Menu
A+ A A-

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: «Το μεταναστευτικό εν δυνάμει απειλή για την ανοιχτή κοινωνία»

thepresident

ΜΑΞΙΜΟΣ ΜΠΛΕ

Το μεταναστευτικό εν δυνάμει απειλή για την ανοιχτή κοινωνία

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Τα πρόσφατα δραματικά γεγονότα στην Μόρια αποδεικνύουν ότι, δυστυχώς, το μεταναστευτικό ήλθε για να μείνει. Τουλάχιστον, όσο δεν λαμβάνονται οι απαραίτητες αποφάσεις, κυρίως από τους Ευρωπαίους εταίρους μας. Γιατί η αλληλεγγύη δεν μπορεί να χρησιμοποιείται μόνον σαν ένα ωραίο σύνθημα, την ώρα που στην πράξη επικρατεί ο πιο στενόκαρδος ωφελιμισμός. Σε καμία περίπτωση δεν συνάδει με τις βασικές ευρωπαϊκές αρχές η άρνηση όσων τους ζητούμε να αναλάβουν μερικές εκατοντάδες ή έστω δεκάδες ασυνόδευτα παιδιά.
Πριν λίγες εβδομάδες ευρισκόμενος σε επίσημη αποστολή στην Πράγα, σε γεύμα εργασίας στη Γερουσία της Τσεχίας, προσπαθώντας να τους πείσω για την ανάγκη αλληλεγγύης στη Ελλάδα, τους θύμισα ότι και το 1453 τα χριστιανικά έθνη της Ευρώπης αδιαφόρησαν για την άλωση της Κωνσταντινούπολης. Τις συνέπειές της αντελήφθησαν λίγες δεκαετίες αργότερα όταν ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής έφτασε με τις τουρκικές ορδές στα κράσπεδα της Βιέννης.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το μεταναστευτικό έχει επιδράσει καταλυτικά στα πολιτικά πράγματα της ΕΕ. Το οδυνηρό BREXIT, η άνοδος ακραίων πολιτικών σχηματισμών σε όλη την γηραιά ήπειρο, η δημιουργία ατμόσφαιρας που παραπέμπει στον μεσοπόλεμο, σε μεγάλο βαθμό έχουν τις ρίζες τους σε αυτό το ζήτημα. Δυστυχώς, όμως, για πολλά χρόνια οι ιθύνοντες είχαν την τάση να το υποβαθμίζουν, ή ακόμη χειρότερα να κουνούν το δάκτυλο σε όσους αντιδρούσαν, εν ονόματι της πολιτικής ορθότητας. Τα προβλήματα, ωστόσο, δεν λύνονται κρύβοντάς τα κάτω από το χαλί, ούτε αν τα ντύνουμε με βολικές και ωραιοποιημένες ιδεοληψίες.
Ειδικά στην Ελλάδα, ο δημόσιος λόγος είχε κατακλυστεί από τέτοιου είδους παράξενες έως παράλογες και, σίγουρα, επικίνδυνες αντιλήψεις, όπως ότι η θάλασσα δεν έχει σύνορα, ότι τα σύνορα πρέπει να είναι ανοιχτά, ότι όλοι πρέπει να παίρνουν άσυλο και άλλα τινά. Αυτές οι απόψεις έφθασαν να γίνουν κυβερνητική πολιτική επί ΣΥΡΙΖΑ, και να αφήσουν μια βαριά κληρονομιά που καλείται να διαχειριστεί η Νέα Δημοκρατία.
Και πράγματι, αν εξαιρέσουμε την όξυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων, το μεταναστευτικό είναι το σημαντικότερο πρόβλημα που έχει να αντιμετωπίσει η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Κι αυτό αποτυπώνεται και στις σφυγμομετρήσεις της κοινής γνώμης. Οι πολίτες αγωνιούν μήπως η Ελλάδα καταλήξει να μετατραπεί σε ένα είδος μόνιμης νήσου Έλις για την ευρωπαϊκή ήπειρο, απ’ όπου όμως οι μετανάστες που θα εγκλωβίζονται δεν θα έχουν καμία ελπίδα να ζήσουν στην γη της επαγγελίας.
Εδώ που φθάσαμε δεν υπάρχει ούτε χρόνος ούτε δικαιολογία για καθυστέρηση. Ούτε έχουμε την πολυτέλεια να αναμένουμε στροφή από την Ευρώπη ή την καλή προαίρεση του Ερντογάν να κλείσει τις «κάνουλες». Μόνοι μας πρέπει να πάρουμε κρίσιμες και επώδυνες αποφάσεις. Ήδη από την κυβέρνηση ανακοινώθηκε μια δέσμη μέτρων, που πρέπει να υλοποιηθούν άμεσα: τα κλειστά κέντρα, η ενίσχυση των χερσαίων συνόρων στον Έβρο, η επιτάχυνση της διαδικασίας εξέτασης ασύλου και της διαδικασίας επιστροφών, το ξεκαθάρισμα των ΜΚΟ με τον ύποπτο ρόλο, ο πλωτός φράχτης. Όλ’ αυτά αν γίνουν γρήγορα και συντονισμένα μπορούν να στείλουν το μήνυμα ότι η Ελλάδα δεν είναι ξέφραγο αμπέλι, κι αυτό είναι μια καλή αρχή.
Σε κάθε περίπτωση, όσο η Ευρώπη δεν αντιμετωπίζει ενιαία και αποτελεσματικά το μεταναστευτικό, τόσο θα υπονομεύονται τα θεμέλια του ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Η ανεξέλεγκτη μετανάστευση πληθυσμών που δεν ασπάζονται τις ευρωπαϊκές αξίες είναι εν δυνάμει απειλή για την ανοιχτή κοινωνία του δυτικού τρόπου ζωής. Ας ελπίσουμε ότι η ευρωπαϊκή απάντηση θα έρθει πριν να είναι αργά...

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής.

Το άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: «Το μεταναστευτικό εν δυνάμει απειλή για την ανοιχτή κοινωνία» δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα https://www.thepresident.gr/ την Τρίτη 11 Φεβρουαρίου 2020

 

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: "Το… μετέωρο βήμα διεθνοποίησης της ποντιακής Γενοκτονίας"

pontos news

Μάξιμος Αρχαία

Το… μετέωρο βήμα διεθνοποίησης της ποντιακής Γενοκτονίας

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Τα ακούσματα των παιδικών μας χρόνων και τα προσωπικά μας βιώματα διαμορφώνουν τον χαρακτήρα μας. Μεγάλωσα σε ένα προσφυγικό χωριό ακούγοντας αντί για παραμύθια ιστορίες των προσφύγων για τη ζωή στην «πατρίδα», τον ξεριζωμό και τις δυσκολίες ενσωμάτωσής τους στην Ελλάδα. Αργότερα, όταν βρέθηκα στην Πόλη ως φοιτητής, γνώρισα «έναν από εσάς», όπως μου τον παρουσίασαν Τούρκοι συγκάτοικοι στην φοιτητική εστία. Η έκπληξή μου ήταν μεγάλη όταν μου μίλησε ποντιακά. Ήταν από τη Ριζούντα του Πόντου, από αυτούς που έμειναν στην ανταλλαγή του ’24 και ακόμη και σήμερα εθνικιστές της γείτονος αμφισβητούν την «καθαρή τουρκική τους συνείδηση», όπως είδαμε πρόσφατα από δήμαρχο των μικρασιατικών παραλίων του κόμματος Ερντογάν, που κάλεσε μια Τραπεζούντια να ρωτήσει τους παλιότερους για να μάθει πότε έγιναν μουσουλμάνοι στον Πόντο! Ανάλογη συγκίνηση δοκίμασα όταν στο Μισθί της Καππαδοκίας, σε ένα από τα προσκυνήματά μας με τον Οικουμενικό Πατριάρχη, ένας εργάτης στα έργα ανακαίνισης της επιβλητικής εκκλησίας του Αγίου Βασιλείου με ρώτησε στα ποντιακά γιατί στο δάπεδο του ναού δεξιά και αριστερά δεν υπήρχαν πλάκες. Όταν προσπάθησα να του εξηγήσω ότι εκεί ήταν τα στασίδια, μου απάντησε «α, τα σκαμνία!».
Τα θυμήθηκα όλα αυτά με αφορμή το… μετέωρο βήμα της έκδοσης του τόμου της βουλής για τη Γενοκτονία των Ποντίων. Για δεκαετίες το ζήτημα της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και ευρύτερα της Μικρασίας παρέμενε στο περιθώριο του δημόσιου λόγου της χώρας. Είτε λόγω της απροθυμίας να σκαλίσουμε «οικεία κακά», είτε, το πιθανότερο να μην αναμοχλεύσουμε και άλλους σοβαρούς λόγους αντιπαράθεσης με την Τουρκία, οι τραγικές αυτές σελίδες του μείζονος ελληνισμού ήταν εκτός πολιτικής «ύλης».
Ωστόσο, χάρις στην επιμονή μελετητών του ζητήματος που διαρκώς έφερναν νέα ντοκουμέντα για τη Γενοκτονία, όπως ο κορυφαίος Πολυχρόνης Ενεπεκίδης, και την πίεση της δεύτερης και τρίτης γενιάς προσφύγων, φθάσαμε στις 24 Φεβρουαρίου του 1994 να γίνει το πρώτο, αποφασιστικό βήμα. Η ελληνική βουλή ομοφώνως ανακήρυξε την 19η Μαΐου ως «Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στον Μικρασιατικό Πόντο». Λίγα χρόνια αργότερα, το 1998, πάλι με ομοφωνία η Βουλή ανακηρύσσει την 14η Σεπτεμβρίου ως «Ημέρα εθνικής μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το τουρκικό κράτος».
Στο διάστημα που μεσολάβησε έως σήμερα, έγιναν προσπάθειες το ζήτημα να διεθνοποιηθεί και να αναγνωριστεί από τη διεθνή κοινότητα η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, ώστε επιτέλους ο θύτης να αναγκαστεί να ζητήσει συγγνώμη, ως πράξη ιστορικής δικαιοσύνης προς τα θύματα των θηριωδιών της περιόδου 1914-1923, αλλά και ως τείχος αποτροπής σε επανάληψη τέτοιων φρικαλέων πρακτικών. Παρά την ισχνή προώθηση του αιτήματος εκ μέρους του ελληνικού κράτους, πάντα υπό ένα φοβικό σύνδρομο αλλά και των τουρκικών αντιδράσεων που ενέχουν και γεωστρατηγική και οικονομική διάσταση, υπήρξαν αναγνωρίσεις της Γενοκτονίας των Ποντίων από την Κύπρο, την Αρμενία, τη Σουηδία, την Ολλανδία, πολιτείες των ΗΠΑ, πόλεις του Καναδά και της Αυστραλίας, ως αποτέλεσμα της δράσης των εκεί ομογενειακών ποντιακών οργανώσεων.
Στην πορεία του χρόνου άρχισε να ωριμάζει η ιδέα για την αναφορά σε ενιαία Γενοκτονία όλων των χριστιανών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και στη συνέχεια της Τουρκικής Δημοκρατίας -Ελλήνων του Πόντου και της Ιωνίας, Αρμενίων και Ασσυρίων- άποψη που εισηγηθήκαμε 7 βουλευτές με τον Στέλιο Παπαθεμελή το 2006 αλλά, δυστυχώς, τότε δεν υιοθετήθηκε. Ωστόσο, αυτή η άποψη, που έως και πρόσφατα εξορκιζόταν από διαφόρους, ακόμη και ντόπιους οπαδούς του «συνωστισμού» της προκυμαίας της Σμύρνης, κερδίζει έδαφος διεθνώς. Αυτό αποδεικνύει και το βιβλίο που κυκλοφορεί αυτές τις ημέρες στα ελληνικά των Μπένυ Μόρις και Ντορ Ζεβί με τίτλο «Η 30ετής γενοκτονία - Η καταστροφή των χριστιανικών μειονοτήτων της Τουρκίας 1894-1924».
Η αναζήτηση των πραγματικών γεγονότων και η ανάδειξή τους είχε απασχολήσει και την ελληνική βουλή που, μετά την απόφαση του 1994, είχε αναθέσει σε έναν από τους καλύτερους μελετητές της ιστορίας του ποντιακού ελληνισμού, τον πανεπιστημιακό καθηγητή Κωνσταντίνο Φωτιάδη, το έργο της συγγραφής ενός τόμου που θα τεκμηριώνει με αδιάσειστα ντοκουμέντα την Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Το έργο αυτό ολοκληρώθηκε και εκδόθηκε το 2004, ενώ έγινε και η μετάφρασή του σε έξι γλώσσες, ακριβώς για να ενημερωθούν ξένα κοινοβούλια, διπλωματικές υπηρεσίες, πανεπιστημιακά ιδρύματα, ερευνητικά κέντρα, και γενικώς η διεθνής κοινή γνώμη. Να σημειωθεί ότι τα δικαιώματα του έργου και των μεταφράσεών του παραχωρήθηκαν εφ' όρου ζωής στη Βουλή των Ελλήνων.
Δυστυχώς, όμως, στη συνέχεια το βήμα έμεινε… μετέωρο. Ενώ τα αντίτυπα εξαντλήθηκαν, δεν υπήρξε καμία επανέκδοση του έργου στα ελληνικά, και κυρίως καμία έκδοση στις γλώσσες στις οποίες μεταφράστηκε. Εστιάζοντας στην εκστρατεία διεθνοποίησης της Γενοκτονίας εκ μέρους της εθνικής αντιπροσωπείας, 114 βουλευτές από όλες τις πτέρυγες της Βουλής, τον Δεκέμβριο του 2010, ζητήσαμε με επιστολή από τον Πρόεδρο της Βουλής την άμεση επανέκδοση του τόμου, καθώς και των μεταφράσεών του στα αγγλικά και στα ρωσικά και την αποστολή του προς τα κοινοβούλια όλου του κόσμου. Την επιστολή ενεχείρισα ο ίδιος στον τότε πρόεδρο της Βουλής Φίλιππο Πετσάλνικο άνευ, όμως, αποτελέσματος.
Έκτοτε, πέρασαν ακόμη 8 έτη, στα οποία συνέβησαν πολλά και κυρίως, η αύξηση της τουρκικής επιθετικότητας και η εκδήλωση του απειλητικού αναθεωρητισμού της Άγκυρας. Θεωρώντας, λοιπόν, αδήριτη την ανάγκη επανέκδοσης του βιβλίου αποταθήκαμε αυτή τη φορά στον νυν πρόεδρο της Βουλής Κώστα Τασούλα, ο οποίος προς τιμήν του, ανταποκρίθηκε αστραπιαία, και ως εκ τούτου θα έχουμε πολύ σύντομα την έκδοση στα ελληνικά και στα αγγλικά.
Καταλήγοντας, να επαναλάβουμε το ίσως τετριμμένο, μα πάντα αληθινό, πως οι λαοί που δεν γνωρίζουν την ιστορία τους δεν έχουν μέλλον. Αν ο ελληνισμός επιθυμεί να επιβιώσει των σοβαρών προκλήσεων του 21ου αιώνα οφείλει, πρωτίστως, να ρίξει φως στην ιστορία του και από αυτήν να αντλήσει διδάγματα και δύναμη για να προχωρήσει προς το μέλλον.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι επικεφαλής της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας.

Το άρθρο του Μάξιμου Χαρακόπουλου δημοσιεύθηκε στο pontos-news.gr στις 26.12.19

 

Read more...

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου: "Η μαρτυρική Έξοδος των Χριστιανών της Ανατολής»

huffington post
MAXIMOS NEW
 
Η μαρτυρική Έξοδος των Χριστιανών της Ανατολής
 
Του Μάξιμου Χαρακόπουλου
 
Τις Άγιες Ημέρες των Χριστουγέννων είθισται να αναφερόμαστε σε μηνύματα Αγάπης και Ειρήνης, που ο Θεάνθρωπος δίδαξε με τον λόγο και το παράδειγμά Του. Ωστόσο, η σκληρή πραγματικότητα καταδεικνύει πως βρισκόμαστε μακράν της ημέρας που οι διδαχές αυτές θα έχουν εκπληρωθεί. Πολεμικές συγκρούσεις, μισαλλοδοξία και διώξεις αθώων συνεχίζουν να ταλανίζουν την ανθρωπότητα. Ανάμεσα σε αυτούς που υποφέρουν περισσότερο είναι οι, τόσο κοντινοί γεωγραφικά και πολιτισμικά λόγω Βυζαντίου σε εμάς τους Έλληνες, Χριστιανοί της Μέσης Ανατολής.
Στα εδάφη που αποτέλεσαν την κοιτίδα του Χριστιανισμού, οι Χριστιανοί, που άντεξαν και επιβίωσαν για δύο ολόκληρες χιλιετίες, απειλούνται σήμερα με ολοκληρωτική εξαφάνιση, υπό τα αδιάφορα βλέμματα της διεθνούς κοινότητας. Ο αχαλίνωτος φονταμενταλισμός και οι αγριότατοι πόλεμοι, με άμεση συνέργεια ξένων, και μάλιστα, «χριστιανικών», δυνάμεων δημιούργησαν ένα ζοφερό περιβάλλον για κάθε Χριστιανό ανεξαρτήτως δόγματος και ομολογίας σε χώρες όπως η Συρία και το Ιράκ. Ακόμη, όμως, και στην Αίγυπτο, που ευτυχώς ξέφυγε από τον εμφύλιο σπαραγμό, οι συνθήκες είναι καταθλιπτικές, λόγω των συνεχών επιθέσεων των τζιχαντιστών σε χριστιανικούς στόχους.
Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους. Πριν από περίπου έναν αιώνα, οι Χριστιανοί της Μέσης Ανατολής -Ελληνορθόδοξοι του Πατριαρχείου Αντιοχείας, Αντιχαλκηδόνιες Εκκλησίες, όπως Νεστοριανοί και Συροϊκωβίτες, αλλά και Καθολικοί, όπως Μελχίτες, Χαλδαίοι και Μαρωνίτες, Αρμένιοι κ.ά- αποτελούσαν περίπου το 20% του συνολικού πληθυσμού. Τώρα υπολογίζεται ότι ο αριθμός τους έχει κατέβει κάτω και από 5%! Συγκεκριμένα, στη Συρία, ενώ πριν την έκρηξη του ολέθριου πολέμου ζούσαν περισσότεροι από 2 εκατομμύρια Χριστιανοί, που ήταν πάνω από το 10% του πληθυσμού, σήμερα είναι ζήτημα αν υπάρχουν ακόμη 800.000. Οι υπόλοιποι ζουν είτε σε στρατόπεδα προσφύγων σε όμορες χώρες είτε έχουν μεταναστεύσει στην Ευρώπη. Στο γειτονικό Ιράκ από 1,6 εκατομμύρια το 2008, έχουν απομείνει λιγότεροι από 300.000! Ο χριστιανικός πληθυσμός παραμένει ακόμη σε υψηλά επίπεδα στον Λίβανο, αποτελώντας το 40% του συνόλου, αν και η πλειοψηφία των Χριστιανών Λιβανέζων έχει μεταναστεύσει στο εξωτερικό τις προηγούμενες δεκαετίες, αλλά και στην Αίγυπτο, όπου οι Κόπτες μπορεί να υπερβαίνουν το 15% -δεν επιτρέπεται η ακριβής απογραφή και τα στοιχεία είναι κατά εκτίμηση- σε αυτήν την πολυπληθή χώρα των 95 εκατομμυρίων κατοίκων.
Τα όσα υπέστησαν οι Χριστιανοί, όπως και άλλοι πληθυσμοί, τα χρόνια που οι μαχητές του Ισλαμικού Κράτους και τα διάφορα παρακλάδια των ισλαμιστών είχαν στην κατοχή τους τεράστιες εκτάσεις στην ιστορική Μεσοποταμία, συνιστούν όνειδος για την ανθρωπότητα. Σφαγές, βιασμοί, διώξεις, καταστροφές εκκλησιών, μονών, ιερών τόπων. Οι δύο μητροπολίτες του Χαλεπίου, ο Ελληνορθόδοξος Παύλος και ο Συροϊκωβίτης Ιωάννης, δεν έχουν βρεθεί ακόμη, 6 χρόνια μετά την απαγωγή τους.
Αξίζει δε να σκεφθεί κανείς ότι σημαντικό τμήμα των δεινοπαθούντων Χριστιανών της Μέσης Ανατολής είναι απόγονοι των Χριστιανών της Μικράς Ασίας, που διασώθηκαν από την μεγάλη Γενοκτονία, που εξαπέλυσε εναντίον τους, αρχικώς το Οθωμανικό και εν συνεχεία το Τουρκικό κράτος. Ένα έγκλημα που παραμένει χωρίς τιμωρία, εναντίον των Ελλήνων της Ιωνίας και του Πόντου, των Αρμενίων και των Ασσυρίων. Και είναι τουλάχιστον εξοργιστικό ότι ο τότε θύτης συνεχίζει και σήμερα το «έργο» του, στηρίζοντας αποδεδειγμένα οργανώσεις μαχητών, που διενεργούν εκκαθαρίσεις κατά του χριστιανικού στοιχείου στο συριακό έδαφος.
Η ευθύνη που έχει η διεθνής κοινότητα απέναντι στους Χριστιανούς της Μέσης Ανατολής είναι τεράστια, και δεν μπορεί να παραμένει στο επίπεδο της φραστικής ανησυχίας. Δεν πρέπει να επιτραπεί η επανάληψη της τραγωδίας της Μικράς Ασίας. Οι προσπάθειες πρέπει να στοχεύουν όχι μόνον στην παραμονή του χριστιανικού πληθυσμού στις εστίες του, αλλά και στην επιστροφή των προσφύγων σε αυτές.
Επιπλέον, ο αγώνας κατά των φονταμενταλιστών συνιστά και προτεραιότητα για την ασφάλεια της ίδιας της Ευρώπης, όπως προκύπτει από τις αλλεπάλληλες τρομοκρατικές επιθέσεις σε ευρωπαϊκές πόλεις από ακραίους ισλαμιστές. Για τούτο απαιτείται διεθνής συντονισμός που θα ενισχύσει την ειρηνευτική διαδικασία, θα επιβάλει την απόσυρση όλων των παράνομα δρώντων στρατών σε Συρία και Ιράκ, και θα ενισχύσει με γενναία οικονομική βοήθεια την ανασυγκρότηση των χωρών αυτών. Η Ελλάδα έχει την ιστορική και ηθική υποχρέωση να αναλάβει πρωτοβουλίες προς αυτήν την κατεύθυνση, κάτι που, δυστυχώς, δεν ήταν στις προτεραιότητες της προηγούμενης κυβέρνησης. Κι αυτό παρά το ότι η αποδοχή της χώρας μας, ως κληρονόμος του Βυζαντίου, είναι τεράστια.
Είναι, ωστόσο, παρήγορο το γεγονός ότι ταυτοχρόνως, αναπτύσσονται ποικίλες πρωτοβουλίες από διάφορους θεσμούς με στόχο την κινητοποίηση της διεθνούς κοινότητας για την προστασία των Χριστιανών. Ειδικά στο πλαίσιο της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, όπου εκπροσωπούνται κοινοβουλευτικοί από 25 χώρες, με τη χώρα μας να κατέχει ιδιαίτερη θέση και κύρος, έχουν πραγματοποιηθεί μια σειρά από σημαντικές παρεμβάσεις. Αναφέρω ως παράδειγμα το Διεθνές Συνέδριο κοινοβουλευτικού διαλόγου στον Λίβανο, με θέμα «Ενότητα στην πολυμορφία και βασικές αρχές ελευθερίας για τους Χριστιανούς και Μουσουλμάνους στη Μέση Ανατολή», με τη συμμετοχή χριστιανών και μουσουλμάνων βουλευτών. Αλλά και τις σημαντικές επαφές με τους Καθολικούς Νομοθέτες, για το συντονισμό των ενεργειών μας για την προάσπιση των δικαιωμάτων των Χριστιανών της Μέσης Ανατολής, αναγνωρίζοντας ότι ο κίνδυνος απειλεί όλους χωρίς διαχωρισμό δόγματος και ομολογίας.
Ευελπιστώ ότι η ήττα των φονταμενταλιστών και η αυξανόμενη ευαισθητοποίηση της διεθνούς κοινής γνώμης για την τύχη των Χριστιανών της Μέσης Ανατολής προσφέρει, πλέον, μια αχτίδα ελπίδας για το μέλλον τους σε αυτήν την καυτή γωνιά του πλανήτη μας.
 
Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι επικεφαλής της ελληνικής αντιπροσωπείας στη Διακοινοβουλευτική Συνέλευση Ορθοδοξίας και βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας.
 
Το άρθρο του Μάξιμου Χαρακόπουλου «Η μαρτυρική Έξοδος των Χριστιανών της Ανατολής» δημοσιεύθηκε στη huffingtonpost.gr ανήμερα τα Χριστούγεννα (25.12) του 2019
 
Read more...

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου: "Ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων χθες!"

real
 
MAXIMOS NEW
 
Ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων χθες!
 
Του Μάξιμου Χαρακόπουλου
 
Αν για κάτι δεν μπορεί να κατηγορήσει κάποιος την Τουρκία είναι για ασυνέπεια λόγων και πράξεων. Αν ρίξουμε μια αναδρομική ματιά στην τουρκική εξωτερική πολιτική θα δούμε ότι η Άγκυρα δεν αιφνιδιάζει ποτέ. Πάντοτε προαναγγέλλει τον στόχο της, και στη συνέχεια, με τη μέθοδο της διαρκούς επανάληψης και της ψυχολογικής επιβολής, διαμορφώνει το κατάλληλο κλίμα, μέχρι που φθάνει στη στιγμή της πραγματοποιήσεώς του.
Αυτό συνέβη στην περίπτωση των επιχειρήσεων εντός της Συρίας, της εισβολής στην κυπριακή ΑΟΖ, αλλά και στο αποκαλούμενο Μνημόνιο με την Λιβύη που συνήψε με την κυβέρνηση της Τρίπολης, το οποίο εξαφανίζει από τον χάρτη τη Ρόδο, την Κάρπαθο και την Κρήτη! Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσονται τα νέο-οθωμανικά οράματα, με τα «σύνορα της καρδιάς» του κ. Ερντογάν, και τη «Γαλάζια Πατρίδα», που φθάνει την τουρκική κυριαρχία σχεδόν μέχρι την Εύβοια. Δυστυχώς, όσο και αν μας είναι ανυπόφορη η παραδοχή, αυτή είναι η Τουρκία.
Το ερώτημα είναι, όμως, προς εμάς, γιατί φθάσαμε ως εδώ, ενώ τα παραπάνω δεδομένα ήταν γνωστά; Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η υπερδεκαετής οικονομική κρίση επηρέασε τη δυνατότητα της χώρας να προχωρήσει σε αναβάθμιση των ενόπλων της δυνάμεων, που είναι και το βασικό εργαλείο μιας αποτρεπτικής πολιτικής. Όμως δεν συνιστά δικαιολογία για όλα όσα δεν κάναμε.
Η θέση ότι τα προβλήματα στις δυο πλευρές του Αιγαίου θα λυθούν μέσω της ενδυνάμωσης των οικονομικών και πολιτιστικών ανταλλαγών, αποδεικνύεται ότι συνιστούσε έναν ευσεβή πόθο. Κανείς βεβαίως, δεν επιθυμεί έναν πόλεμο. Όμως, κανείς δεν μπορεί να κλείσει τα μάτια όταν ο άλλος ευθέως σε απειλεί, πιστεύοντας απλώς στις καλές προθέσεις –ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Μπαλάφας, μας πρότεινε το 2012, να το «ρισκάρουμε» και να περικόψουμε «ισχυρά τις εξοπλιστικές δαπάνες»...
Αυτή τη στιγμή, ο Ταγίπ Ερντογάν εκμεταλλεύεται επιτήδεια τον ανταγωνισμό μεταξύ της Δύσης και της Ρωσίας και την μάλλον περίεργη ανοχή του προέδρου Τραμπ, ανεβάζοντας συνεχώς τον πήχη των διεκδικήσεών του. Η Ελλάδα οφείλει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων με ψυχραιμία αλλά και με αποφασιστικότητα. Και το δεύτερο, πρέπει να δείξουμε ότι το εννοούμε, όπως το εννόησαν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το 1976 και ο Ανδρέας Παπανδρέου το 1987.
Αναμφίβολα, βασικό εργαλείο μας είναι το Διεθνές Δίκαιο, το οποίο ανενδοίαστα τσαλαπατά η Άγκυρα. Ταυτόχρονα, όμως, πρέπει να ενεργοποιήσουμε περισσότερο όλο το φάσμα των διεθνών συμμαχιών μας. Στις ΗΠΑ έχουν αυξηθεί οι πολιτικοί παράγοντες που βρίσκονται κοντά στις θέσεις μας. Κι αυτό ελπίζουμε να αποτυπωθεί στην επίσκεψη του Κυριάκου Μητσοτάκη στις 7 Ιανουαρίου στον Λευκό Οίκο.
Στην Ευρώπη έχουμε την σθεναρή στήριξη του προέδρου Μακρόν, αλλά και την υποστήριξη της Ιταλίας.
Στη Μέση Ανατολή, πέραν του Ισραήλ, με το οποίο οι σχέσεις μας έχουν αποκτήσει ιλιγγιώδη βελτίωση, και όλα τα αραβικά κράτη, πλην του Κατάρ και της κυβέρνησης της Τρίπολης στη Λιβύη, είναι κατά της νεο-οθωμανικής Τουρκίας.
Οι θέσεις μας μπορούν να βρουν στήριξη και από την Κίνα, που έχει τεράστια οικονομικά συμφέροντα στη χώρα μας, αλλά και τη Ρωσία, όπως έδειξε και η σκληρή ανακοίνωση της Μόσχας για το παράνομο τουρκο-λιβυκό μνημόνιο.
Αναμφίβολα, ωστόσο, σε έναν ενδεχόμενο πόλεμο το πιο πιθανό είναι να είμαστε μόνοι μας. Γι’ αυτό άμεσα και χωρίς χρονοτριβή, απαιτείται η εκπόνηση και εφαρμογή ενός φιλόδοξου εξοπλιστικού προγράμματος ικανού να αποτρέψει τις τουρκικές επιβουλές. Κατανοώ την πίεση για «βούτυρο» μετά από μια δεκαετία κρίσης. Ωστόσο, νομίζω ότι είναι η ώρα σημαντικό μέρος από τα 767 εκατομμύρια ευρώ της επιστροφής από τα κέρδη των κεντρικών τραπεζών επί των ελληνικών ομολόγων να δοθούν για «κανόνια», για την ενίσχυση των ενόπλων μας δυνάμεων.
Το σημαντικότερο όλων, είναι η επίτευξη εθνικής ενότητας, ενός αρραγούς εσωτερικού μετώπου, που συνιστά τον ισχυρότερο αποτρεπτικό παράγοντα προς κάθε ανιστόρητο διεθνή ταραξία.
 
Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας.
 
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στη RealNews της Κυριακής 22.12.19
 
Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου στην Εστία: «Ώσμωση...»

estia

MAXIMOS NEW

Ώσμωση…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Τα γεγονότα γύρω από τη σύλληψη των μελών μιας τρομοκρατικής οργάνωσης, καθώς κι αυτά για το πανεπιστημιακό άσυλο, αποδεικνύουν για μια ακόμη φορά ότι η ελληνική κοινωνία συνεχίζει να ταλανίζεται από χρόνιες παθογένειες που αν δεν γεννήθηκαν, σίγουρα θέριεψαν κατά την περίοδο της μεταπολίτευσης.
Είχαμε ελπίσει ότι τα χρόνια της μακράς δομικής κρίσης που υπέστη η χώρα θα λειτουργούσαν ως καθαρτήριο για τις «αμαρτίες» ενός παρελθόντος που μας έφερε στο χείλος της καταστροφής.
Δυστυχώς, όμως, οι ρίζες των φαινομένων αυτών είναι τόσο βαθιές που εξακολουθούν να ανθίστανται σθεναρά ακόμη και τώρα, που οι πολίτες στη συντριπτική τους πλειοψηφία επιζητούν επιτέλους μια κανονικότητα. Κάτι που επικυρώθηκε περίτρανα με την υπερψήφιση της προεκλογικής ατζέντας της ΝΔ στις εκλογές της 7ης Ιουλίου, όπου βασικός πυλώνας της ήταν η επιβολή του δόγματος «νόμος και τάξη».
Παρακολουθούμε, ωστόσο, την χωρίς καν διάθεση προκάλυψης συστράτευση του ΣΥΡΙΖΑ στην αποτροπή της αποκατάστασης της νομιμότητας. Από το «καλά κάνανε» του κ. Μάρκου, για το σπάσιμο με αλυσοπρίονο του λουκέτου της ΑΣΟΕΕ μέχρι το «δεν βρήκανε και καλάσνικοφ» του κ. Τζανακόπουλου για τα ευρήματα στα υπόγεια του πολύπαθου πανεπιστημίου, εκδηλώνεται η ίδια αντίληψη, που εν τέλει χαρακτήρισε και τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ επί 4,5 χρόνια. Μια στάση που αποτυπώθηκε στην εξοργιστική ανοχή στην παραβατική συμπεριφορά κάθε είδους, ιδίως επί υπουργίας του κ. Τόσκα, όταν οι λεγόμενες «συλλογικότητες», οι συμμορίες δηλαδή τραμπούκων που βιαιοπραγούν κατά το δοκούν, αναβαθμίστηκαν σε «συνομιλητές» του κράτους, εφοδιασμένοι με προνόμια ασυλίας, ειδικά στο άβατο των Εξαρχείων.
Η περιβολή των εραστών της βίας και του περιθωρίου με το φωτοστέφανο του ιδεολόγου, συνοδεύτηκε με τον, καταφανή, περιορισμό του ρόλου της αστυνομίας και με νομοθετικές παρεμβάσεις που αφόπλισαν το κράτος από την αποστολή του να εγγυάται την ασφάλεια στους πολίτες. Οι νησίδες ανομίας εντάθηκαν και επεκτάθηκαν, ολόκληρες συνοικίες, ειδικά του κέντρου των Αθηνών, παραδόθηκαν στους περιθωριακούς κάθε είδους. Οι συμμορίες των ακραίων έκαναν οποιαδήποτε στιγμή επιθέσεις σε δημόσια και ιδιωτικά κτίρια, πρεσβείες, προξενεία και πρεσβευτικές κατοικίες. Επιθέσεις δέχθηκε ακόμη και το ελληνικό κοινοβούλιο, με κατάληξη τα περιπολικά της ΕΛΑΣ να μετατραπούν σε ταξί για τους δράστες –αναμφίβολα μια από τις μελανότερες σελίδες της ιστορίας της Βουλής.
Στα Πανεπιστήμια οι οργανωμένοι τραμπούκοι επέβαλαν καθεστώς τρόμου σε φοιτητές, καθηγητές και διοικητικό προσωπικό. Εντός των πανεπιστημιακών χώρων άνθισε ένα όργιο παρανομίας κάθε μορφής –με είδη παρεμπορίου, διακίνησης και χρήσης ναρκωτικών. Οι επιστολές διαμαρτυρίας και απόγνωσης των φοιτητών έβρισκαν κλειστά τα ώτα των συριζαίων υπουργών, που επέλεγαν να υποβαθμίζουν το θέμα ή να ρίχνουν την μπάλα στην εξέδρα. Ο κ. Γαβρόγλου απαντούσε ότι όλα αυτά πρέπει να τα επιλύσει ένα «ρωμαλέο φοιτητικό κίνημα». Τότε δεν καταλάβαμε τι εννοούσε, αλλά την ημέρα των επεισοδίων της ΑΣΟΕΕ το καταλάβαμε όταν καλούσε με δραματικούς τόνους τους φοιτητές να κατέβουν για να υποστηρίξουν την παραβίαση του ιδρύματος από μια οργανωμένη μικρή μειοψηφία.
Στους φωνασκούντες, ωστόσο, ενάντια στην «αστυνομοκρατία» και την «παλινόρθωση του κράτους της δεξιάς» θα έπρεπε να κάνει εντύπωση το αναμφισβήτητο γεγονός της συνάφειας μεταξύ μπαχαλάκηδων, ποινικών και τρομοκρατίας. Το παρελθόν των συλληφθέντων της «επαναστατικής αυτοάμυνας» το επιβεβαιώνει για μια ακόμη φορά. Η ώσμωση αυτή μεταξύ των διαφόρων διαύλων παρανομίας, που βρίσκει γόνιμο έδαφος στην υποχώρηση του κράτους από τις συστατικές του αρμοδιότητες, συνιστά μια διαρκή και τεράστια απειλή για το δημοκρατικό πολίτευμα, και ως τέτοια θα έπρεπε οι πολιτικές δυνάμεις να την αντιμετωπίσουν με περισσότερη υπευθυνότητα.
Είναι φανερό, πάντως, ότι οι αποφάσεις της κυβέρνησης Μητσοτάκη για την επιβολή του νόμου ξεβόλεψαν πολλούς. Η κατάργηση του νόμου για το άσυλο, η αυστηροποίηση των ποινών για χρήση και κατοχή μολότοφ, όπως και για την κατάληψη κτιρίων, δημιουργεί ένα νέο νομικό περιβάλλον, που δίνει τη δυνατότητα απαλλαγής από τα φαινόμενα της βίας και της ανομίας. Το στοίχημα είναι βέβαια υψηλό, οι παγίδες και τα ρίσκα πολλά, αλλά άλλος δρόμος δεν υπάρχει αν θέλουμε επιτέλους να μπούμε στην οδό της κανονικότητας.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας.

 Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην "Εστία" τη Δευτέρα 18 Νοεμβρίου 2019

Read more...

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου: “Περήφανα γηρατειά” με υγεία

eleutheros typos

MAXIMOS NEW

“Περήφανα γηρατειά” με υγεία

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Την 1η Οκτωβρίου «εορτάστηκε» και στη χώρα μας η Διεθνής Ημέρα Ηλικιωμένων, μια παγκόσμια πρωτοβουλία που προφανή σκοπό έχει την προβολή της ανάγκης για μέριμνα που πρέπει να επιδεικνύεται στα άτομα της τρίτης ηλικίας. Στην Ελλάδα, η ανάγκη αυτή καθίσταται πλέον αδήριτη -καθώς σπάμε το ένα μετά το άλλο τα ρεκόρ στη γήρανση πληθυσμού- όχι μόνον λόγω της αύξησης του προσδόκιμου ζωής, αλλά και της ραγδαίας μείωσης των νέων ηλικιών. Δυστυχώς, τα πρόσφατα δημοσιευθέντα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για τη δημογραφική κατάσταση της χώρας επιβεβαιώνουν τα χειρότερα σενάρια. Για μια ακόμη χρονιά, το 2018, οι θάνατοι ξεπέρασαν τις γεννήσεις κατά 33.857. Δηλαδή, ενώ γεννήθηκαν 86.440, «έφυγαν» από τον μάταιο τούτο κόσμο 120.297 και παράλληλα μειώθηκαν και οι γάμοι κατά 5,4%.
Δεν κομίζω, πλέον, γλαύκα εις Αθήνας επισημαίνοντας ότι το δημογραφικό είναι το σημαντικότερο πρόβλημα της χώρας. Το βλέπουμε και το διαπιστώνουμε, άλλωστε, όλοι καθημερινά, ακόμη και όσοι μέχρι πρόσφατα έκλειναν τα μάτια μπροστά στο πρόβλημα, οχυρωμένοι στις ξεπερασμένες, απαρχαιωμένες ιδεοληψίες τους. Ενώπιόν μας έχουμε ένα θηριώδες πρόβλημα με πολλές διαστάσεις, που αν δεν το λύσουμε η ίδια η Ελλάδα ως διακριτή οντότητα κινδυνεύει να μετατραπεί σε… ιστορικό κειμήλιο.
Προτάσεις για να βάλουμε το νερό στο αυλάκι υπάρχουν, και είναι αρκούντως επεξεργασμένες από σοβαρούς επιστήμονες και σημαντικούς φορείς. Άλλωστε, όλες αυτές ακούστηκαν και καταγράφηκαν με επίσημο τρόπο κατά τις εργασίες της Διακομματικής Επιτροπής της Βουλής για το Δημογραφικό, στην οποία είχα το προνόμιο και την ευθύνη να βάλω κι εγώ το λιθαράκι μου ως αντιπρόεδρος.
Ωστόσο, εκτός από τις προτεινόμενες λύσεις για την αύξηση των γεννήσεων, την επιστροφή των ξενιτεμένων νέων, τη στήριξη της οικογένειας και των πολυτέκνων, η Διακομματική Επιτροπή είχε προτάσεις και για την τρίτη ηλικία. Συγκεκριμένα, ένας από τους έξι άξονες που είχα την τιμή να εισηγηθώ ήταν τα μέτρα προώθησης της ενεργού, υγιούς γήρανσης και της διαγενεακής αλληλεγγύης. Στις μέρες μας, ο σεβασμός στην τρίτη ηλικία πρέπει να συνοδεύεται από ουσιαστικές αλλαγές στον τρόπο αντιμετώπισής της. Πέραν της αναμόρφωσης του συνταξιοδοτικού και την εξασφάλιση της βιωσιμότητας του ασφαλιστικού μας συστήματος είναι αναγκαία η προώθηση της υγιούς γήρανσης του πληθυσμού, με προληπτική ιατρική και προαγωγή υγείας με έμφαση στις μεγαλύτερες ηλικίες και τα χρόνια νοσήματα.
Απαντώντας θετικά στις προκλήσεις των καιρών οφείλουμε να επενδύσουμε στο ανθρώπινο κεφάλαιο με προγράμματα κατάρτισης, όπως για τη χρήση νέων τεχνολογιών των ατόμων άνω των 55 ετών, ώστε να παραμένουν ανταγωνιστικοί στην αγορά εργασίας. Σε κάθε περίπτωση, η ψηφιακή κατάρτιση των ηλικιωμένων είναι αναγκαία ώστε να είναι σε θέση να κάνουν βασικές καθημερινές δουλειές, όπως πληρωμές λογαριασμών, μεταφορές χρημάτων, αλλά και να ενημερώνονται και να ψυχαγωγούνται. Είναι γεγονός ότι η ψηφιακή ενασχόληση αποδεδειγμένα μειώνει τα ποσοστά κατάθλιψης και άνοιας, δύο μεγάλων προβλημάτων της τρίτης ηλικίας.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι και τα, άλλοτε αποκαλούμενα, «περήφανα γηρατειά» βίωσαν στο πετσί τους την δεκαετή οικονομική κρίση, με πολλαπλές συνέπειες στο επίπεδο της ζωής τους. Σήμερα, που η αισιοδοξία σταδιακά επανακάμπτει οφείλουμε να καλύψουμε το χαμένο έδαφος και σε αυτό το πεδίο. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι βέβαιο ότι έχει λάβει τα ορθά μηνύματα, που ελπίζουμε σταδιακά να μετουσιωθούν σε μέτρα στήριξης της δημογραφικής ανάκαμψης αλλά και της τρίτης ηλικίας.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στον «Ελεύθερο Τύπο» στις 07.10.19

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: «Όχι άνευ όρων “κόκκινο χαλί” για ΕΕ»

 protothema logo orange

MAXIMOS NEW

Όχι άνευ όρων “κόκκινο χαλί” για ΕΕ

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Αν και, ευλόγως, το τρέχον διάστημα η προσοχή μας είναι στραμμένη ανατολικά, λόγω της αυξανόμενης επιθετικότητας της Άγκυρας, δεν πρέπει να παραβλέπουμε τα όσα συμβαίνουν και βορείως. Ιδίως μετά τη συμφωνία των Πρεσπών, με την οποία η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δημιούργησε αρνητικά τετελεσμένα, η κατάσταση μοιάζει περισσότερο περιπεπλεγμένη. Κι αυτό όχι μόνον σε ότι αφορά στη μη συμμόρφωση των Σκοπίων ακόμη και στα συμπεφωνηθέντα του Ιουνίου του 2018, κάτι που προφανώς επιβάλει τη δική μας ουσιαστική και τεκμηριωμένη αντίδραση. Είναι κοινή η διαπίστωση ότι και στην αναγνωρισθείσα επισήμως ως Βόρεια Μακεδονία, αλλά και εν γένει στα δυτικά Βαλκάνια, τα ζητήματα της εκτεταμένης διαφθοράς, της απουσίας κράτους δικαίου, του ελλείμματος ασφάλειας είναι κυριολεκτικά στο κόκκινο. Κι όμως, εκ μέρους όχι μόνο της απελθούσας Κομισιόν, αλλά και κρατών μελών της ΕΕ φαίνεται ότι υπάρχει διάθεση εξωραϊσμού της ζοφερής πραγματικότητας, με αποκλειστικό στόχο την επίσπευση των ενταξιακών διαδικασιών των χωρών αυτών, έστω και με σοβαρές «εκπτώσεις».
Έτσι, η Ευρώπη φθάνει στο σημείο να κλείνει τα μάτια στα τεκταινόμενα στην Αλβανία, μια χώρα που, όπως έγραψε ο Independent, χαρακτηρίζεται ως η «Κολομβία» της Ευρώπης, λόγω της ποσότητας των ναρκωτικών που καλλιεργούνται και διακινούνται αλλά και τις διασυνδέσεις ναρκομαφίας και πολιτικών προσώπων. Το φως της δημοσιότητας έχουν δει έρευνες που αναφέρουν πως τα κέρδη από την καλλιέργεια και το εμπόριο ναρκωτικών στη γειτονική χώρα ίσως να ξεπερνούν και το επίσημο ΑΕΠ της. Ακόμη και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ αναφέρει σε πρόσφατη έκθεσή του ότι «η Αλβανία παραμένει ευάλωτη στη νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες λόγω διαφθοράς, ανάπτυξης δικτύων οργανωμένου εγκλήματος και αδύναμων νομικών και κρατικών θεσμών». Στα παραπάνω να προσθέσουμε την πολιτική διακρίσεων έναντι της εθνικής ελληνικής μειονότητας, κατά παράβαση κάθε έννοιας δικαίου και ευρωπαϊκού κεκτημένου.
Τα ίδια και χειρότερα συμβαίνουν και στο Κοσσυφοπέδιο, με το οποίο η Αλβανία έχει συμφωνήσει να ενωθούν στην πορεία δημιουργίας της Μεγάλης Αλβανίας. Το Κόσοβο, λοιπόν, θεωρείται ως ένα από τα πιο διεφθαρμένα κράτη στον κόσμο, καθώς η Δικαιοσύνη και τα ΜΜΕ ελέγχονται από την πολιτική εξουσία, ενώ οι κυριότερες πηγές εσόδων είναι το εμπόριο όπλων και ναρκωτικών, τα οποία διακινούνται σε όλη τη δυτική Ευρώπη.
Αλλά και στα γειτονικά Σκόπια, η διαφθορά έχει γιγαντιαίες διαστάσεις. Είναι ενδεικτικό ότι ακόμη και η ειδική εισαγγελέας για την καταπολέμηση του οργανωμένου εγκλήματος συνελήφθη με την κατηγορία ότι εκβίασε επιχειρηματία ζητώντας χρήματα για να δείξει επιείκεια, σε μια υπόθεση που φέρεται να εμπλέκεται και το κόμμα του κ. Ζάεφ. Σοβαρότατα είναι ακόμη τα προβλήματα με το οργανωμένο έγκλημα, όπου το αλβανικό στοιχείο έχει κυρίαρχο ρόλο. Ωστόσο, αν και είναι κοινό μυστικό στις Βρυξέλλες ότι δεν έχουν γίνει ακόμη οι αναγκαίες θεσμικές μεταρρυθμίσεις που θα άνοιγαν το δρόμο για πλήρη ένταξη των Σκοπίων στην ΕΕ, φαίνεται ότι προέχει η επιβράβευσή τους για τη συμφωνία των Πρεσπών.
Για την Ελλάδα, όμως, όλα τα παραπάνω επηρεάζουν άμεσα τα δικά της συμφέροντα και τη δική της ασφάλεια. Ο εκδημοκρατισμός των χωρών των δυτικών Βαλκανίων, η εξάλειψη των φαινομένων διαφθοράς και του οργανωμένου εγκλήματος, η ασφάλεια των συνόρων πρέπει να είναι βασικό μας αίτημα. Ίσως κάποιοι κύκλοι στην Ευρώπη επιθυμούν να ρίξουμε κι εμείς πολύ νερό στο κρασί μας, ώστε όπως-όπως Σκόπια και Τίρανα να γίνουν δεκτά στην Ευρώπη, χωρίς να πληρούν όλα τα κριτήρια της ένταξης. Για εμάς, όμως, αυτή η προοπτική θα ήταν αυτοκαταστροφική. Η δική μας θέση πρέπει να είναι ξεκάθαρη. Η πορεία των βόρειων γειτόνων μας προς την Ευρώπη περνάει μέσα από την εκπλήρωση όλων των κριτηρίων ένταξης και επιπλέον, όσον αφορά τα Τίρανα προϋπόθεση είναι ο απόλυτος σεβασμός στα δικαιώματα της ελληνικής μειονότητας της Βορείου Ηπείρου, και για τα Σκόπια η εφαρμογή των όσων υπέγραψαν. Την αποφασιστικότητά μας προς αυτά πρέπει, επομένως, να τα κάνουμε απολύτως κατανοητά προς όλους τους ενδιαφερόμενους. Όσο Τίρανα και Σκόπια δεν ξεκαθαρίζουν τη στάση τους, κόκκινο χαλί για την είσοδό τους στην ΕΕ με υπογραφή της Ελλάδος δεν πρέπει να στρωθεί.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο protothema.gr στις 28.09.19

 

Read more...

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου: "Η Ελλάς δεν είναι μόνη!"

real

Μάξιμος Χαρακοπουλος new

Η Ελλάς δεν είναι μόνη!

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Ο εξ ανατολών γείτονάς μας, αν και στο παρελθόν σπάνια απείχε από προκλήσεις, το τελευταίο διάστημα έχει αποδυθεί κυριολεκτικά σε κρεσέντο πρωτοφανούς επιθετικότητας και επίδειξης μεγαλομανίας.
Η Τουρκία συνεχίζει ακάθεκτη την παραλαβή από τη Ρωσία των S-400, χωρίς να λαμβάνει υπ’ όψη της τις αμερικανικές αντιδράσεις, όπως την προσωρινή ακύρωση της παραγγελίας των αεροσκαφών F-35. Ζητά μετ’ επιτάσεως τη δημιουργία μιας πλατιάς ζώνης ασφαλείας στην βόρεια Συρία, όπου θα εγκατασταθούν πάνω από ένα εκατομμύριο Σύριοι πρόσφυγες, αλλά και τουρκικός στρατός. Ο Ερντογάν έκανε λόγο ακόμη για το δικαίωμα της Τουρκίας να αποκτήσει πυρηνικά όπλα.
Απέναντι σε Ελλάδα και Κύπρο, η Άγκυρα φαίνεται να έχει βάλει στο τραπέζι σχεδόν όλη την γκάμα των αυθαίρετων διεκδικήσεών της, χρησιμοποιώντας κάθε μέσο εκβιασμού. Ήδη, τα πλοία της, σεισμογραφικά και γεωτρητικά, συνεχίζουν ανενόχλητα τη δράση τους εντός της κυπριακής ΑΟΖ. Ο Τούρκος πρόεδρος εμφανίζεται αγέρωχος μπροστά από το χάρτη της «Γαλάζιας Πατρίδας», που, εκτός των άλλων, χωρίζει το Αιγαίο στη μέση, «καταπίνοντας» όλα τα νησιά που βρίσκονται ανατολικά του 25ου μεσημβρινού. Οι απειλές για την έναρξη τουρκικών ερευνών εντός και της ελληνικής υφαλοκρηπίδας πολλαπλασιάζονται, και στοχεύουν τις περιοχές μεταξύ της Ρόδου και του Καστελόριζου και νοτιοανατολικά της Κρήτης. Στην Κύπρο ξεκίνησε και επισήμως, με την επίσκεψη Τσαβούσογλου, το πρόγραμμα της εκμετάλλευσης από τουρκικής πλευράς της περιοχής της Αμμοχώστου, συμπεριλαμβανομένης και της περίκλειστης, από το 1974, πόλης.
Στην τουρκική φαρέτρα ξεχωριστό όπλο αποτελεί το μεταναστευτικό. Ενώ καθημερινά καταφθάνουν καραβιές με μετανάστες και πρόσφυγες από τα μικρασιατικά παράλια, που έχουν δημιουργήσει ασφυξία στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, ο Ερντογάν απειλεί ότι θα ανοίξει τη «βάνα» στέλνοντας εκατομμύρια ανθρώπους στα δυτικά. Για να μη συμβεί αυτό έβαλε ως προϋπόθεση να αυξηθεί η χρηματοδότηση που λαμβάνει η χώρα του από την ΕΕ, αν και μέχρι τώρα έχουν εκταμιευθεί -σύμφωνα με τα στοιχεία των Βρυξελλών- 5,6 δις ευρώ από το σύνολο των 6 που είχαν συμφωνηθεί. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πέραν των αντικειμενικών προβλημάτων που αντιμετωπίζει η Τουρκία στο εσωτερικό της από την αύξηση των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών, το ζήτημα αυτό χρησιμοποιείται ως μέσο πίεσης και προς την Ελλάδα.
Η Άγκυρα, ως γνωστόν, δεν κάνει εκπλήξεις. Ανέκαθεν προαναγγέλλει όσα θα κάνει. Και εργάζεται συστηματικά για να τα πετύχει, συνήθως με την μέθοδο του «σαλαμιού», κομμάτι-κομμάτι, μετρώντας ταυτόχρονα τις αντιδράσεις των άλλων. Η στάση της αυτή, που βρίσκεται σε ευθεία αντίθεση με το διεθνές δίκαιο, βρίσκει, δυστυχώς χώρο για να εκδηλωθεί εκμεταλλευόμενη επιδέξια τις γεωπολιτικές αντιθέσεις. Οι Τούρκοι γνωρίζουν πολύ καλά την ιδιαίτερη γεωπολιτική, οικονομική και πολιτισμική αξία της χώρας τους. Προχωρούν στις ενέργειές τους, θεωρώντας ότι τελικώς δεν θα αντιμετωπίσουν ρήξη των σχέσεων τους με τη Δύση, που δεν θα ήθελε μια Τουρκία απόλυτα εξαρτημένη από τη Μόσχα. Το πρόβλημα, επομένως, που έχουμε ως ελληνισμός είναι μεγάλο και σύνθετο, και πρέπει να καταβληθεί κάθε προσπάθεια για να μην ζήσουμε μια όξυνση της κατάστασης.
Στο πλαίσιο αυτό είναι σημαντικό ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα συναντήσει τον Ταγίπ Ερντογάν στη Νέα Υόρκη, στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, γιατί οι δίαυλοι επικοινωνίας πρέπει να μένουν ανοιχτοί. Ταυτόχρονα, όμως, σημαντική είναι και η ενότητα του ελληνισμού απέναντι στους τουρκικούς σχεδιασμούς σε Ελλάδα και Κύπρο. Η πρόσφατη συνάντησή Μητσοτάκη-Αναστασιάδη, όσον αφορά το κυπριακό, δείχνει προς τη σωστή κατεύθυνση. Σε κάθε περίπτωση, λύση, με την πολιτική των κανονιοφόρων, όπως θέλουν οι Τούρκοι, δεν μπορεί να υπάρξει, ούτε, βεβαίως, με τη συνέχιση των παρωχημένων «εγγυήσεων» και την παραμονή του στρατού κατοχής. Όσο για το Αιγαίο, η ετοιμότητα των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων συνιστά σοβαρό λόγο για δεύτερες σκέψης από πλευρά των νεο-οθωμανών της Άγκυρας. Επιπλέον, μετά τις ανακατατάξεις στην ευρύτερη περιοχή, η αναγνώριση της Ελλάδας ως προκεχωρημένο φυλάκιο της Δύσης, τόσο από την ΕΕ όσο και από την υπερατλαντική δύναμη, πρέπει να αξιοποιηθεί στο έπακρο. Αυτή τη φορά, η Ελλάς δεν είναι μόνη!

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας.

 Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην Realnews την Κυριακή 15.09.19

Read more...

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου στην εφημερίδα Νέα Σελίδα: «Αφύπνιση τώρα!»

Νέα Σελίδα

Μάξιμος Χαρακοπουλος new

Αφύπνιση τώρα!

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Έστω και με μεγάλη καθυστέρηση έχει γίνει, επιτέλους, αντιληπτή η πρωτοφανής δημογραφική κατάρρευση της χώρας, με όλες τις δυσμενείς, και απρόβλεπτες στις πραγματικές τους διαστάσεις, συνέπειες που αυτή συνεπάγεται. Ρόλο στη μερική αφύπνιση έπαιξαν και οι εργασίες που διεξήγαγε η Διακομματική Επιτροπή της Βουλής για το Δημογραφικό. Σε αυτήν, για ενάμιση έτος, εξετάσθηκαν όλες οι παράμετροι του ζητήματος από τους εμπλεκόμενους φορείς, εξειδικευμένους επιστήμονες εντός και εκτός Ελλάδος και μελετήθηκαν βέλτιστες πρακτικές άλλων χωρών. Επιστέγασμα αυτού του γόνιμου και δημιουργικού διαλόγου υπήρξε ένα ολοκληρωμένο πόρισμα, που εμπεριέχει σημαντικές προτάσεις επίλυσης του δημογραφικού σε άμεσο, μεσοπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο ορίζοντα. Δυστυχώς, έως πρόσφατα, ένα μέρος του πολιτικού κόσμου, ιδιαιτέρως των προερχομένων από την αριστερά, λοιδορούσε όσους μιλούσαν για το δημογραφικό πρόβλημα ως κινδυνολογούντες υπερσυντηρητικούς. Επειδή, όμως, οι αριθμοί έχουν το ελάττωμα να μη ψεύδονται ποτέ, οι αμφισβητήσεις αυτού του τύπου έχουν κοπάσει. Και πώς θα γινόταν διαφορετικά, όταν:
• Σταθερά τα τελευταία έτη οι θάνατοι υπερβαίνουν τις γεννήσεις. Ενώ το 1980 είχαμε 148.134 γεννήσεις και 87.282 θανάτους, το 2017 οι γεννήσεις συρρικνώθηκαν στις 88.132 όταν οι θάνατοι έφτασαν στους 123.079 -δηλαδή, 34.947 παραπάνω θάνατοι.
• Οι Έλληνες είναι από τους πιο γηρασμένους λαούς στον κόσμο. Ο μέσος ηλικιακός όρος από τα 26 έτη το 1951,είναι σήμερα κοντά στα 44 έτη.
• Το 1980 η μέση ηλικία της μητέρας κατά τη γέννηση ήταν τα 26,1 έτη και η κάθε γυναίκα γεννούσε 2,23 παιδιά. Σήμερα, η μέση ηλικία της μητέρας κατά τη γέννηση είναι πλέον κοντά στα 31 έτη και η κάθε γυναίκα γεννάει 1,3 παιδιά -πολύ κάτω από το «όριο αναπλήρωσης» που είναι τα 2,1 παιδιά.
• Οι νέοι μας, στην πλέον παραγωγική αλλά και αναπαραγωγική ηλικία μεταναστεύουν για ένα καλύτερο αύριο, κατά εκατοντάδες χιλιάδες, και είναι άγνωστο αν, πότε και πόσοι από αυτούς θα επιστρέψουν.
Σύμφωνα, μάλιστα, με τις προβλέψεις, το 2050 ο πληθυσμός της Ελλάδας θα είναι μειωμένος έως και 2,5 εκατομμύρια σε απόλυτες τιμές σε σχέση με το 2015, όπου ο πληθυσμός ήταν 10,9 εκατομμύρια.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η εικόνα που αναδεικνύεται από τα προαναφερόμενα στοιχεία είναι εφιαλτική. Τι μέλλον μπορεί να έχει μια χώρα με περισσότερους παππούδες από εγγόνια, με περισσότερους συνταξιούχους από εργαζόμενους; Οι επιπτώσεις είναι ήδη βαριές, και θα γίνουν βαρύτερες, σε όλους τους τομείς του βίου μας, από το ασφαλιστικό και το σύστημα υγείας έως και την εθνική ασφάλεια. Η σύγκριση με τη γείτονα Τουρκία προκαλεί κυριολεκτικά ίλιγγο. Το σημαντικότερο, όμως, όλων είναι ότι με γηρασμένο πληθυσμό χάνεται η ζωτικότητα της κοινωνίας. Κάποιοι εμφανίζουν ως λύση την «μετάγγιση» νέου πληθυσμού με μετανάστες. Η πείρα έχει αποδείξει, όμως, ότι τέτοιες τεχνητές «συνθέσεις» συνήθως δεν οδηγούν σε επιθυμητά αποτελέσματα, λόγω των εντελώς διαφορετικών πολιτισμικών προτύπων. Πολλώ δε μάλλον, που η Ελλάδα βρίσκεται κυριολεκτικά στη γραμμή των πολιτισμικών συνόρων δύσης και ανατολής, με γείτονες με αναθεωρητική ατζέντα, η οποία περιλαμβάνει και την προστασία των ομοθρήσκων τους.
Επομένως, υπάρχει άραγε ελπίδα αυτό το ζοφερό τοπίο να ανατραπεί; Η Επιτροπή της Βουλής και οι επιστημονικοί φορείς που την συνέδραμαν θεωρούν ότι όντως υπάρχει, με την προϋπόθεση να κινηθούμε ταχύτατα, αποφασιστικά και με πολιτικές οριζόντιας κλίμακας.
Βασική προϋπόθεση είναι να δημιουργηθεί ένα γενικότερο ευνοϊκό περιβάλλον, που θα επιτρέψει την αύξηση των γεννήσεων. Τα σχετικά επιδόματα, όπως και οι ανάλογες φοροαπαλλαγές, χωρίς να αποτελούν την απόλυτη πανάκεια έχουν αποδείξει και στο παρελθόν (θυμίζουμε την περίοδο Κώστα Καραμανλή 2004-2009) ότι έχουν αποτελέσματα. Ταυτόχρονα, η οικονομική ανάπτυξη και η δημιουργία θέσεων εργασίας καλά αμειβόμενων είναι το καλύτερο φάρμακο για να σταματήσουμε το καταστροφικό brain drain, να κρατήσουμε τους νέους στον τόπο μας και να επιστρέψει στην πατρίδα μια ολόκληρη γενιά που έφυγε στα χρόνια της κρίσης.
Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη από τα πρώτα της βήματα έχει ήδη δείξει ότι αντιλαμβάνεται την κρισιμότητα του προβλήματος. Τα 2.000 ευρώ για το κάθε παιδί που γεννιέται είναι ένα πρώτο καλό μέτρο προς αυτήν την κατεύθυνση. Το κυριότερο είναι, βεβαίως, το ότι αλλάζει το οικονομικό κλίμα, που θα επιτρέψει, ελπίζουμε, και την ευκολότερη δημιουργία οικογένειας και την απόκτηση παιδιών.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, διετέλεσε Αντιπρόεδρος της Διακομματικής Επιτροπής της Βουλής για το Δημογραφικό.

Το άρθρο του Μάξιμου Χαρκόπουλου "Αφύπνιση τώρα!" δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Νεά Σελίδα την Κυριακή 8 Σεπτεμβρίου 2019

Read more...

Άρθρο Μ.Χαρακόπουλου στα ΝΕΑ: “Το στοίχημα του ασύλου...”

ΝΕΑ logo

Μάξιμος Χαρακοπουλος new

Το στοίχημα του ασύλου...

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Το πανεπιστημιακό άσυλο λειτούργησε επί δεκαετίες ως ιερό τοτέμ για σύμπασα την αριστερά. Η βασική λειτουργία του ήταν η υπενθύμιση του αντιστασιακού της παρελθόντος, η διαρκής ηρωοποίηση των στελεχών της. Αυτός ήταν άλλωστε κι ο λόγος που ο «μάγος» της πολιτικής σημειολογίας Ανδρέας Παπανδρέου έσπευσε να κατοχυρώσει ως θεσμό, κάτι που ήταν ήδη ξεπερασμένο από την εξέλιξη των γεγονότων. Η Ελλάδα της δεκαετίας του 1980 είχε αφήσει μακράν πίσω της τα μαύρα χρόνια της δικτατορίας των συνταγματαρχών, το αστυνομοκρατούμενο κράτος, τις διώξεις για ιδεολογικούς λόγους. Η μεταπολίτευση, με πρωτοπόρο τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, είχε θεσμικά κατοχυρώσει τις συνταγματικές ελευθερίες και το δημοκρατικό πολίτευμα, σε τέτοιο σημείο μάλιστα που η χώρα μπόρεσε με το «σπαθί» της να εισέλθει στην ευρωπαϊκή ελίτ της εποχής, στην ΕΟΚ.
Ωστόσο, η αριστερή «μυθολογία», που τρέφεται από την αναπαραγωγή των συμβολισμών της, συνέχισε να αναφέρεται στο πανεπιστημιακό άσυλο ωσάν να βρισκόμαστε σε ένα αυταρχικό κράτος διώξεων και καταπίεσης. Πολύ γρήγορα, ο θεσμός του πανεπιστημιακού ασύλου μεταμορφώθηκε στο αντίθετο αυτού για το οποίο υποτίθεται ότι δημιουργήθηκε. Αντί της απρόσκοπτης διακίνησης των ιδεών εντός των ακαδημαϊκών χώρων, γιγαντώθηκαν εστίες αυταρχισμού και επιβολής απόψεων και συμπεριφορών. Οργανωμένες ομάδες, ασκώντας ανοιχτά τραμπουκισμό και πρακτικές βίας, κανόνιζαν αυθαίρετα τι επιτρέπεται να ειπωθεί και τι όχι στα πανεπιστημιακά ιδρύματα, ποιες αποφάσεις έπρεπε να πάρει η σύγκλητος, ποιοι θα προσκαλούνταν ως ομιλητές, σε ποιους θα απονέμετο ο τίτλος του επίτιμου καθηγητού. Άπειρα τα τραγελαφικά φαινόμενα των προηγούμενων ετών στα ανά την επικράτεια πανεπιστήμιά μας: κτίσιμο των γραφείων καθηγητών, προπηλακισμοί και βίαιες επιθέσεις σε μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας, βίαιες παρεμβάσεις σε εκδηλώσεις εντός των Πανεπιστημίων, που οδήγησαν ακόμη και στην ματαίωσή τους, τρομοκράτηση φοιτητών και υπαλλήλων, μετατροπή πανεπιστημιακών χώρων σε ορμητήρια πάσης φύσεως μπαχαλάκηδων. Κι αυτά πάντοτε υπό το προοδευτικό κάλυμμα, που προφανώς όλα τα επιτρέπει!
Παράλληλα, όμως, το νοσηρό αυτό περιβάλλον επέτρεψε μοιραία και την ανεμπόδιστη δράση εντός των Πανεπιστημίων κάθε είδους παραβατικών στοιχείων, που σχετίζονται για παράδειγμα με το εμπόριο ναρκωτικών ή το παρεμπόριο. Ως εκ τούτου, το περιβόητο άσυλο των ιδεών κατέστη άσυλο ανομίας και παρανομίας, μια χαίνουσα πληγή για ένα ευνομούμενο πολιτισμένο κράτος. Η κατάργησή του, επομένως, ιδιαίτερα με την μορφή που έλαβε από τον πρώην υπουργό Παιδείας του ΣΥΡΙΖΑ κ. Γαβρόγλου, ήταν ένα, σχεδόν, καθολικό κοινωνικό αίτημα. Κι αυτό έπραξε η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, από τον πρώτο μήνα που ανέλαβε την εξουσία, όπως ακριβώς είχε δεσμευτεί προεκλογικά.
Ωστόσο, το στοίχημα να αποκατασταθεί η ελευθερία και η νομιμότητα στα Πανεπιστήμια δεν έχει ακόμη κερδηθεί. Ο νόμος δημιουργεί τις προϋποθέσεις για να περάσουμε στην ομαλότητα, αλλά θα πρέπει να εφαρμοστεί απαρέγκλιτα. Γιατί είναι βέβαιο ότι όσοι βολεύονταν με την προηγούμενη νοσηρή κατάσταση θα αντιδράσουν, έχοντας και τις «πλάτες» όσων συνεχίζουν να ποντάρουν στις παλιές μικροκομματικές συνταγές. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η οριστική νίκη της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη στο μέτωπο του ασύλου θα έχει όχι μόνον ουσιαστική αλλά και μεγάλη συμβολική αξία.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “Τα ΝΕΑ” στις 21/08/19

 

Read more...