Χρησιμοποιούμε τα cookies στην ιστοσελίδα μας, σύμφωνα με την Οδηγία 2009/136/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Μάξιμος Χαρακόπουλος | Νέα Δημοκρατία - Άρθρα
Menu
A+ A A-

"Το... όπιον του λαού"

eleftheria

Το … όπιον του λαού

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η υπόθεση των Θρησκευτικών και η μετωπική επίθεση στην Εκκλησία, παρά το μισό “ήμαρτον” του υπουργού Παιδείας λόγω των έντονων αντιδράσεων, κατέδειξε δύο άκρως επικίνδυνα στοιχεία της σημερινής κυβέρνησης: την ανεύθυνη διχαστική τακτική της και τις ιδεοληπτικές εμμονές που κατατρύχουν τα στελέχη της.
Η εσκεμμένη δημιουργία διχαστικών καταστάσεων, με αποκλειστικό γνώμονα τα πρόσκαιρα μικροκομματικά οφέλη, συνιστά πάγια πρακτική για τους κυβερνώντες. Ήδη ως αντιπολίτευση υιοθετούσαν, χωρίς περίσκεψη, κάθε κατηγορία εναντίον των πολιτικών τους αντιπάλων, όπως το απρεπές υβρεολόγιο για “γερμανοτσολιάδες” και “προδότες”. Το ίδιο έπραξαν και κατά τη διενέργεια του τραγελαφικού δημοψηφίσματος, το δραματικό θέρος του 2015, με το οποίο επιχειρήθηκε να ανοιχθεί ένα απειλητικό για το έθνος χάσμα, με σκοπό ο κ. Τσίπρας και η “πρώτη φορά αριστερά” να παραμείνουν στην εξουσία. Από τότε κύλησε πολύ νερό στο… τρίτο μνημονιακό ποτάμι των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Όλες οι υποσχέσεις για παροχές, φοροαπαλλαγές και “μεταξωτές κορδέλες” πήγαν περίπατο. Ήλθαν, αντιθέτως, τα μπιλιετάκια των φόρων, του “καταραμένου” ΕΝΦΙΑ και οι ψαλιδισμένες συντάξεις του κ. Κατρούγκαλου. Και μαζί βγήκαν στην επιφάνεια σκάνδαλα, όπως το ΑΤΤΙΚΑ-gate και Καλογρίτσας-gate. Και οι πρώην ψηφοφόροι του κ. Τσίπρα, όπως καταγράφουν πια όλες οι δημοσκοπήσεις, άρχισαν να λακίζουνε μαζικά από τον ΣΥΡΙΖΑ. Τότε, οι φωστήρες της κυβέρνησης ανασύρανε και πάλι το μηχανισμό του διχασμού. Αφού παντού τα θαλασσώσανε, σήκωσαν τη σημαία της προόδου και κραδαίνουν πιστοποιητικά αριστεροφροσύνης. Έτσι, τα Θρησκευτικά και η Εκκλησία στοχοποιήθηκαν ως βολικός αντίπαλος, καθώς το μαρξιστικό δόγμα “η θρησκεία είναι το όπιον του λαού” έχει ακόμη απήχηση στην αριστερά. Με αφορμή τις ενστάσεις της Εκκλησίας στην αλλοίωση του χαρακτήρα των Θρησκευτικών, ο υπουργός Παιδείας εκτόξευσε ανιστόρητες κατηγορίες για τον ρόλο της στην κατοχή και τη δικτατορία. Ωστόσο, “πληρωμένη” απάντηση έλαβε από το σύμβολο της αντίστασης στη γερμανική κατοχή, τον Μανώλη Γλέζο, που υπενθύμισε ότι “όποιος καταφέρεται εναντίον της Εκκλησίας για δήθεν αδράνειά της στη διάρκεια της Κατοχής βλασφημεί!”. Βεβαίως, ο κ. Φίλης δεν διστάζει να “βλασφημεί” και να “αφορίζει” συλλήβδην την Εκκλησία. Δεν καταδικάζεις, όμως, ένα θεσμό με αποδεδειγμένη ιστορική συμβολή στην επιβίωση του έθνους από τη στάση κάποιων κληρικών. Όπως δεν καταδικάζεις τη δημοκρατία από τη στάση κάποιων επίορκων πολιτικών. Σημασία έχει ο πυρήνας της διαχρονικής προσφοράς της Εκκλησίας ως συνεκτικής δύναμης της ελληνικής κοινωνίας.
Το πόσο άγαρμπα εισήχθησαν οι αλλαγές στο μάθημα των Θρησκευτικών αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι δεν υπάρχουν καν νέα βιβλία, ενώ οι Θεολόγοι δεν έχουν επιμορφωθεί για το νέο πρόγραμμα που καλούνται να διδάξουν.
Τα περί διαλόγου με την Εκκλησία κατέρρευσαν ως χάρτινος πύργος μετά την αποκαλυπτική επιστολή του Αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου προς τους πολιτικούς αρχηγούς -αποσπάσματα της οποίας διάβασε από το βήμα της βουλής ο πρόεδρος της ΝΔ.
Κανείς δεν θα διαφωνούσε με την αναμόρφωση της διδασκαλίας των Θρησκευτικών, προκειμένου το μάθημα να γίνει πιο ενδιαφέρον για τους μαθητές, ούτε βεβαίως με τη παροχή επιπλέον γνώσης για άλλες θρησκείες και ομολογίες. Αρκεί να μην υποβαθμίζεται η διδασκαλία της Ορθοδοξίας, ούτε να δημιουργείται σύγχυση στους μαθητές. Η αναμόρφωση του μαθήματος θα πρέπει να έχει ως βασικό πυλώνα την ορθόδοξη διδασκαλία, την οποία ασπάζεται η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού.
Παρά την επικοινωνιακή προσπάθεια να πέσουν οι τόνοι -με την ομιλία του πρωθυπουργού στην προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση για την παιδεία και την επίσκεψη του υπουργού Αμύνης στην Αρχιεπισκοπή-, γεγονός είναι ότι η κυβέρνηση εμμένει στη θέση της, καθώς το μάθημα θα διδαχθεί με βάση το νέο πρόγραμμα. Μετά και την υποβάθμιση της διδασκαλίας των Αρχαίων, κάθε απάντηση στο ερώτημα, που διατυπώνει ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος στην ανωτέρω επιστολή του, αν «υφίσταται ευρύτερος σχεδιασμός, ώστε οι επόμενες γενιές Ελλήνων πολιτών να αποτελούνται από μία σχετική πλειοψηφία ελληνογενούς πληθυσμού με ασθενή ταυτότητα και ένα άθροισμα εθνοτικών και θρησκευτικών μειονοτήτων, για τις οποίες θα ακολουθείται η πολιτική της μη ομαλής αφομοιώσεώς τους από την ελληνική κοινωνία», είναι ευπρόσδεκτη!

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι υπεύθυνος του Τομέα Παιδείας και Θρησκευμάτων της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης.

Το αρθρο δημοσιευθηκε στην "Ελευθερία" της Κυριακής 2/10/2016

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου στον ΕΤ: "Μια ακόμη χαμένη ευκαιρία συνταγματικής αναθεώρησης;"

eleutheros typos

Μια ακόμη χαμένη ευκαιρία συνταγματικής αναθεώρησης;

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Ως γνωστόν η «πενία τέχνας κατεργάζεται», και η κυβέρνησή, που από πολιτικής απόψεως έχει μηδενικό έργο, επιλέγει την ενασχόληση με τα επικοινωνιακά πυροτεχνήματα. Όταν, μάλιστα, οι δημοσκοπήσεις –ακόμη και αυτές της Αυγής- καταγράφουν την σχεδόν καθολική κοινωνική απαξίωση, πρωτοφανή στα χρονικά, απέναντι στους κυβερνώντες, το Μαξίμου καταφεύγει σε κάθε αντιπερισπασμό. Υπ’ αυτό το πρίσμα ο κ. Τσίπρας ανέσυρε και το χαρτί της συνταγματικής αναθεώρησης, το οποίο είχε προηγουμένως προαναγγείλει από το προαύλιο της Βουλής.
Και σ’ αυτήν την περίπτωση, ωστόσο, η παρούσα κυβέρνηση, φαίνεται ότι προσπερνά με ιδιαίτερη ελαφρότητα έως και περιφρόνηση τους θεσμούς και τις προβλεπόμενες διαδικασίες. Επέλεξε για μια τόσο σοβαρή υπόθεση, όπως είναι η αναθεώρηση των συνταγματικών κανόνων, έναν τρόπο διαμόρφωσης των προωθούμενων προτάσεων που ελάχιστα προσιδιάζει με δημοκρατία αστικού τύπου. Το γεγονός, άλλωστε, της επιλογής των προσώπων στην εν λόγω επιτροπή που αναλαμβάνει αυτό το έργο, και από την οποία απουσιάζουν σκανδαλωδώς οι συνταγματολόγοι αλλά υπάρχει περίοπτη θέση σε έναν εκπρόσωπο της δραματικής τέχνης, που ιδεολογικά βρίσκεται κοντά στον ΣΥΡΙΖΑ, μας προϊδεάζει για την συνέχεια της «παράστασης».
Το πιθανότερο, λοιπόν, είναι και αυτή τη φορά να μην έχουμε μια ουσιαστική συνταγματική αναθεώρηση. Η προηγούμενη ευκαιρία να θυμίσουμε ότι χάθηκε με την κυβέρνηση Σαμαρά, καθώς καθυστέρησε η έναρξη της διαδικασίας, και οι εκλογές του Ιανουαρίου του 2015, ακύρωσαν την πολιτική βούληση της ΝΔ για ριζικές συνταγματικές αλλαγές.
Μια από αυτές, που η ΝΔ ήταν και είναι έτοιμη να προωθήσει, αφορά στην κατάργηση του κρατικού μονοπωλίου που επιβάλει το άρθρο 16 στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, γεγονός που θα έδινε επιτέλους και στη χώρα μας τη δυνατότητα λειτουργίας μη κρατικών πανεπιστημίων. Πρόκειται για θέμα-ταμπού για την ιδεοληπτική αριστερά, η οποία προτιμά τη μοναχική πορεία στα μονοπάτια της στασιμότητας. Αυτά, βεβαίως, είναι ψιλά γράμματα για μια κυβέρνηση, που αγωνιά αποκλειστικά για την παραμονή της στην εξουσία και την εξυπηρέτηση της εκλογικής πελατείας της. Γι’ αυτό και δεν ιδρώνει το αυτί της σε όσους ζητούν να γίνει και εδώ το αυτονόητο και να ανοίξει επιτέλους και στην Ελλάδα ο χώρος των ιδιωτικών πανεπιστημίων, που αποτελεί μια πραγματικότητα εδώ και χρόνια σε όλο τον γεωγραφικό μας περίγυρο. Η αναθεώρηση του άρθρου 16 θα έχει ως αποτέλεσμα:
• Να πάψουμε να στέλνουμε μαζικά τους νέους μας στο εξωτερικό, γεγονός που προκαλεί οικονομική αιμορραγία στις οικογένειές τους.
• Να σταματήσουμε τη διαρροή εγκεφάλων, που ακόμη πλουσιοπάροχα χαρίζει αυτός ο τόπος, παρά τη… φιλότιμη προσπάθεια των δεδηλωμένων εχθρών της αριστείας και της διάκρισης.
• Να δημιουργηθούν νέες δομές παραγωγής γνώσης, που θα καταστούν εστίες προσέλκυσης νέων κι από άλλες χώρες, γειτονικές ή μη.
• Να εκμεταλλευθούμε την προστιθέμενη αξία ενός μακραίωνου πνευματικού πολιτισμού που καλύπτει όλους τους τομείς της γνώσης -από την ιατρική μέχρι τη φιλοσοφία και από την πολιτική έως το θέατρο.
Η παιδεία είναι το κατ’ εξοχήν όχημα που μπορεί να μας αποκολλήσει οριστικά από το βάλτο της κρίσης και να μεταμορφώσει δημιουργικά την ελληνική κοινωνία. Ίσως, όμως, αυτό να είναι που δεν επιθυμούν να συμβεί όσοι ιδεολογικά έχουν στοιχηθεί πίσω από την κυβέρνηση. Γι’ αυτό ας μην τρέφουμε αυταπάτες, ότι μπορεί να υπάρξει θετική στροφή, όσο παραμένει η παρούσα πολιτική κατάσταση. Μόνον μια κυβερνητική αλλαγή με φιλελεύθερο πρόσημο θα επέτρεπε την εφαρμογή ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων στο χώρο της παιδείας. Έως τότε, δυστυχώς, η πολιτική ζωή φαίνεται ότι θα είναι γεμάτη από επικοινωνιακές πομφόλυγες και θεσμικές αποκλίσεις ή και εκτροπές. Όσο για τη συνταγματική μεταρρύθμιση, αν ολοκληρωθεί, μάλλον θα εκτροχιασθεί σε αντικείμενο διαβούλευσης «λαϊκών συνελεύσεων» σε πλατείες, ανάλογα με τις… θερινές θεατρικές παραστάσεις.

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι υπεύθυνος του Τομέα Παιδείας και Θρησκευμάτων της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης.

Το αρθρο δημοσιευθηκε στον "ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΥΠΟ" τη Δευτερα 10/10/2016

Read more...

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου στην "Καθημερινή": "Το ταμπού της αξιολόγησης..."

kathimerini

Το ταμπού της αξιολόγησης…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Ένα από τα θέματα-ταμπού για την ελληνική εκπαίδευση είναι εδώ και τρεις δεκαετίες η αξιολόγηση. Μια αυτονόητη διαδικασία για κάθε χώρα που σέβεται τον εαυτόν της, στην Ελλάδα αποτελεί ακόμη αιτία αντιπαράθεσης εντός της εκπαιδευτικής κοινότητας αλλά και μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων. Αυτό που συμβαίνει, ωστόσο, με την αξιολόγηση, σε αντίθεση με την παγκόσμια τάση, συνιστά απλώς μια ακόμη έκφανση της γενικότερης παρακμιακής πορείας που έχει πάρει ο τόπος. Η κατίσχυση για δεκαετίες, παρά τις όποιες μεταρρυθμιστικές απόπειρες, του παντοδύναμου αριστερού λαϊκισμού επέβαλε σε κάθε τομέα του δημοσίου τη“φιλοσοφία” της ήσσονος προσπάθειας “ισοπεδώνοντας” στο όνομα μιας “ισότητας προς τα κάτω” τους κρατικούς λειτουργούς, ανεξαρτήτως των ικανοτήτων, της απόδοσής και της εν γένει συμπεριφοράς τους. Οι παθογένειες αυτές, που ανδρώθηκαν μεταξύ άλλων, μετά το 1981, οδήγησαν και στη βαθιά δομική κρίση που βιώνουμε.

Ιδιαίτερα στο χώρο της παιδείας, η έλλειψη αξιολόγησης συνετέλεσε στην υποβάθμιση της ποιότητας του εκπαιδευτικού μας συστήματος σε όλες του τις βαθμίδες.Αντιθέτως, η αρχή που διέπει όλα τα εκπαιδευτικά συστήματα παγκοσμίως, είναι η αξιοκρατία και η αξιολόγηση των πάντων ως διαδικασία προσαρμογής στις σύγχρονες ανάγκες με στόχο τη συνεχή αναβάθμισή τους. Όχι τυχαία, από όλους τους διεθνείς οργανισμούς επισημαίνεται η ανάγκη βελτίωσης της ποιότητας και της αποδοτικότητας των εκπαιδευτικών συστημάτων με βασικό κριτήριο τα αποτελέσματα που καταγράφουν. Ιδιαίτερα στην ΕΕ-στην οποία η Ελλάδα παραμένει παρά τις έως και πριν ένα χρόνο φιλότιμες προσπάθειες του ΣΥΡΙΖΑ για το αντίθετο- τα εκπαιδευτικά συστήματα των κρατών-μελών έχουν εξελιγμένα συστήματα εσωτερικής και εξωτερικής αξιολόγησης.

Εκεί αναγνωρίζουν ότι η αξιολόγηση στην εκπαίδευση έχει παιδαγωγικές, οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές συνιστώσες και αφορά το εκπαιδευτικό περιβάλλον στην ολότητά του: εκπαιδευτική πολιτική, νομοθεσία, δομές, υλικοτεχνική υποδομή, αναλυτικά προγράμματα, διοικητική δομή, εκπαιδευτικό έργο, μαθητές και εκπαιδευτικούς.

Η αξιολόγηση δεν έχει τιμωρητικό, αλλά διαπιστωτικό χαρακτήρα με στόχο την επιμόρφωση των εκπαιδευτικών και την επαγγελματική τους ανάπτυξη. Η αξιολόγηση, όμως, αποτελεί τον μόνο συνεπή τρόπο διάκρισης μεταξύ εκπαιδευτικών. Στο πλαίσιο μιας δημοσιονομικής κατάστασης, όπου τα περιθώρια ανταμοιβής είναι εξαιρετικά περιορισμένα, είναι πολύ σημαντικό να διασφαλίσουμε ότι οι πιο εργατικοί και αποτελεσματικοί εκπαιδευτικοί ανταμείβονται δίκαια. Επιπλέον, η βελτίωση της ποιότητας της εκπαίδευσης πρέπει να είναι βασικό μας μέλημα, καθώς μόνο με αυτόν τον τρόπο μεσομακροπρόθεσμα μπορούν να ενισχυθούν οι δείκτες της οικονομίας και η κοινωνική συνοχή.

Η επέλαση του “πρώτου κύματος λαϊκισμού μετά τη μεταπολίτευση” με την έλευση του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία επέφερε το 1982 την κατάργηση της αξιολόγησης που μέχρι τότε διενεργείτο από τους επιθεωρητές. Οι κατά καιρούς διστακτικές απόπειρες εισαγωγής ενός αξιολογικού συστήματος δεν ευτύχησαν να εφαρμοστούν. Μόλις το 2013 θεσπίσθηκε εφαρμόσιμο σύστημα αξιολόγησης των εκπαιδευτικών. Η έναρξη της εφαρμογής της αξιολόγησης στην εκπαίδευση, συνάντησε λυσσαλέα αντίδραση από την αριστερά της ιδεοληψίας, που στηριζόταν στους συνδικαλιστικούς της βραχίονες.

Παρά την όποια κριτική, κάθε καλόπιστος παρατηρητής αναγνωρίζει ότι η έναρξη της αξιολόγησης συνοδευόταν από απτά σημάδια ενεργοποίησης του τεράστιου δυναμικού της εκπαιδευτικής κοινότητας σε μια προσπάθεια φυγής από το τέλμα. Τα σχολεία άρχισαν να ανοίγονται στην κοινωνία μέσα από διάφορες δράσεις, προχώρησαν σε διαδικασίες ενδοσχολικής επιμόρφωσης και σε διασχολικές συνεργασίες. Δυστυχώς, με την επικράτηση του “δεύτερου κύματος λαϊκισμού μετά τη μεταπολίτευση”, και την κατάληψη της εξουσίας από τους ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, η διαδικασία “πάγωσε”. Η κυβέρνηση, αντί να διορθώσει τα κακώς κείμενα, σάλπισε “όπισθεν ολοταχώς” αναζητώντας τις… ανέμελες ημέρες της δεκαετίας του 1980. Ωστόσο, ό,τι δεν αξιολογείται “πεθαίνει”. Καιρός, λοιπόν, να σταματήσουμε να “κοσκινίζουμε”, όπως κάνουμε σχεδόν τριανταπέντε χρόνια, κρυπτόμενοι πίσω από το “ποιος” και “πως” θα κάνει την αξιολόγηση, ωσάν να ανακαλύπτουμε την πυρίτιδα. Αρκεί να δούμε τι γίνεται σε άλλες χώρες,οι οποίες αριστεύουν στον τομέα της παιδείας. Όλα τα άλλα φοβούμαι πως είναι προφάσεις εν αμαρτίαις…

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι υπεύθυνος του Τομέα Παιδείας και Θρησκευμάτων της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης.

Το άρθρο του Μάξιμου Χαρακόπουλου δημοσιεύθηκε στην "Καθημερινή" στις 4.10.16

Read more...

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου : "Για γκασπαρμπάιντερ..."

dimokratia

Για γκασταρμπάιντερ…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Μια άλλη Ελλάδα εκτός συνόρων ζει και προοδεύει με έγνοια πάντα για την πατρίδα. Οι λιγοστοί Ρωμιοί της Πόλης, της Ίμβρου και της Τενέδου, οι Έλληνες της Αλεξάνδρειας, οι αδελφοί μας Κύπριοι του άλλου ελληνικού κράτους, οι Βορειοηπειρώτες και οι δοκιμαζόμενοι Έλληνες του Πόντου στις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, οι ομογενείς στις εύρωστες ελληνικές κοινότητες της Αμερικής και της Αυστραλίας και φυσικά οι Έλληνες της Ευρώπης, της Αφρικής, οι απανταχού της γης συμπατριώτες μας συναποτελούν τον Οικουμενικό Ελληνισμό.
Είναι οι καλύτεροι πρεσβευτές της Ελλάδας και όποτε χρειάστηκε ύψωσαν τη σημαία των εθνικών μας δικαίων και για το κυπριακό και για το μακεδονικό και τώρα στηρίζουν, μέσω της εκκλησίας, τούς δοκιμαζόμενους από την οικονομική κρίση συμπολίτες μας.
Σ’ αυτό το κομμάτι του έθνους, που στα “ξένα είναι Έλληνας” και πονά την πατρίδα περισσότερο ίσως από πολλούς ελλαδίτες, οφείλουμε να δώσουμε το δικαίωμα της ψήφου στον τόπο της κατοικίας τους. Το δικαίωμα να συναποφασίζουν για την πορεία της πατρίδας που αγαπούν και νοιάζονται και πολλοί επιθυμούν να επιστρέψουν σε αυτήν.
Κι’ αν αυτό για λόγους μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων αρνήθηκε να θεσμοθετήσει η κυβερνητική πλειοψηφία, εκείνο που σε κάθε περίπτωση έχει χρέος η Ελλάδα είναι η παροχή ποιοτικής ελληνικής παιδείας στα παιδιά των ομογενών και μέσω αυτής η διατήρηση ισχυρών δεσμών με τη μητέρα πατρίδα.
Αναμφίβολα, οφείλουμε όλοι να αναγνωρίσουμε τον σημαντικό ρόλο στην εκπαίδευση των Ελλήνων, ιδιαίτερα στην Αμερική και την Αυστραλία, αλλά και στη διατήρηση της εθνικής συνείδησης των ομογενών τέταρτης και πέμπτης γενιάς που επιτελεί η Ορθόδοξη Εκκλησία.
Δυστυχώς, σε περίοδο αθρόας μετανάστευσης Ελλήνων -ιδιαίτερα στη Γερμανία- η κυβέρνηση βάζει “κόφτη” στη λειτουργία των ελληνικών σχολείων από το σχολικό έτος 2018-19. Από τη χρονιά αυτή επιβάλλεται η μετατροπή όλων των ελληνικών σχολείων σε δίγλωσσα, προκαλώντας προβλήματα, εκτός των άλλων, και σε πολλούς από τους νεομετανάστες που επέλεξαν τις πόλεις, όπου εγκαταστάθηκαν, λόγω και της λειτουργίας αμιγών ελληνικών σχολείων για την ολοκλήρωση των σπουδών των παιδιών τους.
Βεβαίως, στόχος μας θα πρέπει να είναι τα δίγλωσσα σχολεία. Για ποια δίγλωσσα σχολεία, όμως, μιλάμε; Τα υπάρχοντα δίγλωσσα σχολεία στην Γερμανία, τα λεγόμενα Γκεζάμτσουλε είναι δεκατάξια γενικά σχολεία -από τις χαμηλότερες βαθμίδες εκπαίδευσης- οι απόφοιτοι των οποίων κατευθύνονται σε κατώτερες σχολές μαθητείας.
Ο ορατός κίνδυνος μετά τη νομοθετική παρέμβαση της κυβέρνησης για την Ελληνόγλωσση εκπαίδευση είναι οι ομογενείς να προτιμήσουν τα αμιγώς γερμανικά σχολεία, οπότε το αποτέλεσμα θα είναι αντί να ενισχύσουμε τους δεσμούς με την ομογένεια να διαρρήξουμε και τους ήδη υφιστάμενους.
Ποιος θα φανταζόταν ότι μια κυβέρνηση της αριστεράς θα στερούσε στα παιδιά των ομογενών μας το δικαίωμα στο όνειρο για μια καλύτερη ζωή από τους γονείς τους, μη παρέχοντάς τους ευκαιρίες σε πανεπιστημιακή μόρφωση; Δυστυχώς, με την ψήφιση του νόμου για την “Ελληνόγλωσση εκπαίδευση” η μόνη διέξοδο που επιφυλάσσει γι’ αυτά η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας είναι οι κατώτερες σχολές μαθητείας στις οποίες οδηγούν τα υφιστάμενα δίγλωσσα σχολεία. Τα παιδιά, λοιπόν, των γκασταρμπάιντερ θα πρέπει να γίνουν και αυτά απλοί εργάτες, γκασταρμπάιντερ…
Η αναβάθμιση του επιπέδου της ελληνικής εκπαίδευσης στο εξωτερικό πρέπει να είναι εθνική υπόθεση. Στο “παγκόσμιο χωριό” έχει μεγάλη σημασία η παρουσία ομογενών που όχι απλώς ενσωματώνονται στη δεύτερη πατρίδα τους, αλλά έχουν όλα εκείνα τα εφόδια να διακριθούν και να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο ως καλοί πρεσβευτές της πρώτης τους πατρίδας.

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Υπεύθυνος του Τομέα Παιδείας και Θρησκευμάτων της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης.

Το άρθρο του Μάξιμου Χαρακόπουλου δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Δημοκρατία" στις 14.09.2016

Read more...

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος θυμάται τα μαθητικά του χρόνια...

eleftheria

ΕΝΘΥΜΙΟΝ ΣΧΟΛΕΙΟΥ

Ο ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ
(ΤΟΜΕΑΡΧΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΝΔ)
ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΑ ΜΑΘΗΤΙΚΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΙΑ:

Τα ίχνη της βέργας…

«Πρόσφατα, στην εκδήλωση για την “Εκπαίδευση στις ελληνορθόδοξες κοινότητες της Καππαδοκίας”, που έγινε στο ανακαινισμένο -αλλά πλέον χωρίς μαθητές- “Διδακτήριο Τσαμπασλάρ” το οποίο ανεγέρθηκε το 1929 για τους πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν στα Βούναινα, σχολιάζαμε με συμμαθητές μου πόσο δέος μας προκαλούσε ο όγκος του σχολείου. Στα παιδικά μας μάτια το σχολείο, από αυτά τα πετρόκτιστα της εποχής του εθνάρχη Ελευθερίου Βενιζέλου, φάνταζε τεράστιο. Τα σκαλιά, τα παράθυρα, ο πίνακας, όλα. Και κυρίως η… βέργα του δασκάλου, τα ίχνη της οποίας κάποτε χαράχτηκαν στις παλάμες μου. Εκείνες τις βιτσιές που θυμάμαι, ίσως γιατί με έτσουξαν περισσότερο, ήταν όταν ως επιμελητές επιφορτισμένοι για το άναμμα της σόμπας δεν είχαμε κλείσει καλά την κάνουλα από το βαρέλι του πετρελαίου, με αποτέλεσμα να αδειάσει στο υπόγειο του σχολείου. Με συνοπτικές διαδικασίες από 6 βεργιές σε κάθε χέρι… Ήταν η εποχή του ξύλου που βγήκε από τον παράδεισο!

Θυμούμαι ακόμη τον πανικό όταν τα απογεύματα που παίζαμε κυκλοφορούσε η φήμη ότι οι δάσκαλοι που τότε έμεναν στο χωριό, είχαν βγει βόλτα. Δεν έπρεπε να μας δουν να παίζουμε. Έτσι, από μαχαλά σε μαχαλά έφτανε η είδηση και κρυβόμασταν. Άλλοτε πάλι, επειδή κάποια παιδιά κάναν πλάκα λέγοντας ψέματα ότι βγήκε ο δάσκαλος «παγανιά», όταν πραγματικά έβγαινε στο σεργιάνι την… πατούσαμε, σαν τον τσοπανάκο με το λύκο, γιατί δεν τους πιστεύαμε. Την άλλη μέρα θα είμασταν οι πρώτοι για εξέταση…

Βεβαίως και είχαμε άγχος τις πρώτες μέρες στο σχολείο. Και μαζί με εμένα και η μάνα μου, η κυρά Δέσποινα, να είναι καλοσιδερωμένη η σχολική ποδιά, που τότε όλοι, αγόρια και κορίτσια, φορούσαμε. Αλλά τα θυμούμαι τα μαθητικά μου χρόνια με νοσταλγία και νομίζω ο καθένας και η καθεμιά, όσο δύσκολα και αν ήταν, τι δε θα ‘δινε για να γυρίσει ο χρόνος πίσω.

Πέρασα το κατώφλι του δημοτικού, τη χρονιά ορόσημο για την Ελλάδα, το 1974. Τότε δεν είχαμε όλες αυτές τις δυνατότητες διδακτικών μεθόδων και μετάδοσης γνώσης. Όμως, αυτά τα σχολεία των μικρών χωριών, που στα περισσότερα σήμερα δεν ακούγονται παιδικές φωνές, διαμόρφωσαν χαρακτήρες, δίδαξαν ήθος, έδωσαν στέρεες βάσεις σε συμπολίτες μας που διαπρέπουν και, κυρίως προσέφεραν στην κοινωνία υπεύθυνους πολίτες. Ίσως αυτά πρέπει να αναζητήσουμε και πάλι από τη δημόσια παιδεία…»

Δημοσιεύθηκε στην «Ελευθερία» της Λάρισας στις 11 Σεπτεμβρίου 2016

Read more...

"Όπισθεν ολοταχώς (και) στην Παιδεία"

kathimerini

Όπισθεν ολοταχώς (και) στην Παιδεία

Του ΜΑΞΙΜΟΥ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η συζήτηση του νομοσχεδίου για την “ελληνόγλωσση εκπαίδευση” με τις… “άλλες διατάξεις” -κυρίως για τα ιδιωτικά σχολεία- που την επισκίασαν, διέλυσε τις αμφιβολίες και των πλέον δύσπιστων για το τι πιστεύει και σκοπεύει να κάνει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στον χώρο της παιδείας. Πρόκειται για συντονισμένη εκστρατεία οπισθοδρόμησης του εκπαιδευτικού συστήματος στη δεκαετία του ’80. Ίσως, γιατί αυτοί που σήμερα κυβερνούν τη χώρα, φαντασιακά ζουν ακόμη σε εκείνα τα χρόνια. Ζουν ακόμη με τις ψευδαισθήσεις της νεότητάς τους, μη αντιλαμβανόμενοι τα άλματα που έχει κάνει ο κόσμος. Τρέφουν φρούδες ελπίδες ότι, εφόσον το επιθυμούν, μπορούν να γυρίσουν τους δείχτες του ρολογιού πίσω, μη συναισθανόμενοι τις τραγικές συνέπειες των ενεργειών τους για τη χώρα, την εκπαίδευση, τους νέους μας.
Είναι φανερό εντούτοις, πως στις αποφάσεις του υπ. παιδείας δεν προτάσσονται μόνον οι ιδεοληπτικές εμμονές, εγγενείς ενός περιθωριακού χώρου που γιγαντώθηκε εν μέσω κρίσης, πουλώντας φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Ένα, εξίσου, ισχυρό κριτήριο της “πρώτης φοράς αριστερά” είναι η απροκάλυπτη ψηφοθηρία. Καθώς είναι φανερό ότι χάνει από παντού “κοψοχέρηδες” ψηφοφόρους, η κυβέρνηση ψαρεύει ό,τι μπορεί ανάμεσα σε ένα ευμενές προς αυτήν ακροατήριο. Συνδικαλιστές, φοιτητοπατέρες, αιώνιοι φοιτητές είναι μια δεξαμενή που το υπ. παιδείας φροντίζει να ικανοποιήσει με κάθε κόστος, ακόμη και με την απαξίωση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.
Την ίδια ώρα, όμως, που άνοιγε παράθυρο για να εισέλθουν στα ΑΕΙ οι… ξεχασιάρηδες να εγγραφούν φοιτητές, άνοιγε και η πόρτα εξόδου για δεκάδες διακεκριμένους Έλληνες και ξένους επιστήμονες που διαπρέπουν στο εξωτερικό και δέχθηκαν να συμμετέχουν στα Συμβούλια Ιδρυμάτων. Ένας ελπιδοφόρος θεσμός για την αναβάθμιση και εξωστρέφεια της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης αφέθηκε εσκεμμένα να μαραζώσει και να σβήσει από τους εραστές της μιζέριας και τους εχθρούς της αριστείας.
Σε αυτό το νομοσχέδιο των δεκάδων τροπολογιών, που έπεφταν σαν το χαλάζι, η πλέον αναχρονιστική ρύθμιση ήταν εκείνη για την ιδιωτική εκπαίδευση. Ουσιαστικά ακυρώνει τα δυο πλεονεκτήματα της ιδιωτικής εκπαίδευσης: τη δυνατότητα επιλογής και αξιοκρατικής αντιμετώπισης του εκπαιδευτικού προσωπικού και τις δυνατότητες διαφοροποίησης στο εφαρμοζόμενο εκπαιδευτικό πρόγραμμα.
Εδώ η κυβέρνηση θεωρεί ότι υψώνει την “κόκκινη σημαία” για να κτυπήσει τον δήθεν ταξικό αντίπαλο, δηλαδή τις δεκάδες χιλιάδες οικογένειες της μεσαίας τάξης, που σφίγγοντας το ζωνάρι, επιλέγουν να στείλουν τα παιδιά τους στα ιδιωτικά σχολεία, προσβλέποντας σε κάτι καλύτερο για τη μόρφωσή τους. Αυτό πια δεν είναι απλή ιδεοληψία, αλλά μικρόψυχος φανατισμός. Ο ίδιος που γεννά διχασμό και ολοκληρωτισμό.
Είναι φανερό ότι στους σχεδιασμούς του υπ. παιδείας δεν υπάρχει καμία πρόθεση αναβάθμισης του δημόσιου σχολείου. Το να επικαλείται ο αρμόδιος υπουργός τη μείωση των ωρών διδασκαλίας στα σχολεία -που στοχεύει στην εξοικονόμηση εκπαιδευτικών- ως έργο αναβάθμισης, καταντά φαιδρότητα. Στην ουσία, το μόνο που επιχειρεί είναι να εξομοιώσει όλα τα σχολεία προς τα κάτω.
Είναι πράγματι πρωτόγνωρο να πάσχει μια κυβέρνηση από τόσο βαριάς μορφής «καρανίκεια» αλλεργία προς κάθε αξιολόγηση. Εξ αυτής της ασθενείας προφανώς, δεν εφαρμόζει την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού συστήματος και των εκπαιδευτικών. Αυτή η αξιολόγηση άλλωστε, ισχύοντας και για τους ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς, θα έλυνε τα οποιαδήποτε θέματα καταχρηστικότητας σε τυχόν απολύσεις κάποιων απ’ αυτούς που δεν ανταποκρίνονται στα καθήκοντά τους.
Είναι βέβαιο ότι σύντομα θα έχουμε και νέα χτυπήματα από το υπ. παιδείας. Άλλωστε, για τους κρατούντες, ο χώρος της εκπαίδευσης ενδείκνυται σε πειραματισμούς και πρωτοτυπίες. Ας είναι καλά το κεφάλι του …κασίδι. Έχουμε ήδη προϊδεασθεί με τις διαρροές για “ελεύθερη πρόσβαση” στα ΑΕΙ και σε όσους δεν έπιασαν το δυσθεώρητο 1,5 στις πανελλαδικές! Αναμένουμε…
Το μόνο, ωστόσο, ελπιδοφόρο είναι ότι το έργο της αποδόμησης θα μείνει ημιτελές, καθώς οι δράστες θα αποσυρθούν από το πολιτικό προσκήνιο. Τα ψέματα έχουν κοντά ποδάρια και δεν μπορείς να κοροϊδεύεις έναν λαό για πολύ καιρό.

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Υπεύθυνος του Τομέα Παιδείας και Θρησκευμάτων της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης.

Το άρθρο του Μάξιμου Χαρακόπουλου "Όπισθεν ολοταχώς (και) στην Παιδεία" δημοσιεύθηκε στην "Καθημερινή" στις 06.09.16

Read more...

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου: "Η Εκπαίδευση στις ελληνορθόδοξες κοινότητες της Καππαδοκίας"

eleytheros typos kyriakis full

Η Εκπαίδευση στις ελληνορθόδοξες κοινότητες της Καππαδοκίας

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Στην Καππαδοκία υπήρξαν μέχρι και την Ανταλλαγή των πληθυσμών που επέβαλε η συνθήκη της Λοζάνης, 81 ελληνορθόδοξες κοινότητες σε πόλεις και χωριά, είτε αμιγή ρωμαίικα, είτε μεικτά με μουσουλμάνους. Από αυτές, οι περισσότερες στο διάβα του χρόνου απώλεσαν την ελληνική λαλιά και τουρκοφώνησαν.

Έτσι, σε μόλις 32 κοινότητες επιβίωσαν ελληνικά γλωσσικά ιδιώματα που παραπέμπουν στην αρχαία ελληνική γλώσσα, ενώ στις 49, σταδιακά, επικράτησε η τουρκική γλώσσα.

Είναι ευρέως γνωστή η θεωρεία ότι οι Καππαδόκες κλήθηκαν να επιλέξουν ανάμεσα στη γλώσσα και την πίστη τους και επέλεξαν να κρατήσουν την ορθοδοξία και να μην αλλαξοπιστήσουν. Βεβαίως, υπήρξαν περίοδοι στην οθωμανική ιστορία που χαρακτηρίστηκαν από βίαιους εξισλαμισμούς, αλλά και εκούσιους από χριστιανούς που αλλαξοπίστησαν και «τούρκεψαν» γιατί δεν άντεχαν να αντιμετωπίζονται ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας.

Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει κανείς να λάβει υπόψη: Πρώτον ότι οι Ρωμιοί στην Καππαδοκία είναι μια μικρή μειονότητα που συναλλάσσεται με την πολλαπλώς υπέρτερη πληθυσμιακά πλειονότητα στην επικρατούσα γλώσσα. Δεύτερον ότι η Καππαδοκία μετά την ατυχή μάχη στο Ματζικέρτ το 1071 έμεινε υπό οθωμανικό ζυγό πάνω από 8 αιώνες μέχρι την έξοδο των Ρωμιών το 1924. Θυμίζω ακόμη ότι στην Αμερική σήμερα, μόλις τέταρτης και πέμπτης γενιάς Ελληνοαμερικανοί δεν μιλούν ελληνικά.

Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο ότι στη Λοζάνη βασικό κριτήριο προσδιορισμού της εθνικής συνείδησης για την ανταλλαγή των πληθυσμών δεν ελήφθη η γλώσσα αλλά η θρησκεία. Και στη διατήρηση της εθνικής συνείδησης των Ρωμιών της Καππαδοκίας που τουρκοφώνησαν καθοριστικό ρόλο διαδραμάτισε η ορθόδοξη εκκλησία με την καθιέρωση της λεγόμενης καραμανλίδικης γραφής.

Με τα καραμανλίδικα -τη γραφή της ομιλούμενης τουρκικής με ελληνικά γράμματα- δόθηκε η δυνατότητα πρόσβασης των Καππαδοκών στα εκκλησιαστικά κείμενα αλλά και σε βιβλία εκπαιδευτικού χαρακτήρα. Τα καραμανλήδικα αποτέλεσαν την πρώτη θαρραλέα προσπάθεια εισαγωγής των ελληνικών στους τουρκόφωνους Έλληνες.

Όταν το 19ο αιώνα στο μικρό ελληνικό βασίλειο γεννήθηκε η θεωρεία της Μεγάλης Ιδέας και της απελευθέρωσης των αλύτρωτων πατρίδων με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη -και όχι την τότε μικρή πόλη των Αθηνών-, εκδηλώθηκε το ενδιαφέρον για την εκπαίδευση των ελληνοπαίδων της Ανατολής και την πνευματική και εθνική τους αφύπνιση.

Είναι αλήθεια ότι στις αρχές του 19ου αιώνα η μόρφωση των περισσότερων Μικρασιατών ήταν περιορισμένη. Γρήγορα, όμως, αντιλήφθηκαν ότι οι λησμονημένες επί αιώνες ελληνορθόδοξες κοινότητές τους θα έβγαιναν από την απομόνωση, με την ανάπτυξη της παιδείας. Ιδίως μετά τις μεταρρυθμίσεις του 1856 παρατηρείται μία άνθηση των ελληνικών γραμμάτων με τη δημιουργία σχολείου και στο τελευταίο ρωμαίικο χωριό της οθωμανικής επικράτειας.

Συστηματική προσπάθεια για την ίδρυση σχολείων και την επάνδρωσή τους με δασκάλους που αποφοιτούσαν από σημαντικές ελληνικές σχολές, όπως η Μεγάλη του Γένους Σχολή ή η Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης, ξεκινά μετά το 1830 με πρωτοβουλίες των μητροπολιτών, πρώτα της Καισάρειας και μετά του Ικονίου.

Το πρώτο οργανωμένο σχολείο που λειτούργησε στην Καππαδοκία ήταν στη Σινασό, την αποκαλούμενη και «Διαμάντι της Ανατολής» το 1821. Δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία της συντεχνίας των Σινασιτών χαβιαράδων της Κων/πολης και με τη συνδρομή του εθνικού ευεργέτη Ι. Βαρβάκη, που συνεργαζόταν μαζί τους. Η εγγραφή και η φοίτηση των παιδιών ήταν υποχρεωτική, ενώ επιβαλλόταν πρόστιμο σε όποιον δεν άφηνε το παιδί του να ολοκληρώσει τον κύκλο σπουδών!

Στην περιοχή της Καισάρειας λειτουργούσαν συνολικά 58 σχολές: αλληλοδιδακτικές, αστικές, σχολαρχεία, παρθεναγωγεία, γραμματοδιδασκαλεία και ιερατικές σχολές. Αντίστοιχα στις 43 ελληνορθόδοξες κοινότητες της Μητρόπολης Ικονίου λειτουργούσαν συνολικά 54 σχολές, ενώ σταθμός στα εκπαιδευτικά ζητήματα της Καππαδοκίας ήταν η ίδρυση το 1882 γυμνασίου αρρένων στο Ζιντζίντερε.

Τα αποτελέσματα, βέβαια, δεν ήταν άμεσα και εντυπωσιακά, ιδιαίτερα σε φτωχές περιοχές, όπου τα χρήματα για τη συντήρηση των σχολείων ήταν λιγοστά, ενώ υπήρχαν συχνά έριδες στους κόλπους των κοινοτήτων.

Επιπλέον, η βοήθεια από τη μητροπολιτική Ελλάδα ήταν ασήμαντη, καθώς επικέντρωνε το ενδιαφέρον της μόνο στα μεγάλα παραθαλάσσια αστικά κέντρα του ελληνισμού της Μικρασίας, ενώ η προσαρμογή των δασκάλων ήταν δύσκολη στα ήθη και στην νοοτροπία των Καππαδοκών.

Τα αποτελέσματα θα γίνουν πιο ορατά μετά το 1880, όταν η φιλεκπαιδευτική δραστηριότητα θα οργανωθεί πιο αποτελεσματικά και η οικονομική δύναμη των κοινοτήτων της Καππαδοκίας θα ανέβει σημαντικά.

Η διαδεδομένη πάντως χρήση της τουρκικής γλώσσας στους ορθόδοξους χριστιανικούς πληθυσμούς της μικρασιατικής ενδοχώρας καθιστά εξαιρετικά δυσχερές το όλο εγχείρημα.

Τα μαθήματα που διδάσκονταν ήταν τέσσερα: Το αλφαβητάριο, το προσευχητάριο (συνήθως η Οκτώηχος ή το Συναξάρι), η αριθμητική και τα τούρκικα. Στη διακριτική ευχέρεια ή τις γνώσεις των δασκάλων ήταν το κατά πόσον θα διδάσκονταν οι μαθητές πατριδογνωσία ή ελληνική ιστορία.

Η αλήθεια είναι ότι το έργο των δασκάλων ήταν εξαιρετικά δύσκολο, καθώς δίδασκαν ελληνικά σε μαθητές που στο οικογενειακό τους περιβάλλον και εκτός σχολείου μιλούσαν τουρκικά.

Στα 1861 ιδρύεται στην Κωνσταντινούπολη ο «Ελληνικός Φιλολογικός Σύλλογος Κωνσταντινουπόλεως», ο οποίος προσπαθεί να συστήσει εκπαιδευτικούς μηχανισμούς έξω από τους θρησκευτικούς θεσμούς. Άμεσος στόχος του είναι «η διάδοσις των γραμμάτων εν γένει εις τους εν τω οθωμανικώ κράτει ορθοδόξους λαούς».

Από πολύ νωρίς εκφράζονται αμφιβολίες σχετικά με την απόδοση στους τουρκόφωνους μαθητές των πατριαρχικών προγραμμάτων, που ήταν κατάλληλα για ελληνόφωνους μαθητές. Γι αυτό και σε συνεργασία με την Κεντρική Εκπαιδευτική Επιτροπή του Πατριαρχείου, ο Ελληνικός Φιλολογικός Σύλλογος Κωνσταντινουπόλεως θα προχωρήσει στη σύνταξη μεθόδου για τους τουρκόφωνους Έλληνες.

Από τα μέσα του 19ου αιώνα, το εθνικό κέντρο, αθόρυβα αλλά σταθερά, προωθεί την εθνική αφύπνιση των Ελλήνων της Ανατολής, με την προσπάθεια αναβίωσης της ελληνικής γλώσσας σε περιοχές που για αιώνες έχει σιγήσει. Φτάνει στο σημείο να χρηματοδοτεί διδασκαλεία νηπιαγωγών, όπως αυτό στο μοναστήρι του Τιμίου Προδρόμου στο Ζιντζίντερε της Καισάρεια, που δημιουργήθηκε με τη συμβολή του Συλλόγου Μικρασιατών της Αθήνας η «Ανατολή». Και αυτό, γιατί «η ίδρυσης Νηπιαγωγείων είναι απαραίτητος εις τας κοινότητας της Μικράς Ασίας, διότι τα νήπια ευκόλως δύνανται να εθισθώσιν εις το διαλέγεσθαι ελληνιστί».

Η πνευματική αφύπνιση των Ελλήνων της Καππαδοκίας ήταν μια συλλογική προσπάθεια, που ξεκίνησε όμως από λίγους φωτισμένους ανθρώπους. Στην προσπάθεια αυτή για την πνευματική αναγέννηση σημαντικός ήταν ο ρόλος των λογίων, που όχι μόνο δίδαξαν αλλά με τη συγγραφική τους δραστηριότητα πρόφεραν πολλά στον ελληνισμό της Καππαδοκίας.

Στα σχολεία της Καππαδοκίας έμαθαν τα πρώτα τους γράμματα δάσκαλοι του γένους, μητροπολίτες, καθηγητές της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, λόγιοι και επιστήμονες που διακρίθηκαν και στην Ελλάδα, όπως ο ιστορικός και βουλευτής του οθωμανικού Κοινοβουλίου Παύλος Καρολίδης.

Ο δρ Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας και συγγραφέας του βιβλίου «Ρωμιοί της Καππαδοκίας».

Το Άρθρο δημοσιεύθηκε στον Ελεύθερο Τύπο της Κυριακής 21.08.16

Read more...

"Τα δρώμενα στο ΑΠΘ και η... διεθνής των μπαχαλάκηδων"

kathimerini

Τα “δρώμενα” στο ΑΠΘ και η “διεθνής των μπαχαλάκηδων”

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Ο τρόπος που η κυβέρνηση αντιμετώπισε, δια της μεθόδου της στρουθοκαμήλου, την δεκαήμερη κατάληψη του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης από τη «διεθνή των μπαχαλάκηδων» προσθέτει μια ακόμη μελανή σελίδα στη μαύρη βίβλο της στο χώρο της παιδείας.
Τα όσα απαράδεκτα συνέβαιναν στο μεγαλύτερο πανεπιστημιακό ίδρυμα της χώρας, δεν ήταν αρκετά ούτε για τον υπουργό Παιδείας ούτε για τον κατ’ ευφημισμόν Προστασίας του Πολίτη για να προβούν σε κάποια παρέμβαση. Παρέμειναν “ψύχραιμοι” παρατηρητές, κλείνοντας τα αυτιά στις αγωνιώδεις εκκλήσεις των πρυτανικών αρχών, του Δήμου Θεσσαλονίκης, των επαγγελματικών συλλόγων της πόλης.
Η συντεταγμένη πολιτεία προτίμησε προφανώς να πάει εσπευσμένα… διακοπές, δίνοντας το μήνυμα σε ορδές εγχώριων και εισαγόμενων “ψευδο-αλληλέγγυων” ότι εδώ νόμος είναι το γούστο του καθενός!
Κι αφού τελείωσαν όλα και μιας και δεν είχαμε γενικευμένες πυρπολήσεις κτιρίων, τραυματίες και νεκρούς, η κυβέρνηση εξέφρασε την ικανοποίησή της για το τέλος των «δρώμενων». Μάλιστα, όπως ακούσαμε εμβρόντητοι, ένοχοι ήμασταν όλοι οι υπόλοιποι που ζητούσαμε την παρουσία της πολιτείας, διότι υπερβάλλαμε.
Το αν ήμασταν, όμως, υπερβολικοί αποδεικνύεται από τις φωτογραφίες που είδαν το φως της δημοσιότητας από τους βανδαλισμένους χώρους του campus, οι οποίοι έχουν κυριολεκτικά δεινοπαθήσει από τις “καλλιτεχνικές παρεμβάσεις” των καταληψιών: Σπασμένες πόρτες, λερωμένοι τοίχοι και εικόνα καταστροφής. Μαζί βεβαίως με τις καταστροφές στο Δημαρχείο, στα λεωφορεία, και τα επεισόδια στην ΕΤ3, σε Έβρο και Ξάνθη.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι όσα συνέβησαν στο δεκαήμερο των, άγνωστο από πού χρηματοδοτούμενων, “no borders”, καταρρακώνουν το κύρος της εκπαίδευσης και αμαυρώνουν την εικόνα της Ελλάδας διεθνώς. Συνεχίζουμε, δυστυχώς, να πρωτοτυπούμε αρνητικά με ανάλογα φαινόμενα όπως όταν “κτίζονται” τα γραφεία καθηγητών, όταν διαλύονται βίαια εκδηλώσεις εντός των πανεπιστημίων, όταν στο όνομα του ασύλου συμβαίνουν τόσα “ων ουκ εστίν αριθμός”...
Επομένως, δεν κομίζουμε γλάυκας λέγοντας ότι το εκπαιδευτικό μας σύστημα νοσεί βαριά. Τούτο είναι πλέον κοινός τόπος ακόμη και στους απλούς πολίτες, που έχουν αντιληφθεί ότι κάτι πολύ σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας. Την ώρα που στις άλλες χώρες, ακόμη και τις γειτονικές μας, το εκπαιδευτικό τους σύστημα εξελίσσεται με απίστευτη ταχύτητα εμείς έχουμε στρέψει το πηδάλιο προς τα πίσω για να συναντήσουμε τη δεκαετία του …1980.
Οι μόνοι, ωστόσο, που δεν βλέπουν το πρόβλημα και τις αιτίες του είναι οι σημερινοί κυβερνώντες. Εθισμένοι στην πολιτική του “αγωνιστικού πεζοδρομίου”, που επιδόθηκαν επί δεκαετίες, υπερασπιζόμενοι την όποια αυθαιρεσία με το καπέλο του πολιτικού αιτήματος, συνεχίζουν και σήμερα από τη θέση της εξουσίας να παίζουν το ίδιο παιχνίδι. Η στάση τους, βέβαια, μπορεί και να εκπορεύεται από το γεγονός ότι καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δώσει “γη και ύδωρ” στους, άλλοτε μισητούς, δανειστές, και έχοντας χάσει κάθε αξιοπιστία από το πιο φανατικό αριστερό κοινό του, κλείνει τα μάτια σε διάφορες έκνομες ενέργειες για να κρατάει και την “πίσω πόρτα” ανοιχτή.
Σε κάθε περίπτωση, όμως, και η περίπτωση του ΑΠΘ αποδεικνύει ότι η διακυβέρνηση της χώρας βρίσκεται σε χέρια πολιτικών καιροσκόπων, που η παραμονή τους στην εξουσία προκαλεί τεράστια και διαχρονική ζημιά στον τόπο.

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι υπεύθυνος του Τομέα Παιδείας και Θρησκευμάτων της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης.

Το Άρθρο του Μάξιμου Χαρακόπουλου: "Τα δρώμενα στο ΑΠΘ και η... διεθνής των μπαχαλάκηδων" δημοσιεύθηκε στην "Καθημερινή" της 28.07.16

 

Read more...

"Το μεταναστευτικό θρυαλλίδα για την ΕΕ;"

eleftheria

 

Το μεταναστευτικό θρυαλλίδα για την ΕΕ;

του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Το ευρωπαϊκό οικοδόμημα έχει εισέλθει σε μια νέα ανησυχητική περίοδο, στην οποία οι βεβαιότητες που ίσχυαν έως πρόσφατα, φαίνεται ότι, πλέον εκλείπουν. Η παρατεταμένη οικονομική κρίση με την αύξηση των κοινωνικών ανισοτήτων συνδυάζεται με την διευρυνόμενη αμφισβήτηση του τρόπου λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το αποτέλεσμα του πρόσφατου δημοψηφίσματος στην Μ. Βρετανία αντανακλά αυτήν την πραγματικότητα.
Κοντά, όμως, σ’ αυτά, η ευρωπαϊκή συνοχή πλήττεται σοβαρά από την μεταναστευτική και προσφυγική κρίση. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι αυτή ήταν και η σημαντικότερη αιτία της επικράτησης του BREXIT. Αλλά και σε άλλα κράτη το μεταναστευτικό προκαλεί σοβαρές αναταράξεις καθώς ακραίες πολιτικές δυνάμεις με ξενοφοβική ρητορική ενισχύονται επικίνδυνα. Στη Γαλλία το «Εθνικό Μέτωπο» της Λεπέν καταγράφει υψηλά ποσοστά. Στην Αυστρία ο ακροδεξιός υποψήφιος πρόεδρος θα έχει μια δεύτερη ευκαιρία να διεκδικήσει το χρίσμα στις εκλογές του Οκτωβρίου, μετά την ακύρωση της πρόσφατης αναμέτρησης στην οποία έχασε για μόλις 30 χιλ ψήφους. Σε παραδοσιακά ανεκτικές και δημοκρατικές χώρες, όπως η Ολλανδία ή οι σκανδιναβικές, η άκρα δεξιά έχει αποκτήσει ένα τεράστιο κοινό. Ακόμη και στην Γερμανία η AfD πήρε πολύ υψηλά ποσοστά στις πρόσφατες εκλογές σε διάφορα γερμανικά κρατίδια. Στην κεντρική και νοτιοανατολική Ευρώπη η αντιμεταναστευτική πολιτική είναι σχεδόν επίσημη, όπως φάνηκε και με την ύψωση των συνοριακών φραχτών –μάλιστα στις 2 Οκτωβρίου ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας έχει εξαγγείλει σχετικό δημοψήφισμα για τη μη μετεγκατάσταση μεταναστών από την Ελλάδα και την Ιταλία. Όσο για την χώρα μας, οι δεκάδες χιλιάδες εγκλωβισμένοι πρόσφυγες και μετανάστες στα hotspots δημιουργούν μια εκρηκτική κατάσταση, ενώ και η συμφωνία της Ε.Ε. με την Τουρκία κρέμεται κυριολεκτικά από μια τρίχα…
Η νέα οξυμένη περίοδος που εισήλθε το μεταναστευτικό έχει την αφετηρία της στην «αραβική άνοιξη», η οποία άνοιξε και το κουτί της Πανδώρας. Ο πόλεμος στη Συρία, και στη Λιβύη προκάλεσε τη μαζική έξοδο των προσφύγων που ενώθηκαν με τα καραβάνια των μεταναστών, από περιοχές με δημογραφική έξαρση και μεγάλη φτώχεια.
Όπως μου δόθηκε η δυνατότητα να πω και στη Διακοινοβουλευτική Συνέλευση της Ορθοδοξίας που έγινε στη Θεσσαλονίκη την προηγούμενη εβδομάδα, η Ευρώπη ανακάλυψε ξαφνικά πόσο κοντά βρίσκεται στις εστίες των συγκρούσεων. Το γεγονός αυτό προκάλεσε ένα βαθύ διχασμό και τη δημιουργία δύο στρατοπέδων. Το ένα βλέπει στους μετανάστες το νέο αίμα που θα αναζωογονήσει την γερασμένη Ευρώπη, ενώ το άλλο αντικρίζει με τρόμο τις στρατιές των νεοφερμένων, που τους συνδέει με την αύξηση της ανεργίας, της εγκληματικότητας και της τρομοκρατίας.
Ποια λοιπόν, πρέπει να είναι η δική μας η στάση, η εδρασμένη στην Ορθόδοξη πίστη μας και στις παραδόσεις μας; Θεωρώ ότι ως Ορθόδοξοι, ως άνθρωποι που αναγνωρίζουμε στην Αγάπη τον στύλο της πίστεώς μας, και μάλιστα την Αγάπη που δεν διαχωρίζει-όπως είπε και ο Απόστολος των Εθνών «οὐκ ἔνι ᾿Ιουδαῖος οὐδὲ ῞Ελλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ· πάντες γὰρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ». (Προς Γαλάτ. 3,28)-οφείλουμε να αρθούμε υπεράνω των συγκυριών και να προσεγγίσουμε το πρόβλημα στην ανθρώπινη διάστασή του.
Ταυτόχρονα, όμως, πρέπει να επιλύσουμε το πρόβλημα κι όχι απλώς να το διαχειριστούμε έως ότου γίνει ανεξέλεγκτο. Αυτό προϋποθέτει ότι πρέπει να ιάσουμε τις αιτίες του προβλήματος στην πηγή του. Δηλαδή, να συμβάλλουμε στην επίτευξη της ειρήνης στα πολεμικά μέτωπα στη Συρία, στο Ιράκ, στη Λιβύη και στο Αφγανιστάν. Αλλά και για την επόμενη ημέρα, απαιτείται η γρήγορη ανοικοδόμηση των κατεστραμμένων χωρών που θα επιτρέψει όχι μόνον την ανακοπή των μεταναστευτικών εκροών αλλά και την επιστροφή των προσφύγων που έχουν εκπατρισθεί. Δι’ αυτού του τρόπου, θα γίνει δυνατή και η παραμονή των εναπομεινάντων χριστιανών στο λίκνο της χριστιανοσύνης, στην Μέση Ανατολή, όπου βρίσκονται υπό την δαμόκλειο σπάθη της φυσικής τους εξόντωσης.
Είναι εύλογο ότι η επίτευξη αυτών των στόχων προϋποθέτει μια παγκόσμια κινητοποίηση και έναν καθολικό συντονισμό. Σε αυτή την προσπάθεια οι Ορθόδοξοι λαοί είναι βέβαιο ότι μπορούν να προσφέρουν ουσιαστικές υπηρεσίες, εφόσον κινητοποιηθούν από κοινού. Η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος, που έλαβε πρόσφατα χώρα στην Κρήτη, παρά τα όποια προβλήματα αντιμετώπισε, δείχνει την οδό της ενότητας που χρειαζόμαστε ώστε να απαντήσουμε στις προκλήσεις των καιρών, και μεταξύ αυτών και στο μεταναστευτικό ζήτημα.

 Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Υπεύθυνος του Τομέα Παιδείας και Θρησκευμάτων της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης.

Το άρθρο του Μ. Χαρακόπουλου δημοσιεύθηκε στην "Ελευθερία" της Κυριακής 17/7/2016

Read more...

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου στην "Ύπαιθρο": "Ο δρόμος δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα…"

ΥΠΑΙΘΡΟΣ

Ο δρόμος δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Ο Συνεργατισμός στην πατρίδα μας έχει μια μακρά παράδοση, η οποία γεννήθηκε στους κόλπους του ελληνικού κοινοτισμού, όπως το λαμπρό παράδειγμα των Αμπελακίων. Τον 20ο αιώνα έλαβε χώρα μια συστηματική προσπάθεια για την ανάπτυξή του από φωτεινές προσωπικότητες, όπως ο Αλέξανδρος Μπαλτατζής. Το εγχείρημα είχε πλούσιους καρπούς που ενίσχυσαν την ελληνική οικονομία σε δύσκολες εποχές. Τις προηγούμενες δεκαετίες, οι συνεταιριστικές πρωτοβουλίες αυξήθηκαν σημαντικά, συνεπικουρούμενες από τις ευρωπαϊκές ενισχύσεις. Ωστόσο, ο συνεταιριστικός τομέας εκδήλωσε σοβαρές παθογένειες που σχετίζονταν με αντιπαραγωγικές δραστηριότητες και τη στενή διασύνδεσή του με το κράτος. Το αποτέλεσμα ήταν η συρρίκνωσή και η απαξίωσή του, τουλάχιστον σε κάποιες συνιστώσες του.
Η πρωτόγνωρη, όμως, οικονομική κρίση και η ανάγκη για την ανόρθωση του πρωτογενούς τομέα, ανέδειξαν ως ζήτημα προτεραιότητας τον στόχο της ανασυγκρότηση του συνεργατισμού. Προϋπόθεση γι’ αυτό ήταν να μπει τέλος σε πρακτικές του παρελθόντος, όπως ο κρατικοδίαιτος αγροτοσυνδικαλισμός-συνεργατισμός κι η διαχείριση των επιχορηγήσεων που αποτελούν αντικείμενο έρευνας από τον οικονομικό εισαγγελέα.
Χρειαζόμαστε ουσιαστικά κίνητρα για την ανάπτυξη ενός υγιούς και δυναμικού συνεταιριστικού κινήματος, που θα βασίζεται πρωτίστως στην ποιότητα, την καινοτομία και την εξωστρέφεια. Ο δρόμος δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Η προσαρμογή στα νέα δεδομένα θα είναι δύσκολη. Ωστόσο είναι μονόδρομος τόσο για την υγιή ανάπτυξη όσο και για την αναγέννηση της πρωτογενούς παραγωγής και της ελληνικής περιφέρειας εν γένει.

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, πρώην αναπληρωτής υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης.

Το αρθρο δημοσιευθηκε στην εβδομαδιαια εφημεριδα ''Υπαιθρος'' την 1/7/2016

 

Read more...