμανλίδικης γραφής.

Με τα καραμανλίδικα -τη γραφή της ομιλούμενης τουρκικής με ελληνικά γράμματα- δόθηκε η δυνατότητα πρόσβασης των Καππαδοκών στα εκκλησιαστικά κείμενα αλλά και σε βιβλία εκπαιδευτικού χαρακτήρα. Τα καραμανλήδικα αποτέλεσαν την πρώτη θαρραλέα προσπάθεια εισαγωγής των ελληνικών στους τουρκόφωνους Έλληνες.

Όταν το 19ο αιώνα στο μικρό ελληνικό βασίλειο γεννήθηκε η θεωρεία της Μεγάλης Ιδέας και της απελευθέρωσης των αλύτρωτων πατρίδων με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη -και όχι την τότε μικρή πόλη των Αθηνών-, εκδηλώθηκε το ενδιαφέρον για την εκπαίδευση των ελληνοπαίδων της Ανατολής και την πνευματική και εθνική τους αφύπνιση.

Είναι αλήθεια ότι στις αρχές του 19ου αιώνα η μόρφωση των περισσότερων Μικρασιατών ήταν περιορισμένη. Γρήγορα, όμως, αντιλήφθηκαν ότι οι λησμονημένες επί αιώνες ελληνορθόδοξες κοινότητές τους θα έβγαιναν από την απομόνωση, με την ανάπτυξη της παιδείας. Ιδίως μετά τις μεταρρυθμίσεις του 1856 παρατηρείται μία άνθηση των ελληνικών γραμμάτων με τη δημιουργία σχολείου και στο τελευταίο ρωμαίικο χωριό της οθωμανικής επικράτειας.

Συστηματική προσπάθεια για την ίδρυση σχολείων και την επάνδρωσή τους με δασκάλους που αποφοιτούσαν από σημαντικές ελληνικές σχολές, όπως η Μεγάλη του Γένους Σχολή ή η Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης, ξεκινά μετά το 1830 με πρωτοβουλίες των μητροπολιτών, πρώτα της Καισάρειας και μετά του Ικονίου.

Το πρώτο οργανωμένο σχολείο που λειτούργησε στην Καππαδοκία ήταν στη Σινασό, την αποκαλούμενη και «Διαμάντι της Ανατολής» το 1821. Δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία της συντεχνίας των Σινασιτών χαβιαράδων της Κων/πολης και με τη συνδρομή του εθνικού ευεργέτη Ι. Βαρβάκη, που συνεργαζόταν μαζί τους. Η εγγραφή και η φοίτηση των παιδιών ήταν υποχρεωτική, ενώ επιβαλλόταν πρόστιμο σε όποιον δεν άφηνε το παιδί του να ολοκληρώσει τον κύκλο σπουδών!

Στην περιοχή της Καισάρειας λειτουργούσαν συνολικά 58 σχολές: αλληλοδιδακτικές, αστικές, σχολαρχεία, παρθεναγωγεία, γραμματοδιδασκαλεία και ιερατικές σχολές. Αντίστοιχα στις 43 ελληνορθόδοξες κοινότητες της Μητρόπολης Ικονίου λειτουργούσαν συνολικά 54 σχολές, ενώ σταθμός στα εκπαιδευτικά ζητήματα της Καππαδοκίας ήταν η ίδρυση το 1882 γυμνασίου αρρένων στο Ζιντζίντερε.

Τα αποτελέσματα, βέβαια, δεν ήταν άμεσα και εντυπωσιακά, ιδιαίτερα σε φτωχές περιοχές, όπου τα χρήματα για τη συντήρηση των σχολείων ήταν λιγοστά, ενώ υπήρχαν συχνά έριδες στους κόλπους των κοινοτήτων.

Επιπλέον, η βοήθεια από τη μητροπολιτική Ελλάδα ήταν ασήμαντη, καθώς επικέντρωνε το ενδιαφέρον της μόνο στα μεγάλα παραθαλάσσια αστικά κέντρα του ελληνισμού της Μικρασίας, ενώ η προσαρμογή των δασκάλων ήταν δύσκολη στα ήθη και στην νοοτροπία των Καππαδοκών.

Τα αποτελέσματα θα γίνουν πιο ορατά μετά το 1880, όταν η φιλεκπαιδευτική δραστηριότητα θα οργανωθεί πιο αποτελεσματικά και η οικονομική δύναμη των κοινοτήτων της Καππαδοκίας θα ανέβει σημαντικά.

Η διαδεδομένη πάντως χρήση της τουρκικής γλώσσας στους ορθόδοξους χριστιανικούς πληθυσμούς της μικρασιατικής ενδοχώρας καθιστά εξαιρετικά δυσχερές το όλο εγχείρημα.

Τα μαθήματα που διδάσκονταν ήταν τέσσερα: Το αλφαβητάριο, το προσευχητάριο (συνήθως η Οκτώηχος ή το Συναξάρι), η αριθμητική και τα τούρκικα. Στη διακριτική ευχέρεια ή τις γνώσεις των δασκάλων ήταν το κατά πόσον θα διδάσκονταν οι μαθητές πατριδογνωσία ή ελληνική ιστορία.

Η αλήθεια είναι ότι το έργο των δασκάλων ήταν εξαιρετικά δύσκολο, καθώς δίδασκαν ελληνικά σε μαθητές που στο οικογενειακό τους περιβάλλον και εκτός σχολείου μιλούσαν τουρκικά.

Στα 1861 ιδρύεται στην Κωνσταντινούπολη ο «Ελληνικός Φιλολογικός Σύλλογος Κωνσταντινουπόλεως», ο οποίος προσπαθεί να συστήσει εκπαιδευτικούς μηχανισμούς έξω από τους θρησκευτικούς θεσμούς. Άμεσος στόχος του είναι «η διάδοσις των γραμμάτων εν γένει εις τους εν τω οθωμανικώ κράτει ορθοδόξους λαούς».

Από πολύ νωρίς εκφράζονται αμφιβολίες σχετικά με την απόδοση στους τουρκόφωνους μαθητές των πατριαρχικών προγραμμάτων, που ήταν κατάλληλα για ελληνόφωνους μαθητές. Γι αυτό και σε συνεργασία με την Κεντρική Εκπαιδευτική Επιτροπή του Πατριαρχείου, ο Ελληνικός Φιλολογικός Σύλλογος Κωνσταντινουπόλεως θα προχωρήσει στη σύνταξη μεθόδου για τους τουρκόφωνους Έλληνες.

Από τα μέσα του 19ου αιώνα, το εθνικό κέντρο, αθόρυβα αλλά σταθερά, προωθεί την εθνική αφύπνιση των Ελλήνων της Ανατολής, με την προσπάθεια αναβίωσης της ελληνικής γλώσσας σε περιοχές που για αιώνες έχει σιγήσει. Φτάνει στο σημείο να χρηματοδοτεί διδασκαλεία νηπιαγωγών, όπως αυτό στο μοναστήρι του Τιμίου Προδρόμου στο Ζιντζίντερε της Καισάρεια, που δημιουργήθηκε με τη συμβολή του Συλλόγου Μικρασιατών της Αθήνας η «Ανατολή». Και αυτό, γιατί «η ίδρυσης Νηπιαγωγείων είναι απαραίτητος εις τας κοινότητας της Μικράς Ασίας, διότι τα νήπια ευκόλως δύνανται να εθισθώσιν εις το διαλέγεσθαι ελληνιστί».

Η πνευματική αφύπνιση των Ελλήνων της Καππαδοκίας ήταν μια συλλογική προσπάθεια, που ξεκίνησε όμως από λίγους φωτισμένους ανθρώπους. Στην προσπάθεια αυτή για την πνευματική αναγέννηση σημαντικός ήταν ο ρόλος των λογίων, που όχι μόνο δίδαξαν αλλά με τη συγγραφική τους δραστηριότητα πρόφεραν πολλά στον ελληνισμό της Καππαδοκίας.

Στα σχολεία της Καππαδοκίας έμαθαν τα πρώτα τους γράμματα δάσκαλοι του γένους, μητροπολίτες, καθηγητές της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, λόγιοι και επιστήμονες που διακρίθηκαν και στην Ελλάδα, όπως ο ιστορικός και βουλευτής του οθωμανικού Κοινοβουλίου Παύλος Καρολίδης.

Ο δρ Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας και συγγραφέας του βιβλίου «Ρωμιοί της Καππαδοκίας».

Το Άρθρο δημοσιεύθηκε στον Ελεύθερο Τύπο της Κυριακής 21.08.16

Read more...

"Τα δρώμενα στο ΑΠΘ και η... διεθνής των μπαχαλάκηδων"

kathimerini

Τα “δρώμενα” στο ΑΠΘ και η “διεθνής των μπαχαλάκηδων”

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Ο τρόπος που η κυβέρνηση αντιμετώπισε, δια της μεθόδου της στρουθοκαμήλου, την δεκαήμερη κατάληψη του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης από τη «διεθνή των μπαχαλάκηδων» προσθέτει μια ακόμη μελανή σελίδα στη μαύρη βίβλο της στο χώρο της παιδείας.
Τα όσα απαράδεκτα συνέβαιναν στο μεγαλύτερο πανεπιστημιακό ίδρυμα της χώρας, δεν ήταν αρκετά ούτε για τον υπουργό Παιδείας ούτε για τον κατ’ ευφημισμόν Προστασίας του Πολίτη για να προβούν σε κάποια παρέμβαση. Παρέμειναν “ψύχραιμοι” παρατηρητές, κλείνοντας τα αυτιά στις αγωνιώδεις εκκλήσεις των πρυτανικών αρχών, του Δήμου Θεσσαλονίκης, των επαγγελματικών συλλόγων της πόλης.
Η συντεταγμένη πολιτεία προτίμησε προφανώς να πάει εσπευσμένα… διακοπές, δίνοντας το μήνυμα σε ορδές εγχώριων και εισαγόμενων “ψευδο-αλληλέγγυων” ότι εδώ νόμος είναι το γούστο του καθενός!
Κι αφού τελείωσαν όλα και μιας και δεν είχαμε γενικευμένες πυρπολήσεις κτιρίων, τραυματίες και νεκρούς, η κυβέρνηση εξέφρασε την ικανοποίησή της για το τέλος των «δρώμενων». Μάλιστα, όπως ακούσαμε εμβρόντητοι, ένοχοι ήμασταν όλοι οι υπόλοιποι που ζητούσαμε την παρουσία της πολιτείας, διότι υπερβάλλαμε.
Το αν ήμασταν, όμως, υπερβολικοί αποδεικνύεται από τις φωτογραφίες που είδαν το φως της δημοσιότητας από τους βανδαλισμένους χώρους του campus, οι οποίοι έχουν κυριολεκτικά δεινοπαθήσει από τις “καλλιτεχνικές παρεμβάσεις” των καταληψιών: Σπασμένες πόρτες, λερωμένοι τοίχοι και εικόνα καταστροφής. Μαζί βεβαίως με τις καταστροφές στο Δημαρχείο, στα λεωφορεία, και τα επεισόδια στην ΕΤ3, σε Έβρο και Ξάνθη.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι όσα συνέβησαν στο δεκαήμερο των, άγνωστο από πού χρηματοδοτούμενων, “no borders”, καταρρακώνουν το κύρος της εκπαίδευσης και αμαυρώνουν την εικόνα της Ελλάδας διεθνώς. Συνεχίζουμε, δυστυχώς, να πρωτοτυπούμε αρνητικά με ανάλογα φαινόμενα όπως όταν “κτίζονται” τα γραφεία καθηγητών, όταν διαλύονται βίαια εκδηλώσεις εντός των πανεπιστημίων, όταν στο όνομα του ασύλου συμβαίνουν τόσα “ων ουκ εστίν αριθμός”...
Επομένως, δεν κομίζουμε γλάυκας λέγοντας ότι το εκπαιδευτικό μας σύστημα νοσεί βαριά. Τούτο είναι πλέον κοινός τόπος ακόμη και στους απλούς πολίτες, που έχουν αντιληφθεί ότι κάτι πολύ σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας. Την ώρα που στις άλλες χώρες, ακόμη και τις γειτονικές μας, το εκπαιδευτικό τους σύστημα εξελίσσεται με απίστευτη ταχύτητα εμείς έχουμε στρέψει το πηδάλιο προς τα πίσω για να συναντήσουμε τη δεκαετία του …1980.
Οι μόνοι, ωστόσο, που δεν βλέπουν το πρόβλημα και τις αιτίες του είναι οι σημερινοί κυβερνώντες. Εθισμένοι στην πολιτική του “αγωνιστικού πεζοδρομίου”, που επιδόθηκαν επί δεκαετίες, υπερασπιζόμενοι την όποια αυθαιρεσία με το καπέλο του πολιτικού αιτήματος, συνεχίζουν και σήμερα από τη θέση της εξουσίας να παίζουν το ίδιο παιχνίδι. Η στάση τους, βέβαια, μπορεί και να εκπορεύεται από το γεγονός ότι καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δώσει “γη και ύδωρ” στους, άλλοτε μισητούς, δανειστές, και έχοντας χάσει κάθε αξιοπιστία από το πιο φανατικό αριστερό κοινό του, κλείνει τα μάτια σε διάφορες έκνομες ενέργειες για να κρατάει και την “πίσω πόρτα” ανοιχτή.
Σε κάθε περίπτωση, όμως, και η περίπτωση του ΑΠΘ αποδεικνύει ότι η διακυβέρνηση της χώρας βρίσκεται σε χέρια πολιτικών καιροσκόπων, που η παραμονή τους στην εξουσία προκαλεί τεράστια και διαχρονική ζημιά στον τόπο.

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι υπεύθυνος του Τομέα Παιδείας και Θρησκευμάτων της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης.

Το Άρθρο του Μάξιμου Χαρακόπουλου: "Τα δρώμενα στο ΑΠΘ και η... διεθνής των μπαχαλάκηδων" δημοσιεύθηκε στην "Καθημερινή" της 28.07.16

 

Read more...

"Το μεταναστευτικό θρυαλλίδα για την ΕΕ;"

eleftheria

 

Το μεταναστευτικό θρυαλλίδα για την ΕΕ;

του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Το ευρωπαϊκό οικοδόμημα έχει εισέλθει σε μια νέα ανησυχητική περίοδο, στην οποία οι βεβαιότητες που ίσχυαν έως πρόσφατα, φαίνεται ότι, πλέον εκλείπουν. Η παρατεταμένη οικονομική κρίση με την αύξηση των κοινωνικών ανισοτήτων συνδυάζεται με την διευρυνόμενη αμφισβήτηση του τρόπου λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το αποτέλεσμα του πρόσφατου δημοψηφίσματος στην Μ. Βρετανία αντανακλά αυτήν την πραγματικότητα.
Κοντά, όμως, σ’ αυτά, η ευρωπαϊκή συνοχή πλήττεται σοβαρά από την μεταναστευτική και προσφυγική κρίση. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι αυτή ήταν και η σημαντικότερη αιτία της επικράτησης του BREXIT. Αλλά και σε άλλα κράτη το μεταναστευτικό προκαλεί σοβαρές αναταράξεις καθώς ακραίες πολιτικές δυνάμεις με ξενοφοβική ρητορική ενισχύονται επικίνδυνα. Στη Γαλλία το «Εθνικό Μέτωπο» της Λεπέν καταγράφει υψηλά ποσοστά. Στην Αυστρία ο ακροδεξιός υποψήφιος πρόεδρος θα έχει μια δεύτερη ευκαιρία να διεκδικήσει το χρίσμα στις εκλογές του Οκτωβρίου, μετά την ακύρωση της πρόσφατης αναμέτρησης στην οποία έχασε για μόλις 30 χιλ ψήφους. Σε παραδοσιακά ανεκτικές και δημοκρατικές χώρες, όπως η Ολλανδία ή οι σκανδιναβικές, η άκρα δεξιά έχει αποκτήσει ένα τεράστιο κοινό. Ακόμη και στην Γερμανία η AfD πήρε πολύ υψηλά ποσοστά στις πρόσφατες εκλογές σε διάφορα γερμανικά κρατίδια. Στην κεντρική και νοτιοανατολική Ευρώπη η αντιμεταναστευτική πολιτική είναι σχεδόν επίσημη, όπως φάνηκε και με την ύψωση των συνοριακών φραχτών –μάλιστα στις 2 Οκτωβρίου ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας έχει εξαγγείλει σχετικό δημοψήφισμα για τη μη μετεγκατάσταση μεταναστών από την Ελλάδα και την Ιταλία. Όσο για την χώρα μας, οι δεκάδες χιλιάδες εγκλωβισμένοι πρόσφυγες και μετανάστες στα hotspots δημιουργούν μια εκρηκτική κατάσταση, ενώ και η συμφωνία της Ε.Ε. με την Τουρκία κρέμεται κυριολεκτικά από μια τρίχα…
Η νέα οξυμένη περίοδος που εισήλθε το μεταναστευτικό έχει την αφετηρία της στην «αραβική άνοιξη», η οποία άνοιξε και το κουτί της Πανδώρας. Ο πόλεμος στη Συρία, και στη Λιβύη προκάλεσε τη μαζική έξοδο των προσφύγων που ενώθηκαν με τα καραβάνια των μεταναστών, από περιοχές με δημογραφική έξαρση και μεγάλη φτώχεια.
Όπως μου δόθηκε η δυνατότητα να πω και στη Διακοινοβουλευτική Συνέλευση της Ορθοδοξίας που έγινε στη Θεσσαλονίκη την προηγούμενη εβδομάδα, η Ευρώπη ανακάλυψε ξαφνικά πόσο κοντά βρίσκεται στις εστίες των συγκρούσεων. Το γεγονός αυτό προκάλεσε ένα βαθύ διχασμό και τη δημιουργία δύο στρατοπέδων. Το ένα βλέπει στους μετανάστες το νέο αίμα που θα αναζωογονήσει την γερασμένη Ευρώπη, ενώ το άλλο αντικρίζει με τρόμο τις στρατιές των νεοφερμένων, που τους συνδέει με την αύξηση της ανεργίας, της εγκληματικότητας και της τρομοκρατίας.
Ποια λοιπόν, πρέπει να είναι η δική μας η στάση, η εδρασμένη στην Ορθόδοξη πίστη μας και στις παραδόσεις μας; Θεωρώ ότι ως Ορθόδοξοι, ως άνθρωποι που αναγνωρίζουμε στην Αγάπη τον στύλο της πίστεώς μας, και μάλιστα την Αγάπη που δεν διαχωρίζει-όπως είπε και ο Απόστολος των Εθνών «οὐκ ἔνι ᾿Ιουδαῖος οὐδὲ ῞Ελλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ· πάντες γὰρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ». (Προς Γαλάτ. 3,28)-οφείλουμε να αρθούμε υπεράνω των συγκυριών και να προσεγγίσουμε το πρόβλημα στην ανθρώπινη διάστασή του.
Ταυτόχρονα, όμως, πρέπει να επιλύσουμε το πρόβλημα κι όχι απλώς να το διαχειριστούμε έως ότου γίνει ανεξέλεγκτο. Αυτό προϋποθέτει ότι πρέπει να ιάσουμε τις αιτίες του προβλήματος στην πηγή του. Δηλαδή, να συμβάλλουμε στην επίτευξη της ειρήνης στα πολεμικά μέτωπα στη Συρία, στο Ιράκ, στη Λιβύη και στο Αφγανιστάν. Αλλά και για την επόμενη ημέρα, απαιτείται η γρήγορη ανοικοδόμηση των κατεστραμμένων χωρών που θα επιτρέψει όχι μόνον την ανακοπή των μεταναστευτικών εκροών αλλά και την επιστροφή των προσφύγων που έχουν εκπατρισθεί. Δι’ αυτού του τρόπου, θα γίνει δυνατή και η παραμονή των εναπομεινάντων χριστιανών στο λίκνο της χριστιανοσύνης, στην Μέση Ανατολή, όπου βρίσκονται υπό την δαμόκλειο σπάθη της φυσικής τους εξόντωσης.
Είναι εύλογο ότι η επίτευξη αυτών των στόχων προϋποθέτει μια παγκόσμια κινητοποίηση και έναν καθολικό συντονισμό. Σε αυτή την προσπάθεια οι Ορθόδοξοι λαοί είναι βέβαιο ότι μπορούν να προσφέρουν ουσιαστικές υπηρεσίες, εφόσον κινητοποιηθούν από κοινού. Η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος, που έλαβε πρόσφατα χώρα στην Κρήτη, παρά τα όποια προβλήματα αντιμετώπισε, δείχνει την οδό της ενότητας που χρειαζόμαστε ώστε να απαντήσουμε στις προκλήσεις των καιρών, και μεταξύ αυτών και στο μεταναστευτικό ζήτημα.

 Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Υπεύθυνος του Τομέα Παιδείας και Θρησκευμάτων της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης.

Το άρθρο του Μ. Χαρακόπουλου δημοσιεύθηκε στην "Ελευθερία" της Κυριακής 17/7/2016

Read more...

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου στην "Ύπαιθρο": "Ο δρόμος δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα…"

ΥΠΑΙΘΡΟΣ

Ο δρόμος δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Ο Συνεργατισμός στην πατρίδα μας έχει μια μακρά παράδοση, η οποία γεννήθηκε στους κόλπους του ελληνικού κοινοτισμού, όπως το λαμπρό παράδειγμα των Αμπελακίων. Τον 20ο αιώνα έλαβε χώρα μια συστηματική προσπάθεια για την ανάπτυξή του από φωτεινές προσωπικότητες, όπως ο Αλέξανδρος Μπαλτατζής. Το εγχείρημα είχε πλούσιους καρπούς που ενίσχυσαν την ελληνική οικονομία σε δύσκολες εποχές. Τις προηγούμενες δεκαετίες, οι συνεταιριστικές πρωτοβουλίες αυξήθηκαν σημαντικά, συνεπικουρούμενες από τις ευρωπαϊκές ενισχύσεις. Ωστόσο, ο συνεταιριστικός τομέας εκδήλωσε σοβαρές παθογένειες που σχετίζονταν με αντιπαραγωγικές δραστηριότητες και τη στενή διασύνδεσή του με το κράτος. Το αποτέλεσμα ήταν η συρρίκνωσή και η απαξίωσή του, τουλάχιστον σε κάποιες συνιστώσες του.
Η πρωτόγνωρη, όμως, οικονομική κρίση και η ανάγκη για την ανόρθωση του πρωτογενούς τομέα, ανέδειξαν ως ζήτημα προτεραιότητας τον στόχο της ανασυγκρότηση του συνεργατισμού. Προϋπόθεση γι’ αυτό ήταν να μπει τέλος σε πρακτικές του παρελθόντος, όπως ο κρατικοδίαιτος αγροτοσυνδικαλισμός-συνεργατισμός κι η διαχείριση των επιχορηγήσεων που αποτελούν αντικείμενο έρευνας από τον οικονομικό εισαγγελέα.
Χρειαζόμαστε ουσιαστικά κίνητρα για την ανάπτυξη ενός υγιούς και δυναμικού συνεταιριστικού κινήματος, που θα βασίζεται πρωτίστως στην ποιότητα, την καινοτομία και την εξωστρέφεια. Ο δρόμος δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Η προσαρμογή στα νέα δεδομένα θα είναι δύσκολη. Ωστόσο είναι μονόδρομος τόσο για την υγιή ανάπτυξη όσο και για την αναγέννηση της πρωτογενούς παραγωγής και της ελληνικής περιφέρειας εν γένει.

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, πρώην αναπληρωτής υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης.

Το αρθρο δημοσιευθηκε στην εβδομαδιαια εφημεριδα ''Υπαιθρος'' την 1/7/2016

 

Read more...

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου: "Το σύνδρομο Καρανίκα..."

νεοδημοκράτης logo beta1

“Το σύνδρομο Καρανίκα”

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η είδηση ότι η κυβέρνηση προσανατολίζεται στην “νομιμοποίηση” 2.500 δημοσίων υπαλλήλων που φέρονται να διαθέτουν πλαστούς τίτλους σπουδών δεν πρέπει να ξενίζει κανέναν. Η «πρώτη φορά αριστερά» έδειξε εξ αρχής ότι η έλευσή της στην εξουσία είχε ως στόχο τη διαιώνιση όλων των παθογενειών της μεταπολίτευσης, και μάλιστα σε πιο οξυμένη ακόμη μορφή.
Άλλωστε, στις εκλογικές αναμετρήσεις που κέρδισε «έκλεισε το μάτι» σε όλους όσοι ένοιωθαν πως απειλούνταν από την προσπάθεια ανασυγκρότησης του κράτους με βάση αξιοκρατικά κριτήρια. Στην πραγματικότητα, δηλαδή, με τη μάσκα της προοδευτικότητας και της ανατροπής επιχείρησε μια «αντεπανάνασταση», μια τελευταία προσπάθεια να μην αλλάξει τίποτε.
Και το κόστος αυτής της αντίδρασης το πληρώνουμε όλοι από τον Ιανουάριο του 2015 μέχρι και σήμερα. Σε κάθε τομέα άσκησης πολιτικής, η κυβέρνηση εκδηλώνει σταθερά ιδεοληπτικές εμμονές και απέχθεια προς την αξιοκρατία και την αξία της εργατικότητας. Η επιβράβευση όσων δια της πλαγίας οδού εισήλθαν στο δημόσιο, η απουσία διοικητικών κυρώσεων σε όσους αποδεδειγμένα παρανόμησαν, η κατάργηση κάθε διαδικασίας αντικειμενικής αξιολόγησης συνιστούν την πεμπτουσία της «φιλοσοφίας» ΣΥΡΙΖΑ. Είναι το «σύνδρομο Καρανίκα», που η καριέρα –ως προσπάθεια του ανθρώπου να ανέλθει μέσω της τίμιας εργασίας του- θεωρείται χολέρα(!), ή το «δόγμα Μπαλτά», σύμφωνα με το οποίο «η αριστεία είναι ρετσινιά», που ορίζουν τις κυβερνητικές αποφάσεις.
Ιδιαίτερα αποκαλυπτικά, ως προς τις προθέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, είναι τα όσα συμβαίνουν στον χώρο της παιδείας. Εδώ ο κ. Φίλης, με ένα κακόγουστο κρεσέντο επιστροφής σε ιδεολογήματα της δεκαετίας του 1970, από τα οποία όπως φαίνεται δεν απογαλακτίστηκε ποτέ, επιτίθεται ευθέως σε κάθε θεσμό ή λειτουργία που προάγει την αξιοκρατία.
Αρχή έκανε με τα πρότυπα σχολεία, τα οποία κατήργησε με το πρόσχημα της ισότητας. Βεβαίως, η ισότητα που οραματίζεται η αριστερή μας κυβέρνηση είναι η ισοπέδωση προς τα κάτω, η επικράτηση της μίζερης μετριοκρατίας και της ήσσονος προσπάθειας. Η δήθεν φιλολαϊκή αφετηρία της απόφασής του στρέφεται κυρίως κατά των λαϊκών στρωμάτων, καθώς σε αυτά τα σχολεία είχαν τη δυνατότητα να μετέχουν παιδιά ανεξάρτητα από την οικονομική κατάσταση των γονιών τους, υψώνοντας τον πήχη εν γένει στο εκπαιδευτικό μας σύστημα και προσφέροντας ανεκτίμητες υπηρεσίες αύριο στην ελληνική κοινωνία. Και επειδή ο λαϊκισμός είναι ακόρεστος προχωρά περισσότερο, ισοπεδώνοντας τώρα και τα ολοήμερα σχολεία που εφάρμοζαν το Ενιαίο Αναμορφωμένο Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα.
Αλώβητα από τη «συμμόρφωση» δεν φαίνεται να μένουν και τα ιδιωτικά σχολεία. Πάλι με έωλα επιχειρήματα επιχειρείται να μπει «στενός κορσές» στο εύρος της γνώσης που παρέχουν τα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια, τα οποία στην Ελλάδα έχουν παράδοση πολλών δεκαετιών, με σπουδαιότατα αποτελέσματα. Εδώ η οσμή του ολοκληρωτισμού είναι πολύ έντονη, και προδίδει τις επικίνδυνες εμμονές που διακατέχουν κάποιους στην κυβέρνηση, οι οποίοι νομίζουν ότι διεξάγουν «ιερό» ταξικό πόλεμο.
Την ώρα, δηλαδή, που όλος ο κόσμος τρέχει με ταχύτητα φωτός για να ανυψώσει το επίπεδο της ανταγωνιστικότητάς των εκπαιδευτικών συστημάτων, αλλά και να μεγιστοποιήσει τη αποδοτικότητα της δημόσιας διοίκησης, εμείς όχι μόνον πάμε με τον αραμπά αλλά πορευόμαστε και σε λάθος δρόμο. Μπορεί, όμως, έτσι να υπάρχει μέλλον; Είναι δυνατόν να υπάρξει ανάπτυξη της οικονομίας αλλά και άνοδος του επιπέδου της ελληνικής κοινωνίας με τέτοιες πρακτικές που ακολουθεί η σημερινή κυβέρνηση;
Η απάντηση, δυστυχώς, είναι ότι δεν θα δούμε κανένα φως στο τούνελ όσο παραμένουν οι σημερινοί κυβερνώντες στην εξουσία. Θα συνεχίζουμε να βουλιάζουμε σε έναν βάλτο, που θα καθιστά δυσκολότερη την έξοδό μας από αυτόν. Για το λόγο αυτό, η μόνη σωτηρία για την χώρα είναι να μπει ένα τέλος στην καταστροφική πορεία της τυχοδιωκτικής διακυβέρνησης και ένα νέο ξεκίνημα που θα βασίζεται στην επιβράβευση της εργατικότητας και στην επιβολή της αξιοκρατίας. Και αυτόν τον στόχο η Νέα Δημοκρατία δεσμεύεται στον ελληνικό λαό ότι θα τον πετύχει.

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Υπεύθυνος του Τομέα Παιδείας και Θρησκευμάτων της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ''ΝΕΟΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ'', Τεύχος 1 - Ιούνιος 2016

Read more...

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου για την "Τρίτη Άλωση" της Αγιασοφιάς: "Σώπασε κυρά Δέσποινα…"

eleytheros typos kyriakis full

Σώπασε κυρά Δέσποινα…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Ευρισκόμενος με λιγοστούς προσκυνητές μαζί με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο στην Καππαδοκία για το ετήσιο προσκύνημά του -που φέτος ήταν μετ’ εμποδίων καθώς δεν επετράπη η τέλεση εσπερινού στην εκκλησία του Αγίου Βασιλείου στο Μισθί, την άλλοτε ακμάζουσα ελληνορθόδοξη κοινότητα- πληροφορήθηκα την είδηση ότι στην Αγιασοφιά στην Πόλη διαβάστηκε το κοράνιο σε απευθείας μετάδοση από τουρκικό κρατικό κανάλι.
Αυτό συνέβη για πρώτη φορά από τη μετατροπή της Μεγάλης Εκκλησίας σε μουσείο το 1934. Το ανοσιούργημα θα επαναλαμβάνεται κάθε νύχτα για 30 ημέρες, καθ’ όλη δηλαδή την διάρκεια του Ραμαζανιού.
Της απόφασης της τουρκικής ηγεσίας προηγήθηκε η συγκέντρωση δεκάδων χιλιάδων φανατικών ισλαμιστών και εθνικιστών που ζητούσαν ο περίλαμπρος ναός να γίνει τζαμί. Ωστόσο, η εξοργιστική αυτή πράξη δεν αποτελεί κεραυνό εν αιθρία,. Πρόκειται, στην ουσία, για μέρους του σχεδίου Γενοκτονίας της Μνήμης με το οποίο επιδιώκεται η εξάλειψη του χριστιανικού παρελθόντος της Μικράς Ασίας.
Η μετατροπή σε μουσουλμανικά τεμένη των ομώνυμων ναών της Αγίας Σοφίας στην Τραπεζούντα του Πόντου, τη Νίκαια της Βιθυνίας και την Αδριανούπολη, καταδεικνύει ότι απώτατος στόχος της τουρκικής ηγεσίας είναι και η μετατροπή της Μεγάλης Εκκλησίας στη Βασιλεύουσα σε τζαμί. Η Τουρκία κινείται βήμα-βήμα στην αλλοίωση του χαρακτήρα του κορυφαίου αυτού Μνημείου της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, που είναι σύμβολο του Βυζαντίου και όλου του χριστιανικού κόσμου.
Οι εξελίξεις αυτές δεν αφήνουν πλέον καμία αμφιβολία για τη στροφή της Τουρκίας, υπό τη σιδηρά χείρα του Ερντογάν, προς τον ισλαμισμό. Οι όποιες διαβεβαιώσεις για την επιθυμία της Άγκυρας να μετάσχει της ευρωπαϊκής οικογένειας και να ενταχθεί στην ΕΕ στερούνται ειλικρίνειας. Άλλωστε, ο τρόπος που διαχειρίζεται το μεταναστευτικό πρόβλημα αλλά και την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων από τη γερμανική βουλή αποδεικνύουν τον βαθμό της… ευρωπαϊκότητάς της. Η διαπίστωση αυτή θα έπρεπε λογικά να έχει σημάνει συναγερμό στην ελληνική πλευρά που οφείλει να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα.
Ιδιαίτερα για την Αγία Σοφία η κυβέρνηση υποχρεούται να κατανοήσει ότι δεν πρόκειται για δευτερεύον ζήτημα, όπως υπονόησαν οι απαράδεκτες και επιζήμιες δηλώσεις του αν. υπουργού Εξωτερικών κ. Ξυδάκη. Αντιθέτως, απαιτείται συντονισμένη αντίδραση σε διεθνές επίπεδο, ώστε να αντιληφθεί η τουρκική ηγεσία ότι δεν μπορεί να αποφασίζει αυθαίρετα καταπατώντας αρχές και κανόνες που διέπουν τον πολιτισμένο κόσμο. Για το λόγο αυτό το υπουργείο Εξωτερικών οφείλει να αναλάβει εκστρατεία καταδίκης της προκλητικής απόφασης για την ανάγνωση του κορανίου, τόσο στο πλαίσιο της ΕΕ όσο και του ΟΗΕ, και ιδιαίτερα στην UNESCO. Οι δηλώσεις του Στέιτ Ντιπάρτμεντ που καλούν την Άγκυρα να σεβαστεί την παράδοση και την πολύπλοκη ιστορία της Αγίας Σοφίας είναι εξόχως ενθαρρυντικές. Στον αντίποδα αυτών, η επιλογή του υπουργείου Εξωτερικών να απαντήσει στις προκλητικές δηλώσεις της Τουρκίας μέσω «κύκλων» συνιστά ένα πολύ κακό προηγούμενο, καθώς στέλνει μήνυμα αδυναμίας.

Ο δρ Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι υπεύθυνος του Τομέα Παιδείας και Θρησκευμάτων της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης.

Το Άρθρο του Μάξιμου Χαρακόπουλου για την "Τρίτη Άλωση" της Αγιασοφιάς δημοσιεύθηκε στον "Ελεύθερο Τύπο" της Κυριακής (12.06.16)

 

El1

Download attachments:
Read more...

Οι Αρμένιοι μας δείχνουν το δρόμο…

Πρωτο Θεμα

Οι Αρμένιοι μας δείχνουν το δρόμο…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων από τη γερμανική βουλή, παρά τους λεονταρισμούς της Τουρκίας, αναδεικνύει την ολιγωρία της ελληνικής πολιτείας στην διεθνοποίηση του ζητήματος της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Σε αντίθεση με την Αρμενία, το ελληνικό κράτος αντιμετώπισε φοβικά το ζήτημα της Γενοκτονίας των ελληνικών πληθυσμών της πάλαι ποτέ οθωμανικής αυτοκρατορίας. Χρειάστηκε να περάσουν πάνω από 70 χρόνια από την τελευταία πράξη της Γενοκτονίας, τη μικρασιατική καταστροφή, προκειμένου να αναγνωρίσει αρχικά το 1994 τη Γενοκτονία των Ποντίων και το 1998 των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.

Αυτός ο τρόπος αντιμετώπισης της Γενοκτονίας, που χαρακτηρίζει έκτοτε τη στάση της ελληνικής πολιτείας, επιβεβαιώνεται και από το γεγονός ότι το ελληνικό κράτος δείχνει ακόμη διστακτικό να ολοκληρώσει το επόμενο βήμα, εκείνο της διεθνοποίησης του ζητήματος.

Ενώ η βουλή εξέδωσε –αφού πέρασε από 40 κύματα- τον τόμο του καθηγητή Κωνσταντίνου Φωτιάδη, που τεκμηριώνει το έγκλημα της Γενοκτονίας, δεν προχώρησε ποτέ στην έκδοσή του σε έξι γλώσσες και στην αποστολή του στα κοινοβούλια όλου του κόσμου, σε διπλωματικές υπηρεσίες, πανεπιστημιακά ιδρύματα και ερευνητικά κέντρα, όπως ήταν ο αρχικός σχεδιασμός.

Μια ακόμη ένδειξη της διστακτικής αναγνώρισης της Γενοκτονίας που υπέστησαν οι Έλληνες της οθωμανικής αυτοκρατορίας είναι και η σαλαμοποίησή της. Ωστόσο, η Γενοκτονία των Ποντίων, Μικρασιατών και εν γένει των Ελλήνων που ζούσαν στην επικράτεια της Υψηλής Πύλης, αλλά και των Αρμενίων και Ασσυρίων, εντασσόταν σε ένα ευρύτερο σχέδιο εξαφάνισης των Χριστιανών της Ανατολής, στο πλαίσιο της μετάλλαξης της πολυεθνικής αυτοκρατορίας σε έθνος-κράτος. Το οθωμανικό και στη συνέχεια το τουρκικό κράτος επεδίωξε τη θρησκευτική και εθνική ομοιογένεια δια της βάρβαρης βίας.

Όπως σημείωνε σε αναφορά του στο Στέιτ Ντιπάρντμεντ ο Τζωρτζ Χόρτον, Γενικός Πρόξενος των ΗΠΑ στη Σμύρνη την περίοδο της μικρασιατικής καταστροφής, «όλες οι σφαγές που έχουν γίνει στην ιστορία του τουρκικού λαού σε βάρος πληθυσμών, διατάσσονταν πάντα από ανώτερες αρχές και δεν αποτελούσαν πρωτοβουλία κατώτερων αξιωματικών ή αυθόρμητες βιαιότητες του όχλου». Και κατ΄ αυτόν τον τρόπο απαντά πλήρως στον ορισμό που δίδει στις γενοκτονίες ο ΟΗΕ ήδη από το 1948

Γεγονός είναι, επίσης, ότι η Γενοκτονία των χριστιανικών πληθυσμών στην Τουρκία μπορεί να τελείωσε τυπικά το 1923, με τη συνθήκη της Λοζάνης και την ανταλλαγή των πληθυσμών, στην πραγματικότητα όμως συνεχίστηκε με άλλους τρόπους: τόσο με την βίαιη εκδίωξη των Ρωμιών της Πόλης και των Ελλήνων της Ίμβρου και της Τενέδου, όσο και με την Γενοκτονία της Μνήμης που συνεχίζει ως σήμερα να λαμβάνει χώρα από την τουρκική κυβέρνηση. Με την μετατροπή εκκλησιών σε τζαμιά και με καταστροφές μνημείων. Μάλιστα, η Γενοκτονία των Χριστιανών της Ανατολής των αρχών του 20ού αιώνα συνεχίζεται σήμερα στην Μέση Ανατολή, απειλώντας να εξαφανίσει δια παντός την δισχιλιετή παρουσία τους στην περιοχή της γέννησής του.

Αντιθέτως, στην Ελλάδα φαίνεται ότι εσχάτως από τον φοβικό τρόπο αντιμετώπισης του γεγονότος έχουμε περάσει στην αντιμετώπισή του υπό το πρίσμα ιδεοληπτικών εμμονών. Μετά τα γνωστά περί “συνωστισμού” στο βιβλίο ιστορίας της κ. Ρεπούση, εξαιρέθηκε από την εξεταστέα ύλη της ιστορίας και το κεφάλαιο για τον “Παρευξείνιο Ελληνισμό”, που περιγράφει και τα γεγονότα της Γενοκτονίας.

Η αλήθεια είναι ότι το αίτημα της διεθνούς αναγνώρισης της Γενοκτονίας υπονομεύεται πλέον και εκ των έσω. Για πρώτη φορά έχουμε υπουργό-αρνητή της Γενοκτονίας, τον κ. Φίλη. Και μπορεί αργά ή γρήγορα ο νυν υπουργός Παιδείας να αποτελεί παρελθόν, ωστόσο, η ζημιά που έχει ήδη προκαλέσει στην εθνική υπόθεση είναι ανυπολόγιστη. Όσα είπε θα τα βρίσκουμε μονίμως μπροστά μας στην προσπάθεια διεθνοποίησης της Γενοκτονίας.

Εν κατακλείδι, ας μην έχουμε αυταπάτες: κάθε απόπειρα αμφισβήτησης των ιστορικών γεγονότων, είτε από ιστορική άγνοια είτε εξαιτίας ιδεοληψιών, ρίχνει νερό στο μύλο της ιστορικής αμνησίας, που μονίμως συντηρεί η τουρκική πλευρά για να μην αποδεχθεί τις ιστορικές της ευθύνες.

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι υπεύθυνος του Τομέα Παιδείας και Θρησκευμάτων της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο "Πρώτο Θέμα" την Κυριακή 5 Ιουνίου 2016

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: Πιο χαμηλά, πιο χαμηλά, το "όραμα" για την Παιδεία

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Πιο χαμηλά, πιο χαμηλά, το «όραμα» για την Παιδεία

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η ομολογουμένως καθολική αποτυχία της κυβέρνησης της αριστεράς σε όλους ανεξαιρέτως τους τομείς διακυβέρνησης αποτέλεσε για πολλούς μια αποκάλυψη. Έδειξε ότι πίσω από τα βαρύγδουπα συνθήματα και τα φιλόδοξα οράματα υπήρχαν μόνον παρωχημένες ιδεοληψίες και κραυγαλέες ανεπάρκειες. Τα δύο αυτά στοιχεία χαρακτηρίζουν και την έως σήμερα πολιτική που ακολουθείται από τον Ιανουάριο του 2015 στο υπουργείο Παιδείας. Τόσο ο κ. Μπαλτάς όσο και ο κ. Φίλης βαδίζουν με προσήλωση επάνω στη «σοσιαλιστική» γραμμή της εξίσωσης όλων …προς τα κάτω. Η περίφημη ρήση για τη ρετσινιά της αριστείας δεν ήταν τελικώς μια λεκτική αστοχία του πρώην υπουργού, αλλά η εδραιωμένη πεποίθηση όσων έχουν τη τύχη της χώρας στα χέρια τους. Κι αυτό αποδεικνύεται συνεχώς και με εμφατικό τρόπο από τις αποφάσεις που λαμβάνονται, σε πείσμα της κοινής λογικής. Κορυφαίο παράδειγμα συνιστά η κατάργηση των Πρότυπων Σχολείων. Ένας απόλυτα επιτυχημένος θεσμός, στον οποίο οι πραγματικά ευνοημένοι ήταν οι μαθητές των πιο αδύναμων κοινωνικών στρωμάτων, και όπου η αξιοκρατία και προσπάθεια ανταμείβονταν εμπράκτως. Ωστόσο, οι ευαίσθητοι, υποτίθεται, περί των κοινωνικών αδικιών αριστεροί της κυβέρνησής μας αισθάνονται «αλλεργία» σε ό,τι μπορεί να εμπεδώνει τις αρχές της εργατικότητας και της αριστείας.
Κι αυτό ενσαρκώνεται και στην εν γένει στάση του υπουργείου Παιδείας απέναντι στην ιδιωτική εκπαίδευση. Οι διαρροές προθέσεων της κυβέρνησης για περιορισμό των δραστηριοτήτων που αναπτύσσονται στα ιδιωτικά σχολεία αποκαλύπτουν αυτήν την ακατανόητη στην εποχή μας απέχθεια προς την θετική διαφοροποίηση, την προσκόλληση στη μίζερη ισοπέδωση.
Το πλέον πρόσφατο δείγμα των αριστερών εμμονών είναι η απόφαση του υπουργού Παιδείας με την οποία υποβαθμίζεται και συρρικνώνεται το Ολοήμερο Σχολείο. Ωστόσο, αν και θα ανέμενε κανείς από ανθρώπους που για δεκαετίες διεκδικούν για τους εαυτούς τους το δικαίωμα της αποκλειστικής υπεράσπισης των λαϊκών συμφερόντων να επεκτείνουν πάση θυσία το Ενιαίο Αναμορφωμένο Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα που εφαρμόζεται σε 1.337 δημοτικά, αυτοί έπραξαν το αντίθετο. Με τον τύπο Ολοήμερου Σχολείου του ΣΥΡΙΖΑ συρρικνώνεται η μελέτη και η προετοιμασία των παιδιών στο σχολείο αλλά και υποβαθμίζονται διδακτικά αντικείμενα, όπως οι ξένες γλώσσες και η πληροφορική.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι με την απόφαση αυτή πλήττονται οι πλέον αδύναμοι συμπολίτες μας. Ιδιαίτερα, η προϋπόθεση να είναι εργαζόμενοι και οι δυο γονείς για την αποδοχή του παιδιού τους στο Ολοήμερο Σχολείο, σε μια χώρα εκατοντάδων χιλιάδων ανέργων και αδήλωτης εργασίας, συνιστά πραγματικά σκάνδαλο. Και είναι απόλυτα φυσιολογική η κατακραυγή που προκάλεσε.
Σκάνδαλο συνιστά, επίσης, και η κατάργηση της πρωινής ζώνης για όσους εργαζόμενους γονείς μπορούσαν να πάνε από τις 7 το πρωί τα παιδιά τους στο σχολείο, πριν πιάσουν δουλειά. Τα προβλήματα που θα δημιουργηθούν σε χιλιάδες οικογένειες θα είναι τεράστια.
Κακά τα ψέματα, πίσω από την απόφαση για τα Ολοήμερα Σχολεία, παρά την ωραιοποίηση που επιχειρεί να πετύχει ο κ. Φίλης, κρύβεται η αγωνιώδης προσπάθειά του για εξοικονόμηση του ανθρώπινου δυναμικού. Το ίδιο κίνητρο ήταν αυτό που οδήγησε και στην αύξηση του αριθμού των νηπίων για τη σύσταση νηπιαγωγείων. Άλλωστε, ο ίδιος ο υφυπουργός κ. Πελεγρίνης ομολόγησε ότι ο κίνδυνος να κλείσουν σχολεία αν δεν γίνουν προσλήψεις μονίμων είναι υπαρκτός, καθώς η κυβέρνηση έχει ήδη δαπανήσει πέρυσι 160 εκατομμύρια ευρώ από το ΕΣΠΑ για προσλήψεις αναπληρωτών, και πλέον μένουν μόλις 190 εκατομμύρια για όλη την προγραμματική περίοδο, που προφανώς δεν επαρκούν.
Δυστυχώς, το τοπίο στην εκπαίδευση είναι εξαιρετικά αρνητικό. Και τίποτε δεν προοιωνίζεται ότι με αυτή την κυβέρνηση υπάρχει ελπίδα να αλλάξουν τα πράγματα. Την ώρα που σε όλο τον αναπτυγμένο κόσμο τα εκπαιδευτικά συστήματα εξελίσσονται με «ταχύτητα φωτός», εμείς πάμε ολοταχώς προς τα πίσω, στη δεκαετία του 1980. Αν αυτή η καταστροφική πορεία στο παρελθόν δεν ανακοπεί, οι συνέπειες για τη χώρα θα είναι ανυπολόγιστες, ενώ τα μεγάλα θύματα θα είναι οι μαθητές.

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι υπεύθυνος του Τομέα Παιδείας και Θρησκευμάτων της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης.

Το άρθρο του κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου δημοσιεύθηκε στην "Καθημερινή" στις 18.05.2016

Download attachments:
Read more...

Η δύναμη της Ορθοδοξίας

Καθημερινή 

Η δύναμη της Ορθοδοξίας

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Τις άγιες ημέρες του Πάσχα οι Έλληνες βιώσαμε τη μυστηριακή σχέση με την Εκκλησία μας. Σε εποχές κοινωνικής απαισιοδοξίας και πνευματικής σύγχυσης, η Ορθοδοξία εξακολουθεί να αποτελεί έναν άσβεστο φάρο ελπίδας και μια αστείρευτη πηγή δύναμης. Πολλώ δε μάλλον, που σειρά γεγονότων καταδεικνύουν ότι ο ρόλος που καλείται να διαδραματίσει σε τοπικό αλλά και διεθνές επίπεδο έχει σημαντικά αναβαθμιστεί.
Κατ’ αρχάς αναφέρουμε την κοινωνική συνεισφορά των Μητροπόλεων, που διαρκώς περιθάλπουν τους έχοντες ανάγκη συνανθρώπους μας. Η Εκκλησία είναι αναμφίβολα ο σημαντικότερος, μη κρατικός, θεσμός που συμβάλλει, με τις πολλαπλές φιλανθρωπικές δράσεις της, στη διατήρηση της κοινωνικής συνοχής.
Η Εκκλησία μας έχει παράλληλα καθοριστική συνδρομή στην περίθαλψη δεκάδων χιλιάδων προσφύγων και μεταναστών που βρέθηκαν στην ελληνική επικράτεια. Ακολουθεί, δηλαδή, την ασφαλή πυξίδα της πεμπτουσίας της διδασκαλίας της πίστης μας, την προσφορά αγάπης προς τον δοκιμαζόμενο συνάνθρωπο, ανεξάρτητα από τη φυλή και τη θρησκεία του. Η ανυστερόβουλη προσφορά της αναδεικνύει εντονότερα την διαφοροποίηση κινήτρων και επιδιώξεων μεταξύ αυτής και των ποικιλώνυμων ΜΚΟ ή διαφόρων πολιτικών κέντρων.
Η Ορθοδοξία, όμως, αναδεικνύεται εντονότερα σε σημαίνοντα παράγοντα της διεθνούς πολιτικής. Η συνάντηση της Λέσβου, μεταξύ του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερωνύμου με τον Πάπα Ρώμης Φραγκίσκο, με στόχο την ανάδειξη του προβλήματος των προσφυγικών ρευμάτων, εντός του πλαισίου της χριστιανικής οπτικής, αποτέλεσε ένα γεγονός με ευρύτερες διαστάσεις. Είναι βέβαιον ότι αυτές οι πρωτοβουλίες δημιουργούν μια νέα δυναμική παρεμβάσεων που δεν πρέπει να μείνουν ανεκμετάλλευτες. Πρόσφατα μια ανάλογη συνάντηση είχε ο Πάπας με τον Πατριάρχη της Μόσχας και πασών των Ρωσιών Κύριλλο στην Αβάνα, που αποδεικνύει την δραστηριοποίηση της εκκλησιαστικής διπλωματίας και την εν γένει ενισχυμένη θέση της Ορθοδοξίας.
Το συμπέρασμα αυτό συνάγεται και από τα τεκταινόμενα στη Μέση Ανατολή και ιδιαίτερα στη Συρία. Η τροπή του πολυετούς και καταστροφικού εμφυλίου πολέμου δείχνει ότι ο χριστιανισμός και οι χριστιανοί δεν θα χαθούν, έπειτα από τη δισχιλιετή παρουσία τους σε αυτόν τον τόπο. Η γενοκτονία των χριστιανών της Ανατολής που ξεκίνησε στην Μικρά Ασία στις αρχές του 19ου αιώνα, και σήμερα επαναλαμβάνεται, αυτή τη φορά θα αποτύχει. Η αυριανή ειρηνική Συρία θα έχει οπωσδήποτε χώρο και για τους χριστιανούς αδελφούς μας. Και τότε ελπίζουμε ότι θα συνεχιστεί το έργο που ξεκίνησαν ο πατριάρχης Αντιοχείας Ιωάννης Ι΄ και ο απαχθείς μητροπολίτης Χαλεπίου, Βερροίας και Αλεξανδρέττας Παύλος για την αναβίωση των ελληνικών γραμμάτων και της Ορθοδοξίας. Γι΄ αυτό η Ελλάδα πρέπει να δηλώνει παρούσα στα όσα συμβαίνουν στην μαρτυρική αυτή χώρα αλλά και σε όλη τη Μέση Ανατολή. Διότι όχι μόνον έχει άμεσο συμφέρον να έχει λόγο για τις εν γένει εξελίξεις αλλά ταυτόχρονα ιστορικό και πνευματικό καθήκον, που δεν επιτρέπεται να μας απαλλάξει από αυτό ως πρόσχημα η σοβούσα εσωτερική κρίση.
Η Ορθοδοξία ως πεδίο θετικής διπλωματικής δραστηριότητας αναδεικνύεται και από την σημασία που αποδίδει η Ρωσία στους εορτασμούς για τα 1.000 έτη του ρωσικού μοναχισμού στο Άγιον Όρος. Ελπίζουμε ότι το κύρος και η αίγλη της Ορθοδοξίας θα ενισχυθούν έτι περαιτέρω στην ιστορική Πανορθόδοξη Σύνοδο που θα λάβει χώρα στην Κρήτη τον προσεχή Ιούνιο. Εκεί θα δοθεί η ευκαιρία στους ιεράρχες ξεπερνώντας τις όποιες διαφορές να αναδείξουν τα σημαίνοντα που ενώνουν τις Εκκλησίες μας προς όφελος της Ορθοδοξίας και εν τέλει του κόσμου μας.
Εν κατακλείδι δεν μπορούμε παρά να στηλιτεύσουμε τη στάση της κυβέρνησης η οποία σε πλήρη διάσταση τόσο με το κοινό αίσθημα όσο και με τα εθνικά συμφέροντα καταγίνεται σε έναν εκτός τόπου και χρόνου «πόλεμο» κατά της πίστης και των παραδόσεών μας. Ας ευχηθούμε ότι ο ιδεοληπτικός της ζήλος θα μείνει ανεφάρμοστος…

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι υπεύθυνος του Τομέα Παιδείας και Θρησκευμάτων της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης.

 

Read more...