Χρησιμοποιούμε τα cookies στην ιστοσελίδα μας, σύμφωνα με την Οδηγία 2009/136/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Μάξιμος Χαρακόπουλος | Νέα Δημοκρατία - Άρθρα
Menu
A+ A A-

Δεν ξεχνώ

denksexnwΣτα παιδικά μου χρόνια, προσκέφαλο είχα μαξιλάρι με κεντημένο επάνω του το χάρτη της Κύπρου με τη γραμμή του Αττίλα που τη διχοτομούσε και με γαλάζια γράμματα τη φράση «Δεν ξεχνώ». Ήταν ένα μικρό αντίδωρο οικογένειας ελληνοκυπρίων προσφύγων που έλαβε από τη φαμίλια του παππού μου τις μέρες της τουρκικής εισβολής ένα δέμα με ρούχα και τρόφιμα. Πολλοί ελλαδίτες ανταποκρίθηκαν στο αίτημα του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού και της εκκλησίας της Ελλάδος για τη συγκέντρωση ανθρωπιστικής βοήθειας για τους δοκιμαζόμενους αδελφούς μας στην Κύπρο το καλοκαίρι του ‘74.

Λίγα χρόνια μετά την εισβολή, η κόρη αυτής της οικογένειας των Ελληνοκυπρίων, η Άνδρη πέρασε στο πανεπιστήμιο στην Αθήνα και ευρισκόμενη στην Ελλάδα θεώρησε καλό να έρθει να μας γνωρίσει στη Λάρισα. Περισσότερο από τη βοήθεια που είχαν λάβει από την Ελλάδα, τους είχαν κάνει εντύπωση τα παρηγορητικά λόγια του παππού στο συνοδευτικό γράμμα, όπου έγραφε πως τους νιώθει και τους συμπονεί διπλά γιατί και εκείνος γνώρισε τον ξεριζωμό και την προσφυγιά. Μικρό παιδί ήρθε ο παππούς από τα μέρη της Ανατολής μετά τη μικρασιατική καταστροφή κι΄ είχε παράπονο που δεν είχε ούτε μια φωτογραφία του πατέρα του που τον έσφαξαν οι τσέτες στη Σμύρνη.

Τα θυμήθηκα όλα αυτά με αφορμή τη συμπλήρωση 35 χρόνων από την εισβολή και κατοχή του Αττίλα στη μεγαλόνησο. Πως πέρασαν τόσα χρόνια! Η Κύπρος μπόρεσε να σταθεί στα πόδια της και να προκόψει οικονομικά και σήμερα να είναι μέλος της ΕΕ. Παραμένει όμως η μπότα του Αττίλα στο νησί. Τόσα χρόνια οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονται, όμως λύση δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Η Τουρκία με τους έποικους αλλοίωσε την πληθυσμιακή σύνθεση του νησιού και δημιούργησε τετελεσμένα που καθιστούν ακόμη πιο δύσκολη της επίλυση του προβλήματος. Παλαιότερα, όρος επίλυσης ήταν η αποχώρηση των εποίκων. Σήμερα, πώς μπορείς να πεις το ίδιο για τα παιδιά των εποίκων που γεννήθηκαν στην Κύπρο και αυτή θεωρούν πατρίδα τους; Το πρόβλημα θα μπορούσε να λυθεί εντός της ΕΕ, όπως λύθηκε με την πτώση του τείχους του Βερολίνου και την επανένωση της Γερμανίας. Όσο όμως η Τουρκία δεν ξεπερνά τα νέο-οθωμανικά της όνειρα δείχνοντας έμπρακτα ότι επιθυμεί την ένταξη στης ΕΕ το πρόβλημα θα παραμένει.

Read more...

Αλά καρτ

evesthisiesalakartΗ απόφαση της κυβέρνησης να αποκτήσουν… ονοματεπώνυμο και τα καρτοκινητά, όπως συμβαίνει με τα άλλα τηλέφωνα στόχο έχει την αντιμετώπιση παραβατικών συμπεριφορών. Άλλωστε, βασική υποχρέωση κάθε ευνομούμενου κράτους είναι η εγγύηση συνθηκών ασφάλειας στους πολίτες του. Σε όλο τον κόσμο οι κοινωνίες αξιοποιούν τις σύγχρονες τεχνολογίες και τα επιτεύγματα της επιστήμης για την αντιμετώπιση της εγκληματικότητας και της τρομοκρατίας.

Οι νέες τεχνολογίες έχουν εισβάλλει στη ζωή μας τα τελευταία  χρόνια και έχουν αλλάξει την καθημερινότητά μας. Στις περισσότερες περιπτώσεις μας έχουν διευκολύνει, σε άλλες όμως έχουν αναδειχθεί παθογένειες που πρέπει να αντιμετωπιστούν. Η νέα εποχή μας φέρνει αντιμέτωπους με μια διαφορετική πραγματικότητα, καθώς οι νέες τεχνολογίες έχουν καταστεί πολλές φορές ανεξέλεγκτες και επικίνδυνες στα χέρια κακοποιών. Ο συντονισμός με καρτοκινητά της δράσης του κυκλώματος εγκληματιών που πρόσφατα εξαρθρώθηκε, μέσα από τις φυλακές(!), μαρτυρά του λόγου το αληθές. Το νομικό οπλοστάσιο, στις περισσότερες περιπτώσεις έπεται και προσπαθεί να παρακολουθήσει τις εξελίξεις ασμαίνοντας.

Αναμφίβολα, η μέχρι σήμερα ανωνυμία των κατόχων καρτοκινητών διευκόλυνε τη δράση τρομοκρατικών ομάδων, δουλεμπόρων, κυκλωμάτων διακίνησης ναρκωτικών, μαστροπείας και κάθε παραβατικής συμπεριφοράς. Η ονομαστικοποίηση των καρτοκινητών κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση. Στο πλαίσιο αυτό άλλωστε εντάσσεται και η απόφαση για την ενεργοποίηση των καμερών για τη δημόσια ασφάλεια και την προστασία της ζωής και της περιουσίας των πολιτών. Στην ίδιο σκεπτικό και η δημιουργία τράπεζας γενετικού υλικού για τη διενέργεια ανάλυσης DNA στις περιπτώσεις τέλεσης κακουργημάτων και πλημμελημάτων που τιμωρούνται με ποινή φυλάκισης τουλάχιστον 3 μηνών.

Τα ζητήματα της ασφάλειας και της δημόσιας τάξης βρίσκονται ψηλά στην ατζέντα των προτεραιοτήτων των πολιτών. Η πολιτική ηγεσία οφείλει να αφουγκράζεται τις ανησυχίες αυτές, που απεικονίζουν τις περισσότερες φορές μια ζοφερή πραγματικότητα. Βεβαίως, θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί, ώστε να μην οδηγηθούμε σε υπερβολές. Ούτε να υποτιμούμε την επιστημονική, εγκληματολογική προσέγγιση, που λέει πως τα φοβικά σύνδρομα των πολιτών δεν είναι πάντα ευθέως ανάλογα με το πραγματικό επίπεδο της εγκληματικότητας.

Ωστόσο, μάλλον θυμηδία προκαλούν οι… αλά καρτ ευαισθησίες ορισμένων αυτοαποκαλούμενων προοδευτικών που κόπτονται για τα ανθρώπινα δικαιώματα που δήθεν καταπατούνται με την ονομαστικοποίηση των κινητών.

Read more...

Η ευκαιρία των Μεσογειακών

iefkairiatwnmesogeikwnΜπορεί η αξιωματική αντιπολίτευση να τα βλέπει όλα μαύρα υπάρχουν όμως και γεγονότα που δύσκολα επισκιάζονται. Με μια λαμπρή τελετή, η Λάρισα υποδέχθηκε τη σημαία των 17ων Μεσογειακών Αγώνων που θα πραγματοποιηθούν το 2013 στη Θεσσαλία. Η ανάληψη των Μεσογειακών αποτελεί για την πατρίδα μας μια πρώτης τάξεως δυνατότητα προβολής της μέσω της τέλεσης των σπουδαιότερων, μετά τους Ολυμπιακούς, αγώνων.

Η μεγάλη αυτή αθλητική διοργάνωση μας θέτει όλους μπροστά στις ευθύνες μας αναφορικά με τις ευκαιρίες που δημιουργούνται και που οφείλουμε να εκμεταλλευτούμε στο έπακρο. Ευκαιρίες για έργα υποδομών στην Περιφέρεια, αλλά και διεθνή προβολή της Ελλάδας. Βεβαίως, οι Μεσογειακοί Αγώνες δεν έχουν τα τελευταία χρόνια τη λάμψη που είχαν στο παρελθόν. Το στοίχημα για τη χώρα μας είναι να ανακτήσουν οι Μεσογειακοί την αξία τους ως αθλητικό γεγονός παγκοσμίου ενδιαφέροντος.

Το περίσσευμα τεχνογνωσίας που μας κληροδότησαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004 και που συνέβαλε στην επιτυχή διεκδίκηση των Μεσογειακών λειτουργεί ως οδοδείκτης για την άρτια διεξαγωγή τους στη χώρα μας. Χρέος μας είναι να διδαχθούμε από την εμπειρία των Ολυμπιακών Αγώνων αλλά και τις αστοχίες όσον αφορά στην πλήρη αξιοποίηση των έργων και των υποδομών μετά τη λήξη τους. Οι απαιτήσεις της διοργάνωσης με τις οποίες θα έρθουμε αντιμέτωποι είναι  υψηλές. Τα νούμερα επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές: 3.300 αθλητές, 1.500 δημοσιογράφοι, 900 μέλη της μεσογειακής οικογένειας, 10.000 εθελοντές, 500.000 θεατές και συμμετοχή 23 χωρών χρωματίζουν το μέγεθος του στοιχήματος το οποίο καλούμαστε να κερδίσουμε.

Οι Μεσογειακοί Αγώνες αποτελούν μιας πρώτης τάξεως αναπτυξιακή και δημιουργική ευκαιρία για την κεντρική Ελλάδα που θα τους φιλοξενήσει. Είναι όμως και αφορμή να ζωντανέψει το πνεύμα των Ολυμπιακών Αγώνων, να αναδειχτούν αξίες, να πιστέψουμε και πάλι στη συλλογικότητα, να ανακτήσουμε την αυτοπεποίθησή μας. Ειδικά για τη λεκάνη της Μεσογείου, μια περιοχή με πολιτιστικές ιδιαιτερότητες και ετερόκλητα χαρακτηριστικά, μια περιοχή με ιδιαίτερο στίγμα αναφορικά με τα ιστορικά πάθη και την πολιτισμική κινητικότητα, οι Μεσογειακοί Αγώνες αποτελούν ευκαιρία δημιουργικής σύνθεσης και άμβλυνσης των ιδιαιτεροτήτων.

Read more...

Galop στην εποχή των blogs

galopstinepoxitwnblogsΣτη διάρκεια της πρόσφατης προεκλογικής περιόδου για τη νέα σύνθεση του ευρωκοινοβουλίου είχαμε επισημάνει τις αδυναμίες που προέκυψαν από την εφαρμογή του νόμου που επέτρεπε τη δημοσιοποίηση των δημοσκοπήσεων μέχρι το βράδυ της προπαραμονής των εκλογών. Ήταν εμφανές από την πληθώρα των δημοσκοπήσεων που έβλεπαν καθημερινά το φως της δημοσιότητας ότι οι έρευνες της κοινής γνώμης στη χώρα μας είχαν ξεφύγει από την αρχική τους αποστολή. Από εργαλεία πολιτικής ανάλυσης έτειναν να γίνουν μέσο διαμόρφωσης πολιτικού κλίματος, επηρεασμού των πολιτικών εξελίξεων και εν τέλει φαλκίδευσης της ίδιας της δημοκρατίας.

Στην Ελλάδα έχουμε περισσότερα ΜΜΕ απ’ όσα αντέχει η αγορά. Εσχάτως, οι εταιρείες δημοσκοπήσεων συναγωνίζονται με αξιώσεις τον αριθμό των ΜΜΕ. Ο «βομβαρδισμός» με δημοσκοπήσεις καθ’ όλη την προεκλογική περίοδο, όταν μάλιστα οι προβλέψεις τους απέχουν από το τελικό αποτέλεσμα των εκλογών, με κραυγαλέα την αναντιστοιχία των exit polls με την ετυμηγορία της κάλπης, εγείρει σημαντικά ερωτηματικά φερεγγυότητας και σκοπιμότητας των ερευνών. Πόσο δε μάλλον όταν όλα τα exit polls είχαν την ίδια εκτίμηση αποτελέσματος που απεδείχθη λανθασμένη.

Η προηγούμενη νομοθετική ρύθμιση είχε στόχο την αντιμετώπιση της φημολογίας κατά τη διάρκεια της απαγόρευσης δημοσιοποίησης των δημοσκοπήσεων. Φήμες που είδαμε να οργιάζουν στο διαδίκτυο ανήμερα των ευρωεκλογών. Γι’ αυτό και πιστεύω ότι η εσχάτη πλάνη θα είναι χείρων της πρώτης αν δεν αντιμετωπισθεί παράλληλα με τη νέα νομοθετική πρωτοβουλία της κυβέρνησης και η προστασία του αναγνωστικού κοινού από αφερέγγυες, ανυπόστατες φήμες που διακινούνται μέσω του διαδικτύου.

Το δημόσιο «ξεκατίνιασμα» ανάμεσα σε πρωταγωνιστές ιστολογίων που παρακολουθούμε τον τελευταίο καιρό είναι ενδεικτικό της παθογένειας που γεννά η αίσθηση ανευθυνότητας για ότι γράφεται στη «μλογκόσφαιρα». Μια κοινωνία που έχει εθιστεί από τη μεσημεριανή ζώνη του κουτσομπολιού στις τηλεοράσεις, συχνά «αναμασά» μια ψευδαίσθηση ενημέρωσης που της προσφέρουν κάποια ιστολόγια. Έτσι όμως απαξιώνονται και σοβαρές προσπάθειες bloggers που δεν αναρτούν αδιασταύρωτα όποια «είδηση» δεν ανταποκρίνεται στην αλήθεια ή μπορεί να υπηρετεί σκοπιμότητες.

Εν κατακλείδι η νέα ρύθμιση δεν θα πετύχει το σκοπό της αν είναι ανέφικτος ο έλεγχος εφαρμογής της στις νέες τεχνολογίες που καθημερινά κατακτούν μεγαλύτερο μερίδιο στον τομέα της ενημέρωσης των πολιτών. Ουσιαστικότερη όμως, από κάθε κανονιστική ρύθμιση είναι η συμμόρφωση σε μια στοιχειώδη δεοντολογία.

Read more...

Ζόφος

zofosΤο σκάνδαλο της Siemens και οι καταγγελίες για χρηματισμό κομμάτων και πολιτικών συνθέτουν ένα ζοφερό κλίμα για την πολιτική ζωή της χώρας. Είναι κοινό μυστικό η χρηματοδότηση των κομμάτων από οικονομικούς παράγοντες. Όταν, όμως, οι χρηματοδότες παίρνουν έργα του Δημοσίου, τότε υπάρχει μείζον ηθικό ζήτημα! Γιατί, προφανώς, η «μίζα» προέρχεται από την υπερτιμημένη σύμβαση με το Δημόσιο. Κόμματα με «διπλά βιβλία», πολιτικοί με «σπόνσορες» αλλά και... πολιτικές δουλε(ί)ες. Κάπου εκεί χάνεται και η τιμή της πολιτικής.

Για να μη χαθεί και αυτή η ευκαιρία εκσυγχρονισμού του πολιτικού μας συστήματος, όπως έγινε με τόσα σκάνδαλα στο παρελθόν, ας μη θέσουμε μεγαλεπήβολους στόχους που μένουν κούφια λόγια. Ας περιοριστούμε σε συγκεκριμένα βήματα:

1. Χρηματοδότηση κομμάτων. Η κρατική χρηματοδότηση δεν αρκεί για την προεκλογική εκστρατεία. Αν δεχόμαστε χορηγίες, αυτές οφείλουν να έχουν ονοματεπώνυμο, όπως συμβαίνει στις ΗΠΑ. Με δεδομένο ότι η μεγαλύτερη δαπάνη των κομμάτων είναι η τηλεοπτική καμπάνια, εάν μπει πλαφόν στη διαφήμιση του «κομματικού προϊόντος» και την αναλάβει η πολιτεία, δεν χρειάζεται να υιοθετήσουμε το αμερικανικό σύστημα.

2. Χρηματοδότηση πολιτικών. Τα ονόματα εμπλεκομένων σε οικονομικά σκάνδαλα, συνήθως είναι πολιτευόμενων στις μεγάλες εκλογικές περιφέρειες του Λεκανοπεδίου και της Θεσσαλονίκης. Το... σπορ του πολιτεύεσθαι σε αυτές τις περιφέρειες είναι ιδιαίτερα ακριβό. Κανείς έως σήμερα δεν τόλμησε την κατάτμηση των μεγάλων εκλογικών περιφερειών. Είναι αστείο, επίσης, ελεγκτές και ελεγχόμενοι να είναι ίδιοι οι βουλευτές. Προκαλεί θυμηδία το γεγονός ότι ουδέν μεμπτό εντοπίστηκε ποτέ για κανένα κόμμα και υποψήφιο.

3. «Πόθεν έσχες» πολιτικών. Επιτέλους, να σταματήσει αυτό το ανέκδοτο. Σήμερα είναι μόνο έσχες και καθόλου πόθεν. Αλλά και εδώ τον έλεγχο ασκεί η Βουλή και όχι κάποια ανεξάρτητη αρχή.

4. Νόμος περί ευθύνης υπουργών. Ο νομοθέτης θέλησε να προστατεύσει τους πολιτικούς από την ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής, γι' αυτό και επέβαλε την παραγραφή των κατηγοριών που βαραίνουν υπουργούς με την παρέλευση πενταετίας. Η κοινοβουλευτική, όμως, πρακτική των τελευταίων χρόνων δείχνει ότι πρέπει να αλλάξει ο νόμος και να ισχύσει και για τους υπουργούς ο γενικός κανόνας.

Ας αφήσουμε, λοιπόν, τις μεγαλόστομες διακηρύξεις και ας επιχειρήσουμε να κάνουμε αυτά τα απλά, αλλά και πολύ δύσκολα για τα δεδομένα του πολιτικού μας συστήματος βήματα.

Read more...

Η νέα Μεγάλη Ελλάς

ineamegaliellasΣτην Ελλάδα γενιές Ελλήνων μεγάλωσαν με εθνικούς μύθους. Αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκη κακό. Συμβαίνει και αλλού. Μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα όμως, καλό είναι να έχει αυτογνωσία. Παράδειγμα: Θρηνούμε ακόμη την Άλωση της Πόλης στα 1453 και την πτώση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Αποσιωπούμε όμως το γεγονός ότι μετά τις στραυφορίες η Αυτοκρατορία ήταν μια λωρίδα γης στη Θράκη, ουσιαστικά η περιφέρεια της Κωνσταντινούπολης. Ούτε συζητούμε για τον πολυεθνικό χαρακτήρα του Βυζαντίου, στο οποίο βεβαίως τους τελευταίους αιώνες πρωταρχικό ρόλο είχαν οι Έλληνες. Άλλωστε, ο χαρακτηρισμός Ρωμιοί είναι δηλωτικός της συνέχειας των Ρωμαίων που ένοιωθαν πως είχαν οι Βυζαντινοί. Ο όρος Βυζαντινή Αυτοκρατορία είναι μεταγενέστερος. Οι Φράγκοι βάπτισαν έτσι μετέπειτα την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Το όνειρο της «Ελλάδας των δυο ηπείρων και των πέντε θαλασσών» που φάνηκε προσωρινά να γίνεται πράξη από τον Ελευθέριο Βενιζέλο αποδείχθηκε χίμαιρα για τον ελληνισμό. Εκείνο που ίσως δεν έχει φωτισθεί τόσο είναι τα πληθυσμιακά δεδομένα στη Μικρασία που καθιστούσαν δύσκολο το εγχείρημα. Όταν διατάζαμε προέλαση του ελληνικού στρατού στην Άγκυρα για να φτάσουμε στην «Κόκκινη Μηλιά» είχαμε επίγνωση ότι θα θέταμε υπό την κατοχή μας ένα έθνος πληθυσμιακά υπέρτερο ημών; Και τι βιωσιμότητα θα είχε ένα τέτοιο εγχείρημα και αν ακόμη πρόσκαιρα στέφονταν από επιτυχία;

Τα γράφω όλα αυτά με αφορμή τις εκλογές στην Αλβανία και την εκλογή ελληνικής καταγωγής βουλευτών στο αλβανικό κοινοβούλιο. Ποια θα μπορούσε να είναι σήμερα η σύγχρονη Μεγάλη Ιδέα του οικουμενικού ελληνισμού; Κατά την ταπεινή μου γνώμη η ένταξη όλων των γειτόνων μας στην ΕΕ. Η είσοδος της Τουρκίας και των χωρών των δυτικών Βαλκανίων (Αλβανίας και Σκοπίων) φυσικά χωρίς εκπτώσεις αλλά με την εκπλήρωση των προϋποθέσεων που θέτει η ΕΕ δημιουργεί μια τεράστια ενδοχώρα για την Ελλάδα. Μια ζώνη όπου οι ελληνικές κοινότητες που ζουν από αρχαιοτάτων χρόνων θα μπορέσουν σε συνθήκες πραγματικής ελευθερίας, δημοκρατίας και ασφάλειας να αναπτυχθούν και να προοδεύσουν. Μια τέτοια προοπτική θα επιτρέψει όχι μόνο την επάνοδο εκείνων που εγκατέλειψαν τις εστίες τους και ήρθαν στην Ελλάδα γιατί ένοιωθαν πολίτες δεύτερης κατηγορίας στη γενέθλια γη τους, αλλά θα δημιουργήσει τις προϋποθέσεις δραστηριοποίησης και ελλαδιτών στη νέα αυτή ενδοχώρα. Αυτή μπορεί να είναι η νέα Μεγάλη Ελλάς, χωρίς την εθνικιστική φόρτιση του παρελθόντος.

Read more...

Φούμαρα

foumaraΗ αντικαπνιστική εκστρατεία που εσχάτως εφαρμόζεται και στη χώρα μας, ως γνωστόν ξεκίνησε από την Αμερική. Μάλιστα, στις ΗΠΑ τα μέτρα είναι πολύ πιο αυστηρά σε βαθμό που κάποιοι κάνουν λόγο όχι για εκστρατεία αλλά για υστερία. Στο χώρο του καπνού δραστηριοποιούνται ισχυρές πολυεθνικές εταιρείες. Αν οι πολιτικές αποφάσεις σε όλο τον κόσμο επηρεάζονται σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό από οικονομικά συμφέροντα, αυτό προφανώς ισχύει πολλαπλασίως για τη… Μέκκα της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, την Αμερική. Πως λοιπόν εξηγείται η απόλυτη αντικαπνιστική πολιτική που ακολουθεί η υπερατλαντική κοινοπολιτεία; Και ακόμη, το τσιγάρο βλάπτει περισσότερο από τα ναρκωτικά; Το ερώτημα είναι ρητορικό γιατί τα ναρκωτικά κάνουν θραύση στο νέο κόσμο -όπως και στη γηραιά ήπειρο- και μέχρι σήμερα δεν είχαμε αποτελεσματική αντιμετώπιση των παγκόσμιων κυκλωμάτων εμπορίας και διακίνησής τους. Επιπλέον, υπό την ανοχή του αμερικάνικου στρατού στο Αφγανιστάν παράγεται το μεγαλύτερο μέρος των ναρκωτικών ουσιών σε όλο τον πλανήτη.

Δεν κομίζει γλαύκας εις Αθήνας όποιος πει ότι το τσιγάρο βλάπτει σοβαρά την υγεία. Δεν ζούμε όμως σε έναν κόσμο αγγελικά πλασμένο, όπου ξαφνικά οι κυβερνήσεις –με πρώτη των ΗΠΑ- ανακάλυψαν την απόλυτη αξία της ανθρώπινης ζωής και τα δικαιώματα των μη καπνιστών. Κακά τα ψέματα, με οικονομικά κριτήρια αποφάσισαν την καπνοαπαγόρευση. Η ασφάλιση στην Αμερική είναι κατά βάση ιδιωτική υπόθεση. Οι εργαζόμενοι πληρώνουν σε ασφαλιστικές εταιρείες για ιατροφαρμακευτική και νοσοκομειακή περίθαλψη. Ένας καπνιστής κατά κανόνα είναι πιο επιρρεπής σε ασθένειες όπως ο καρκίνος και τα καρδιακά νοσήματα, με αποτέλεσμα να εκτινάσσονται στα ύψη τα έξοδα των ασφαλιστικών εταιρειών. Αλλά και στις χώρες με δημόσιο σύστημα υγείας είναι προφανές ότι αυτό επιβαρύνεται σημαντικά από τους καπνιστές που νοσούν πιο εύκολα, ενώ επιπρόσθετα τα ήδη χρεοκοπημένα ασφαλιστικά συστήματα καλούνται να καταβάλλουν όλο και περισσότερες αναπηρικές συντάξεις σε καπνιστές με προβληματική υγεία. Φούμαρα λοιπόν οι ευαισθησίες της παγκόσμιας κοινότητας για τους μη καπνίζοντες;

Βεβαίως, τα παραπάνω δεν αναιρούν την ορθότητα της απόφασης για την απαγόρευση του καπνίσματος σε δημόσιους χώρους και τα μέτρα προστασίας των δικαιωμάτων των καπνιστών. Εκείνο που τώρα προέχει είναι η εφαρμογή του νόμου.

Read more...

Κόφτο το ρημάδι

koftotorimadiΕίχα καιρό να τον δω. Οι δρόμοι μας χώρισαν μετά την εκλογή μου ως βουλευτή. Είπαμε να βρεθούμε για καφέ. Τον θυμόμουν πάντα καλοκάγαθο και χωρατατζή και συνάμα μανιώδη καπνιστή να ανάβει το ένα τσιγάρο μετά το άλλο σε βαθμό τέτοιο που δεν χρειάζονταν φωτιά μετά το πρώτο. Στην εφημερίδα τρεισήμισι χρόνια, τρεις rewriter μοιραζόμασταν το ίδιο γραφείο μαζί με τους συντάκτες ύλης. Η κατάσταση όσο περνούσε η ώρα γινόταν αποπνικτική. Ο χώρος έμοιαζε περισσότερο με τεκέ, παρά με χώρο δουλειάς. Από την ώρα που έμπαινες στο γραφείο μύριζε έντονα τσιγαρίλα. Οι τοίχοι είχαν «ποτίσει» από τον καπνό και τη μυρωδιά των αποτσίγαρων που ξεχείλιζαν από τα τασάκια. Όταν επέστρεφα το βράδυ στο σπίτι έβγαζα τα ρούχα στη βεράντα γιατί τα παιδιά διαμαρτύρονταν ότι μυρίζουν άσχημα!

Μειοψηφία οι «άκαπνοι», όπως μας αποκαλούσαν με μια ελαφρά δόση ειρωνείας οι θεριακλήδες συνάδελφοι. Άλλοθι για τους περισσότερους καπνιστές η ένταση, το στρες και η πίεση που έχει το δημοσιογραφικό επάγγελμα. Δεν κάπνισα ποτέ –εκτός από το αναγκαστικό κάπνισμα του παθητικού καπνιστή- και έτσι δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός κριτής. Ή μάλλον, προσπάθησα να καπνίσω στο πρώτο έτος του πανεπιστημίου, όταν όλοι στην παρέα κάπνιζαν ως ένδειξη χειραφέτησης και μαγκιάς. Δεν τα κατάφερα. «Γινόταν το στόμα μου τσαρούχι» για να χρησιμοποιήσω μια έκφραση που άκουσα σε χωριό της Λάρισας και τη βρήκα πετυχημένη.

«Παντελή, μου φαίνεται πως έβαλες κιλά», ήταν η πρώτη μου παρατήρηση όταν τον χαιρέτησα. «Από τότε που έκοψα το τσιγάρο είναι αλήθεια έβαλα λίγα κιλά». «Και πώς το πήρες απόφαση» ήταν η επόμενη εύλογη ερώτηση. Το «μπαλονάκι» ήταν η απάντηση. Η καρδιά του είχε χτυπήσει καμπανάκι. Από τότε άλλαξε και η ζωή του. Έκοψε το τσιγάρο, άρχισε να περπατά καθημερινά 4 χιλιόμετρα. Έτσι του είπε ο γιατρός. Δεν τόλμησα να του θυμίσω πόσες φορές του λέγαμε «κόφτο το ρημάδι». Ακόμη και όταν ο τρίτος της παρέας, ο αξέχαστος για το πηγαίο χιούμορ του Γιάννης, έφυγε ξαφνικά από ανακοπή, φανατικός καπνιστής και αυτός, ο Παντελής δεν σκέφτηκε να κόψει το τσιγάρο. Το έκοψε κατόπιν εορτής. Αλλά απ’ ότι λεν οι γιατροί ποτέ δεν είναι αργά.

 

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, Αντιπρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων και Άμυνας της Βουλής των Ελλήνων.

Read more...

Η Δίκη των Εξ

idikitwneksΗ είδηση αρχικά προκαλεί έκπληξη. Η δικαιοσύνη, 87 χρόνια μετά την εκτέλεση των έξι με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας για την μικρασιατική καταστροφή, εξετάζει θετικά το αίτημα αναψηλάφησης της δίκης που έστειλε στο εκτελεστικό απόσπασμα την ηγεσία της αντιβενιζελικής παράταξης. Μετά από αυτό, γιατί όχι να ξανακάνουμε και τη δίκη του Σωκράτη, που αδίκως ήπιε το κόνιο! Σε μια χώρα που η ταχεία απονομή της δικαιοσύνης είναι διαρκές ζητούμενο, το ερώτημα είναι αν έχουμε την πολυτέλεια –γιατί περί αυτού πρόκειται- να απασχολούμε τη δικαιοσύνη με πολιτικές υποθέσεις του παρελθόντος για τις οποίες άλλωστε έχει αποφανθεί η ιστορία.

Η υπόθεση αυτή είναι μια ακόμη απόδειξη της ιδιαίτερης σχέσης που έχουμε στην Ελλάδα με την ιστορία. Πικρή γεύση αυτής της σχέσης δοκίμασε η πρώην υπουργός Παιδείας Μαριέττα Γιαννάκου με τις αντιδράσεις για το βιβλίο ιστορίας που βάπτιζε «συνωστισμό» τη σφαγή της Σμύρνης. Ενδεικτική επίσης του ενδιαφέροντος των Ελλήνων για την ιστορία είναι η μεγάλη ανταπόκριση του κοινού στην έρευνα γνωστού ειδησεογραφικού portal για τη ορθότητα ή μη της απόφασης του Βενιζέλου να στείλει αποβατικό στρατό στη Σμύρνη το 1919 κατ’ εφαρμογή συμμαχικής εντολής προς υλοποίηση της συνθήκης των Σεβρών.

Το Σεπτέμβριο του 1922 έπρεπε να αναζητηθούν εξιλαστήρια θύματα προς εξαγνισμό της οργής 1,5 εκατομμυρίου ανέστιων προσφύγων, χιλιάδων αξιωματικών και οπλιτών με καταρρακωμένο ηθικό και ενός λαού που αξίωνε τον καταλογισμό ευθυνών. Τα πολιτικά πάθη της εποχής στο αποκορύφωμα του εθνικού διχασμού, με τους πολιτικούς να αλληλοκατηγορούνται με περισσή ευκολία για εθνική μειοδοσία, δεν άφηναν χώρο στην κοινή λογική. Βεβαίως, ευθύνες έχουν όσοι διαχειριστήκαν τη μικρασιατική εκστρατεία και δεν τόλμησαν έντιμο συμβιβασμό όταν τα δεδομένα άλλαξαν με την εμφάνιση του κινήματος του Κεμάλ και την αλλαγή πλεύσης των συμμάχων. Συμβιβασμό, που θα διασφάλιζε την παρουσία των Ελλήνων στη Μικρά Ασία και την παραμονή της Ανατολικής Θράκης στον εθνικό κορμό. Άμοιρος ευθυνών δεν είναι και ο Βενιζέλος που οδήγησε την Ελλάδα στη Μικρασία χωρίς σαφείς συμμαχικές εγγυήσεις και προκάλεσε εκλογές εν μέσω του πολέμου! Όλα αυτά όμως είναι πλέον στη δικαιοδοσία των ιστορικών και όχι των δικαστών!

Read more...

Το μουσείο

tomouseioΗ αντιπαράθεση –κατώτερη των περιστάσεων- για την ιδέα ίδρυσης αλλά και την ανέγερση του νέου μουσείου της Ακρόπολης είναι ενδεικτική πρώτον της μικροκομματικής αντίληψης που πολλές φορές επισκιάζει τα μεγάλα και σημαντικά στη χώρα μας. Και δεύτερον των μεγάλων καθυστερήσεων -σε αντιδιαστολή με άλλες χώρες- που συνήθως συνοδεύουν την κατασκευή των μεγάλων έργων, έτσι ώστε όταν αυτά υλοποιούνται, οι κυβερνήσεις που εναλλάσσονται να ερίζουν για την πατρότητά τους.

Ωστόσο, τα λαμπρά εγκαίνια του νέου μουσείου της Ακρόπολης πρόβαλαν σε όλο τον κόσμο την εικόνα μιας Ελλάδας με αυτοπεποίθηση που είναι υπερήφανη όχι μόνο για τον πολιτισμό των αρχαίων προγόνων μας αλλά και για το σήμερα. Συνηθίζουμε να καυτηριάζουμε τα κακώς κείμενα και όλα όσα μας πληγώνουν –και καλώς πράττουμε. Ας αναλογιστούμε όμως ότι η ψωροκώσταινα του ’50 είναι σήμερα στην καρδιά της Ευρώπης. Το άλμα αυτό από την πυριτιδαποθήκη των Βαλκανίων στα σαλόνια της ΕΕ δεν έγινε ούτε με αυτόματο πιλότο, ούτε από τη μια μέρα στην άλλη. Έγινε πράξη χάρη στην εργώδη προσπάθεια του Κωνσταντίνου Καραμανλή, στο πρόσωπο του οποίου συνυπήρχε ο οραματιστής και ο ρεαλιστής πολιτικός. Παρά τις αντιξοότητες, τις εσωτερικές αντιθέσεις, με επιμονή και σχέδιο ο εθνάρχης υλοποίησε το όνειρό του. Αλλά και από την αντιπαράθεση των ημερών το πανελλήνιο έμαθε ότι για την ανάγκη δημιουργίας νέου μουσείου Ακρόπολης πρωτομίλησε ο Καραμανλής το 1976.

Αρκούσε το πάθος της Μελίνας Μερκούρη για την επιστροφή των μαρμάρων; Όχι, αλλά χάρις σε αυτή άρχισε να υπάρχει κινητικότητα στη διεθνή κοινότητα για το θέμα. Το όραμα της Μελίνας για την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα που έκλεψε ο λόρδος Έλγιν μέχρι πρότινος ήταν ένα ηθικό αίτημα. Στις διεθνείς σχέσεις, ωστόσο, συνήθως η ηθική χρησιμοποιείται ως «γαρνιτούρα» νομιμοποίησης προειλημμένων αποφάσεων. Στο αίτημα επιστροφής των αιχμάλωτων μαρμάρων, όπως εύστοχα τα χαρακτήρισε ο Πρόεδρος της Βουλής, το βρετανικό μουσείο απαντούσε αρνητικά οικοδομώντας την επιχειρηματολογίας του στην αδυναμία έκθεσής τους στην Ελλάδα σε χώρο αντάξιό τους. Η δημιουργία του νέου μουσείου «ξεδοντιάζει» την βρετανική επιχειρηματολογία. Το μουσείο κάτω από τον ιερό βράχο είναι πλέον μια διαρκής σιωπηλή καταγγελία στη διεθνή κοινότητα του εγκλήματος που τέλεσε ο Έλγιν.

 

  Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, Αντιπρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων και Άμυνας της Βουλής των Ελλήνων.

Read more...