Χρησιμοποιούμε τα cookies στην ιστοσελίδα μας, σύμφωνα με την Οδηγία 2009/136/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Μάξιμος Χαρακόπουλος | Νέα Δημοκρατία - Άρθρα
Menu
A+ A A-

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: Πιο χαμηλά, πιο χαμηλά, το "όραμα" για την Παιδεία

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Πιο χαμηλά, πιο χαμηλά, το «όραμα» για την Παιδεία

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η ομολογουμένως καθολική αποτυχία της κυβέρνησης της αριστεράς σε όλους ανεξαιρέτως τους τομείς διακυβέρνησης αποτέλεσε για πολλούς μια αποκάλυψη. Έδειξε ότι πίσω από τα βαρύγδουπα συνθήματα και τα φιλόδοξα οράματα υπήρχαν μόνον παρωχημένες ιδεοληψίες και κραυγαλέες ανεπάρκειες. Τα δύο αυτά στοιχεία χαρακτηρίζουν και την έως σήμερα πολιτική που ακολουθείται από τον Ιανουάριο του 2015 στο υπουργείο Παιδείας. Τόσο ο κ. Μπαλτάς όσο και ο κ. Φίλης βαδίζουν με προσήλωση επάνω στη «σοσιαλιστική» γραμμή της εξίσωσης όλων …προς τα κάτω. Η περίφημη ρήση για τη ρετσινιά της αριστείας δεν ήταν τελικώς μια λεκτική αστοχία του πρώην υπουργού, αλλά η εδραιωμένη πεποίθηση όσων έχουν τη τύχη της χώρας στα χέρια τους. Κι αυτό αποδεικνύεται συνεχώς και με εμφατικό τρόπο από τις αποφάσεις που λαμβάνονται, σε πείσμα της κοινής λογικής. Κορυφαίο παράδειγμα συνιστά η κατάργηση των Πρότυπων Σχολείων. Ένας απόλυτα επιτυχημένος θεσμός, στον οποίο οι πραγματικά ευνοημένοι ήταν οι μαθητές των πιο αδύναμων κοινωνικών στρωμάτων, και όπου η αξιοκρατία και προσπάθεια ανταμείβονταν εμπράκτως. Ωστόσο, οι ευαίσθητοι, υποτίθεται, περί των κοινωνικών αδικιών αριστεροί της κυβέρνησής μας αισθάνονται «αλλεργία» σε ό,τι μπορεί να εμπεδώνει τις αρχές της εργατικότητας και της αριστείας.
Κι αυτό ενσαρκώνεται και στην εν γένει στάση του υπουργείου Παιδείας απέναντι στην ιδιωτική εκπαίδευση. Οι διαρροές προθέσεων της κυβέρνησης για περιορισμό των δραστηριοτήτων που αναπτύσσονται στα ιδιωτικά σχολεία αποκαλύπτουν αυτήν την ακατανόητη στην εποχή μας απέχθεια προς την θετική διαφοροποίηση, την προσκόλληση στη μίζερη ισοπέδωση.
Το πλέον πρόσφατο δείγμα των αριστερών εμμονών είναι η απόφαση του υπουργού Παιδείας με την οποία υποβαθμίζεται και συρρικνώνεται το Ολοήμερο Σχολείο. Ωστόσο, αν και θα ανέμενε κανείς από ανθρώπους που για δεκαετίες διεκδικούν για τους εαυτούς τους το δικαίωμα της αποκλειστικής υπεράσπισης των λαϊκών συμφερόντων να επεκτείνουν πάση θυσία το Ενιαίο Αναμορφωμένο Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα που εφαρμόζεται σε 1.337 δημοτικά, αυτοί έπραξαν το αντίθετο. Με τον τύπο Ολοήμερου Σχολείου του ΣΥΡΙΖΑ συρρικνώνεται η μελέτη και η προετοιμασία των παιδιών στο σχολείο αλλά και υποβαθμίζονται διδακτικά αντικείμενα, όπως οι ξένες γλώσσες και η πληροφορική.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι με την απόφαση αυτή πλήττονται οι πλέον αδύναμοι συμπολίτες μας. Ιδιαίτερα, η προϋπόθεση να είναι εργαζόμενοι και οι δυο γονείς για την αποδοχή του παιδιού τους στο Ολοήμερο Σχολείο, σε μια χώρα εκατοντάδων χιλιάδων ανέργων και αδήλωτης εργασίας, συνιστά πραγματικά σκάνδαλο. Και είναι απόλυτα φυσιολογική η κατακραυγή που προκάλεσε.
Σκάνδαλο συνιστά, επίσης, και η κατάργηση της πρωινής ζώνης για όσους εργαζόμενους γονείς μπορούσαν να πάνε από τις 7 το πρωί τα παιδιά τους στο σχολείο, πριν πιάσουν δουλειά. Τα προβλήματα που θα δημιουργηθούν σε χιλιάδες οικογένειες θα είναι τεράστια.
Κακά τα ψέματα, πίσω από την απόφαση για τα Ολοήμερα Σχολεία, παρά την ωραιοποίηση που επιχειρεί να πετύχει ο κ. Φίλης, κρύβεται η αγωνιώδης προσπάθειά του για εξοικονόμηση του ανθρώπινου δυναμικού. Το ίδιο κίνητρο ήταν αυτό που οδήγησε και στην αύξηση του αριθμού των νηπίων για τη σύσταση νηπιαγωγείων. Άλλωστε, ο ίδιος ο υφυπουργός κ. Πελεγρίνης ομολόγησε ότι ο κίνδυνος να κλείσουν σχολεία αν δεν γίνουν προσλήψεις μονίμων είναι υπαρκτός, καθώς η κυβέρνηση έχει ήδη δαπανήσει πέρυσι 160 εκατομμύρια ευρώ από το ΕΣΠΑ για προσλήψεις αναπληρωτών, και πλέον μένουν μόλις 190 εκατομμύρια για όλη την προγραμματική περίοδο, που προφανώς δεν επαρκούν.
Δυστυχώς, το τοπίο στην εκπαίδευση είναι εξαιρετικά αρνητικό. Και τίποτε δεν προοιωνίζεται ότι με αυτή την κυβέρνηση υπάρχει ελπίδα να αλλάξουν τα πράγματα. Την ώρα που σε όλο τον αναπτυγμένο κόσμο τα εκπαιδευτικά συστήματα εξελίσσονται με «ταχύτητα φωτός», εμείς πάμε ολοταχώς προς τα πίσω, στη δεκαετία του 1980. Αν αυτή η καταστροφική πορεία στο παρελθόν δεν ανακοπεί, οι συνέπειες για τη χώρα θα είναι ανυπολόγιστες, ενώ τα μεγάλα θύματα θα είναι οι μαθητές.

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι υπεύθυνος του Τομέα Παιδείας και Θρησκευμάτων της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης.

Το άρθρο του κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου δημοσιεύθηκε στην "Καθημερινή" στις 18.05.2016

Download attachments:
Read more...

Η δύναμη της Ορθοδοξίας

Καθημερινή 

Η δύναμη της Ορθοδοξίας

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Τις άγιες ημέρες του Πάσχα οι Έλληνες βιώσαμε τη μυστηριακή σχέση με την Εκκλησία μας. Σε εποχές κοινωνικής απαισιοδοξίας και πνευματικής σύγχυσης, η Ορθοδοξία εξακολουθεί να αποτελεί έναν άσβεστο φάρο ελπίδας και μια αστείρευτη πηγή δύναμης. Πολλώ δε μάλλον, που σειρά γεγονότων καταδεικνύουν ότι ο ρόλος που καλείται να διαδραματίσει σε τοπικό αλλά και διεθνές επίπεδο έχει σημαντικά αναβαθμιστεί.
Κατ’ αρχάς αναφέρουμε την κοινωνική συνεισφορά των Μητροπόλεων, που διαρκώς περιθάλπουν τους έχοντες ανάγκη συνανθρώπους μας. Η Εκκλησία είναι αναμφίβολα ο σημαντικότερος, μη κρατικός, θεσμός που συμβάλλει, με τις πολλαπλές φιλανθρωπικές δράσεις της, στη διατήρηση της κοινωνικής συνοχής.
Η Εκκλησία μας έχει παράλληλα καθοριστική συνδρομή στην περίθαλψη δεκάδων χιλιάδων προσφύγων και μεταναστών που βρέθηκαν στην ελληνική επικράτεια. Ακολουθεί, δηλαδή, την ασφαλή πυξίδα της πεμπτουσίας της διδασκαλίας της πίστης μας, την προσφορά αγάπης προς τον δοκιμαζόμενο συνάνθρωπο, ανεξάρτητα από τη φυλή και τη θρησκεία του. Η ανυστερόβουλη προσφορά της αναδεικνύει εντονότερα την διαφοροποίηση κινήτρων και επιδιώξεων μεταξύ αυτής και των ποικιλώνυμων ΜΚΟ ή διαφόρων πολιτικών κέντρων.
Η Ορθοδοξία, όμως, αναδεικνύεται εντονότερα σε σημαίνοντα παράγοντα της διεθνούς πολιτικής. Η συνάντηση της Λέσβου, μεταξύ του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερωνύμου με τον Πάπα Ρώμης Φραγκίσκο, με στόχο την ανάδειξη του προβλήματος των προσφυγικών ρευμάτων, εντός του πλαισίου της χριστιανικής οπτικής, αποτέλεσε ένα γεγονός με ευρύτερες διαστάσεις. Είναι βέβαιον ότι αυτές οι πρωτοβουλίες δημιουργούν μια νέα δυναμική παρεμβάσεων που δεν πρέπει να μείνουν ανεκμετάλλευτες. Πρόσφατα μια ανάλογη συνάντηση είχε ο Πάπας με τον Πατριάρχη της Μόσχας και πασών των Ρωσιών Κύριλλο στην Αβάνα, που αποδεικνύει την δραστηριοποίηση της εκκλησιαστικής διπλωματίας και την εν γένει ενισχυμένη θέση της Ορθοδοξίας.
Το συμπέρασμα αυτό συνάγεται και από τα τεκταινόμενα στη Μέση Ανατολή και ιδιαίτερα στη Συρία. Η τροπή του πολυετούς και καταστροφικού εμφυλίου πολέμου δείχνει ότι ο χριστιανισμός και οι χριστιανοί δεν θα χαθούν, έπειτα από τη δισχιλιετή παρουσία τους σε αυτόν τον τόπο. Η γενοκτονία των χριστιανών της Ανατολής που ξεκίνησε στην Μικρά Ασία στις αρχές του 19ου αιώνα, και σήμερα επαναλαμβάνεται, αυτή τη φορά θα αποτύχει. Η αυριανή ειρηνική Συρία θα έχει οπωσδήποτε χώρο και για τους χριστιανούς αδελφούς μας. Και τότε ελπίζουμε ότι θα συνεχιστεί το έργο που ξεκίνησαν ο πατριάρχης Αντιοχείας Ιωάννης Ι΄ και ο απαχθείς μητροπολίτης Χαλεπίου, Βερροίας και Αλεξανδρέττας Παύλος για την αναβίωση των ελληνικών γραμμάτων και της Ορθοδοξίας. Γι΄ αυτό η Ελλάδα πρέπει να δηλώνει παρούσα στα όσα συμβαίνουν στην μαρτυρική αυτή χώρα αλλά και σε όλη τη Μέση Ανατολή. Διότι όχι μόνον έχει άμεσο συμφέρον να έχει λόγο για τις εν γένει εξελίξεις αλλά ταυτόχρονα ιστορικό και πνευματικό καθήκον, που δεν επιτρέπεται να μας απαλλάξει από αυτό ως πρόσχημα η σοβούσα εσωτερική κρίση.
Η Ορθοδοξία ως πεδίο θετικής διπλωματικής δραστηριότητας αναδεικνύεται και από την σημασία που αποδίδει η Ρωσία στους εορτασμούς για τα 1.000 έτη του ρωσικού μοναχισμού στο Άγιον Όρος. Ελπίζουμε ότι το κύρος και η αίγλη της Ορθοδοξίας θα ενισχυθούν έτι περαιτέρω στην ιστορική Πανορθόδοξη Σύνοδο που θα λάβει χώρα στην Κρήτη τον προσεχή Ιούνιο. Εκεί θα δοθεί η ευκαιρία στους ιεράρχες ξεπερνώντας τις όποιες διαφορές να αναδείξουν τα σημαίνοντα που ενώνουν τις Εκκλησίες μας προς όφελος της Ορθοδοξίας και εν τέλει του κόσμου μας.
Εν κατακλείδι δεν μπορούμε παρά να στηλιτεύσουμε τη στάση της κυβέρνησης η οποία σε πλήρη διάσταση τόσο με το κοινό αίσθημα όσο και με τα εθνικά συμφέροντα καταγίνεται σε έναν εκτός τόπου και χρόνου «πόλεμο» κατά της πίστης και των παραδόσεών μας. Ας ευχηθούμε ότι ο ιδεοληπτικός της ζήλος θα μείνει ανεφάρμοστος…

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι υπεύθυνος του Τομέα Παιδείας και Θρησκευμάτων της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης.

 

Read more...

"Ποιον αφορά το Συνέδριο της ΝΔ;"

tovima logo

Ποιον αφορά το Συνέδριο της ΝΔ;

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Πόσο ενδιαφέρουν τα κομματικά συνέδρια σήμερα τον μέσο Έλληνα που συμπιέζεται από τα πάμπολλα προβλήματα της καθημερινότητας, τα οποία επιδεινώνει η σοβούσα οικονομική και κοινωνική κρίση; Αυτό είναι το εύλογο ερώτημα που γεννά η διεξαγωγή του 10ου Συνεδρίου της Νέας Δημοκρατίας που θα πραγματοποιηθεί σε λίγες μέρες.
Πρέπει οι πολίτες να δώσουν προσοχή στα όσα θα συμβούν στις διαδικασίες του καταστατικού συνεδρίου της φιλελεύθερης παράταξης; Θεωρώ ότι η απάντηση είναι ξεκάθαρα καταφατική.
Κι αυτό διότι δεδομένων των συνθηκών που βιώνει η χώρα, η ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο εναπόκειται στην ικανότητα και την αποφασιστικότητα της ΝΔ να χαράξει μια νέα αφετηρία ανάπτυξης και σταθερότητας. Ως εκ τούτου, το συνέδριο αυτό αφορά την καθεμιά και τον καθένα.
Είναι βέβαιο ότι εμείς, στελέχη και μέλη της ΝΔ, θα επιθυμούσαμε το συνέδριο αυτό να διεξαγόταν σε μια πιο πρόσφορη συγκυρία. Ωστόσο, αυτή η συγκυρία επιβάλλει να ανεβάσουμε ταχύτητες. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το στοίχημα είναι μεγάλο. Αλλά δεν έχουμε άλλη επιλογή. Πρέπει να πετύχουμε. Και μπορούμε να πετύχουμε.
Ήδη τους τελευταίους μήνες βρισκόμαστε σε μια ανοδική πορεία. Η αθρόα συμμετοχή στις εσωκομματικές διαδικασίες ήταν αυτή που έδειξε πως η παράταξή μας, παρά τις πληγές της, διατηρεί ισχυρές και βαθιές ρίζες στην ελληνική κοινωνία.
Επιπλέον, ο νέος πρόεδρος του κόμματος, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, απολαμβάνει μια αδιαμφισβήτητη γενική εκτίμηση. Έχει ήδη αποδείξει μετά τις εσωκομματικές εκλογές ότι είναι αποφασισμένος να προχωρήσει σε μεγάλες τομές με μοχλό αξιοκρατικές επιλογές.
Απόλυτα επιτυχημένη είναι η παρουσία του κ. Μητσοτάκη και ως αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Με λόγο συγκροτημένο, με επιχειρηματολογία στέρεα, είναι σταθερά προσανατολισμένος προς την ευρωπαϊκή θέση της Ελλάδας. Κατόρθωσε απέναντι στο διχαστική και εριστική στάση του κ. Τσίπρα, να καταδείξει την αναμφισβήτητη υπεροχή του. Αυτό άλλωστε καταγράφεται ήδη στις σφυγμομετρήσεις της κοινής γνώμης.
Με αυτά τα πλεονεκτήματα οδεύουμε προς το συνέδριό μας. Εκεί οφείλουμε να προχωρήσουμε στην ανασυγκρότηση των δυνάμεων μας και την αναβάθμιση του στελεχιακού μας δυναμικού, ανοίγοντας τις πόρτες του κόμματος σε νέους και κυρίως ικανούς ανθρώπους με γνώσεις αλλά και εμπειρία.
Πιστεύω ότι το Συνέδριο της ΝΔ μπορεί να γίνει το εφαλτήριο της αποκατάστασης της σχέσης της παράταξης με τα στρώματα τα οποία παραδοσιακά την στήριζαν και πρωτίστως αυτό που αποκαλούμε μεσαία τάξη. Λανθασμένες αποφάσεις κατά το παρελθόν, ίσως και υπό το βάρος της κρίσης και των πιεστικών αναγκών του μνημονίου, απομάκρυναν πολλούς συμπολίτες μας από την ΝΔ, που έως τότε την θεωρούσαν και δικαιολογημένα σπίτι τους. Επίσης, στο παρελθόν θόλωσε το ιδεολογικό μας στίγμα, και συχνά διολισθήσαμε σε πρακτικές ξένες προς το DNA της παράταξης. Η ΝΔ φαινόταν σαν να ήθελε να γίνει ένα γαλάζιο ΠΑΣΟΚ, λησμονώντας τις βασικές αρχές με τις οποίες ιδρύθηκε από τον αείμνηστο Κωνσταντίνο Καραμανλή. Από αυτές τις νοθεύσεις θα πρέπει να απαλλαχθούμε. Να μιλήσουμε με τη γλώσσα της αλήθειας, προσαρμοσμένοι στην πραγματικότητα. Να πείσουμε ότι είμαστε η μεγάλη μεταρρυθμιστική πολιτική δύναμη, που έχει τη βούληση και την ικανότητα να κινητοποιήσει τις πλέον δυναμικές παραγωγικές δυνάμεις του τόπου για την ανασυγκρότηση της οικονομίας. Να περάσουμε το μήνυμα ότι ο αντιπαραγωγικός κρατισμός, αυτόν που εκφράζει σήμερα η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, με αυτά τα καταστροφικά αποτελέσματα, έχει τελειώσει. Να εμπνεύσουμε την ελπίδα. Να πείσουμε ότι η άγρια φορολογία σε όσους πραγματικά παράγουν, για να συντηρείται ένας αντιπαραγωγικός Λεβιάθαν, θα σταματήσει.
Ταυτόχρονα, να πείσουμε τους πολίτες, όλους τους πολίτες ανεξάρτητα από πολιτικές συμπάθειες, ότι με τη ΝΔ το κράτος θα δουλέψει, ότι η ασφάλεια όλων όσων βρίσκονται στην ελληνική επικράτεια δεν θα τίθεται εν αμφιβόλω, ότι η παρανομία θα τιμωρείται, και ότι βεβαίως τα σύνορά μας, σε θάλασσα και ξηρά, θα φυλάσσονται όπως πρέπει.
Και επίσης, να επαναβεβαιώσουμε για μια ακόμη φορά την προσήλωσή μας προς την ευρωπαϊκή ιδέα, ακόμη κι αν σήμερα αυτή βρίσκεται σε κίνδυνο λόγω της οικονομικής κρίσης και της ανόδου του ευρωσκεπτικισμού. Γιατί μόνο μέσα στην ευρωπαϊκή οικογένεια η Ελλάδα έχει ελπίδα να μην διολισθήσει σε μαύρη τρύπα των Βαλκανίων και έρμαιο των γεωπολιτικών απειλών της ανήσυχης γειτονιάς μας.
Οι εξελίξεις μπορεί να είναι ραγδαίες και η ΝΔ πρέπει να είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμη να αναλάβει τα «αναμμένα κάρβουνα» της διακυβέρνησης του τόπου. Η παραμονή της παρούσας κυβέρνησης αποδείχθηκε ότι κοστίζει βαριά στη χώρα. Γι’ αυτό και το αίτημα της ΝΔ για εκλογές. Για να μιλήσει ο λαός. Αυτή τη φορά έχοντας τη γνώση από το πάθημα της διακυβέρνησης των δυνάμεων του λαϊκισμού. Το Συνέδριο της ΝΔ μπορεί να είναι η αφετηρία για την ανάκτηση της εμπιστοσύνης της μεγάλης πλειοψηφίας των Ελλήνων για να ξεκινήσει αντίστροφη μέτρηση για την ανάπτυξη και την ανασυγκρότηση του κράτους.

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι βουλευτής Λαρίσης, Τομεάρχης Παιδείας και Θρησκευμάτων της Νέας Δημοκρατίας.

Το άρθρο του Μάξιμου Χαρακόπουλου δημοσιεύθηκε στην ηλεκτρονική σελίδα του ΒΗΜΑτος την Κυριακή 17/4/2016

Read more...

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου στο "Πρώτο Θέμα": "Προοδευτικόμετρο..."

 

Προοδευτικόμετρο…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Και η πρώτη και η δεύτερη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ απέδειξαν ότι μόνον για ένα πράγμα είναι ικανές: να ξεθεμελιώνουν οτιδήποτε έχει μείνει ακόμη όρθιο στη χώρα. Δεν υπάρχει ένας τομέας στον οποίο οι «επίδοξοι σωτήρες» του ελληνικού λαού να μην έχουν καταστροφικές επιδόσεις. Επί 14 μήνες, λόγω είτε της πασίδηλης ανεπάρκειάς τους είτε των σχεδόν εμμονικών ιδεοληψιών τους, έχουν φέρει την Ελλάδα κυριολεκτικά στα πρόθυρα του χάους. Από την οικονομία, που οι 4 στις 10 επιχειρήσεις θέλουν να μεταναστεύσουν, μέχρι το μεταναστευτικό, όπου όλη η ελληνική επικράτεια έχει μετατραπεί σε hotspot, και από τον πολιτισμό, με τις ιλαροτραγικές περιπέτειες Μπαλτά-Φαμπρ, έως και τον αθλητισμό, που αναμένουμε την ευρωπαϊκή «κόκκινη κάρτα», τα πάντα όζουν σήψη και παραπέμπουν σε διάλυση.
Μέσα σ’ αυτό το νοσηρό κλίμα, φαίνεται ότι και το υπουργείο Παιδείας δεν επιθυμεί να υστερήσει σε παραγωγή ανάλογου «έργου». Ως εκ τούτου, μετά από την αφαίρεση του κεφαλαίου για την Γενοκτονία των Ποντίων, από την εξεταστέα ύλη της Ιστορίας του Λυκείου, με την υπογραφή του κ. Μπαλτά, και ο αρνητής της γενοκτονίας των Ποντίων κ. Φίλης, θέλει να αφήσει ανεξίτηλη τη σφραγίδα του στην ιστορία των εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων. Ακολουθώντας και πάλι «την πολιτική» Μπαλτά ξιφούλκισε και αυτός εναντίον της αριστείας στην εκπαίδευση και των προτύπων σχολείων και αφόρισε την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου ακόμη και στα ιδιωτικά σχολεία!
Αντί, λοιπόν, ο κ. Φίλης και οι συνεργάτες του να ασχοληθούν στα σοβαρά με τα τεράστια εκπαιδευτικά κενά στα σχολεία, που προκλήθηκαν από λάθη και παραλείψεις τους, αντί να προωθήσουν κανόνες αξιοκρατίας σε όλη την εκπαιδευτική ιεραρχία, αντί να επεξεργασθούν ένα φιλόδοξο όραμα για τη παιδεία, αποφάσισαν ότι άλλες είναι οι πληγές του εκπαιδευτικού μας συστήματος: το μάθημα των Θρησκευτικών, η ύλη των βιβλίων της ιστορίας, οι επισκέψεις ιερωμένων στα σχολεία και οι μαθητικές παρελάσεις. Να ποιες είναι, κατά Φίλη και «Σία» οι κακοδαιμονίες της παιδείας μας.
Ειδικά για τις μαθητικές παρελάσεις κατά τις εθνικές επετείους, ο υπουργός δηλώνει αποφασισμένος να τις καταργήσει, αρχής γενομένης από την 28η Οκτωβρίου του τρέχοντος έτους. Όπως πληροφορηθήκαμε οι παρελάσεις, για τον ίδιον και τους ομοϊδεάτες του, είναι «θεσμός αναχρονιστικός, κατάλοιπο του μεταξικού καθεστώτος». Αναρωτιόμαστε, όμως, ποιος πολίτης αυτής της χώρας, ο οποίος βεβαίως δεν πάσχει από σύνδρομο καταδίωξης πολιτικών φαντασμάτων, ταυτίζει τις εορταστικές εκδηλώσεις στις εθνικές μας εορτές και τις παρελάσεις των μαθητών, με ολοκληρωτικές ιδεολογίες; Ποιος γονιός συνδέει την απότιση φόρου τιμής από τα παιδιά του στους προγόνους μας και στις λαμπρές στιγμές της σύγχρονης ιστορίας μας, με μη δημοκρατικά καθεστώτα του παρελθόντος; Νομίζω, σχεδόν κανείς! Κι αυτό διότι στις δεκαετίες που έχουν μεσολαβήσει, οι μαθητικές παρελάσεις έχουν καθιερωθεί στη συνείδηση του λαού μας ως ημέρες πανηγυρικές, ως εκδηλώσεις ελπίδας και αισιοδοξίας για το σήμερα και το αύριο της πατρίδας μας. Εντούτοις, στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ (ο άλλος κυβερνητικός εταίρος ποιεί βεβαίως την νήσσαν για τις «κατεδαφίσεις» Φίλη) φαίνεται ότι οι διαθέσεις και τα πιστεύω της κοινωνίας είναι περιττές λεπτομέρειες. Σημασία γι’ αυτούς έχει η, έστω και με αυθαίρετο και αυταρχικό τρόπο, επιβολή των ιδεολογημάτων τους.
Υπό αυτό το πρίσμα, η ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας στην προσπάθειά της να καταργήσει το υποτιθέμενο «εθνόμετρο», κατά την διατύπωση της κ. Σίας Αναγνωστοπούλου, έχει βάλει σε λειτουργία το «προοδευτικόμετρο». Όπερ σημαίνει ότι κάθε δραστηριότητα στον εκπαιδευτικό χώρο θα μετριέται και θα ζυγίζεται με τα μέτρα και τα σταθμά τής κατά ΣΥΡΙΖΑ προοδευτικότητας. Ό,τι επομένως δεν ανταποκρίνεται στο συριζαίικο «πιστεύω» και παρεκκλίνει από το πολιτικά ορθό των αυτοχρισμένων τιμητών των πάντων θα εξοβελίζεται στο πυρ το εξώτερον. Ιδιαιτέρως, αν αυτά έχουν κάποια σχέση με το εθνικό αίσθημα των Ελλήνων και την ιστορική τους συνείδηση, που κατά έναν περίεργο λόγο, προκαλεί σοβαρές αλλεργικές αντιδράσεις σε πολλά κυβερνητικά στελέχη.
Στις κρίσιμες, όμως, στιγμές που βιώνουμε, θα πρέπει επιτέλους να επικρατήσει η σοβαρότητα. Κανείς δεν έχει δικαίωμα, επειδή βρέθηκε στον θώκο της εξουσίας να αλλοιώνει την ιστορία ενός έθνους ούτε να ακυρώνει τις παραδόσεις του. Όσοι το επιχειρήσουν πρέπει να γνωρίζουν ότι πολύ σύντομα θα είναι και οι ίδιοι μέρος της ιστορίας, και μάλιστα των μελανών της σελίδων...

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι βουλευτής Λαρίσης, Υπεύθυνος του Τομέα Παιδείας και Θρησκευμάτων της Νέας Δημοκρατίας.

Το  Άρθρο του Μάξιμου Χαρακόπουλου δημοσιεύθηκε στο "Πρώτο Θέμα" την Κυριακή 10 Απριλίου 2016

 

Read more...

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου: "Γιατί τιμούμε το Ολοκαύτωμα"

eleftheria

Γιατί τιμούμε το Ολοκαύτωμα

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Λίγοι, δυστυχώς, γνωρίζουν ότι προπολεμικά οι Έλληνες Εβραίοι είχαν μια συνεχή και έντονη παρουσία στο ελληνικό κοινοβούλιο. Όπως αναφέρει η εξαιρετική μελέτη του κ. Λέοντος Ναρ “Οι Ισραηλίτες βουλευτές στο ελληνικό κοινοβούλιο (1915-1936)”, σε 13 εκλογικές αναμετρήσεις πολιτεύτηκαν 58 Έλληνες Εβραίοι, ενώ οι έδρες που κατέλαβαν στο διάστημα αυτό ήταν 32. Αναφέρω τα στοιχεία αυτά, με αφορμή την ημέρα μνήμης των Ελλήνων μαρτύρων και ηρώων του Ολοκαυτώματος που διοργάνωσε το Ελληνικό Κοινοβούλιο. Η θηριωδία του ναζιστικού στρατού κατοχής σχεδόν εξολόθρευσε τον εβραϊκό πληθυσμό, σε περιοχές με ιδιαίτερη παρουσία, όπως η Θεσσαλονίκη, διακόπτοντας και αυτήν την ιδιαίτερη συμμετοχή του στα πολιτικά πράγματα του τόπου.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το Ολοκαύτωμα, η Γενοκτονία των Εβραίων, συνιστά ένα ανεξίτηλο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Ταυτόχρονα, όμως, συνιστά και ένα ματωμένο σύμβολο για όσους πιστεύουν και αγωνίζονται για έναν κόσμο χωρίς διακρίσεις, που προέρχονται από θρησκευτική, εθνική ή όποια άλλη ταυτότητα.
Ολοκληρωτικές ιδεολογίες, όπως ο ναζισμός, θέλησαν στον 20ό αιώνα, να εξαλείψουν δια της βίας πληθυσμούς εκατομμυρίων, στο όνομα της «νέας τάξης» που οραματίζονταν. Αποδεικνύοντας ότι η πρόοδος της ανθρωπότητας δεν είναι μόνον συνέπεια της τεχνολογικής ανάπτυξης -που περίφημα μπορεί να εξυπηρετήσει και τις επιδιώξεις του κακού- αλλά και των ηθικών και πνευματικών αρχών που την διέπουν.
Το αποτέλεσμα ήταν, μαζί με τα εκατομμύρια των νεκρών στα πεδία των μαχών και άλλων τόσων και περισσότερων από τις κακουχίες και τις στερήσεις του πολέμου, τα εκατομμύρια εκείνων που μαρτύρησαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Η ύπαρξή τους, οι συνθήκες κράτησης και εξόντωσης των κρατουμένων σε αυτά, συνιστούν όνειδος στο διηνεκές για την ανθρωπότητα. Με μόνη κατηγορία την εθνική ή θρησκευτική τους καταγωγή αθώοι και ανυπεράσπιστοι άνθρωποι οδηγήθηκαν σε φρικτό τέλος. Διότι κάποιοι άλλοι θεώρησαν ότι είχαν την εξουσία επί της ανθρώπινης ζωής, τυφλωμένοι από τη μισαλλοδοξία και το μίσος για αυτούς που θεωρούσαν εκ προοιμίου εχθρούς τους.
Ανάμεσα στους Εβραίους που διώχθηκαν απηνώς από τις ναζιστικές αρχές ήταν και αυτοί της Ελλάδος και ιδιαιτέρως της Θεσσαλονίκης, όπου διαβιούσε και η πολυαριθμότερη εβραϊκή κοινότητα, εγκατεστημένη εκεί ήδη από τις αρχές του 16ου αιώνα. Ευτυχώς, όμως, σε άλλες περιπτώσεις όπως στην Αθήνα, ή και στην Λάρισα, με συντονισμένες ενέργειες εκκλησιαστικών και πολιτικών παραγόντων, παρά τον τεράστιο κίνδυνο που συνεπάγονταν αυτές οι κινήσεις σε καθεστώς κατοχής, διεσώθη το μεγαλύτερο τμήμα των Ελλήνων Εβραίων.
Και αυτό θα πρέπει να το υπενθυμίζουμε και να το εμπεδώσουμε στην συλλογική ιστορική μνήμη. Όπως για παράδειγμα ότι ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός είχε δώσει οδηγίες στους ιερείς να βαπτίζουν μυστικά χριστιανούς τους Έλληνες Εβραίους ή ότι ο τότε διευθυντής της Αστυνομίας Άγγελος Έβερτ είχε δώσει διαταγές να τους εκδίδουν ταυτότητες στα αστυνομικά τμήματα.
Θα πρέπει να διαδώσουμε ως παραδείγματα γνήσιου ανθρωπισμού τη δράση προς βοήθεια των Ελλήνων Εβραίων, προσωπικοτήτων όπως ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, η Ιωάννα και ο Κωνσταντίνος Τσάτσος και η ηρωίδα Λέλα Καραγιάννη.
Έχουμε χρέος να διατηρήσουμε άσβεστη την μνήμη όσων συνέβησαν, όχι μόνον από σεβασμό προς τα αθώα θύματα, αλλά πρωτίστως ως δίδαγμα προς αποφυγή της επανάληψης των ίδιων ή παρεμφερών εγκληματικών συμπεριφορών.
Και αν κάποιος, πριν από λίγα μόνον χρόνια θεωρούσε ότι η πιθανότητα επανάληψής τους -τουλάχιστον στον λεγόμενο αναπτυγμένο κόσμο, όπου τις αξίες της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της ισότητας τις θεωρούσαμε αυτονόητες- ήταν μηδαμινή, σήμερα τα δεδομένα έχουν, δυστυχώς, αλλάξει.
Η οικονομική κρίση, οι μεγάλες κοινωνικές αντιθέσεις, η κρίση του πολιτικού συστήματος, τα μεταναστευτικά ρεύματα, ο ισλαμιστικός εξτρεμισμός έχουν δημιουργήσει ένα εκρηκτικό περιβάλλον, ακόμη και σε αυτήν την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Η επιβολή πολιτικών που ενισχύουν προφανώς τις διακρίσεις, από κυβερνήσεις που τρέμουν μπροστά στην άνοδο λαϊκιστικών, ξενοφοβικών, έως και φιλοναζιστικών μορφωμάτων, δείχνει ότι έχουμε εισέλθει σε μια νέα εποχή, που τα «τέρατα», που θεωρούσαμε νεκρά, έχουν αρχίσει και πάλι να ξυπνούν.
Γι’ αυτό και απαιτείται η κινητοποίηση όλων όσων πιστεύουν στις αρχές της δημοκρατίας και της ελευθερίας ώστε να αναστρέψουμε τώρα, που είναι ακόμη σχετικά νωρίς, κάθε παρέκκλιση που ακυρώνει αυτές τις αρχές.
Δεν μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια για παράδειγμα στα εγκλήματα του Ισλαμικού Κράτους που επιδίδεται σε φρικαλέες σφαγές των αντιπάλων του ή τρομοκρατικά χτυπήματα στην Ευρώπη ή αλλού.
Ούτε να επιτρέψουμε να νοθευτούν οι αρχές λειτουργίας της ΕΕ λόγω της ξενοφοβίας και του στενά νοούμενου εθνικού συμφέροντος, κάτι που φαίνεται να συμβαίνει το τελευταίο διάστημα.
Να, λοιπόν, ποιο είναι το πραγματικό νόημα της απόδοσης τιμής προς τα θύματα του Ολοκαυτώματος στην Ελλάδα. Να γιατί είναι απαραίτητη η υπόμνηση των εγκλημάτων και των γενοκτονιών που συντελέστηκαν στο παρελθόν. Για να μην ξαναγίνουν!

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος, βουλευτής Λαρίσης και πρώην αναπληρωτής υπουργός, είναι τομεάρχης Παιδείας και Θρησκευμάτων της Νέας Δημοκρατίας.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην ''ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ'' την Κυριακή 31/1/2016

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: "Η επιστροφή του ρεαλισμού..."

eleftheria

Η επιστροφή του ρεαλισμού…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Το έτος που αφήσαμε πίσω μας θα μείνει χαραγμένο στην μνήμη όλων. Ακόμη κι οι ιστορικοί του μέλλοντος θα σκύβουν με απορία στα όσα συνέβησαν στη διάρκειά του για να ανακαλύψουν τα πως και τα γιατί. Γιατί το 2015 συντελέσθηκε μια μεγάλη καταστροφή, με συνέπειες μακροπρόθεσμες και ακόμη άγνωστες ως προς το τελικό τους μέγεθος.
Αποκλειστικό αίτιο των όσων ζήσαμε αποτελεί η επικράτηση του παθογενούς λαϊκισμού, υπό τη μορφή της οξύμωρης συμμαχίας ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ. Σε μια ατμόσφαιρα πρωτοφανούς επικράτησης μαζικών ψευδαισθήσεων, λαοπλάνοι και «μαθητευόμενοι μάγοι» της πολιτικής παρέσυραν την ελληνική κοινωνία, πείθοντάς την μάλιστα τρεις φορές, σε δοκινχωτικές περιπέτειες.
Ανατρέχοντας για λίγο στα τέλη του 2014, και χωρίς να εξωραΐζουμε την τότε πραγματικότητα, αντιλαμβανόμαστε αμέσως τις επί τα χείρω αλλαγές που έχουν εν τω μεταξύ, συντελεστεί. Δυστυχώς, τα όσα συνέβησαν έφεραν τη χώρα μας πολύ πίσω. Βρεθήκαμε, χωρίς υπερβολή με «ενάμιση» πόδι εκτός Ευρωζώνης, εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, εκτός, εσχάτως, και συνθήκης Σένγκεν. Όσο κι αν προσπαθήσει κανείς δεν θα βρει ένα μέγεθος, έναν δείκτη, μια ένδειξη έστω που να έχει θετική αναφορά.
Η οικονομία, εκεί ακριβώς που άρχισε να αγναντεύει ένα ξέφωτο, μετά από 5 χρόνια κρίσης, γύρισε βίαια στην ύφεση και το ΑΕΠ καταγράφει πάλι αρνητική τροχιά με δυσμενείς προοπτικές. Οι ατέρμονες, ανούσιες και ολέθριες τελικά διαπραγματεύσεις του κ. Βαρουφάκη, φρέναραν την οικονομική δραστηριότητα, έκλεισαν τις τράπεζες, έδιωξαν χιλιάδες επιχειρήσεις, και μέσω ενός διχαστικού δημοψηφίσματος οδήγησαν σε ένα νέο, το σκληρότερο όλων, Μνημόνιο.
Έκτοτε και μετά και τη νίκη του κ. Τσίπρα στις εκλογές του Σεπτεμβρίου, ζούμε στον αστερισμό της νέας πολιτικής ΣΥΡΙΖΑ. Οι δεινοί κατήγοροι των, υποτίθεται, «γερμανοτσολιάδων» αφελλήνισαν το τραπεζικό σύστημα, δίνοντάς το στα «κοράκια» των κερδοσκοπικών κεφαλαίων για ένα κομμάτι ψωμί. Παράλληλα, το αριστερό Μνημόνιο περνιέται σε… δόσεις και η κυβερνητική μετρολογία κτυπά ανελέητα κάθε υγιή παραγωγική δραστηριότητα. Μοναδική αγωνία των ενοίκων του Μαξίμου είναι η παραμονή τους στον θώκο της εξουσίας. Οπότε, στύβουν τους εργαζόμενους, τις επιχειρήσεις που απέμειναν, τους αγρότες και τους συνταξιούχους, μπας και αφήσουν άθικτες κάποιες φιλικές προς το ΣΥΡΙΖΑ κοινωνικές ομάδες. Παράλληλα, σαν ταύροι σε υαλοπωλείο, εγκαθιδρύουν ένα κομματικό κράτος, όπου η αξιοκρατία και η αριστεία είναι άγνωστες λέξεις. Την ίδια ώρα η «αγία τριάς» του υπουργείου παιδείας –Ν. Φίλης, Σία Αναγνωστόπουλου, Α. Λιάκος- έχουν αναλάβει να «αλλάξουν τα φώτα» στην εκπαίδευση και στην ιστορία μας. Όσο για τη διαχείριση του μεταναστευτικού και προσφυγικού ζητήματος μιλούν μόνες τους οι εικόνες στις πλατείες της Αθήνας.
Πλέον, είναι φανερό ότι ακόμη κι οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ νοιώθουν την κοροϊδία που υπέστησαν. Αντιλαμβάνονται το λάθος που διέπραξαν λόγω του θυμού τους ή των ψεύτικων ελπίδων που τους πούλησαν οι αστέρες της «πρώτης φοράς αριστερά». Οι δημοσκοπήσεις, εξάλλου, καταγράφουν την ελεύθερη πτώση που έχουν υποστεί τα ποσοστά τους. Γι’ αυτό η παρέα της Αίγινας ψάχνει απεγνωσμένα «λεβέντηδες» ως σωσίβιο σωτηρίας. Κι όσο πάει. Με ψέματα –όπως αυτά που εκστομίζουν για το ασφαλιστικό που σχεδόν θέλουν να μας πείσουν ότι θα δώσουν και αυξήσεις- με καθυστερήσεις, με «πυροτεχνήματα» αλλά και εκβιασμούς.
Όλα τα παραπάνω περιγράφουν ένα σκηνικό μάλλον απαισιόδοξο έως και ζοφερό για το 2016. Κι αν συνυπολογίσει κανείς την παγκόσμια αρνητική συγκυρία –την οικονομική αλλά και αξιακή κρίση της Ε.Ε. και τις συνεχιζόμενες μεταναστευτικές ροές, την τουρκική επιθετικότητα, τον πόλεμο στη Συρία και στο Ιράκ, την αντιπαράθεση Ιράν-Σ. Αραβίας, τις αναταράξεις στην οικονομία της Κίνας- τότε δικαιολογημένα πρέπει να είμαστε επιφυλακτικοί στις εκτιμήσεις μας για όσα θα συμβούν στους επόμενους μήνες.
Ωστόσο, θα ήταν λάθος να δούμε τα πάντα για την πατρίδα μας «μαύρα» και το ποτήρι μισοάδειο. Γιατί υπάρχουν δεδομένα που μπορεί να μας κάνουν να αισιοδοξούμε. Το κυριότερο είναι η επιστροφή του ρεαλισμού, η αντίληψη της πραγματικότητας, τόσο στην πολιτική όσο κυρίως στην ευρύτερη κοινωνία. Η οδυνηρή αποκαθήλωση των βεβαιοτήτων που καλλιεργούσε ο λαϊκισμός επί δεκαετίες στη χώρα μας, δημιουργεί το έδαφος για πιο αποτελεσματικές, μεταρρυθμιστικές πολιτικές. Αυξάνονται τα ευήκοα ώτα στο κάλεσμα για μια εκ βάθρων αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου, που μπορεί να ευδοκιμήσει εκτός των ασφυκτικών μέχρι στραγγαλισμού ορίων του κρατισμού. Όπως επίσης, το ότι κατέρρευσαν και οι προσδοκίες μιας έξωθεν βοηθείας που ως εκ θαύματος θα μας γλίτωνε από τα δεινά, είναι θετικό στοιχείο. Οι περισσότεροι αντιλαμβάνονται, πλέον, ότι τη λύση θα τη δώσουμε εμείς, με τη δουλειά μας, την υπευθυνότητα και τη σοβαρότητά μας. Κι αυτό αφορά κάθε τομέα της οικονομικής και κοινωνικής δραστηριότητας από την ενίσχυση της πρωτογενούς παραγωγής έως την εφαρμογή μιας σοβαρής μεταναστευτικής πολιτικής. Η στροφή αυτή που επισυμβαίνει στο κοινωνικό σώμα είναι δύσκολο να εκφραστεί άμεσα και στην πολιτική εκπροσώπηση. Ιδίως, όταν έχουμε ακόμη μπροστά μας τις συμπληγάδες των σκληρών μέτρων και της απειλής του GREXIT. Είναι, όμως, νομοτελειακό, αργά ή γρήγορα, να εκδηλωθεί. Δεδομένων, βέβαια, των συνθηκών, εδώ ισχύει απόλυτα το «γοργόν και χάριν έχει».

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, πρώην αναπληρωτής υπουργός.

Το άρθρο του Μ. Χαρακόπουλου δημοσιεύθηκε στην "Ελευθερία" της Κυριακής 10 Ιανουαρίου 2016

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου "Το καράβι κλυδωνίζεται..."

eleytheros typos kyriakis full

eleftheria

Το καράβι κλυδωνίζεται…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η χώρα μας αποκόπτεται με μια σειρά από φράχτες από την υπόλοιπη Ευρώπη, ενώ από την Τουρκία συνεχίζεται αθρόα η έλευση και νέων προσφύγων και μεταναστών, μέσα στο καταχείμωνο, σε ένα ταξίδι που πολλοί, κυρίως γυναικόπαιδα, χάνουν τη ζωή τους. Δυστυχώς, όμως, απέναντι σε αυτό το πρόβλημα, η Ελλάδα φαίνεται ότι είναι απελπιστικά μόνη. Το γεγονός αυτό είχα την ατυχή ευκαιρία να το διαπιστώσω ιδίοις όμμασι κατά τη διάρκεια των εργασιών της 54ης Διάσκεψης των Επιτροπών Ευρωπαϊκών Υποθέσεων (COSAC), που πραγματοποιήθηκε πριν λίγες ημέρες στο Λουξεμβούργο.
Δεν θα πω τίποτε το αιρετικό εκφράζοντας την άποψη, μετά τα όσα άκουσα, ότι το ευρωπαϊκό όνειρο απειλείται πλέον σοβαρά. Άλλωστε, αυτό ήδη ελέχθη από τον Γερμανό πρόεδρο του Ευρωκοινοβουλίου κ. Μάρτιν Σουλτς. Η απουσία διάθεσης αλληλεγγύης προς τις χώρες που, ως πρώτη γραμμή των ευρωπαϊκών συνόρων, δέχονται την μεγαλύτερη πίεση από τις μεταναστευτικές ροές, ήταν εκκωφαντική. Ιδιαίτερα από τις νεόκοπες στην ευρωπαϊκή οικογένεια χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης.
Αντιθέτως, ήταν έντονη η πρόθεση περιχαράκωσης στα κρατικά σύνορα του κάθε μέλους, ακόμη και η τιμωρητική προς την Ελλάδα ροπή που έφτανε μέχρι την αποβολή μας από τη συνθήκη Σένγκεν. Αλλά και από τις ηγεσίες των «ισχυρών» κρατών-μελών η συμπεριφορά προς τη χώρα μας δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ευνοϊκή. Η Σύνοδος κορυφής ΕΕ-Τουρκίας απέδειξε ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες, φοβούμενοι το πολιτικό κόστος από την έλευση εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων και μεταναστών, προσέφεραν γη και ύδωρ στην Άγκυρα για να κάνει τα αυτονόητα. Έτσι, πέρα από τα χρήματα που αφειδώς της παρέχονται, ξεκινούν και πάλι με σπουδή οι ενταξιακές διαδικασίες της γείτονος, παραμερίζοντας τις αιτιάσεις της Κύπρου, την οποία η Τουρκία συνεχίζει να μην αναγνωρίζει. Όπως επισήμανα, κατά τις δύο παρεμβάσεις μου στην COSAC, ουσιαστικά η Ένωση δείχνει τελικά να υποκύπτει στον έμμεσο εκβιασμό της Άγκυρας και να κάνει εκπτώσεις στις ευρωπαϊκές αρχές και αξίες στην ενταξιακή διαδικασία της Τουρκίας. Αναμφίβολα, η Ελλάδα επιθυμεί την πλήρη ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ. Όμως, η διαδικασία ένταξης μιας χώρας, πρέπει να συνιστά μοχλό προσαρμογής της στους κανόνες της Ένωσης. Είναι λάθος να επιβραβεύεται η Τουρκία όταν παραβιάζει βάναυσα την ελευθερία του Τύπου, φυλακίζοντας δημοσιογράφους, και καταπατώντας ανθρώπινα δικαιώματα. Μάλιστα, όπως καταγγέλλεται, η συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας της 29ης Νοεμβρίου θα έχει και αρνητικές συνέπειες για τους Έλληνες αγρότες, καθώς ανοίγει το δρόμο για προνομιακές εισαγωγές στην ευρωπαϊκή αγορά στα τουρκικά φρούτα και λαχανικά που, πλέον, βρίσκουν κλειστές πόρτες στη Ρωσία.
Αντιθέτως, αυτό που πρέπει να γίνει είναι να ασκηθεί ουσιαστική πίεση στην Τουρκία προκειμένου να αποτρέπει τη δράση των δουλεμπόρων που διακινούν γυναικόπαιδα στα νερά του Αιγαίου. Επιπλέον, τα hotspots θα πρέπει να δημιουργηθούν στο δικό της έδαφός, ώστε η όποια μετακίνηση σε ευρωπαϊκές χώρες να γίνεται απευθείας, είτε με πλοία είτε με αεροπλάνα. Φαίνεται, όμως, ότι οι παραινέσεις αυτές, οι οποίες η πικρή αλήθεια είναι ότι είναι ισχνές, καθώς η ελληνική κυβέρνηση έχει χάσει και σε αυτό το πεδίο «τα αυγά και τα πασχάλια», δεν βρίσκουν ευήκοα ώτα. Έτσι, βρισκόμαστε μπροστά στο ενδεχόμενο η χώρα να γεμίσει με εκατοντάδες χιλιάδες απελπισμένους μετανάστες και πρόσφυγες -άλλους σε καταυλισμούς και άλλους να γυρνούν «σαν την άδικη κατάρα»-, με τα σύνορα κλειστά, τους φράχτες υψωμένους και επιχειρήσεις να καταστρέφονται ή να απειλούν να φύγουν (όρα Hewlett Packard). Δεν υπάρχει, βεβαίως, αμφιβολία ότι λύση στο προσφυγικό δράμα θα υπάρξει μόνον όταν σε Συρία και Ιράκ επικρατήσει επιτέλους η ειρήνη, και πάψουν οι άνθρωποι να φεύγουν κυνηγημένοι από τον πόλεμο και την ανέχεια.
Σε κάθε περίπτωση, όμως, αυτό που ως Ευρωπαίοι πολίτες πρέπει να προστατεύσουμε, ξεπερνώντας το στενό συμφέρον, είναι την αίσθηση του ανήκειν στην ευρωπαϊκή οικογένεια. Οι περιφερειακές εκλογές στη Γαλλία και η νίκη της άκρας δεξιάς δείχνει ότι το καράβι κλυδωνίζεται. Όπως τόνισα και στο Λουξεμβούργο, ευθύνη των πολιτικών ηγεσιών της Ευρώπης είναι να υπερασπισθούν σθεναρά το όραμα της ενωμένης Ευρώπης, που ενστερνίστηκαν σπουδαίοι πολιτικοί άνδρες, όπως ο Χέλμουντ Σμιτ που πρόσφατα έφυγε από τη ζωή, πριν αυτό ξεθωριάσει οριστικά!
Δυστυχώς, όλ’ αυτά λαμβάνουν χώρα τη στιγμή που η Ελλάδα βιώνει, χωρίς αμφιβολία, μια από τις κρίσιμες στιγμές της ιστορίας της. Τα προβλήματα που έχουν συσσωρευθεί είναι πολλά και σε διαφορετικά επίπεδα. Ενώ ταυτόχρονα, είναι εμφανής η ανεπάρκεια και η ανικανότητα των κυβερνώντων να ελέγξουν την κατάσταση και να εμπεδώσουν στους πολίτες ένα αίσθημα ασφάλειας. Αυτές οι διαπιστώσεις δεν έχουν καμία αντιπολιτευτική διάθεση. Αποτυπώνουν απλώς τη γενική αίσθηση, την οποία αποκομίζει κάθε ένας που ζει και κινείται σ’ αυτόν τον τόπο και δεν παρασύρεται από «ροζ φαντασιώσεις και ιδεοληψίες». Ας ελπίσουμε ότι η κυβέρνηση θα συνέλθει πριν είναι πια αργά…

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, πρώην αναπληρωτής υπουργός.

Το άρθρο του Μάξιμου Χαρακόπουλου "Το καράβι κλυδωνίζεται..." δημοσιεύθηκε ταυτόχρονα στον "Ελεύθερο Τύπο της Κυριακής" και την "Ελευθερία" της Λάρισας στις 13/12/2015.

Read more...

"Μετά το φιάσκο τι;"

efimerida ton syntakton

Μετά το φιάσκο τι;

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η κρίση που βιώνει η Νέα Δημοκρατία έρχεται στη χειρότερη στιγμή. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ με μια οριακή πλέον κοινοβουλευτική πλειοψηφία, μοιάζει να έχει χαθεί ανάμεσα στις προεκλογικές της δεσμεύσεις και στην σκληρή πραγματικότητα του Μνημονίου που συνομολόγησε το καλοκαίρι. Γύρω μας τα σύννεφα πυκνώνουν επικίνδυνα, μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι, την όξυνση του πολέμου στη Συρία και την πορεία που έχει πάρει το μεταναστευτικό/προσφυγικό, που απειλεί να καταστήσει την Ελλάδα σε αποθήκη εκατοντάδων χιλιάδων ψυχών.
Το πρόβλημα στη φιλελεύθερη παράταξη, το οποίο έχει αναμφίβολα λαβώσει την εικόνα της στην κοινωνία, προήλθε από ένα τεχνικό ζήτημα στην εκλογική διαδικασία της περασμένης Κυριακής. Ωστόσο, θα ήταν στρουθοκαμηλισμός να μην αναγνωρίσουμε ότι το φιάσκο αυτό ήταν η κορύφωση χρόνιων παθογενειών. Είχε από καιρό γίνει φανερό ότι η ΝΔ είχε ανάγκη από έναν επανακαθορισμό της ιδεολογικής της ταυτότητας, η οποία στα χρόνια της κρίσης είχε θολώσει. Κι αυτό έπρεπε να γίνει μέσω συντεταγμένων διαδικασιών ήδη μετά τις εκλογές του περασμένου Ιανουαρίου.
Τότε είχα επισημάνει, δημοσίως μάλιστα, ότι ο προηγούμενος κύκλος είχε κλείσει. Η ΝΔ όφειλε να ξαναβρεί τους δεσμούς της με το κυρίως σώμα των φίλων και οπαδών της που είχαν αποστασιοποιηθεί δυσαρεστημένοι από αποφάσεις και συμπεριφορές. Αυτό προϋπέθετε τη διενέργεια ενός συνεδρίου που θα ετίθεντο ανοιχτά και με δημοκρατικό τρόπο όλα αυτά τα ζητήματα, όπως και αυτό της ηγεσίας. Δυστυχώς, όμως, αυτό δεν έγινε. Επικράτησε μια λογική άρνησης στην αποδοχή της πραγματικότητας, την οποία το κόμμα μας την πλήρωσε τόσο στις εκλογικές αναμετρήσεις που ακολούθησαν όσο και στο τρόπο που διεξήχθη η προεκλογική διαδικασία για εκλογή αρχηγού.
Η κατάσταση περιεπλάκη και από την ψυχοφθόρα εκτόξευση αλληλοκατηγοριών των υποψηφίων, μέσα από τα ΜΜΕ, που καταρράκωσαν το ηθικό των φίλων και οπαδών της παράταξης.
Τώρα βεβαίως ότι έγινε έγινε. Κακώς έγινε, αλλά πρέπει να γιατρέψουμε τις πληγές που άνοιξαν, να δούμε μπροστά. Άλλωστε, δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Η χώρα έχει ανάγκη μια σοβαρή και συγκροτημένη αξιωματική αντιπολίτευση σε αυτές τις κρίσιμες ώρες.
Η συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, όπου ακούστηκαν ενδιαφέροντες απόψεις σε ένα κλίμα συναίνεσης, είναι μια καλή αφετηρία. Το γεγονός ότι όλοι οι βουλευτές ανέδειξαν ως μείζον στόχο την διατήρηση της ενότητας του κόμματος, και σε αυτό βοηθά και η τοποθέτηση του Γιάννη Πλακιωτάκη στη θέση του μεταβατικού προέδρου, σημαίνει ότι αφήνουμε στην άκρη το εφιαλτικό σενάριο της διάσπασης.
Θα ήταν βεβαίως, ευχής έργον, αν η εκλογή του νέου αρχηγού συνοδευόταν από τη διενέργεια συνεδρίου που θα έβαζε τα πράγματα στη θέση τους. Εδώ, όμως, που βρεθήκαμε αυτό φαντάζει δύσκολο. Εν πάση περιπτώσει, η εκλογή του νέου προέδρου πρέπει να γίνει σύντομα. Και για να αποκλείσουμε την περίπτωση επανάληψης ενός τεχνικού φιάσκου, θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε πιο παραδοσιακές μεθόδους, όπως είναι οι εκλογικοί κομματικοί κατάλογοι και η γραπτή διαδικασία.
Το ουσιαστικό αυτή τη στιγμή είναι η επανάκτηση της εμπιστοσύνης των πολιτών. Και αυτό είναι κάτι που θα χρειαστεί χρόνο να το καταφέρουμε.
Ως πρώτο βήμα απαιτείται αυτοσυγκράτηση από όλους τους υποψηφίους. Συναισθανόμενοι το χρέος τους απέναντι στην παράταξη και τον τόπο οφείλουν πριν και μετά τις εκλογές να κρατήσουν χαμηλούς τόνους, να σεβασθούν τους κανόνες ήθους που διέπουν διαχρονικά τη ΝΔ, να αποφεύγουν προσωπικές επιθέσεις και να λύνουν όσα προβλήματα προκύπτουν εντός των οργάνων του κόμματος.
Στη συνέχεια, σε κλίμα ενότητας, θα πρέπει να προχωρήσουμε, παράλληλα με την άσκηση στο ακέραιο του ρόλου μας ως αξιωματική αντιπολίτευση, στην οργανωτική ανασυγκρότηση, στην στελεχιακή ανανέωση και στον ιδεολογικό μας επανακαθορισμό.
Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, πρώην αναπληρωτής υπουργός.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ το Σάββατο 28/11/2015

 

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου στην ΗΜΕΡΗΣΙΑ: "Οι καιροί ούτε μενετοί"

Ημερησια

Οι καιροί ου μενετοί!

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η Νέα Δημοκρατία βρίσκεται εν μέσω μιας πρωτοφανούς, στην υπερτεσσαρακονταετή ιστορία της, τρικυμίας. Τη στιγμή κατά την οποία η χώρα δείχνει να πορεύεται σχεδόν ακυβέρνητη, καθώς οι λαϊκιστές κέρδισαν και κράτησαν την εξουσία με αναρίθμητα ψεύδη και κενές υποσχέσεις, η μεγάλη φιλελεύθερη παράταξη αδυνατεί να ανταποκριθεί πλήρως στο ρόλο της. Το έλλειμμα αυτό πλήττει σοβαρά τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος, υπονομεύει περαιτέρω την εμπιστοσύνη των πολιτών προς τον πολιτικό κόσμο και διαχέει ένα κλίμα ανασφάλειας.
Αφορμή για την εκδήλωση της δυσάρεστης εικόνας ενός ασθενούς κομματικού οργανισμού, όπου επικρατεί ο άναρχος ανταγωνισμός των διαφόρων διεκδικητών του αρχηγικού «στέμματος», υπήρξε ένα τεχνικό πρόβλημα. Δυστυχώς, όμως, το φιάσκο αυτό εξελίχθηκε σε καταρράκωση της δημόσιας εικόνας της φιλελεύθερης παράταξης, λόγω ατυχών δηλώσεων και αλληλοκατηγοριών των υποψηφίων αρχηγών.
Για να είμαστε ειλικρινείς απέναντι στους εαυτούς μας και κυρίως απέναντι στους φίλους και τα μέλη της Νέας Δημοκρατίας, το πρόβλημα προϋπήρχε. Ήμουν από αυτούς που μετ΄ επιτάσεως ζητούσα αμέσως μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου να προχωρήσουμε σε συνέδριο όπου θα έμπαινε τόσο το ζήτημα του επανακαθορισμού της ιδεολογικής ταυτότητας της παράταξης όσο και αυτό της ηγεσίας. Δυστυχώς, όμως, επικράτησαν άλλοι σχεδιασμοί. Όπως αποδείχθηκε η καθυστέρηση αυτή υπήρξε ολέθρια.
Σήμερα, έχοντας να διαχειριστούμε μια λίαν δυσχερή κατάσταση οφείλουμε να στοχεύσουμε στη διατήρηση της αρραγούς ενότητας του κόμματος. Δηλώσεις και αλληλοκατηγορίες θα πρέπει να παύσουν. Ο Γιάννης Πλακιωτάκης, απολαμβάνοντας της εμπιστοσύνης όλων μας, μπορεί να διασφαλίσει την ορθή τήρηση των κανόνων.
Εφόσον δεν υπάρχει χρόνος για ένα συνέδριο, που θα έθετε τις βάσεις της οργανωτικής και ιδεολογικής ανασυγκρότησης του κόμματος, ας προχωρήσουμε άμεσα στην διενέργεια των εκλογών, ακόμη και με τον παραδοσιακό τρόπο των εκλογικών καταλόγων. Όσο κι αν ακούγεται κοινότυπο στην περίπτωση της Νέας Δημοκρατίας ισχύει απόλυτα: Οι καιροί ου μενετοί!

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, πρώην αναπληρωτής υπουργός.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στη ''Ημερησία'' το Σάββατο 28/11/2015 

Read more...

"Τα ...παλαιά δαιμόνια"

kathimerini

Πέμπτη, 5 Νοεμβρίου 2015

Τα… παλαιά δαιμόνια

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η οικονομική καταιγίδα που μαίνεται για έκτη χρονιά –σε νέα όξυνση μάλιστα το τρέχον έτος-παρά τα τεράστια προβλήματα που έχει δημιουργήσει και τα οποία μεταφράζονται σε «λουκέτα» και αύξηση της ανεργίας, δεν φαίνεται να είναι ικανή να συνεφέρει την κυβέρνηση που παραμένει προσκολλημένη σε ιδεοληψίες. Η… δεύτερη φορά αριστερά δείχνει να μην αντιλαμβάνεται ότι μοναδική οδός για την αποκόλληση από το τέλμα παραμένει η διαμόρφωση ενός ευνοϊκότερου περιβάλλοντος για την επιχειρηματική δραστηριότητα.
Έτσι, ο αυτονόητος, για την κοινή λογική, στόχος της αλλαγής των παραγόντων της οικονομίας που αναστέλλουν την αναπτυξιακή προοπτική της χώρας σκοντάφτει μονίμως σε «πολιτικά» τείχη. Πίσω, βεβαίως, από τις πολιτικές προφάσεις υποκρύπτονται κατεστημένα συμφέροντα τα οποία ξορκίζουν τις οφειλόμενες μεταρρυθμίσεις. Τα ίδια συμφέροντα είναι που συντηρούν, με τεράστιες επιπτώσεις σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο, τα γνωστά «παλαιά δαιμόνια». Αναφερόμαστεστον πάντα κυρίαρχο«κρατισμό» και στην ιδεολογία του ισοπεδωτικού «λαϊκισμού». Αυτά, άλλωστε, ήταν και οι απόλυτοι νικητές στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου και της 20ης Σεπτεμβρίου.
Και είναι κρίμα γιατί με μεγάλο κόστος, αλλά και λάθη, κάτι εντούτοις είχε αρχίσει να αχνοφέγγει στον ορίζοντα. Και αυτό είχε την αντανάκλασή του και στην πραγματική οικονομία και στην αναζωογόνηση της επιχειρηματικότητας, ιδιαίτερα της μικρής και μεσαίας. Παρ’ όλα αυτά οι δυνάμεις του λαϊκισμού κατόρθωσαν να στρέψουν τους δείχτες του ρολογιού της ιστορίας και πάλι πίσω. Έπεισαν μεγάλη μερίδα των συμπολιτών μαςπως γίνονται θαύματα και ότι μπορούμεγυρίσουμε στη δεκαετία του ’80, στις «παχιές αγελάδες» των θαλασσοδανείων, των αλόγιστων διορισμών, του υπερτροφικού κράτους.
Το αποτέλεσμα αυτής της εσκεμμένης παραπλάνησης το βιώνουμε όλοι σήμερα που η χώρα έχει επωμισθεί το τρίτο και πιο επώδυνο Μνημόνιο, που συνομολογήθηκε από τους «λαϊκιστές» θαυματοποιούς, υπό το βάρος της απειλής τουGREXIT. Την ίδια ώρα,το τραπεζικό σύστημα βρίσκεται για μήνες με περιορισμούς στην κίνηση κεφαλαίων, που δεν γνωρίζουμε πότε θα λήξουν. Τα δημόσια έσοδα έχουν κυριολεκτικά βουλιάξει, υπό την επιρροή μάλιστα και των συνθημάτων του «δεν πληρώνω» που υπεράσπιζαν οι σημερινοί κυβερνώντες όταν ήταν στην αντιπολίτευση. Η δραματική αυτή κατάσταση, όπως ήταν φυσικό, έχει πλήξει τον ιδιωτικό τομέα και ιδιαίτερα τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις και αντικατοπτρίζεται στους χιλιάδες εργαζόμενους που μπαίνουν στις στρατιές των ανέργων.
Πώς, όμως, αντιμετωπίζει η κυβέρνηση την καταστροφή που η ίδια προκάλεσε; Προωθώντας έναν Αρμαγεδδώνα! Γιατί αυτό κάνει όταν επιμένει στην συνταγή της άγριας υπερφορολόγησης και του απηνούς διωγμού κάθε επιχειρηματικής δραστηριότητας. Όλα αυτά δείχνουν ότι οι συγκυβερνώντες είναι πανικόβλητοι και έτοιμοι για κάθε απόφαση που θα τους κρατήσει στην εξουσία.Προσδοκούν ότι θα διατηρήσουν τη δεξαμενή των ψηφοφόρων τους, στραγγίζοντας κάθε ικμάδα του ιδιωτικού τομέα συμπεριλαμβανομένων και των αγροτών.
Το τι μέλλει γενέσθαι δεν χρειάζεται να είμαστε μέντιουμ για να το προβλέψουμε. Η φοροεπιδρομή θα προκαλέσει περαιτέρω ασφυξία των επιχειρήσεων, το κλείσιμό τους ή τη μεταφορά τους σε γειτονικές χώρες που έχουν χαμηλή φορολόγηση, όπως στη Βουλγαρία, που ο φόρος είναι στο 10%. Και ακολούθως,συνεπάγεται τη μείωση των κρατικών εσόδων από τους φόρους και την ανεξέλεγκτη αύξηση της ανεργίας. Όλα αυτά θα οδηγήσουν,στην καλύτερη περίπτωση, σε ένα νέο φαύλο κύκλο νέων μέτρων, αν όχι σε ένα ακόμη δράμα απειλής με GREXIT –το οποίο δεν έχει ακόμη φύγει από το τραπέζι, ό,τι και να λέει ο κ. Τσίπρας.
Η συγκυρία επομένως είναι κρίσιμη. Μπροστά μας έχουμε έναν μονόδρομο:την επείγουσα αλλαγή του προσανατολισμού της οικονομικής πολιτικής, με τη μείωση της φορολόγησης των επιχειρήσεων, την εντατικοποίηση της απορρόφησης των κοινοτικών χρηματοδοτήσεων για τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, τη μείωση στο ελάχιστο των γραφειοκρατικών εμποδίων και τον περιορισμό του κρατικού Λεβιάθαν. Ο άλλος δρόμος είναι ο γκρεμός…
Ας ελπίσουμε ότι η κυβέρνηση, πριν να είναι αργά για τον ιδιωτικό τομέα και για την ελληνική οικονομία στο σύνολό της, θα αλλάξει ρότα. Αν και με όσα φέρνει προς ψήφιση δεν μας αφήνει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας...

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, πρώην αναπληρωτής υπουργός.

Το άρθρο δημοσιεύεται στην «Καθημερινή» της 5ης Νοεμβρίου 2015

 

Read more...