Menu
A+ A A-

Ομιλία Μάξιμου Χαρακόπουλου στη συζήτηση του νομοσχεδίου του υφυπουργού Επικρατείας

Μαξιμος Βουλη

Αθήνα, 16 Φεβρουαρίου 2021

Ομιλία
Μάξιμου Χαρακόπουλου
στη συζήτηση του νομοσχεδίου του υφυπουργού Επικρατείας:
«Ενσωμάτωση στην εθνική νομοθεσία της Οδηγίας (ΕΕ) 2010/13 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 10ης Μαρτίου 2010 για τον συντονισμό ορισμένων νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων των κρατών μελών σχετικά με την παροχή υπηρεσιών οπτικοακουστικών μέσων, όπως έχει τροποποιηθεί με την Οδηγία (ΕΕ) 2018/1808 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 14ης Νοεμβρίου 2018 και άλλες διατάξεις αρμοδιότητας της Γενικής Γραμματείας Επικοινωνίας και Ενημέρωσης».

«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Το παγκόσμιο τοπίο των μέσων ενημέρωσης έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια με δραματικό τρόπο, λόγω των αλλεπάλληλων τεχνολογικών επιτευγμάτων. Στην Ελλάδα, από τις ημέρες ραδιοφώνου και αργότερα των δύο κρατικών καναλιών της νεότητάς μας, φθάσαμε στην έκρηξη του διαδικτύου, με το youtube, το NETFLIX, το facebook, το Instagram, το TikTok και όλες αυτές τις πλατφόρμες που έχουν γίνει μέρος της καθημερινότητάς μας. Η πανδημία, η καραντίνα, η κοινωνική αποστασιοποίηση επιτάχυνε ακόμη περισσότερο τη μετάβαση στη νέα εποχή.
Αυτή η νέα πραγματικότητα απαιτεί νομοθετική διευθέτηση των πολλαπλών και σύνθετων εκκρεμοτήτων που προκάλεσε. Τόσο όσον αφορά την επιχειρηματική – οικονομική πλευρά των σχετικών δραστηριοτήτων όσο και τις διάφορες παρενέργειες και αρνητικές παρεκκλίσεις που εντοπίζονται. Ορθά λοιπόν η Ε.Ε. εκδίδει την παρούσα Οδηγία που καλούμαστε να την εντάξουμε στο εθνικό μας δίκαιο και προεκτείνει τους ισχύοντες κανόνες σε όλες αυτές τις νέες πλατφόρμες.
Επειδή, όμως, ουδέν καλόν αμιγές κακού, η οπτικοακουστική επανάσταση έχει και σοβαρές παρενέργειες. Μια από αυτές είναι η πρόσβαση των παιδιών σε υλικό το οποίο μπορεί να πλήξει και να τραυματίσει τον ψυχισμό τους. Και δυστυχώς, αυτό το οπτικοακουστικό υλικό είναι άφθονο στα μέσα, και δύσκολα ελέγξιμο από τους γονείς.
Οι συνέπειες για τον ψυχικό κόσμο των παιδιών από την επαφή με καταστάσεις που δεν μπορούν να διαχειριστούν, μπορούν να είναι μόνιμες. Για τον λόγο αυτό και το δίχτυ προστασίας που προωθείται με την Οδηγία είναι μια άκρως επιβαλλόμενη συνθήκη.
Το ίδιο ισχύει και για το πλαίσιο προστασίας που θεσμοθετείται από όσους χρησιμοποιούν τα μέσα και τις πλατφόρμες για να περάσουν μηνύματα μίσους και φανατισμού, που συνήθως συνοδεύονται από την μάστιγα της εποχής τα fake news. Το πόσο επικίνδυνα είναι αυτά τα φαινόμενα το είδαμε και πρόσφατα στις ΗΠΑ με την εισβολή στο Κογκρέσο.
Πολύ σημαντική είναι βεβαίως και η ώθηση που μέσω της οδηγίας δίδεται στην ευρωπαϊκή οπτικοακουστική παραγωγή. Χρόνια τώρα η βασική πηγή προέλευσης των περισσοτέρων παραγωγών, ταινιών ή σειρών, βρίσκεται πέραν του Ατλαντικού. Η Ευρώπη έχει μείνει πολύ πίσω. Ακόμη και για χώρες που άλλοτε μεγαλουργούσαν, όπως η Ιταλία, το μερίδιό τους έχει συρρικνωθεί δραματικά στη σχετική αγορά.
Όσο για την Ελλάδα τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα. Η ενίσχυση των ευρωπαϊκών παραγωγών δεν είναι μόνο οικονομικό ζήτημα, αλλά πρωτίστως πολιτισμικό, ζήτημα ταυτότητας και κουλτούρας. Η Ευρώπη πρέπει να ξαναβρεί το πολιτιστικό της στίγμα, μέσα από την πολυμορφία της.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Έρχομαι τώρα στην εσωτερική ραδιοτηλεοπτική αγορά. Η αξιωματική αντιπολίτευση προσπάθησε να δημιουργήσει θόρυβο με επίκεντρο την ΕΡΤ, κατηγορώντας την κυβέρνηση για χειραγώγηση της ενημέρωσης.
Ο κ. Τσίπρας μάλιστα έφθασε στο σημείο να μιλήσει για οργουλιανές τακτικές –αγνοώντας μάλλον ότι τα έργα του Όργουελ, και πρωτίστως το “1984” αναφέρονται ευθέως στον έλεγχο της σκέψης που προσπάθησαν να ασκήσουν καθεστώτα που ο ίδιος και η παράταξή του συνεχίζουν να επαινούν.
Ξεχνώντας με μεγάλη ευκολία τα έργα και της ημέρες της ΕΡΤ επί ΣΥΡΙΖΑ, όταν προπαγάνδιζε σκανδαλωδώς την τότε κυβέρνηση, με μπροστάρηδες γνωστούς και μη εξαιρετέους δημοσιογράφους, που είχαν χαρακτηρίσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη «φασίστα». Η ΕΡΤ που στα χρόνια της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είχε βυθιστεί στην ανυποληψία, με νούμερα τηλεθέασης στα τάρταρα.
Μιλά επίσης η αντιπολίτευση για έλεγχο της κρατικής τηλεόρασης, την ώρα που μια σειρά πρώην διευθυντικών στελεχών της ΕΡΤ είναι σήμερα σε καίρια πόστα στο Κόκκινο, την Αυγή και τον ΣΥΡΙΖΑ. Μας κουνά το δάκτυλο για έλεγχο των πληροφοριών στα ΜΜΕ, λες και πάθαμε όλοι ομαδική αμνησία και ξεχάσαμε την γάτα των Ιμαλαΐων, την απόπειρα ελέγχου των ΜΜΕ μέσω της αδειοδότησης των καναλιών με τα βοσκοτόπια.
Αντιλαμβάνομαι ότι οι δημοσκοπήσεις δημιουργούν μια αγωνία στο επιτελείο του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Από το αδιέξοδο όμως δεν θα ξεφύγει με επικοινωνιακές μπαλωθιές. Πέρασε η εποχή της στείρας και φωνασκούσας αντιπολίτευσης. Οι πολίτες εκτιμούν και επιβραβεύουν σοβαρές πολιτικές προτάσεις. Και σε αυτό το πεδίο, δυστυχώς, δεν προσφέρετε τίποτε το ουσιαστικό.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι

Αναμφίβολα οι δυνατότητες της ΕΡΤ είναι μεγάλες. Ήδη η ανάκαμψη που παρουσιάζει το τελευταίο διάστημα, δείχνει ότι η δημόσια τηλεόραση μπορεί να καταλάβει τη θέση που της αρμόζει στις αντίστοιχες ευρωπαϊκές ραδιοτηλεοράσεις.
Η ΕΡΤ μπορεί να επιβάλει διαφορετικούς αξιακούς κανόνες στο ραδιοτηλεοπτικό περιβάλλον, απαλλαγμένη εν μέρει από την επιδίωξη του κέρδους. Μπορεί και πρέπει να στοχεύει στην άνοδο του μορφωτικού επιπέδου της κοινωνίας, στην προβολή της ιστορίας μας και της παράδοσής μας, ιδιαίτερα φέτος που συμπληρώνονται τα 200 έτη από την παλιγγενεσία, στην ανάδειξη της ελληνική περιφέρειας, στην ενίσχυση της ελληνικής γλώσσας, στην διασύνδεση της ομογένειας με την πατρίδα, στην ανάδειξη του πλούτου της ελληνικής λογοτεχνίας –όλοι θυμόμαστε τις υπέροχες σειρές με τις οποίες μεγαλώσαμε όπως οι Πανθέοι, ο Χριστός ξανασταυρώνεται, η Λωξάνδρα, και τόσες άλλες.
Τέλος, θα ήθελα να επαναλάβω ότι πρέπει να στηριχθεί ο περιφερειακός τύπος που βιώνει μεγάλη κρίση. Η επιβίωσή του είναι αναγκαία για την ποιότητα της ενημέρωσης, αλλά και της δημοκρατίας, ως μέσω δημοκρατικού ελέγχου της τοπικής εξουσίας.
Σας ευχαριστώ».

Μπορείτε να παρακολουθήσετε την ομιλία του κ. Χαρακόπουλου στην ηλεκτρονική διεύθυνση: https://youtu.be/wyCoYUgERdc

 

Read more...

Ομιλία Μάξιμου Χαρακόπουλου στην Ολομέλεια της Βουλής στη συζήτηση του νομοσχεδίου του Υπουργείου Παιδείας: «Εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, προστασία της ακαδημαϊκής ελευθερίας, αναβάθμιση του ακαδημαϊκού περιβάλλοντος και άλλες διατάξεις»

Μαξιμος Βουλη χέρια 2

Αθήνα, 9 Φεβρουαρίου 2021

Ομιλία
Μάξιμου Χαρακόπουλου
στην Ολομέλεια της Βουλής
στη συζήτηση του νομοσχεδίου του Υπουργείου Παιδείας:
«Εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, προστασία της ακαδημαϊκής ελευθερίας, αναβάθμιση του ακαδημαϊκού περιβάλλοντος και άλλες διατάξεις»

«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Το μέλλον κάθε κοινωνίας εξαρτάται από το εκπαιδευτικό της σύστημα και τα εφόδια που αυτό δίνει στη νέα γενιά. Η παιδεία επηρεάζει καθοριστικά το μέλλον των παιδιών μας, το αύριο του τόπου. Γι’ αυτό και οφείλουμε με αίσθημα ευθύνης να τολμήσουμε βαθιές τομές, που χρόνια τώρα έπρεπε να έχουν γίνει.
Το υπό συζήτηση νομοσχέδιο επιχειρεί να βάλει τίτλους τέλους σε παθογένειες δεκαετιών με ιδεοληψίες, παρωχημένες αντιλήψεις, στρεβλώσεις και άγονους φετιχισμούς, όπως το άσυλο ανομίας. Δυστυχώς, στα πανεπιστήμιά μας, χρόνια τώρα, δρουν δυνάμεις οπισθοδρομικές, περιθωριακές, και οι οποίες επιβάλλουν τον δικό τους νόμο, αυτόν του αυταρχισμού, της απειλής, ακόμη και της άσκησης βίας. Φτάσαμε στο σημείο, ο φόβος να οδηγεί σε αυτολογοκρισία, να περιστέλλει την ελεύθερη σκέψη –τον πυρήνα ύπαρξης και λειτουργίας ενός πανεπιστημίου.
Χρόνια μιλούμε για αυτές τις παθογένειες, αλλά μετρημένοι στα δάχτυλα αυτοί που προσπάθησαν κάτι να κάνουν. Οι περισσότεροι απέφυγαν να θίξουν τα κακώς κείμενα. Κάποιοι, βέβαια, στην προηγούμενη διακυβέρνηση το «τερμάτισαν». Ξεχείλωσαν τις παθογένειες στο έπακρο βαθμό. Λοιδόρησαν την αριστεία σαν ρετσινιά, αναγόρευσαν τους μπαχαλάκηδες και τους τραμπούκους των πανεπιστήμιων σε «κίνημα».
Ίσως αυτή η σοκαριστική εμπειρία να ωφέλησε τελικώς, καθώς αποκαλύφθηκαν πραγματικά οι νοσηρές εμμονές και οι στόχοι των υπερασπιστών της ήσσονος προσπάθειας και της ανοχής αν όχι πολιτικής κάλυψης των βανδάλων των πανεπιστημίων. Βάνδαλοι σαν κι αυτούς που κάποτε έκτισαν την πόρτα του γραφείου των καθηγητών τους, ή αυτούς που κτύπησαν τον καθηγητή Συρίγο, νυν υφυπουργό Παιδείας, γιατί τόλμησε να τους κάνει παρατήρηση. Αλλά και αυτούς που πρόσφατα κρέμασαν ταμπέλα στον πρύτανη του Οικονομικού Πανεπιστημίου, όπως έκαναν οι ναζί στους Εβραίους στον μεσοπόλεμο, ή αυτούς που κρέμασαν ένα άκρας χυδαιότητας πανό υπέρ του Κουφοντίνα και της στυγνής δολοφονίας του Παύλου Μπακογιάννη.
Είναι καιρός να αλλάξουμε σελίδα, χωρίς άλλες καθυστερήσεις. Απέναντι στην αλλαγή αυτή υπάρχουν αντιδράσεις. Από όσους βολεύονται με τη σημερινή στασιμότητα. Αλλά είναι μια θλιβερή, θορυβώδης μειοψηφία. Που βρίσκει, δυστυχώς, πολιτική κάλυψη.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Το νομοσχέδιο του υπουργείου Παιδείας φιλοδοξεί να βάλει τις βάσεις για την ανασυγκρότηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Προϋπόθεση γι’ αυτό είναι να εξαλειφθούν οι πυρήνες της ανομίας εντός των ΑΕΙ, να διαλυθούν οι ομάδες των τραμπούκων, να εξέλθουν των πανεπιστημίων οι εξωπανεπιστημιακοί, να επικρατήσει επιτέλους αίσθημα ασφάλειας και ηρεμίας.
Οι όποιες προσπάθειες έγιναν έως σήμερα απέτυχαν οικτρά. Ακούω με προσοχή την κριτική περί αστυνομοκρατίας για τη σύσταση της Ομάδας Προστασίας Πανεπιστημιακού Ιδρύματος. Δεν ακούω, όμως, καμία ουσιαστική αντιπρόταση. Ακούω ότι θα είναι μοναδική σε όλη την Ευρώπη. Μάλιστα! Που αλλού, όμως, ασκείται ωμή βία και τρομοκρατία σε πανεπιστήμια; Που αλλού πανεπιστήμια είναι ορμητήρια μπαχαλάκηδων, χώροι διακίνησης ναρκωτικών, αλλά και καταφύγια κάθε είδους παραβατικών στοιχείων.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Έρχομαι στο, μείζον κατ΄ εμέ, θέμα της βάσης εισαγωγής στα ΑΕΙ. Είναι πράγματι εξωφρενικό να εισάγονται στα πανεπιστήμια μαθητές με βαθμούς πολύ κάτω από την βάση. Μέχρι πότε θα χαϊδεύουμε αυτιά; Τι κάνουν αυτά τα παιδιά στο πανεπιστήμιο, όταν αγνοούν τα βασικά; Όταν υποψήφιος εισάγεται στο πανεπιστήμιο με 0,8 –δηλαδή με λευκή κόλλα- τι ελπίδα έχει να τελειώσει τις σπουδές του;
Ποιος ωφελείται από μια τέτοια παραδοξότητα. Ο φοιτητής που θα χάσει κάποια χρόνια από τη ζωή του, χωρίς αποτέλεσμα; Οι γονείς του, που μπορεί από το υστέρημά τους να ενισχύουν οικονομικά το παιδί τους, για να καταλήξει ανειδίκευτος και άνεργος; Ίσως βέβαια ωφελούνται οι ενοικιαστές ακινήτων ή τα σουβλατζίδικα της περιοχής. Πάντως, ούτε ο ενδιαφερόμενος, ούτε η εκπαίδευση. Και η πολιτεία οφείλει πάνω από όλα να ενδιαφέρεται για την εκπαίδευση και για την πρόοδο των νέων. Ο Ελάχιστος Βαθμός Εισαγωγής, που καθορίζεται από τα ίδια τα Ιδρύματα, είναι αυτονόητη απόφαση ορθολογισμού και δικαιοσύνης.
Το ίδιο ισχύει και με το ξεκαθάρισμα των λεγόμενων “αιώνιων φοιτητών”. Μάλλον άλλη μια ελληνική πρωτοτυπία. Πώς μπορούν να λειτουργούν εύρυθμα τα πανεπιστήμια, πώς μπορούν να κάνουν προγραμματισμό, όταν σχεδόν ένας στους δύο προπτυχιακούς φοιτητές είναι “αιώνιος”, δηλαδή είτε εγκατέλειψε τις σπουδές του γιατί δεν τον ενδιαφέρουν, είτε γιατί αδυνατεί να τις ολοκληρώσει, επειδή ακριβώς δεν έχει τις βάσεις να παρακολουθήσει τα μαθήματα. Για τα πανεπιστήμια, όμως, είναι ένα άχθος. Πού αλλού συμβαίνει αυτό; Αν δεν υπάρχει κάποιος σοβαρός λόγος ένας φοιτητής πρέπει να ολοκληρώνει τις σπουδές του σε ένα εύλογο χρονικό διάστημα, όπως αυτό που προβλέπεται στην παρούσα νομοθετική ρύθμιση.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Το νομοσχέδιο που συζητούμε φιλοδοξεί να θεραπεύσει αμαρτίες γονέων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Εκτός, όμως, από την κυβερνητική αποφασιστικότητα χρειάζεται και η συνεργασία της εκπαιδευτικής κοινότητας, κυρίως των καθηγητών, που συχνά είναι και οι ίδιοι θύματα. Από αυτούς περιμένουμε πιο θαρραλέα στάση. Το να κρύβουμε το πρόβλημα κάτω από το χαλί, απλώς το κάνει ακόμη πιο δυσεπίλυτο. Τώρα είναι η ώρα.

Μπορείτε να παρακολουθήσετε την ομιλία του κ. Χαρακόπουλου στην ηλεκτρονική διεύθυνση: https://youtu.be/uCdwRO8lrdA

Read more...

Πρωτολογία και Δευτερολογία Μάξιμου Χαρακόπουλου κατά συζήτηση της Επίκαιρης Ερώτησης του στην Υφυπουργό Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων Μαρία Συρεγγέλα, με θέμα: «Ποιος ο προγραμματισμός για την υλοποίηση της δημογραφικής πολιτικής;»

Μάξιμος Επίκαιρη 1

Αθήνα, 3 Φεβρουαρίου 2021

 

Πρωτολογία και Δευτερολογία
Μάξιμου Χαρακόπουλου
κατά συζήτηση της Επίκαιρης Ερώτησης του
στην Υφυπουργό Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων Μαρία Συρεγγέλα,
με θέμα:
«Ποιος ο προγραμματισμός για την υλοποίηση της δημογραφικής πολιτικής;»

Πρωτολογία

«Κυρία Υφυπουργέ,
και από τα Έδρανα της Βουλής να σας συγχαρώ για την ανάληψη των νέων σας καθηκόντων. Η δημιουργία θέσεως Υφυπουργού για την οικογένεια και τη δημογραφική πολιτική για πρώτη φορά, θαρρώ, στα χρόνια της Μεταπολίτευσης, αναμφίβολα δείχνει το έντονο ενδιαφέρον της Κυβέρνησης Μητσοτάκη για το πρόβλημα. Γιατί η στήριξη της οικογένειας είναι το βασικό εργαλείο για την άσκηση δημογραφικής πολιτικής.
Πριν, όμως, αναπτύξω την ερώτησή μου, κύριε Πρόεδρε, θεωρώ χρέος μου να αναφερθώ στο σοβαρό, μείζον ζήτημα των ημερών, που άπτεται των αρμοδιοτήτων της κυρίας Υφυπουργού. Μιλώ για τις καταγγελίες για σεξουαλική κακοποίηση, προσβολή και λεκτική βία, κυρίως από ανθρώπους του αθλητισμού και της τέχνης.
Αξίζουν πραγματικά συγχαρητήρια σε όσες και όσους τολμούν και μιλούν θαρραλέα για ό,τι τους έχει συμβεί. Βρίσκουν το ψυχικό σθένος, την ψυχική δύναμη για να μιλήσουν για το τραύμα που κουβαλάνε. Βεβαίως, τα ζητήματα αυτά είναι αρμοδιότητας της δικαιοσύνης για να τα κρίνει. Η δημοσιοποίηση, όμως, των περιστατικών μπορεί να λειτουργήσει, κύριε Πρόεδρε, αποτρεπτικά σε όσους καταχρώνται την εξουσία που διαθέτουν. Και καθώς θύματα φέρονται ακόμη και εντεκάχρονα παιδιά, δεν πρέπει να μείνουμε απλά στον αποτροπιασμό, αλλά να δούμε σοβαρά τι επιπλέον πρέπει να κάνουμε στην εκπαίδευση και τη δικαιοσύνη.
Κύριε Πρόεδρε,
φέτος γιορτάζουμε τα διακόσια χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση του 1821. Αναρωτιέμαι, με τους δημογραφικούς ρυθμούς που κινούμαστε, θα υπάρχει ελληνικό έθνος σε διακόσια χρόνια από σήμερα; Αν κάθε χρόνο έχουμε σαράντα χιλιάδες λιγότερες γεννήσεις από θανάτους, όπως πέρυσι, πόσοι Έλληνες θα υπάρχουν το 2221; Φοβούμαι ότι κυριολεκτικά είμαστε ένα έθνος υπό εξαφάνιση.
Τα προηγούμενα χρόνια, κύριε Πρόεδρε, ήταν πολύ δημοφιλής η θεωρία σε πολλούς στον τόπο μας ότι “η δύναμη των εθνών είναι η γνώση” και ότι δεν μετρά το μέγεθος του πληθυσμού. Σήμερα νομίζω ότι όλοι συνειδητοποιούν ότι και το μέγεθος μετράει, ιδιαίτερα, όταν ο γείτονάς σου αυξάνεται με αλματώδεις ρυθμούς και διατυπώνει τη γνωστή θεωρία περί ζωτικού χώρου και εσύ είσαι πρωταθλητής στη δημογραφική συρρίκνωση.
Νομίζω ότι οφείλεις να σημάνεις συναγερμό και ως τέτοιον, ως συναγερμό εκλαμβάνω τη δημιουργία Υφυπουργείου αρμοδίου για το δημογραφικό ζήτημα και την οικογένεια.
Θα ήθελα, λοιπόν, κυρία Υφυπουργέ, από το Βήμα της Εθνικής Αντιπροσωπείας, να ενημερώσετε τη Βουλή και δι’ αυτής τον ελληνικό λαό, το έθνος όλο, τον ελληνισμό όπου γης, για τον οδικό χάρτη της Κυβέρνησης, για τον σχεδιασμό σας για την δημογραφική πολιτική, τα μέτρα που θα λάβετε, προκειμένου να ανατραπεί αυτή η δημογραφική απίσχναση.
Σας ευχαριστώ».

Δευτερολογία

«Θέλω να εκφράσω, κυρία Υφυπουργέ, την ικανοποίησή μου για τις εξαγγελίες που μόλις κάνατε για επικείμενες νομοθετικές πρωτοβουλίες της Κυβέρνησης προς την κατεύθυνση των μέτρων που έδειξε το πόρισμα της Διακομματικής Επιτροπής της Βουλής, στην οποία είχα την τιμή να εργαστώ ως Αντιπρόεδρος την προηγούμενη κοινοβουλευτική περίοδο. Πρόκειται για ένα πόρισμα, το οποίο ήταν σχεδόν ομόφωνο -πλην του Κομμουνιστικού Κόμματος και της Χρυσής Αυγής είχε υπερψηφιστεί απ’ όλες τις τότε πολιτικές δυνάμεις.
Εγώ νομίζω ότι είναι θετικό ότι ήδη η Κυβέρνηση πριν καν τη συγκρότηση του Υφυπουργείου που έχετε την ευθύνη, είχε προχωρήσει στην υιοθέτηση μέτρων που είχαμε συμπεριλάβει στο πόρισμα, όπως είναι το επίδομα γέννας ύψους 2.000 ευρώ για κάθε παιδί. Μειώθηκε ο ΦΠΑ στα βρεφικά είδη από το 24% στο 13%. Αυξήθηκε κατά 1.000 ευρώ το αφορολόγητο για κάθε παιδί. Καταργήθηκε ο άδικος φόρος πολυτελείας για τα αυτοκίνητα μεγάλου κυβισμού για τις πολυμελείς οικογένειες.
Όλα αυτά δείχνουν αναμφίβολα τη βούληση της Κυβέρνησης, αλλά μένει να γίνουν ακόμη πολλά, όπως και εσείς είπατε, στην πρωτολογία σας, γιατί, δυστυχώς, κύριε Πρόεδρε, η δημογραφική συρρίκνωση έχει αλυσιδωτές συνέπειες σε πολλούς τομείς.
Σε μια κοινωνία με περισσότερους παππούδες από εγγόνια το μέλλον δεν μπορεί δεν είναι σίγουρα ευοίωνο. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η μείωση των γεννήσεων, αλλά και η γήρανση του πληθυσμού. Γινόμαστε μια χώρα γερόντων και σε μια τέτοια χώρα, ποιο μπορεί να είναι το μέλλον του ασφαλιστικού συστήματος, αλλά και του συστήματος υγείας; Πόσο μπορεί να αντέξει; Τι προοπτικές μπορεί να έχει μια χώρα με περισσότερα ΚΑΠΗ από σχολεία;
Όσοι τα προηγούμενα χρόνια επισημαίναμε ότι το δημογραφικό είναι το μείζον εθνικό πρόβλημα της χώρας πολλές φορές αντιμετωπίζαμε τη λοιδορία από κάποιες πτέρυγες της Βουλής ότι αυτά είναι ακραίες, συντηρητικές κινδυνολογίες. Και ήρθε το πόρισμα της Βουλής, για να επιβεβαιώσει ότι βρισκόμαστε σε μια πραγματικά οριακή κατάσταση και χρειάζεται εθνική αφύπνιση.
Όλοι όσοι κατέθεσαν σκέψεις και προτάσεις στην Επιτροπή μας από την ακαδημαϊκή κοινότητα της χώρας, αλλά και από χώρες, επίσης, που αποτελούν θετικά παραδείγματα αντιμετώπισης του δημογραφικού, όπως είναι οι Σκανδιναβικές χώρες, συμφωνούν σε ένα πράγμα, κύριε Πρόεδρε: Δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις και δεν αρκούν μόνο τα επιδόματα.
Όμως, τα μέτρα δεν πρέπει να είναι αποσπασματικά, πρέπει να ακολουθηθούν με συνέπεια, για να αποδώσουν μεσομακροπρόθεσμα.
Άρα, δεν έχουμε την πολυτέλεια να αλλάζει η δημογραφική πολιτική από κυβέρνηση σε κυβέρνηση, πόσω δε μάλλον από Υφυπουργό σε Υφυπουργό.
Με δεδομένο, κύριε Πρόεδρε -τη μικρή σας ανοχή θα ήθελα- ότι εκτός από λιγότερες γεννήσεις σε σχέση με θανάτους έχουμε τα τελευταία χρόνια και το braindrain, τη φυγή νέων στο εξωτερικό προς αναζήτηση εργασίας, ευκαιριών απασχόλησης -μιλούμε για την έξοδο δεκάδων χιλιάδων νέων που βρίσκονται σε παραγωγική, αλλά και αναπαραγωγική ηλικία- γι’ αυτό χρειάζεται μια συγκροτημένη πολιτική για την επιστροφή τους. Διότι αν αυτά τα παιδιά συγκροτήσουν, κάνουν οικογένειες στο εξωτερικό, τότε είναι πάρα πολύ δύσκολος ο επαναπατρισμός τους και θα επιβαρυνθεί έτι περαιτέρω το δημογραφικό πρόβλημα.
Κυρία Υφυπουργέ,
αν έβγαλα ένα συμπέρασμα από την πολύμηνη ενασχόλησή μου με το θέμα, είναι ότι για να δημιουργήσει κανείς οικογένεια, για να κάνει το πρώτο βήμα, θα πρέπει να νιώσει ασφαλής, να έχει δουλειά με ασφάλεια, να έχει ένα κοινωνικό κράτος με υποδομές, με ποιοτικές παροχές σε δημόσια αγαθά, όπως είναι η παιδεία, όπως είναι η υγεία, να ξέρει ότι η εργασία και η καριέρα δεν είναι ασύμβατες με τη δημιουργία οικογένειας, με τη μητρότητα. Χρειάζεται, λοιπόν, να στηριχθεί το πρώτο βήμα για τη δημιουργία οικογένειας.
Και βεβαίως, κύριε Πρόεδρε, πρέπει να εξαντληθεί κάθε δυνατότητα για τη στήριξη των πολυμελών οικογενειών, των τριτέκνων και των πολυτέκνων. Ει δυνατόν, κυρία Υφυπουργέ, θα πρέπει να επανέλθουν τα επιδόματα στα προ μνημονίων επίπεδα.
Και βέβαια, δεν είναι μόνο μέτρα που έχουν οικονομικό κόστος και επιβάρυνση στον κρατικό προϋπολογισμό. Θα πρέπει –νομίζω- να ξαναδείτε οριζόντια μέτρα που άπτονται και άλλων Υπουργείων, όπως είναι για παράδειγμα οι μετεγγραφές φοιτητών από πολύτεκνες οικογένειες. Αυτά τα μέτρα δεν έχουν οικονομικό κόστος, όπως είπα.
Το δημογραφικό -και κλείνω με αυτό, κύριε Πρόεδρε- δεν είναι ζήτημα μόνο οικονομικό. Αν ήταν μόνο οικονομικό ζήτημα, δεν θα είχε δημογραφικό πρόβλημα η κάποτε αποκαλούμενη «χριστιανική δύση», χώρες, όπως η Γερμανία για παράδειγμα, που έχουν υψηλό κατά κεφαλήν εισόδημα και δεν θα είχαμε δημογραφική έκρηξη στον τρίτο κόσμο, στην Ασία, σε χώρες της υποσαχάριας Αφρικής. Είναι και ζήτημα προτύπων και προς αυτή την κατεύθυνση μένει να κάνουμε πολλά, για να θυμηθούμε την ρήση των παππούδων μας ότι τα παιδιά είναι ευλογία Θεού!
Σας ευχαριστώ».

 Μάξιμος Επίκαιρη 2

Μπορείτε να παρακολουθήσετε τη συνέντευξη του κ. Χαρακόπουλου στην ηλεκτρονική διεύθυνση: https://youtu.be/kxmsqh4yIJ4

Read more...

Ομιλία Μάξιμου Χαρακόπουλου στην Ολομέλεια κατά τη συζήτηση του νομοσχεδίου του υπουργείου Εξωτερικών: “Καθορισμός του εύρους της αιγιαλίτιδας ζώνης στη θαλάσσια περιοχή του Ιονίου και των Ιονίων Νήσων μέχρι το Ακρωτήριο Ταίναρο της Πελοποννήσου”

Μάξιμος Βουλή 3

Αθήνα, 19 Ιανουαρίου 2020

Ομιλία
Μάξιμου Χαρακόπουλου
στην Ολομέλεια κατά τη συζήτηση του νομοσχεδίου του υπουργείου Εξωτερικών: “Καθορισμός του εύρους της αιγιαλίτιδας ζώνης στη θαλάσσια περιοχή του Ιονίου και των Ιονίων Νήσων μέχρι το Ακρωτήριο Ταίναρο της Πελοποννήσου”

 

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Χωρίς αμφιβολία η σημερινή συνεδρίαση του ελληνικού κοινοβουλίου έχει ιστορική σημασία. Και η διαπίστωση αυτή δεν είναι ένα τετριμμένο ρητορικό σχήμα. Γιατί με την δική μας ψήφο, την ψήφο όσων έχουμε την τιμή να εκπροσωπούμε τον ελληνικό λαό, θα επεκτείνουμε την επικράτεια της πατρίδας για πρώτη φορά από το 1947, όταν έλαβε χώρα η ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων στον εθνικό κορμό.

Η σημαντική αυτή εξέλιξη οφείλεται σε δύο αρετές που επέδειξε η παρούσα κυβέρνηση στην πρωτόγνωρη και δυσχερή περίοδο που έχει την ευθύνη για τις τύχες του τόπου. Η μία είναι η αποφασιστικότητα και η δεύτερη η διπλωματική δεινότητα.

Ένας συνδυασμός που όταν εκδηλώνεται στη σωστή αναλογία επιφέρει θετικά αποτελέσματα και επιτυχίες. Και με αυτόν τον συνδυασμό της επιτυχίας -την αποφασιστικότητα και την ενεργή διπλωματία- οφείλουμε να πορευθούμε και στη συνέχεια, στο γεμάτο προκλήσεις έδαφος των εθνικών μας θεμάτων, ώστε το 2021, η χρονιά ορόσημο, που συμπληρώνονται 200 χρόνια από την μεγάλη εθνικοαπελευθερωτική επανάσταση των Ελλήνων κατά του οθωμανικού ζυγού, να βρει την Ελλάδα και τον ελληνισμό ακόμη ισχυρότερους.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Καθ’ όλο το περασμένο έτος, η χώρα, πέραν της πανδημίας, αντιμετώπισε αλλεπάλληλες τουρκικές απειλές και προκλήσεις. Αρχικώς, υπήρξε η εισβολή των μεταναστών υπό τουρκική καθοδήγηση στα σύνορα του Έβρου. Η επίθεση αναχαιτίστηκε, η Τουρκία στηλιτεύθηκε ως υποκινούσα τις μεταναστευτικές ροές. Κερδίσαμε συμμάχους εντός της Ευρώπης, ενώ μια σειρά από έργα και δράσεις οχυρώνουν, πλέον, τη χερσαία συνοριακή γραμμή στη Θράκη.

Στη συνέχεια, στη διάρκεια του θέρους, οι προσπάθειες της Άγκυρας να δημιουργήσει τετελεσμένα στο Αιγαίο έπεσαν στο κενό, με την κινητοποίηση του στόλου και της αεροπορίας.
Στο ευρωπαϊκό πεδίο, παρά το γεγονός ότι δεν έχουν επιβληθεί ακόμη κυρώσεις κατά της Τουρκίας -εξαιτίας της επικράτησης μικροεθνικών συμφερόντων κάποιων κρατών- εντούτοις η Άγκυρα έχει καταδειχθεί ως αυτή που προβαίνει σε επιθετικές ενέργειες και παραβιάζει το διεθνές δίκαιο.

Ταυτοχρόνως, για πρώτη φορά εδώ και πολλά χρόνια έχει ξεκινήσει ένα εξοπλιστικό πρόγραμμα, το οποίο στοχεύει στη δημιουργία ενός αδιαπέραστου τείχους σε θάλασσα και σε αέρα, αλλά και στην ενίσχυση στρατηγικών συμμαχιών μακράς πνοής.

Το διπλωματικό μας κρεσέντο οδήγησε ακόμη σε σημαντικές συμφωνίες με χώρες του αραβικού κόσμου, αλλά και στις συμφωνίες με Ιταλία και Αίγυπτο, που καθορίζουν τις θαλάσσιες ζώνες. Αυτή με την Αίγυπτο, μάλιστα, ήλθε να ακυρώσει στην πράξη το παράνομο μνημόνιο της Τουρκίας με την κυβέρνηση της Τρίπολης.

Επίσης, η συμφωνία με τα Τίρανα για τη διαδικασία οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών και την προσφυγή στο δικαστήριο της Χάγης, εκτός από ένα κομβικό σημείο στις σχέσεις των δύο χωρών, έδωσε και το ορθό μήνυμα προς την Τουρκία και την πολιτική που ακολουθεί στην ανατολική Μεσόγειο.

Και τώρα φθάσαμε στην υπερψήφιση της επέκτασης των χωρικών μας υδάτων στο Ιόνιο Πέλαγος μέχρι και το Ταίναρο, η οποία συνιστά μια πρώτη -ίσως αρκετά καθυστερημένη- αλλά πλέον έμπρακτη άσκηση ενός αναφαίρετου δικαιώματος που διαθέτει η χώρα μας, βάσει του διεθνούς δικαίου, του δικαίου της θάλασσας, αλλά και του ευρωπαϊκού κεκτημένου, όπως προσφυώς επισήμανε ο υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Δένδιας, πρωτεργάτης αυτής της εντατικής διπλωματικής αντεπίθεσης της χώρας που καταγράφεται όλους αυτούς τους μήνες.

Η διαπίστωση αυτή είναι ξεκάθαρο μήνυμα προς τον τουρκικό αναθεωρητισμό, και όσους τον υποθάλπουν φανερά ή υπόγεια. Η Ελλάδα δεν απεμπολεί τα δικαιώματά της, ούτε πρόκειται να αποστεί από το ευρωπαϊκό κεκτημένο, υποχωρώντας σε απειλές και σε πιέσεις.

Κι αυτό έχει νομίζω καταστεί σαφές ενόψει των διερευνητικών επαφών με την γείτονα, και την προσπάθειά της να διευρύνει αυθαιρέτως την ατζέντα, εντάσσοντας ανύπαρκτα ζητήματα, όπως την αποστρατιωτικοποίηση των ελληνικών νησιών του ανατολικού Αιγαίου.
Επιπλέον, επειδή πολύς λόγος γίνεται για την διεξαγωγή πενταμερούς για το κυπριακό, είναι αυτονόητο ότι η Ελλάδα στηρίζει σταθερά την Κυπριακή Δημοκρατία για μια δίκαιη λύση του προβλήματος, χωρίς παρωχημένες εγγυήσεις και κατοχικά στρατεύματα.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Επιθυμούμε ειρηνικές σχέσεις με την Τουρκία, αλλά είναι η Τουρκία που επιμένει σε επικίνδυνα οράματα για γαλάζιες πατρίδες, για νεο-οθωμανισμούς και παντουρκισμούς. Είναι η Τουρκία που καταπατά τις αρχές του διεθνούς δικαίου, που στέλνει ερευνητικά, γεωτρητικά και πολεμικά πλοία σε ύδατα που δεν της ανήκουν.

Η Ελλάδα είναι μια χώρα που σέβεται το διεθνές δίκαιο και επιδιώκει την ειρηνική συνύπαρξη. Κι αυτό το έχει αποδείξει. Σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να αποδεχθεί οιαδήποτε καταπάτηση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων. Γι’ αυτό, και παρά το βαρύ κόστος, προβαίνει στην ενίσχυση της αποτρεπτικής της ικανότητας με τους αναγκαίους εξοπλισμούς.
Αν πράγματι η Άγκυρα επιθυμεί την επίλυση της διαφοράς στην οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών δεν έχει παρά να αποδεχθεί την πλήρη εφαρμογή όσων επιτάσσει το διεθνές δίκαιο.

Ο καθορισμός ΑΟΖ με την Ιταλία και την Αίγυπτο, αλλά και η συμφωνία σύναψης συνυποσχετικού με την Αλβανία για προσφυγή στη Χάγη για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών, επιβεβαιώνουν ότι όταν πορευόμαστε με σχέδιο, αυτοπεποίθηση και επιμονή μπορούμε να πετυχαίνουμε τους στόχους μας.

Σας ευχαριστώ».

Μπορείτε να παρακολουθήσετε την ομιλία του κ. Χαρακόπουλου στην ηλεκτρονική διεύθυνσηhttps://youtu.be/YGBYFx-3PD0

 

Read more...

Εισηγητική παρέμβαση Μάξ. Χαρακόπουλου στην Επιτροπή Δημ. Διοίκησης, Δημ. Τάξης και Δικαιοσύνης κατά τη συζήτηση του νομοσχεδίου του υπ. Εσωτερικών «Εκσυγχρονισμός του συστήματος προσλήψεων στον δημόσιο τομέα και ενίσχυση του Α.Σ.Ε.Π.»

Μ. Χαρακοπουλος 1

Αθήνα, 18 Δεκεμβρίου 2020

Εισηγητική παρέμβαση
Μάξιμου Χαρακόπουλου
στην Επιτροπή Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης
κατά τη συζήτηση του νομοσχεδίου του υπουργείου Εσωτερικών
«Εκσυγχρονισμός του συστήματος προσλήψεων στον δημόσιο τομέα και ενίσχυση του Ανώτατου Συμβουλίου Επιλογής (Α.Σ.Ε.Π.)»

 

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Ο δημόσιος τομέας και η διαδικασία προσλήψεως σ’ αυτόν είχε από την ίδρυση του ελληνικού κράτους κομβική σημασία που επηρέαζε όχι μόνον τον τρόπο λειτουργίας του κράτους αλλά και την κοινωνική κινητικότητα και τις πολιτικές διεργασίες. Χρειάζονταν κάθε φορά πολλές δεκαετίες ώστε να θεσπισθούν νέοι κανόνες που κατοχύρωναν σε κάποιο βαθμό την αξιοκρατία.

Το όνομα της πλατείας Κλαυθμώνος, δηλαδή πλατεία του Κλάματος, όπως την βάφτισε ο αρθρογράφος της Εστίας Δημήτρης Καμπούρογλους στα τέλη του 19ου αιώνα, μας θυμίζει την εποχή που οι δημόσιοι υπάλληλοι διαμαρτύρονταν γιατί απολύονταν σε κάθε κυβερνητική αλλαγή. Μια ανωμαλία που διόρθωσε η συνταγματική μεταρρύθμιση του Ελευθερίου Βενιζέλου το 1911.

Ωστόσο, το πρόβλημα των κριτηρίων των προσλήψεων, τόσο όσον αφορά τις πραγματικές ανάγκες του δημοσίου, όσον και των ικανοτήτων των προσληφθέντων υπαλλήλων, καθώς και της διαφάνειας των διαδικασιών πρόσληψης ήταν ζητήματα άκρως προβληματικά. Μια κατάσταση που επιδεινωνόταν και από τις συνεχείς πολιτικές περιπέτειες της χώρας.

Αυτές οι τελευταίες, τελικώς, ήταν και η αιτία που η Ελλάδα βρέθηκε τις τελευταίες δεκαετίες με έναν διογκωμένο δημόσιο τομέα, με ό,τι αυτό συνεπαγόταν για τις παραγωγικές επιδόσεις της χώρας, αλλά και τις διασυνδέσεις των πολιτικών δυνάμεων με τους δημοσίους υπαλλήλους. Όλοι θυμόμαστε τις συνοπτικές κρατικοποιήσεις χρεοκοπημένων επιχειρήσεων ή τις μαζικές, χωρίς κριτήρια, προσλήψεις ή μονιμοποιήσεις συμβασιούχων κυρίως κατά τις προεκλογικές περιόδους. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτές οι υπερβολές και οι παθογένειες επέδρασαν καταλυτικά στη χρεωκοπία της χώρας πριν από 10 χρόνια.

Βεβαίως, από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 έγιναν προσπάθειες να μπουν κάποιοι κανόνες αξιοκρατίας και ορθολογισμού στις προσλήψεις στο Δημόσιο. Και αναμφισβήτητα το ΑΣΕΠ αποτέλεσε πραγματική τομή στην προσπάθεια εκσυγχρονισμού της δημόσιας διοίκησης. Ήταν καίριο χτύπημα στο προπατορικό αμάρτημα της πολιτικής, τους ρουσφετολογικούς διορισμούς στο δημόσιο.
Κι αυτό οπωσδήποτε περιποιεί τιμή στον εισηγητή του θεσμού, στον ευπατρίδη πολιτικό Αναστάσιο Πεπονή, που καθιέρωσε διαφανείς, αξιοκρατικές ,αδιάβλητες διαδικασίες, που παρά την αρχική καχυποψία, σήμερα δεν αμφισβητούνται από κανέναν. Δυστυχώς, όμως, πρέπει να παραδεχθούμε ότι ενίοτε υπήρξαν παρεκκλίσεις από την καθιερωμένη διαδικασία που κατέληγαν σε λανθασμένες επιλογές.
Σε κάθε περίπτωση, έπειτα από την βαθύτατη δομική κρίση που πέρασε η χώρα, κατά την οποία εφαρμόστηκαν συγκεκριμένες μνημονιακές πολιτικές, που στόχευαν και σε αλλαγές στο δημόσιο τομέα, με αυστηρή αναλογία συνταξιοδοτήσεων και προσλήψεων, είμαστε πιστεύω σε ένα σημείο ωριμότητας όπου μόνοι μας οφείλουμε να θέσουμε τα θεμέλια για μια στιβαρή και αποτελεσματική δημόσια διοίκηση.
Εν πρώτοις, νομίζω ότι όλοι συμφωνούμε πως πρέπει να γίνεται αυστηρή ιεράρχηση των πραγματικών αναγκών της δημόσιας διοίκησης. Το ερώτημα δεν πρέπει να είναι πως θα βολευθούν κάποιοι στο δημόσιο, που ακόμη αποτελεί όνειρο για πολλούς, αλλά πως το κράτος θα ανταποκρίνεται στις πραγματικές ανάγκες του πολίτη.
Η πανδημία, για παράδειγμα, μας αποκάλυψε την αδήριτη ανάγκη αναβάθμισης του Εθνικού Συστήματος Υγείας. Στόχος που προϋποθέτει την πρόσληψη ικανού ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού σε μόνιμη βάση -όπως δεσμεύτηκε η κυβέρνηση- και όχι για την παροδική φάση της υγειονομικής κρίσης, που όλοι ευχόμαστε να λήξει λίαν συντόμως με την έλευση των εμβολίων. Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί και για άλλους καίριους τομείς, την παιδεία, την ασφάλεια, που είναι απαραίτητοι για την εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας.
Οφείλουμε, λοιπόν, να ακολουθούμε απαρέγκλιτα την οδό της αξιοκρατίας. Είναι ο μοναδικός δρόμος για να υπάρξει ένας δημόσιος τομέας που να ανταποκρίνεται στις αυξανόμενες απαιτήσεις σε έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία. Χρειαζόμαστε ανθρώπους με γνώσεις, και μάλιστα εξειδικευμένες γνώσεις, αλλά και με αναπτυγμένη τη συναίσθηση ότι αναλαμβάνουν θέσεις ευθύνης έναντι των πολιτών που καλούνται να υπηρετήσουν.
Η αίσθηση ότι στην Ελλάδα πουθενά δεν υφίσταται αξιοκρατία και ότι τα πάντα είναι, μιλημένα, συμφωνημένα, με φωτογραφικές διαδικασίες, υπονομεύει εντέλει την κοινωνική συνοχή και τους θεσμούς και προλειαίνει το έδαφος για νέες κρίσεις. Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση σε έρευνα για το μπρέιν ντρέιν ότι ο βασικός λόγος της φυγής των νέων μας στο εξωτερικό είναι η απουσία αξιοκρατίας στη χώρα.
Με την υπό συζήτηση νομοθετική πρωτοβουλία του υπουργείου Εσωτερικών, για την οποία προφανώς θα διατυπωθούν από τα κόμματα κρίσεις, αντιρρήσεις και βελτιωτικές προτάσεις, πιστεύω ότι γίνεται ένα βήμα μπροστά με την γενική καθιέρωση των εξετάσεων για τον διορισμό στο δημόσιο. Εξετάσεις αδιάβλητες, όπως αυτές των πανελλαδικών για τα πανεπιστήμια, που θα αποτυπώνουν τις γνώσεις και τις δεξιότητες των υποψηφίων δημοσίων υπαλλήλων.
Σήμερα περισσότερο από ποτέ, χρειαζόμαστε ένα αποτελεσματικό κράτος. Στην ψηφιακή εποχή που ζούμε αυτό προϋποθέτει πρωτίστως αξιοκρατική στελέχωση του κρατικού μηχανισμού με δημοσίους υπαλλήλους που θα διαθέτουν αδιαμφισβήτητα προσόντα, αλλά και συναίσθηση του καθήκοντός τους, που δεν είναι άλλο από την προάσπιση του δημοσίου συμφέροντος και την εξυπηρέτηση του πολίτη.

Μπορείτε να παρακολουθήσετε την εισήγηση του κ. Χαρακοπουλου στην ηλεκτρονική διεύθυνση: https://youtu.be/w3CvKd6Krxo

Read more...

Ομιλία του κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου στη συζήτηση στην Ολομέλεια της Βουλής επί του προϋπολογισμού του 2021

Μαξιμος Προυπολογισμος 1

Αθήνα, 14 Δεκεμβρίου 2020

 

Ομιλία
του κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου
στη συζήτηση στην Ολομέλεια της Βουλής
επί του προϋπολογισμού του 2021

«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Η συζήτηση του προϋπολογισμού του 2021, έτος που συμπληρώνονται 200 χρόνια από την έναρξη της ελληνικής επανάστασης, διεξάγεται σε μια ιδιαίτερα δυσχερή συγκυρία.

Η πανδημία έως σήμερα έχει στερήσει τη ζωή σε 3.625 συνανθρώπους μας, βυθίζοντας στο πένθος τις οικογένειές τους, ενώ χιλιάδες άλλοι νοσούν, με την ιδιαίτερη πατρίδα μου, τη Λάρισα, στο επίκεντρο του κυκλώνα. Το εθνικό σύστημα υγείας βρίσκεται στα όρια των αντοχών του και όλοι πια συνειδητοποιούν την αναντικατάστατη αξία του.

Επιπλέον, τα αναγκαία μέτρα για τον περιορισμό της διάδοσης του ιού έχουν παγώσει την οικονομική δραστηριότητα. Χιλιάδες επιχειρήσεις και εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι βιώνουν μια πολύ δύσκολη κατάσταση από την παράταση της καραντίνας και μάλιστα κατά την διάρκεια των εορτών των Χριστουγέννων, που συνήθως αυξάνεται κατακόρυφα ο τζίρος. Η ψυχολογία όλων επηρεάζεται αρνητικά και ήδη παρουσιάζονται σοβαρά σημάδια κόπωσης της κοινωνίας.

Σε αυτές τις συνθήκες, ως εκλεγμένοι εκπρόσωποι των πολιτών, οφείλουμε να υπερβούμε τη συνήθη κομματική αντιπαράθεση και να αρθούμε στο ύψος της ευθύνης, που επιβάλουν οι στιγμές.

Να προστατεύσουμε την κοινωνία από την περαιτέρω εξάπλωση της πανδημίας, μέχρις ότου το εμβόλιο για τον κορονοϊό, που έρχεται τις επόμενες μέρες και στη χώρα μας, δημιουργήσει το κατάλληλο ποσοστό ανοσίας.

Αλλά και να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για τη γοργή ανάκαμψη της οικονομίας, που θα επουλώσει τις πληγές όχι μόνον της περιόδου της πανδημίας, αλλά και της μακράς κρίσης της περασμένης δεκαετίας.

Αυτό το πλαίσιο έρχεται να διαμορφώσει ο προϋπολογισμός που σήμερα συζητούμε. Με λύπη, ωστόσο, διαπιστώνουμε, για μια ακόμη φορά ότι η αξιωματική αντιπολίτευση αποδεικνύεται κατώτερη των περιστάσεων. Γιατί όχι μόνον ισοπεδωτικά αρνείται τις κυβερνητικές προτάσεις για την οικονομία, αλλά χρησιμοποιεί και την υγειονομική κρίση με μικροκομματικά κριτήρια.

Και εκεί που στο πρώτο κύμα της πανδημίας έκλεινε το μάτι στα πάρτι των πλατειών, στο δεύτερο εγκαλεί την κυβέρνηση που δεν ήταν ακόμη αυστηρότερη. Μια στο καρφί και μια στο πέταλο, απλώς προς άγραν δυσαρεστημένων πολιτών, από μια αξιωματική αντιπολίτευση, που δεν λέει να εγκαταλείψει το γνωστό τροπάρι της δημαγωγίας και του λαϊκισμού, που μονίμως κατακρίνει αλλά ποτέ δεν αντιπροτείνει κάτι ρεαλιστικό.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Θα ήθελα να εκφράσω την ιδιαίτερη ικανοποίησή μου για την αύξηση, στον υπό συζήτηση προϋπολογισμό, των αμυντικών δαπανών. Από αυτό το βήμα, ακριβώς πριν ένα χρόνο, είχα εστιάσει την ομιλία μου στην ανάγκη γενναίας αύξησης των κονδυλίων για την άμυνα της χώρας.

Το προηγούμενο διάστημα κατέστη σε όλους φανερό ότι η πατρίδα μας δεν μπορεί να βασίζεται στις πλάτες άλλων. Είναι υποχρεωμένη να εξοπλιστεί καταλλήλως, ώστε να ακυρώσει κάθε απόπειρα απειλής των κυριαρχικών της δικαιωμάτων και της ίδιας της κυριαρχίας της. Γιατί πλέον δεν πρέπει να υπάρχουν ψευδαισθήσεις για τις προθέσεις της Άγκυρας. Η πικρή αυτή δικαίωση μου δίνει το δικαίωμα να ελπίζω ότι και αυτοί που πέρυσι αβασάνιστα και επιπόλαια έσπευσαν να με χαρακτηρίσουν πολεμοκάπηλο ή μιλιταριστή, αντιλαμβάνονται πλέον ότι οι προτάσεις μου ήταν απλός ρεαλισμός.

Ρεαλισμός, που για ακόμη μια φορά επιβεβαιώθηκε από την αδυναμία της Ευρώπης να συμπεριφερθεί όπως οφείλει απέναντι στον τουρκικό αναθεωρητισμό. Δυστυχώς, χώρες όπως η Γερμανία, η Ιταλία και η Ισπανία, βάζοντας υπεράνω όλων τα μικρο-οικονομικά τους συμφέροντα, τελικά προκαλούν βαθιά πλήγματα στο ευρωπαϊκό όραμα, αλλά και απογοήτευση γιατί δεν διδάσκονται από την ιστορία.

Όσον αφορά στη γενική φιλοσοφία του προϋπολογισμού, αναμφισβήτητα διέπεται από αναπτυξιακό πνεύμα, με βάση τα πραγματικά δεδομένα αλλά και τις δεσμεύσεις για τις οποίες οι πολίτες εμπιστεύθηκαν τη ΝΔ.

Είναι ένας προϋπολογισμός που δεν έχει κανέναν νέο φόρο, αλλά αντιθέτως έχει καταργήσεις φόρων, όπως της εισφοράς αλληλεγγύης. Και έρχεται μετά από σειρά αποφάσεων που ελάφρυναν τα νοικοκυριά, όπως η πρόσφατη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών. Αυτήν που ο, υποτιθέμενα υπερασπιστής των εργαζομένων, των αδυνάτων, ΣΥΡΙΖΑ δεν ψήφισε.

Επιτρέψτε μου με αφορμή τις κατευθυντήριες γραμμές της Έκθεσης Πισσαρίδη για την ανασυγκρότηση του παραγωγικού μοντέλου της χώρας, να επισημάνω την ανάγκη μεγαλύτερης μέριμνας εκ μέρους του κράτους στην πρωτογενή παραγωγή. Η κρίση της πανδημίας απέδειξε, μεταξύ άλλων, ότι η μονοκαλλιέργεια του τουρισμού είναι πολύ εύθραυστη, καθώς απρόβλεπτοι παράγοντες μπορούν να τινάξουν τα πάντα στον αέρα.

Η αγροτική παραγωγή πρέπει να λάβει τη θέση που της αξίζει στην παραγωγική δομή. Αλλά γι’ αυτό θα χρειαστεί πραγματική κοσμογονία μέτρων, κάποια εκ των οποίων αναφέρονται και στην έκθεση Πισσαρίδη, όπως είναι τα κίνητρα για την καθετοποίηση της αγροτικής παραγωγής και την επιχειρηματική κατεύθυνση των συνεταιρισμών.

Καθώς το ενεργειακό κόστος είναι βραχνάς για τους αγρότες εύχομαι αυτός ο προϋπολογισμός να είναι ο τελευταίος που δεν υπάρχει δαπάνη για το λεγόμενο αγροτικό πετρέλαιο, που κατήργησε εν μια νυκτί η προηγούμενη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Ταυτόχρονα, με τον νέο προϋπολογισμό τίθεται σε εφαρμογή και το φιλόδοξο Ταμείο Ανάκαμψης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ένα νέο “Σχέδιο Μάρσαλ” για την αντιμετώπιση των συνεπειών της πανδημίας στη γηραιά ήπειρο. Για τη χώρα μας σημαίνει εισροή επιπλέον κεφαλαίων ύψους σχεδόν 32 δισεκατομμυρίων ευρώ, από τα οποία τα 19,5 ως επιχορήγηση, που προστίθενται στα σχεδόν 40 δισεκατομμύρια του ΕΣΠΑ 2021-2027.

Σε κάθε περίπτωση, το 2021 αναμένεται να είναι ένα έτος σταθμός για την Ελλάδα. Ελπίζουμε πως θα αποτελέσει και την αφετηρία για ένα ουσιαστικό οικονομικό άλμα, αφήνοντας οριστικά στο παρελθόν μια δύσκολη δεκαετία, με αλλεπάλληλες σοβαρές κρίσεις.

Σας ευχαριστώ».

Μπορείτε να παρακολουθήσετε την αγόρευση του κ. Χαρακόπουλου στην ηλεκτρονική διεύθυνση: https://youtu.be/CsiyDkVSJkM

Read more...

Ομιλία Μάξιμου Χαρακόπουλου στην επί της αρχής συζήτηση του νομοσχεδίου του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη: «Ρυθμίσεις σωφρονιστικής νομοθεσίας, διατάξεις για το Ταμείο Προνοίας Απασχολουμένων στα Σώματα Ασφαλείας»

Μάξιμος βουλή 2

Αθήνα, 3 Δεκεμβρίου 2020

 

Ομιλία
Μάξιμου Χαρακόπουλου
στην επί της αρχής συζήτηση του νομοσχεδίου
του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη:
«Ρυθμίσεις σωφρονιστικής νομοθεσίας, διατάξεις για το Ταμείο Προνοίας Απασχολουμένων στα Σώματα Ασφαλείας

και λοιπές διατάξεις αρμοδιότητας Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη»

 

«Πριν δώσω τον λόγο στον κ. Υπουργό, θα μου επιτρέψετε να καταθέσω και εγώ κάποιες σκέψεις και προβληματισμούς για το σχέδιο νόμου που συζητούμε, ως Βουλευτής.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

η κατάσταση στα ελληνικά Σωφρονιστικά Καταστήματα είναι κοινό μυστικό πως δεν είναι ιδανική. Πολλές είναι οι παθογένειες που συσσωρεύτηκαν τα προηγούμενα χρόνια και αντικειμενικές δυσκολίες όπως η οικονομική δυσπραγία, δεν επέτρεψαν στο Σωφρονιστικό μας Σύστημα να συμβαδίσει με τις διαρκώς μεταβαλλόμενες ανάγκες.
Η έξαρση του εγκλήματος, μεγάλου και μικρού, διογκώθηκε ραγδαία, δυστυχώς, και από την μεγάλη μετανάστευση, όπως αποδεικνύουν τα ποσοστά των αλλοδαπών κρατουμένων στις ελληνικές φυλακές. Απότοκο αυτών των συνθηκών ήταν και η έξαρση της παραβατικής δράσης εντός των φυλακών. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι απαιτούνται άμεσα μέτρα που θα επιλύουν τα χρόνια αυτά προβλήματα ή τουλάχιστον θα “βάζουν το νερό στο αυλάκι” για την σταδιακή, έστω, επίλυσή τους. Όταν λέμε “επίλυση” προφανώς, δεν εννοούμε ρυθμίσεις όπως αυτές που, στο όνομα της αποσυμφόρησης των Σωφρονιστικών Καταστημάτων, άνοιξαν άκριτα τις πόρτες στους πάντες, αφήνοντας ελεύθερους ακόμη και δράστες ειδεχθών εγκλημάτων που πρόλαβαν με την έξοδό τους να τελέσουν νέα εγκλήματα.
Το παρόν σχέδιο νόμου που συζητούμε, του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, έρχεται να βάλει τάξη σε τρέχοντα ζητήματα. Θα έλεγα ότι είναι μέρος μιας μεταρρύθμισης που περιλαμβάνει την αύξηση του προσωπικού που εργάζονται στα Σωφρονιστικά Καταστήματα αλλά και την ίδρυση νέων σύγχρονων φυλακών, όπως αυτών στον Ασπρόπυργο στη θέση των φυλακών στον Κορυδαλλό που θα καταργηθούν, με υψηλές όμως προδιαγραφές κράτησης -όπως επισήμανε νωρίτερα και η συνάδελφος, η κυρία Γιαννάκου- έτσι ώστε να μη χρειάζεται η χώρα μας να οδηγείται στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.
Επίσης, οι πρόνοιες για το Σώμα Επιθεώρησης και Ελέγχου Καταστημάτων Κράτησης, πιστεύω, ότι είναι μία ορθή επιλογή για την πάταξη της εγκληματικότητας εντός των φυλακών και της κάθε είδους εστίας διαφθοράς που έχει “εκκολαφθεί” εδώ και πολλά χρόνια. Θυμίζω, ότι σύμφωνα με στοιχεία που κατά καιρούς είδαν το “φως της δημοσιότητας” από το 2015 ως το 2018 υπήρξαν δεκάδες θάνατοι κρατουμένων αλλά και δεκάδες επιθέσεις εναντίον σωφρονιστικών υπαλλήλων.
Σε όλους, επίσης, είναι γνωστά τα “πάρτι της χλιδής” σε κελιά περιβόητων κακοποιών όπου είχαν μετατραπεί κυριολεκτικά σε σουίτες. Περιττό να μιλήσουμε για όπλα ή φονικά εργαλεία ή για ναρκωτικά που έχουν βρεθεί στους χώρους των Καταστημάτων Κράτησης μετά από εφόδους της Αστυνομίας. Πρόκειται για καταστάσεις που αναμφίβολα δεν τιμούν τη χώρα και επιτάσσουν την αλλαγή πλεύσης. Στα θετικά να σημειώσω, ότι τίθεται, επιτέλους, ένας φραγμός στις μεταγωγές σε “αγροτικές” φυλακές σε όσους κρατούμενους, μεταξύ άλλων, έχουν καταδικαστεί για εγκλήματα τρομοκρατίας, όσο και στις άδειες που δίνονταν σχεδόν άκριτα σε κατάδικους για σοβαρά εγκλήματα κάποιοι εκ των οποίων δεν επέστρεφαν ποτέ.
Κύριε Υπουργέ,
με αφορμή την έξαρση της πανδημίας του κορονοϊού –χθες, έγινε γνωστό ότι είχαμε 48 κρούσματα σε κρατούμενους στο σωφρονιστικό κατάστημα της Λάρισας- θα ήθελα να επισημάνω την ανάγκη επαγρύπνησης για την παροχή υπηρεσιών υγείας στους φυλακισμένους. Οι επισκέψεις εξωτερικών ιατρών και νοσηλευτών στις φυλακές, όπου δεν υπάρχει μόνιμο υγειονομικό προσωπικό, είναι μια ορθή επιλογή. Το πρόβλημα είναι σοβαρότατο, αν λάβουμε υπόψη μας ότι για 11.500 κρατουμένους, σύμφωνα με αυτά που είδαμε στην Έκθεση της διαβούλευσης, υπάρχουν 67 νοσηλευτές, μόλις 9 μόνιμοι γιατροί και ένας φαρμακοποιός, σε 34 φυλακές.
Στο νέο σχεδιασμό για το ΕΣΥ, για τη μετακορονοϊό εποχή, ελπίζω ότι θα ληφθούν υπόψη και οι ανάγκες των σωφρονιστικών καταστημάτων. Οι κρατούμενοι δικαιούνται, όπως όλοι, να έχουν πλήρη περίθαλψη.
Στη σωστή κατεύθυνση, νομίζω ότι, κινείται και πρέπει να επαινεθεί η οργάνωση του Νομικού Προσώπου Ιδιωτικού Δικαίου “ΕΠΑΝΟΔΟΣ”που σκοπό έχει την επαγγελματική κατάρτιση, την αποκατάσταση, την οικονομική συμπαράσταση και την προετοιμασία για την κοινωνική επανένταξη των κρατουμένων και των αποφυλακισμένων.
Η λειτουργία των σχολείων δεύτερης ευκαιρίας εντός των σωφρονιστικών καταστημάτων, όπως της Λάρισας που πραγματικά λειτουργεί υποδειγματικά, έχει δημιουργήσει ήδη μια ελπιδοφόρα παράδοση που πρέπει να βρει συνέχεια και εύρος.
Ειδική μνεία θα ήθελα να κάνω και εγώ στη ρύθμιση που προβλέπει διοικητικά πρόστιμα στους ιδιοκτήτες ζώων, τα οποία προκαλούν φθορές σε αγροτικές καλλιέργειες και μάλιστα ανάλογα με τις φορές που έχει διαπραχθεί το αδίκημα. Αναφέρθηκαν, νωρίτερα, και οι συνάδελφοι βουλευτές ο κ. Βολουδάκης από την Κρήτη ο κ. Δαβάκης από τη Λακωνία. Είναι μια εύλογη ρύθμιση που έρχεται να καλύψει το κενό που προκλήθηκε από την κατάργηση της αγροφυλακής, σε περιοχές με έντονη κτηνοτροφική δραστηριότητα.
Τέλος, κύριε Υπουργέ, θα ήθελα προσωπικά, αλλά και εκ μέρους των αποστράτων -γιατί έλαβα αρκετά τηλεφωνήματα- της Αστυνομίας και της Πυροσβεστικής, να σας ευχαριστήσω για την τιμητική προαγωγή στο βαθμό του Αστυνομικού Διευθυντή και του Πυράρχου, αντίστοιχα, όσων έχουν τις προϋποθέσεις, όπως είχε συμβεί στην προηγούμενη κοινοβουλευτική περίοδο για τους απόστρατους των Ενόπλων Δυνάμεων, χωρίς να γεννιούνται, βεβαίως, συνταξιοδοτικές ή άλλες οικονομικές απαιτήσεις. Ήταν ένα ζήτημα ισονομίας και ηθικής τάξεως.
Τώρα, κύριε Υπουργέ, έχετε το λόγο για να παρουσιάσετε τις δικές σας σκέψεις και προβληματισμούς για το νομοσχέδιο και να δώσετε και τυχόν απαντήσεις σε όσα ελέχθησαν μέχρι τώρα».

Μπορείτε να παρακολουθήσετε την ομιλία του κ. Χαρακόπουλου στην ηλεκτρονική διεύθυνση: https://youtu.be/Y7xe0w5Vk9Y

Read more...

Χαιρετισμός Γενικού Γραμματέα της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας Δρ Μάξιμου Χαρακόπουλου στη Διαδικτυακή Έκθεση: “Το αρχιτεκτονικό θαύμα της Αγίας Σοφίας Κωνσταντινουπόλεως ως έκφραση της Οικουμενικής Ρωμιοσύνης”

Μαξιμος zoom 1

Αθήνα, 29 Νοεμβρίου 2020

Χαιρετισμός
Γενικού Γραμματέα της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας
Δρ Μάξιμου Χαρακόπουλου
στη Διαδικτυακή Έκθεση:
“Το αρχιτεκτονικό θαύμα της Αγίας Σοφίας Κωνσταντινουπόλεως ως έκφραση της Οικουμενικής Ρωμιοσύνης”

Κύριε πρόεδρε της Οικουμενική Ομοσπονδία Κωνσταντινουπολιτών,

Εκ μέρους της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας θα ήθελα να εκφράσω τα ειλικρινή μου συγχαρητήρια στην Οικουμενική Ομοσπονδία Κωνσταντινουπολιτών και τους Συλλόγους Κωνσταντινουπολιτών της Γερμανίας, της Ελβετίας, του Ηνωμένου Βασιλείου και των Η.Π.Α. για την πρωτοβουλία που αναλάβατε, σε αυτήν την ιδιόμορφη περίοδο που διανύουμε λόγω πανδημίας, με σκοπό την προώθηση του μηνύματος για την προστασία της Αγιασοφιάς.

Και να συγχαρώ επίσης τον καθηγητή και έγκριτο νομικό, τον κ. Ιωάννη Κτιστάκη, για τον δικαστικό αγώνα που ξεκίνησε, χωρίς να καμφθεί από εμπόδια και δυσκολίες, στα τουρκικά δικαστήρια, για την ακύρωση της απόφασης για την μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τέμενος.

Οφείλουμε όλοι μας, από την θέση που υπηρετεί ο καθένας, να παρεμβαίνουμε ώστε αυτό που συνέβη το καλοκαίρι του 2020 με την βάρβαρη και αυθαίρετη απόφαση της τουρκικής ηγεσίας, να μην θεωρηθεί κάτι τετελεσμένο. Γιατί τετελεσμένο υπάρχει μόνον όταν οι άνθρωποι το αντιλαμβάνονται ως τέτοιο. Όταν δηλαδή παραιτούνται από την διεκδίκηση της επικράτησης της αλήθειας και του δικαίου. Αλλά τότε θα έπρεπε να αποδεχθούμε ότι η Ιστορία γράφεται μόνον με την βία και την ισχύ. Ότι το πραγματικό δίκαιο είναι μόνον το δίκαιο της κατάκτησης. Ότι το παρελθόν μπορεί να ξαναγραφεί κατά δοκούν από όσους έχουν συγκυριακά τη δύναμη να το κάνουν.

Αλίμονο,όμως, αν η ανθρωπότητα εξέπιπτε σε ένα τέτοιο σημείο παρακμής, αν γύριζε σε έναν μεσαιωνικό σκοταδισμό. Τότε θα χάνονταν όλες οι αξίες και οι αρχές που κατακτήθηκαν ανά τους αιώνες, με θυσίες αμέτρητες και οδύνες ανείπωτες. Αυτό δεν πρέπει να επιτρέψουμε να συμβεί. Ακόμη κι αν προσωρινά επικρατούν άλλες προτεραιότητες. Ακόμη κι αν τα κράτη που έχουν λόγο και δύναμη για να νουθετήσουν τους παραβάτες, επιλέγουν να βάλουν σε προτεραιότητα τα γεωστρατηγικά τους μικροσυμφέροντά. Ακόμη και αν οι διεθνείς οργανισμοί όπως η UNESCO δεν διεκδικεί ακόμη την αυτονόητη ακύρωση μιας απόφασης, που μετατρέπει σε τέμενος ένα προστατευόμενο μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, κι έτσι την καταργεί με τρόπο άκρως απαξιωτικό.
Εμείς οφείλουμε να συνεχίσουμε να διαλαλούμε την αλήθεια. Ότι η Αγία Σοφία οικοδομήθηκε ως χριστιανικός ναός, στην πρωτεύουσα της Ανατολικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, που οι Φράγκοι επέβαλαν να ονομάζουμε Βυζάντιο. Και ότι αυτός ο περικαλλής ναός κατέστη το κέντρο ολόκληρου του χριστιανικού κόσμου, ο φωτοδότης ήλιος της Ορθοδοξίας που έστελνε τις αχτίδες του σε ανατολή και δύση, σε βορρά και νότο και έκφραση της οικουμενικής ρωμιοσύνης, όπως εύστοχα το διατυπώνει ο τίτλος της παρούσας έκθεσης. Κι έτσι παρέμεινε μέχρι και την άλωση της Πόλης το 1453. Αυτός ήταν ο προορισμός του, αυτόν υπηρέτησε και αυτό δεν αλλάζει με διοικητικές αποφάσεις. Ούτε με χαλιά στα πατώματα και κουρτίνες μπροστά από τα ψηφιδωτά.

Ως Διακοινοβουλευτική Συνέλευση Ορθοδοξίας, ενός θεσμού που συμπεριλαμβάνει Ορθόδοξους βουλευτές από 25 χώρες, ήδη από τις 14 Ιουλίου με κοινό μας ψήφισμα καταδικάσαμε αυτήν την τουρκική αυθαιρεσία και ζητήσαμε την άμεση ανάκληση της απόφασης. Το ίδιο ζητήσαμε και τον Σεπτέμβριο, στη Γενική μας Συνέλευση με ψήφισμα που αποστείλαμε σε διεθνείς οργανισμούς και κυβερνήσεις, γεγονός που προκάλεσε την ενόχληση της Τουρκίας, η οποία μας απήντησε δια της πρεσβείας της στην Αθήνα.

Δυστυχώς, τόσο η αντίδραση, έως σήμερα, διεθνών οργανισμών, αλλά και χωρών με ορθόδοξη παρουσία ήταν κατώτερη των περιστάσεων. Τούτο μας λυπεί, αλλά δεν μας αποθαρρύνει. Η ευαισθητοποίηση της διεθνούς κοινής γνώμης, όχι μόνο των χριστιανών, αλλά κάθε πολιτισμένου ανθρώπου, μπορεί να είναι μοχλός πίεσης στα κοινοβούλια και στις κυβερνήσεις.

Στην κατεύθυνση αυτή υιοθετήσαμε και την πρόταση του Ρώσου βουλευτή Ιβάν Σούχαρεφ αναφορικά με το θέμα «της ανάδειξης της ιστορικής σχέσης των Ορθοδόξων με τους ναούς της Αγίας Σοφίας, τη δοξολογική μας σχέση με τη Σοφία του Θεού αλλά και των ναών προς τιμή της» και προχωρούμε στην έκδοση σχετικού τόμου. Διότι, η καλύτερη απάντηση απέναντι στο ψεύδος και στην στρέβλωση της αλήθειας είναι η γνώση, αυτή που δεν επιτρέπει να περάσει το παρελθόν στην λήθη. Κάτι που υπηρετεί και η έκθεση που εγκαινιάζεται απόψε.

Με την ευκαιρία αυτή θέλω να υπογραμμίσω τη δέσμευσή μας ότι οι πρωτοβουλίες μας δεν θα σταματήσουν εδώ. Το ζήτημα θα συνεχίζουμε να το θέτουμε σε όλες τις διεθνείς μας επαφές, επιδιώκοντας την διεθνή καταδίκη των τουρκικών ενεργειών, ενώ θα στηρίζουμε κάθε δραστηριότητα που θα υπηρετεί την ιερή υπόθεση της διαφύλαξης της υπόστασης του Ναού της Αγίας Σοφίας και των υψηλών συμβολισμών που αυτός συμπυκνώνει για εμάς τους Έλληνες, τους ορθοδόξους, αλλά και κάθε ελεύθερα σκεπτόμενο άνθρωπο.

Κλείνοντας, νομίζω θα είναι ωφέλιμο να μπορεί να περιδιαβεί κανείς την έκθεση και στα τουρκικά. Δεν πιστεύω ότι όλοι οι Τούρκοι συμφωνούν με αυτό το βήμα οπισθοδρόμησης της τουρκικής ηγεσίας.

Και πάλι συγχαρητήρια!

Μάξιμος zoom 3

Read more...

Εισήγηση Γενικού Γραμματέα Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας Μαξίμου Χαρακόπουλου στη Διαδικτυακή Ημερίδα της Ορθοδόξου Ακαδημίας Κρήτης: “Θρησκείες και ακραίες Ιδεολογίες”

Μάξιμος webinar ΟΑΚ 1

Αθήνα, 20 Νοεμβρίου 2020

Εισήγηση
Γενικού Γραμματέα Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας
Μαξίμου Χαρακόπουλου
στη Διαδικτυακή Ημερίδα της Ορθοδόξου Ακαδημίας Κρήτης:
“Θρησκείες και ακραίες Ιδεολογίες”

 

«Σεβασμιότατε, κυρία και κύριοι συνομιλητές,

Φίλες και φίλοι,

Θα ήθελα να συγχαρώ τη Ορθόδοξο Ακαδημία Κρήτης για την πρωτοβουλία και να ευχαριστήσω για τη δυνατότητα να συμμετέχω με εκλεκτούς συνομιλητές, διατυπώνοντας σκέψεις και προβληματισμούς για το ζήτημα που πραγματεύεται η διαδικτυακή ημερίδα, που έχει οπωσδήποτε μια τραγική επικαιρότητα. Το φαινόμενο της μετάθεσης του θρησκευτικού αισθήματος και της ένταξης και συμμετοχής σε μια θρησκευτική ομάδα σε πολιτική ιδεολογία αρχίζει να αναδύεται ιδιαίτερα απειλητικό.

Και λέω απειλητικό διότι κατ’ αυτόν τον τρόπο ακυρώνεται στην πράξη η ισονομία και η ελευθερία των πολιτών σε μια κρατική οντότητα, στην οποία οι σχέσεις των μελών της κοινωνίας διέπονται από τους συνταγματικά κατοχυρωμένους κανόνες. Πρόκειται για τάση καταφανούς οπισθοδρόμησης και αναίρεσης βασικών κατακτήσεων του δυτικού πολιτισμού, που επιτεύχθηκαν με μακροχρόνιες και ενίοτε οδυνηρές διαδικασίες.

Προφανώς, η προλογική αναφορά μου δεν σχετίζεται με το φαινόμενο της ίδιας της θρησκείας, που είναι ίσως συνομήλικο με τον ίδιο τον homo sapiens. Γιατί είναι γεγονός αναντίρρητο η βαθύτατη εγγενής ροπή του ανθρώπου προς το θείο αλλά και η ανάπτυξη της συνείδησής του σε αλληλένδετη σχέση με το θρησκευτικό του συναίσθημα.
Ίσως για τον σύγχρονο δυτικό άνθρωπο αυτή η απόλυτη ταύτιση της θρησκείας με τον πολιτισμό και ο επηρεασμός όχι μόνον του ιδιωτικού βίου ακόμη και στις λεπτομέρειές του, αλλά και αυτού του δημόσιου, να φαντάζει παράξενος.

Ωστόσο, κανείς πολιτισμός στην ανθρώπινη ιστορία δεν αναπτύχθηκε χωρίς θρησκευτική ταυτότητα. Και αυτή η θρησκευτική ταυτότητα επηρέαζε καταλυτικά και την στάση των ανθρώπων ως πολιτών, σε σχέση δηλαδή με το κράτος τους. Τα παραδείγματα πολλά από την άπω ανατολή και την βουδιστική παράδοση, την ινδική υποήπειρο και τον ινδουισμό, την ιουδαϊκή θρησκεία για τους Εβραίους, την Ορθοδοξία και το Βυζάντιο, το Ισλάμ στην Μέση Ανατολή και όπου επεκτάθηκε, τον καθολικισμό αρχικώς και στη συνέχεια τα διάφορα παρακλάδια του προτεσταντισμού για την Δύση, κ.ο.κ.

Συχνά, επίσης οι συγκρούσεις έπαιρναν τη μορφή των θρησκευτικών πολέμων, δίνοντας μια ιδεολογική χροιά σε κατακτητικές πρωτοβουλίες, ίσως και δικαιολογώντας τες. Αυτό συνέβη με την ισλαμική τζιχάντ, με τις περιβόητες σταυροφορίες αλλά και τους θρησκευτικούς πολέμους στην Ευρώπη -με πιο εμβληματική από εκείνες τις συγκρούσεις τη “Νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου”.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι σε πλείστες όσες περιπτώσεις η θρησκευτική ταυτότητα έχει στενή σχέση και με την εθνοτική ταυτότητα. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα των μιλιέτ στην Οθωμανική αυτοκρατορία, όπου ολόκληρος ο πληθυσμός χωρίστηκε ανάλογα με την θρησκεία του. Βεβαίως αυτό συνεπαγόταν και διαχωρισμό προνομίων και υποχρεώσεων, σε βάρος βεβαίως των μη μουσουλμάνων υπηκόων, που σήκωναν τα βάρη της φορολογικής πολιτικής της Υψηλής Πύλης. Αρνητικό επίσης παράδειγμα υπήρξε η πολιτική διακρίσεων κατά των Εβραίων σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες.

Ο ευρωπαϊκός πολιτισμός, βασισμένος στις αρχές του διαφωτισμού, προσπάθησε να άρει σταδιακά το πρόβλημα που δημιουργούσε η ανάμειξη της θρησκείας στην πολιτική. Η άσκηση των θρησκευτικών καθηκόντων ωθήθηκε στην ιδιωτική σφαίρα. Μια εξέλιξη που επιταχύνθηκε και από τη διάδοση του καπιταλισμού που έβαζε την οικονομία ως βασικό στοιχείο της κοινωνικής ζωής.

Ο διαχωρισμός της θρησκείας από την σφαίρα της πολιτικής ωστόσο δεν εξέλιπε ποτέ. Απόδειξη, η ισχύς χριστιανοδημοκρατικών κομμάτων σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Από την άλλη είχαμε και φαινόμενα απόπειρας κατάργησης της ίδιας της θρησκείας με διοικητικές μεθόδους όπως συνέβη στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού, όπου η θρησκεία αφορίστηκε ως “όπιο του λαού”.

Ανάλογες τάσεις, με άλλη ιδεολογική αφετηρία, συνεχίζουν να παρατηρούνται σήμερα και από κάποιους κύκλους στη Δύση. Είναι ορατή άλλωστε η προσπάθεια αποχριστιανοποίησης της Ευρώπης, δηλαδή του ενός εκ των τριών πυλώνων της, μαζί με την ελληνική γραμματεία και το ρωμαϊκό δίκαιο.

Η αλήθεια είναι βεβαίως ότι και η ελληνική γραμματεία περιθωριοποιείται επικίνδυνα παράλληλα με την αποχριστιανοποίηση, οπότε δικαιολογούμαστε να αναρωτιόμαστε, αν αυτά εκλείψουν τότε για ποια Ευρώπη θα μιλάμε; Αν δηλαδή μόνον το δίκαιο, κι αυτό χωρίς την φιλοσοφική του θεμελίωση, μπορεί να κρατήσει στέρεο τον ευρωπαϊκό πολιτισμό.

Την ίδια ώρα, ωστόσο, παρατηρείται κυρίως στον ισλαμικό κόσμο, μια αντίστροφη τάση επιβολής του Ισλάμ ως πολιτικής ταυτότητας, δηλαδή ως ισλαμισμού. Τις τελευταίες δεκαετίες μια σειρά από κινήματα με ανάλογες ιδεολογικές αρχές, επιβάλλουν όπου μπορούν συνθήκες ολοκληρωτισμού ακόμη και τρόμου.

Σε ακραία μορφή το είδαμε με την δράση του Ισλαμικού Κράτους, της Αλ Κάιντα, και άλλων συναφών οργανώσεων, που με τη χρήση βάρβαρης βίας προσπάθησαν να επιβάλουν τις αναχρονιστικές αντιλήψεις τους, στο όνομα του Ισλάμ. Σε αυτό το φαινόμενο, θα πρέπει να δούμε μερικά συμπτώματα που θα πρέπει να μας ανησυχήσουν.

Το πρώτο είναι ότι δυστυχώς οι ιδέες αυτές, ο ιός του φονταμενταλισμού, βρίσκουν εύκολα ευήκοα ώτα, και μάλιστα μεταξύ των νέων. Υποτίθεται ότι η παγκοσμιοποίηση, η εξάπλωση των μέσων επικοινωνίας, των κοινών προτύπων πολιτισμού θα εξάλειφε τέτοιες συμπεριφορές. Κι όμως, τζιχαντιστές με τα πιο σύγχρονα κινητά, τάμπλετ κι ό,τι άλλο προσφέρει η σύγχρονη τεχνολογία, δεν διστάζουν να δολοφονούν αθώους ανθρώπους γιατί απλώς δεν πιστεύουν σε όσα πιστεύουν οι ίδιοι.

Η μαζικότητα που παίρνει ο ισλαμισμός, η μετατροπή δηλαδή της θρησκείας σε πολιτική ταυτότητα, έγινε φανερή όταν εκδηλώθηκε η λεγόμενη αραβική άνοιξη. Αντί να ανθίσει η δημοκρατία, ή μέσω της δημοκρατίας να υπάρξουν κινήσεις δικαιοσύνης και ισότητας, άνοιξε το κουτί της Πανδώρας και το πάνω χέρι το πήραν οπαδοί της μισαλλοδοξίας και του ολοκληρωτισμού.
Από το σπαθί των τζιχαντιστών παραλίγο να εξαφανισθούν όλοι οι χριστιανοί της Συρίας και του Ιράκ, ενώ και σε άλλες χώρες ζουν υπό το καθεστώς του τρόμου. Σήμερα, η δράση των ακραίων ισλαμιστών έχει οδηγήσει την πλειοψηφία των Χριστιανών της Μέσης Ανατολής να είναι πρόσφυγες σε στρατόπεδα ή στο εξωτερικό.

Για αυτήν την εξέλιξη αναμφίβολη ευθύνη έχει όμως και η Δύση, η οποία αδιαφόρησε ή και ακόμη χειρότερα επιχείρησε σε κάποιες περιπτώσεις να χρησιμοποιήσει κάποιους ακραίους για να υπονομεύσει μη φιλικά καθεστώτα. Το παλαιότερο παράδειγμα του περιβόητου Μπιν Λάντεν, που εκπαιδεύτηκε και εξοπλίστηκε από δυτικές δυνάμεις για να πολεμήσει κατά των σοβιετικών στο Αφγανιστάν, και τελικά δημιούργησε την 11η Σεπτεμβρίου δεν είναι η μοναδική περίπτωση ενός τέτοιου τύπου «φρανκενστάιν».

Το δεύτερο πολύ επικίνδυνο σύμπτωμα είναι η απροθυμία των μουσουλμάνων που έχουν εγκατασταθεί στην Ευρώπη, παλαιότερα αλλά κυρίως πρόσφατα, να θέσουν την θρησκευτική τους ταυτότητα εκτός των υποχρεώσεων που οφείλουν να τηρούν ως πολίτες των κρατών που διαμένουν.

Αυτό είναι ένα τεράστιο πρόβλημα το οποίο υπονομεύει τα ίδια τα κράτη, καθώς δημιουργεί τις προϋποθέσεις για ισονομία δύο ταχυτήτων. Ο νόμος, όμως είτε θα ισχύει, είτε όχι. Οι εξαιρέσεις οδηγούν απαρεγκλίτως σε διαλυτικά φαινόμενα. Και αυτό συμβαίνει σήμερα σε κάποιες περιπτώσεις στην ίδια την ΕΕ.

Το βλέπουμε για παράδειγμα στη δημιουργία ιδιόμορφων γκέτο, όπου η σαρία είναι το ισχύον νομικό πλαίσιο ζωής και δράσης, εκεί που η θέση της γυναίκας είναι κατώτερη και όπου επιτρέπεται και η άσκηση βίας. Και δυστυχώς όλα αυτά συμβαίνουν, παρά το γεγονός ότι υποτίθεται αγωνιζόμαστε υπέρ των δικαιωμάτων.

Επιπλέον, μερίδα κάποιων από αυτούς που θεωρούν τη θρησκευτική τους ταυτότητα υπεράνω της ιδιότητάς τους ως πολιτών των κρατών που διαβιούν, εντάσσεται σε τρομοκρατικούς πυρήνες, και ασκεί βάρβαρη βία για να προσαρμοστεί η ελευθερία στη δική τους, περιορισμένη, αντίληψη. Ο ευρωπαϊκός κόσμος δεν πρέπει σε καμία περίπτωση και υπό οποιαδήποτε πρόφαση ή δικαιολογία να υποκύψει σε αυτόν τον εκβιασμό.

Θα πρέπει να γίνει κατανοητό από όλους ότι η κατακτημένη ελευθερία της σκέψης, του λόγου και της δράσης, ο σεβασμός στα δικαιώματα του κάθε πολίτη, ο σεβασμός απέναντι στον νόμο, ο σεβασμός στην κουλτούρα της κοινωνίας που έχει συστήσει το κάθε κράτος είναι απαράβατος κανόνας για όποιον επιθυμεί να ζήσει στα όρια αυτού του κράτους. Αυτό συνιστά μια απαράβατη προϋπόθεση, και όποιος δεν την σέβεται δεν μπορεί να έχει θέση στις κοινωνίες μας.

Και το τρίτο αρνητικό σύμπτωμα είναι η προσπάθεια που γίνεται από κάποιες χώρες να εργαλειοποιήσουν τη θρησκεία και συγκεκριμένα το Ισλάμ, για τις δικές τους συγκεκριμένες πολιτικές επιδιώξεις. Το έχουμε δει αυτό πολλές φορές στο παρελθόν, όπως με το Ιράν, που δημιούργησε ένα φιλικό του σιιτικό τόξο στη Μέση Ανατολή, το βλέπουμε τώρα σε μια ακόμη πιο επιθετική μορφή από την Τουρκία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Δυστυχώς, η παρούσα τουρκική ηγεσία, καταρρίπτοντας τις δυτικές ψευδαισθήσεις ότι η χώρα ήταν πρότυπο φιλελεύθερης ισλαμικής δημοκρατίας, κάτι αντίστοιχο της ευρωπαϊκής χριστιανοδημοκρατίας, ξέθαψε παλαιά ιδεολογήματα από την ιστορία της για να δικαιολογήσει την επιθετικότητά της προς κάθε κατεύθυνση.

Εκτός, λοιπόν από τον νέο-οθωμανισμό και τον παντουρκισμό προβάλλει τώρα και τον πανισλαμισμό, με προφανή στόχο να κερδίσει τους σουνίτες, όπου γης. Από την μακρινή Ινδονησία και την επαρχία Ξιν Γιάν της Κίνας, μέχρι το Μαγκρέμπ και τους μετανάστες στην Ευρώπη, ακόμη και τους μουσουλμάνους της Λατινικής Αμερικής.

Πρόκειται για ένα πολύ επικίνδυνο μονοπάτι, και αυτό αποκαλύφθηκε τόσο με την μεταφορά τζιχανιστών στη Λιβύη και στο Αζερμπαϊτζάν όσο και με το κήρυγμα μίσους κατά της Γαλλίας, η οποία υπερασπίζεται, όπως και η Αυστρία, τις ευρωπαϊκές αρχές και αξίες μετά τις αποτρόπαιες δολοφονίες σε Παρίσι, Νίκαια και Βιέννη.

Αντί, ως όφειλε, η Τουρκία να αναλάβει την νουθέτηση των ακραίων στοιχείων, έριξε λάδι στη φωτιά, βλέποντας τα τραγικά γεγονότα ως ευκαιρία για να έλθει πιο κοντά η δημιουργία ενός χαλιφάτου.

Αυτό το όραμα εξάλλου εξυπηρετεί και η απαράδεκτη μετατροπή της Αγίας Σοφίας, του κοσμήματος αυτού της βυζαντινής ορθοδοξίας, σε τέμενος, όπως και της Μονής της Χώρας, της Αγίας Σοφίας στην Τραπεζούντα αλλά και στη Νίκαια της Βιθυνίας, υλοποιώντας ταυτόχρονα το σχέδιο της γενοκτονίας της μνήμης.

Απέναντι σε αυτήν τη νέα και ιδιαίτερα κρίσιμη πραγματικότητα οφείλουμε να έχουμε μια καθαρή στάση. Η πολιτική της παροχής του καρότου και της αναβολής του μαστιγίου επ’ αόριστον έχει αποτύχει. Και όσο αποτυγχάνει τόσο θα αποθρασύνονται όσοι ποντάρουν στο να μετατρέψουν τη θρησκεία σε κεντρική ιδεολογία, και τους πιστούς σε στρατό και πέμπτη φάλαγγα.

Η Ευρώπη, ιδιαιτέρως, πρέπει να αφυπνιστεί. Ο κίνδυνος δεν είναι το ίδιο το Ισλάμ, όπως είπε και ο Άγιος Γαλλίας. Οι ίδιοι οι μουσουλμάνοι πέφτουν θύματα της καταπίεσης και των διακρίσεων από τους ακραίους. Στις ίδιες τις χώρες τους είναι αναγκασμένοι να μην εκφράζονται ελεύθερα από τον φόβο των διώξεων.

Ο αγώνας κατά του θρησκευτικού φανατισμού και της μισαλλοδοξίας είναι αγώνας για ελευθερία όλων ανεξαιρέτως των ανθρώπων. Το μέλλον ανήκει σε μια ανθρωπότητα ειρηνικής συμβίωσης και συνύπαρξης όλων, ανεξαρτήτως της εθνικής καταγωγής ή της θρησκευτικής ταυτότητας. Και αυτό το όραμα πρέπει να οδηγεί τα βήματά μας.

Αυτές είναι οι βασικές αρχές που ακολουθούμε και ως Διακοινοβουλευτική Συνέλευση Ορθοδοξίας ως σήμερα. Προσπαθούμε να αναδείξουμε τα κοινά σημεία μεταξύ των χριστιανικών ομολογιών, αλλά και των μονοθεϊστικών θρησκειών. Έχουμε αναπτύξει σχέσεις με συνάδελφους μουσουλμάνους βουλευτές, και σχεδιάζουμε περαιτέρω ενέργειες κοινής δράσης.

Βρισκόμαστε πολύ κοντά στα τεκταινόμενα της Μέσης Ανατολής και στους διωκόμενους χριστιανούς. Δημιουργούμε ένα παρατηρητήριο που θα καταγράφει την κατάστασή τους και θα συμβάλει στην προσπάθεια να στερεωθούν στις εστίες τους, αλλά και να επιστρέψουν όσοι περισσότεροι γίνεται από αυτούς που έγιναν πρόσφυγες.

Καταδικάσαμε με απερίφραστο τρόπο τις τρομοκρατικές ενέργειες και εκφράσαμε την αλληλεγγύη μας στα νομοθετικά σώματα της Γαλλίας και της Αυστρίας.

Ως θεσμός που συνενώνει εκπροσώπους κοινοβουλίων από 25 χώρες είμαστε βέβαιοι ότι μπορούμε να πετύχουμε σημαντικά βήματα προς την κατεύθυνση της εξάλειψης του θρησκευτικού φανατισμού και της αλληλοκατανόησης. Προς αυτή την κατεύθυνση θα συνεχίσουμε να εργαζόμαστε.

Ευχαριστώ για την προσοχή».

 

Read more...

Ομιλία Μάξιμου Χαρακόπουλου κατά τη συζήτηση στην Βουλή επί της προτάσεως δυσπιστίας κατά του Υπουργού Οικονομικών κ. Χρήστου Σταϊκούρα, που υπέβαλε ο ΣΥΡΙΖΑ

Μ.Χαρακοπουλος 3

Αθήνα, 24 Οκτωβρίου 2020

Ομιλία Μάξιμου Χαρακόπουλου
κατά τη συζήτηση στην Βουλή επί της προτάσεως δυσπιστίας
κατά του Υπουργού Οικονομικών κ. Χρήστου Σταϊκούρα, που υπέβαλε ο ΣΥΡΙΖΑ

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Η πρόταση δυσπιστίας της αξιωματικής αντιπολίτευσης προς τον υπουργό Οικονομικών είναι κατώτερη των περιστάσεων και θα αποδειχθεί τουφεκιά στον αέρα.
Πρώτον διότι δεν αποτελεί προσωπική μομφή προς τον υπουργό για κάποιο σκάνδαλο που εγείρει ερωτηματικά ακεραιότητας. Ο κ. Σταϊκούρας δεν κάνει τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο απ’ ό,τι δεσμεύτηκε στις προγραμματικές της δηλώσεις η κυβέρνηση. Να λύσει το πρόβλημα των κόκκινων δανείων.
Και ο δεύτερος λόγος που χαρακτηρίζει κατώτερη των περιστάσεων την πρόταση μομφής είναι ο χρόνος που επέλεξε ο κ. Τσίπρας να ασκήσει καταχρηστικά το κορυφαίο αυτό κοινοβουλευτικό όπλο, με άσφαιρα, όμως, πυρά.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Βιώνουμε μια πραγματική καταιγίδα συνδυασμού αρνητικών συγκυριών, που όμοιά της δύσκολα μπορούμε να θυμηθούμε τις τελευταίες δεκαετίες. Η χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με τρεις ταυτοχρόνως μείζονες κρίσεις, τις οποίες καλείται να υπερνικήσει στο ίδιο διάστημα.
Μιλούμε πρώτον για την υγειονομική κρίση με την πανδημία του κορονοϊού, που δυστυχώς, αυξάνεται αλματωδώς, λόγω και κάποιων ανεύθυνων συμπεριφορών.
Δεύτερον για την τουρκική επιθετικότητα, η οποία σε κατάσταση πρωτοφανούς παροξυσμού και νεο-οθωμανικής φαντασίωσης ξεδιπλώνει όλο το πλέγμα των παράνομων διεκδικήσεών της έναντι της Ελλάδος.
Και τρίτον για την ύφεση στην οικονομία, η οποία προέκυψε ως αποτέλεσμα της πανδημίας και των μέτρων αντιμετώπισής της, και έχει εγχώριες αλλά και παγκόσμιες διαστάσεις –το είδαμε άλλωστε με την κατάρρευση στην πραγματικότητα του τουριστικού κλάδου το καλοκαίρι, και τις ζοφερές προβλέψεις και για το επόμενο.
Υπ’ αυτές τις συνθήκες θα περίμενε κανείς
• ότι οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου θα έβαζαν ως πρώτιστο στόχο το εθνικό συμφέρον,
• ότι θα γινόταν συστράτευση όλων για την αντιμετώπιση των δυσχερειών,
• ότι θα έμπαιναν στην άκρη οι δευτερεύουσες διαφορές και ιδίως από την αντιπολίτευση θα ασκείτο μια εποικοδομητική κριτική χωρίς ακρότητες και άσκοπους λαϊκισμούς.
Ωστόσο, σε αυτό τον ταλαίπωρο τόπο, φαίνεται ότι δεν τα έχουμε δει όλα! Ο ΣΥΡΙΖΑ έχοντας, μετά την απώλεια της εξουσίας, εισέλθει σε μια μακρά κρίση ταυτότητας και ενδοστρέφειας, και βλέποντας τα απογοητευτικά νούμερα των δημοσκοπήσεων, αποφάσισε να παίξει το δοκιμασμένο χαρτί της όξυνσης σε όλα τα μέτωπα.
Αφού δεν πείθει την κοινωνία ο κ. Τσίπρας, αφού δεν πείθει και μεγάλη μερίδα των δικών του στελεχών, αφού αντιλήφθηκε ότι δεν είναι ο εκτός κριτικής αδιαμφισβήτητος ηγέτης, αλλά τελεί υπό αίρεση, θυμήθηκε τον προ του ‘15 εαυτόν του.
Το κόμμα του προσεταιρίζεται με μεγάλη ευκολία οποιαδήποτε διαμαρτυρία και οποιοδήποτε μαξιμαλιστικό αίτημα με αποκλειστικό σκοπό τη φθορά της κυβέρνησης.
• Γι’ αυτό και στήριξε το εντελώς παράλογο, από πάσης απόψεως, φαινόμενο των μαθητικών καταλήψεων.
• Γι’ αυτό σήκωσε όψιμα πατριωτική παντιέρα στα ελληνοτουρκικά, ζητώντας από την κυβέρνηση να κάνει αυτά που οι ίδιοι δεν έκαναν επί 4,5 χρόνια.
• Γι’ αυτό έφθασε να καταψηφίσει ακόμη και τα μέτρα για την ανακούφιση όσων καταστράφηκαν από τον Ιανό, και μέσα σε αυτούς είναι και οι κάτοικοι της Θεσσαλίας, των Φαρσάλων, αλλά και της Καρδίτσας που επισκέφθηκε ο κ. Τσίπρας, αλλά τα δάκρυα του αποδείχθηκαν κροκοδείλια.
• Γι’ αυτό κι έρχεται τώρα με το πυροτέχνημα της πρότασης μομφής προς τον κ. Σταϊκούρα, με το ξαναζεσταμένο σύνθημα “κανένα σπίτι σε χέρια τραπεζίτη”.

Δεν μπορεί ο “άχαστος” κ. Τσίπρας να αποδεχθεί ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης όχι μόνον τον κέρδισε, όχι μόνον κυβερνά, αλλά εν μέσω τόσο δύσκολων καταστάσεων η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας συνεχίζει να απολαμβάνει την εμπιστοσύνη της πλειοψηφίας της ελληνικής κοινωνίας.
Και νομίζει ότι οι πολίτες έχουν πάθει αμνησία και λησμόνησαν:
• Ότι το δικό του αχρείαστο τρίτο μνημόνιο τον υποχρέωσε να βάλει ημερομηνία λήξης στην προστασία της πρώτης κατοικίας το 2019.
• Ότι ο τότε υπουργός Οικονομικών, ο κ. Τσακαλώτος, ήταν που έλεγε πως οι πλειστηριασμοί είναι καλοί για αναπτυξιακούς και κοινωνικούς λόγους.
• Ότι επί των ημερών του κ. Τσίπρα πραγματοποιήθηκαν πάνω από 25 χιλιάδες πλειστηριασμοί. Τότε που κυνηγούσατε πρώην συντρόφους σας, όπως την κ. Κωνσταντοπούλου και τον κ. Λαφαζάνη.
Γιατί εσείς ήσασταν που καταργήσατε τον νόμο Κατσέλη για την προστασία της πρώτης κατοικίας και οι πολίτες χάνουν τα σπίτια τους λόγω χρεών. Αυτό δηλαδή που προσπαθεί να διορθώσει το νομοσχέδιο που φέρνει ο Σταϊκούρας, προστατεύοντας τους πιο ευάλωτους συμπολίτες μας, δίνοντάς τους μια δεύτερη ευκαιρία να κάνουν μια νεα αρχή.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Όλο αυτό το σκηνικό που προσπαθεί να στήσει η αξιωματική αντιπολίτευση, ψαρεύοντας στα θολά νερά της αγωνίας κάποιων συνανθρώπων μας, δεν περιποιεί τιμή στους εμπνευστές του.
Η χώρα τις κρίσιμες αυτές στιγμές χρειάζεται σοβαρότητα, υπευθυνότητα, σιγουριά, στιβαρότητα, αποφασιστικότητα. Κάθε λάθος, κάθε στραβοτιμονιά, κάθε απόσπαση από τον βασικό στόχο, μπορεί να στοιχίσει ακριβά.
Η ελληνική κοινωνία στην συντριπτική της πλειοψηφία το έχει αντιληφθεί. Και γι’ αυτό εμπιστεύεται τον Κυριάκο Μητσοτάκη και την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.
Καιρός είναι να το αντιληφθεί και ο ΣΥΡΙΖΑ και να μην προσπαθεί να ξαναζήσει το όνειρο του 2015, ξαναπαίζοντας στο ίδιο ξεπερασμένο μοτίβο. Οι πολίτες έπαθαν και έμαθαν και το παρελθόν δεν επιστρέφει.
Γι’ αυτό ή θα ενηλικιωθείτε πολιτικά, ακολουθώντας υπεύθυνη αντιπολίτευση, ή θα βρεθείτε πολύ γρήγορα στο σημείο απ’ όπου ξεκινήσατε, στα ποσοστά του κόμματος διαμαρτυρίας.

Μπορείτε να παρακολουθήσετε την ομιλία του κ. Χαρακόπουλου στην ηλεκτρονική διεύθυνση: https://youtu.be/tU5fyOZyoNQ

 

Read more...