Χρησιμοποιούμε τα cookies στην ιστοσελίδα μας, σύμφωνα με την Οδηγία 2009/136/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Μάξιμος Χαρακόπουλος | Νέα Δημοκρατία - ΚΑΤΕΥΟΔΙΟ ΣΤΟΝ ΚΩΣΤΗ ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟ Το συνώνυμο του ήθους…
Menu
A+ A A-

estia

ΚΑΤΕΥΟΔΙΟ ΣΤΟΝ ΚΩΣΤΗ ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟ

Το συνώνυμο του ήθους…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Τον γνώρισα ως φοιτητής όταν διέσχιζε τη δική του πολιτική έρημο. Κι, όμως, ακόμη και τότε δεν ενέδωσε στον πειρασμό να χαϊδέψει αυτιά, να απαρνηθεί τον κώδικα ηθικής που κανοναρχούσε όλη του τη ζωή για να επιβιώσει πολιτικά. Ο Κωστής Στεφανόπουλος, που πλέον πέρασε στην ιστορία, υπήρξε πρότυπο ακέραιου πολιτικού ανδρός με συνέπεια σε αρχές και αξίες. Ανήκε σε εκείνους, τους λίγους, πολιτικούς που οι λόγοι του, οι ηθικές αξίες που υπερασπίζονταν έβρισκαν εφαρμογή στον τρόπο της ζωής του. Έως πρόσφατα έβλεπα ξεφτισμένο από το χρόνο το σύνθημα στον τοίχο του «πιλοποιείου Πουλόπουλου» στο Θησείο «Κωστής Στεφανόπουλος-Ήθος». Το όνομά του συνώνυμο με το ήθος και την εντιμότητα. Η απόφασή του να επιστρέψει το ποσό της κρατικής χρηματοδότησης που δεν χρησιμοποιήθηκε από το κόμμα του μετά την αναστολή λειτουργίας του ξενίζει και μοιάζει ακατανόητη σε μιαν Ελλάδα που είχε μάθει στα θαλασσοδάνεια. Όπως ακατανόητη ήταν για αναλυτές μεγάλων ΜΜΕ η επίκληση του ήθους του ανδρός όταν προτάθηκε για τη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας. Το ήθος, η εντιμότητα, η ακεραιότητα πρέπει να είναι αυτονόητα για κάθε πολιτικό άνδρα ήταν η κριτική όσων επιχείρησαν τότε να τον… κοντύνουν. Ήταν τα ίδια που αφιέρωναν σαλόνια σε Τσοχατζόπουλους. Το μιντιακό σύστημα έδειχνε να μην ξεχνά το γεγονός ότι μόνος αυτός το 1989 δεν ψήφισε την παραχώρηση των προσωρινών αδειών στα κανάλια της ιδιωτικής τηλεόρασης.
Στην πολιτική του διαδρομή συνάντησε πολλές φορές τη συκοφαντία και τη διαβολή. Ακόμη και τη χλεύη. Δεν έχασε όμως ποτέ την φλόγα του πάθους για τα πιστεύω του ούτε έπεσε στο επίπεδο των πολιτικών του αντιπάλων απαντώντας τους στη γλώσσα που καταλάβαιναν. Αναρωτιέμαι πολλές φορές από τι μέταλλο ήταν φτιαγμένοι πολιτικοί όπως ο Στεφανόπουλος που παρέμεναν προσηλωμένοι στο καθήκον τους, στην έννοια του χρέους όπως το αντιλαμβάνονταν, χωρίς να κάμπτεται το ηθικό τους από χτυπήματα κάτω από τη ζώνη ή πισώπλατα μαχαιρώματα.
Για τον Στεφανόπουλο αξία είχε το είναι και όχι το φαίνεσθε! Αυθεντικός άνθρωπος, απεχθάνονταν τους δήθεν, ενώ θεωρούνταν δύσκολος στην πολιτική, όπως την εννοούν πολλοί σήμερα, γιατί παρέμενε σταθερός στις ιδέες του. Ωστόσο, ήταν από τους πρώτους που μίλησαν για την ανάγκη εθνικής συνεννόησης και επιδίωξης της συναίνεσης μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων όταν η οξύτητα των πολιτικών παθών χτύπαγε κόκκινο!
Ξεχώριζε για τη ρητορική του δεινότητα και την ποιότητα του λόγου του, αποτέλεσμα της ευρείας παιδείας που έλαβε. Αρκεί σήμερα να παρακολουθήσει κανείς μια οποιαδήποτε συζήτηση στη βουλή για να αντιληφθεί την απόσταση που χωρίζει το πολιτικό προσωπικό της χώρας από αναστήματα όπως αυτό του Στεφανόπουλου. Η γλωσσική πενία ημιμαθών πολιτικών τους οδηγεί σε ατάκες αντί επιχειρημάτων που αρκούν ίσα για τα δελτία των 8.
Απλός και καταδεκτικός προς όλους αγαπήθηκε όσο κανείς άλλος Πρόεδρος Δημοκρατίας έως σήμερα. Γνήσιος πατριώτης, ο μεγάλος Αχαιός πολιτικός, δίδαξε εθνική αξιοπρέπεια με την προς Κλίντον ομιλία του κατά την επίσημη επίσκεψη του προέδρου των ΗΠΑ στην Αθήνα. Ο άδολος πατριωτισμός του καταγράφεται ιδιαίτερα στις συγκινητικές, έως δακρύων, ομιλίες του στους ξεχασμένους Έλληνες της Βορείου Ηπείρου κατά την επίσκεψή του στα χωριά της ομογένειας, αλλά και στους πολιτικούς πρόσφυγες -και άλλοτε ιδεολογικούς του αντιπάλους- στο χωριό Μπελογιάννης στην Ουγγαρία.
«Ου παραμένει ο πλούτος ου συνοδεύει η δόξα» ψάλλει ο δεσπότης της Πάτρας που ήρθε στο Ψυχικό από τη γενέτειρα του προέδρου για την εξόδιο ακολουθία. Για μεν τον πλούτο, ο Στεφανόπουλος ακολούθησε το παράδειγμα ανιδιοτέλειας του Πλαστήρα. Ήταν ολιγαρκής και αξιοπρεπής. Άλλωστε, περιουσία στην πολιτική κάνει κανείς μόνο… αν βάλει το δάχτυλο στο μέλι. Η δόξα, όμως, της αναγνώρισης από τον απλό λαό –και όχι από τα τζάκια με τα οποία ποτέ δεν έδειχνε να νιώθει άνετα- σίγουρα τον συνοδεύει στην καταγραφή της ιστορίας. Γιατί ο Κωστής Στεφανόπουλος ήταν από τη στόφα εκείνων των πολιτικών που δεν αναμένουν αίγλη από την καρέκλα, αλλά οι ίδιοι προσδίδουν αξία σε αυτή!
Καλό ταξίδι Πρόεδρε…

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Αναπληρωτής Τομεάρχης Εσωτερικών (για θέματα Προστασίας του Πολίτη) της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην ''ΕΣΤΙΑ'' το Σάββατο 26 Νοεμβρίου 2016

 

 

Μάξιμος Χαρακόπουλος με Κωστή Στεφανόπουλο 1

 

Μάξιμος Χαρακόπουλος με Κωστή Στεφανόπουλο 2

Φωτογραφίες:
1. Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος ως φοιτητής με τον Κωστή Στεφανόπουλο 
2. Στο προεδρικό μέγαρο κατά την πρώτη θητεία Στεφανόπουλου


 

eleytheros typos kyriakis full

Το μελαγχολικό χαμόγελο…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

«Ομιλείτε περί πραγμάτων, σπανίως περί προσώπων και ουδέποτε δια τον εαυτόν σας». Η παραίνεσή του, στην πρώτη μου συνάντηση μαζί του στα φοιτητικά μου χρόνια, παραμένει χαραγμένη στη μνήμη μου, όπως και η εικόνα του ανδρός με τη σπινθηροβόλο ματιά και το γοργό βηματισμό, που σημειολογικά παρέπεμπε στην ανάγκη ως χώρα και ως κοινωνία να επιταχύνουμε το βήμα μας. Την παραίνεση αυτή προσπάθησα να την τηρήσω, όχι πάντα με επιτυχία. Και όποτε απήντησα σε προσωπικό τόνο σε επιθέσεις, γρήγορα, όταν καταλάγιαζε η αίσθηση αδικίας που ένιωθα, κατανοούσα ακόμη περισσότερο το δίκιο της παραίνεσης του Κωστή Στεφανόπουλου.
Το αίτημα επανασύνδεσης της Πολιτική με την Ηθική ήταν εκείνο που εξέπεμπε τόσο με τον λόγο του όσο κυρίως με αυτή την ίδια την πολιτική του διαδρομή και τον τρόπο της ζωής του. Και ήταν αυτό που με παρακίνησε να τον γνωρίσω την εποχή που διέσχιζε τη δική του πολιτική έρημο και εντέλει να ασχοληθώ με τα κοινά.
Ήταν η εποχή της έντονης πόλωσης και έξαρσης των πολιτικών παθών. Με το σκάνδαλο Κοσκωτά να δίνει τον πολιτικό τόνο και την πολιτική αντιπαράθεση να κινείται στον αστερισμό άσπρο-μαύρο, κάθε διαφορετική φωνή συνθλίβονταν στις συμπληγάδες της πόλωσης. Θα μπορούσε να κάνει εκπτώσεις στις αρχές και τα πιστεύω του, να λαϊκίσει, να χαϊδέψει αυτιά για να επιβιώσει πολιτικά. Μα τότε θα έπαυε να είναι ο Κωστής Στεφανόπουλος, το συνώνυμο του ήθους και της εντιμότητας, ο πολιτικός της ευπρέπειας και ανιδιοτέλειας που σφράγισε τη διαχρονική του διαδρομή.
Πορεύτηκε με σεμνότητα και αξιοπρέπεια σε όλη του τη ζωή και υπέμεινε με παροιμιώδη υπομονή και καρτερία άδικες επιθέσεις πολιτικών αντιπάλων, συκοφαντίες και διαβολές. Πολλές φορές δεν απάντησε πληρώνοντας βαρύ πολιτικό κόστος. Την απάντηση έδωσε η ίδια η ζωή διαψεύδοντας τους σκευωρούς και συκοφάντες. Ο Στεφανόπουλος, δυστυχώς, ανήκε σε μια κατηγορία πολιτικών που εκλείπει. Που στην ιεράρχησή τους πάντα προεξήρχε το εθνικό συμφέρον του κομματικού, πόσο δε μάλλον του προσωπικού. 
Φιλελεύθερος δημοκράτης ήταν εκείνος που πρόσθεσε το χαρακτηρισμό “κοινωνικός” πριν το φιλελευθερισμό, υπογραμμίζοντας την ανάγκη από τη δίκαιη φορολόγηση του πλούτου της επιχειρηματικής δράσης να υπάρχει κοινωνική πολιτική υπέρ των αδυνάτων. 
Σεβάστηκε πάντα την ετυμηγορία του λαού και οι αποτυχίες του –τρεις φορές απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής Αχαΐας πριν τη δικτατορία- δεν τον πτόησαν ούτε τον οδήγησαν σε εκπτώσεις αρχών. Δεν επέτρεψε ποτέ στον εαυτό του να εκδηλώσει την πικρία του ακόμη και όταν ανέστειλε τη λειτουργία του κόμματός του και επέστρεφε την κρατική επιχορήγηση που δεν ξόδεψε. 
Αν εξ όνυχος κρίνεις τον λέοντα, το ήθος του πολιτικού δεν κρίνεται μόνο κατά την άσκηση της εξουσίας αλλά και από τον τρόπο που αντιμετωπίζει την αποτυχία. Και ίσως, όποιος δεν έχει βιώσει την αποτυχία ενδίδει πιο εύκολα στον πειρασμό της αλαζονείας. Ο Στεφανόπουλος πορεύτηκε με σεμνότητα και ταπεινότητα, σταθερός πάντα στις αξίες –κάποιοι τις είπαν συντηρητικές- που κανοναρχούσαν τη ζωή του. 
Το τέλος της διαδρομής του στην πολιτική του έρημο τον οδήγησε στη δική του γη Χαναάν, τη γη της Επαγγελίας, την προεδρία τη Δημοκρατίας. Η θητεία του υποδειγματική. Αναδείχθηκε πραγματικό σύμβολο ενότητας του ελληνικού λαού και αγαπήθηκε όσο κανείς άλλος Πρόεδρος. Έφτασε στις εσχατιές του κόσμου, όπου υπάρχει ελληνική παρουσία. Όλοι μνημονεύουν την προς Κλίντον ομιλία του ενώπιων του Προέδρου των ΗΠΑ κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα. Πράγματι, θα σταθεί σε αυτήν ο ιστορικός του μέλλοντος, ως μάθημα αξιοπρέπειας ενός μικρού έθνους απέναντι σε μια υπερδύναμη. Προσωπικά με άγγιξαν περισσότερο δυο ομιλίες του –πάντα από στήθους. Η πρώτη, που είναι δείγμα του φλογερού του πατριωτισμού, απευθύνθηκε προς τους Βορειοηπειρώτες αδελφούς μας, που η μοίρα έγραψε να είναι εκτός του εθνικού κορμού, κατά την επίσκεψή του στα χωριά της μαρτυρικής ομογένειας. Η δεύτερη ομιλία, που ξεχωρίζω και ως τελευταία πράξη εθνικής συμφιλίωσης, είναι προς τους πολιτικούς πρόσφυγες στο χωριό Μπελογιάννης που ίδρυσαν στην Ουγγαρία μετά τον εμφύλιο. 
Τελευταία τον είδα στην παρουσίαση της βιογραφίας του στην Παλαιά βουλή από την Νίτσα Λουλέ “Ο μοναχικός Πρόεδρος”. Ο χρόνος είχε βαρύνει επάνω του και δεν κατέβαινε πια στο γραφείο στη Βαλαωρίτου, όπου κάθε φορά που με δέχονταν είχα την ευκαιρία να απολαύσω τη συνομιλία μαζί του. Θα θυμούμαι πάντοτε εκείνο το μελαγχολικό χαμόγελο στην Παλαιά βουλή, στην τελευταία δημόσια εμφάνισή του με το οποίο θαρρείς μας αποχαιρετούσε…

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Αναπληρωτής Τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, αρμόδιος για θέματα Προστασίας του πολίτη, βουλευτής Λαρίσης.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στον "Ελεύθερο Τύπο" της Κυριακής 4/12/16

 

 

 

 

back to top