Χρησιμοποιούμε τα cookies στην ιστοσελίδα μας, σύμφωνα με την Οδηγία 2009/136/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Μάξιμος Χαρακόπουλος | Νέα Δημοκρατία - Ομιλίες
Menu
A+ A A-

ΟΜΙΛΙΑ ΜΑΞΙΜΟΥ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ στη συνεδρίαση της Επιτροπής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων με θέμα το BREXIT

ΕΥΡ ΜΑΞΙΜΟΣ 1

Αθήνα, 8 Νοεμβρίου 2017

ΟΜΙΛΙΑ ΜΑΞΙΜΟΥ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
στην κοινή συνεδρίαση της Ειδικής Διαρκής Επιτροπή Ευρωπαϊκών Υποθέσεων και της Διαρκής Επιτροπής Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων
με θέμα ημερήσιας διάταξης:
«Παρακολούθηση των θεσμικών εξελίξεων σχετικά με τη διαδικασία εξόδου του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση».

 

«Από την πορεία της συζήτησης, νομίζω εύστοχα η Ν.Δ. ζήτησε να ανοίξει αυτός ο διάλογος, σε επίπεδο Εθνικής Αντιπροσωπείας, των συνεπειών του Brexit, της εξόδου του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ε.Ε.

Κύριε Πρόεδρε,

νομίζω ότι το Brexit, αυτό το διαζύγιο Μεγάλης Βρετανίας και Ε.Ε., είναι ένα σύμπτωμα της υποχώρησης του ευρωπαϊκού οράματος. Μέχρι πρότινος μιλούσαμε για διευρύνσεις, πλέον συζητούμε για αποχωρήσεις.
Βεβαίως, το Ηνωμένο Βασίλειο δεν ήταν ποτέ από τους θιασώτες, το είπατε κι εσείς νωρίτερα, της ευρωπαϊκής ενοποίησης, μάλλον, ως τροχοπέδη λειτουργούσε στην πορεία της πλήρους ενοποίησης. Ωστόσο, επιβεβαιώνει το γεγονός ότι δεν είναι πια θελκτική η Ε.Ε., το βλέπουμε από την αναβίωση εθνικισμών, το βλέπουμε από την υποχώρηση ευρωπαϊκών αξιών πάνω στις οποίες οικοδομήθηκε το ευρωπαϊκό οικοδόμημα και χαρακτηριστική είναι η υποχώρηση της αξίας της αλληλεγγύης, της ευρωπαϊκής αρχής, την οποία βιώνουμε και στο ελληνικό οικονομικό πρόβλημα στα χρόνια της κρίσης, τη βιώνουμε και στο μεταναστευτικό- προσφυγικό. Πέραν της όποιας κριτικής εύλογα μπορούμε να ασκήσουμε στις πολιτικές και τα λάθη της κυβέρνησης, θα ήταν υποκριτικό από μέρους μας να μην αναγνωρίσουμε ότι και η Ε.Ε. επιδεικνύει έλλειμμα αλληλεγγύης προς την χώρα μας στα δύο αυτά ζητήματα. Αυτό ως μια γενική παρατήρηση.
Στη, μέχρι τώρα, συζήτηση εστιάσαμε, κυρίως, στις συνέπειες που έχει το Brexit στα δικαιώματα, εργασιακά και άλλα, ευρωπαίων πολιτών στο Ηνωμένο Βασίλειο, στις συνέπειες που έχει στον τουρισμό και την ναυτιλία και εύλογα, θα έλεγα, διότι 60.000, εάν δεν κάνω λάθος, Έλληνες δραστηριοποιούνται, ζουν, εργάζονται στη Μεγάλη Βρετανία, 12.000 φοιτητές βρίσκονται στο Ηνωμένο Βασίλειο και λόγω της γνωστής εμμονής στη χώρα μας να μην αναθεωρηθεί το άρθρο 16 του Συντάγματος που επιβάλλει το κρατικό μονοπώλιο στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, εύστοχα μιλήσαμε για τον τουρισμό και τη ναυτιλία, καθώς είναι συγκριτικά πλεονεκτήματα για τη χώρα μας.
Εγώ θα ήθελα να επικεντρώσω λίγο παραπάνω την παρέμβασή μου και την προσοχή μας στις συνέπειες που θα έχει στην κοινή αγροτική πολιτική και γιατί προέρχομαι από μια κατεξοχήν αγροτική περιφέρεια, αλλά και γιατί υπηρέτησα ως Αναπληρωτής Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης στην προηγούμενη κυβέρνηση.
Όπως ξέρετε και ειπώθηκε, νομίζω, και νωρίτερα, η Μεγάλη Βρετανία είναι από τους καθαρούς δότες στον κοινοτικό προϋπολογισμό, νομίζω 14% είναι η συμμετοχή της στον κοινοτικό προϋπολογισμό, διορθώστε με, κύριε Υπουργέ, εάν κάνω λάθος. Το μεγαλύτερο μέρος του κοινοτικού προϋπολογισμού κατευθύνεται, επίσης, στην κοινή αγροτική πολιτική. Θυμάμαι την κριτική των Βρετανών επί Μπλερ ότι δεν είναι δυνατόν το 40% του κοινοτικού προϋπολογισμού να κατευθύνεται στο 5% των ευρωπαίων πολιτών, που είναι οι δραστηριοποιούμενοι στη γεωργία και την κτηνοτροφία. Προφανώς έχει μειωθεί το ποσοστό, αλλά εξακολουθεί να είναι πάρα πολύ σημαντικό. Όμως, από τις αγροτικές επιδοτήσεις, τις λεγόμενες κοινοτικές ενισχύσεις, στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό το αγροτικό εισόδημα.
Το ερώτημα, λοιπόν, είναι το εξής: Μέχρι το 2020 που διαρκεί η υφιστάμενη προγραμματική περίοδος, ισχύουν οι δεσμεύσεις της Μεγάλης Βρετανίας στην κοινή αγροτική πολιτική ή θα υπάρχει υπαναχώρηση, γεγονός που θα σημάνει αμέσως είτε οριζόντιες μειώσεις των επιδοτήσεων είτε μεγαλύτερη εθνική συμμετοχή των κρατών μελών στα κονδύλια της κοινής αγροτικής πολιτικής.
Το δεύτερο ερώτημα είναι τι γίνεται μετά το 2020, αν και είναι νωρίς να πει κανείς κάτι παραπάνω γι' αυτό, αλλά θα πρέπει να δούμε, διότι εάν έχουμε μια δραματική συρρίκνωση της κοινής αγροτικής πολιτικής, αυτό θα έχει, επίσης, δραματικές συνέπειες και στο αγροτικό εισόδημα. Επιμένω σε αυτό, κύριε Πρόεδρε, διότι ήδη οι αγρότες βιώνουν τις οδυνηρές συνέπειες της υπέρμετρης φορολόγησης, της αύξησης των ασφαλιστικών εισφορών και του υψηλού κόστους παραγωγής. Θα ήταν πολύ επώδυνο να υποστούν και μια επιπλέον μείωση του εισοδήματός τους μέσω των περικοπών των κονδυλίων της κοινής αγροτικής πολιτικής, άρα και των αγροτικών επιδοτήσεων.
Θα κλείσω με ένα ερώτημα προς τον Υπουργό, σε συνέχεια του θέματος που έβαλε ο κ. Κουμουτσάκος, ενόψει του ταξιδιού του Προέδρου της Τουρκίας κ. Ερντογάν στη χώρα μας.
Όπως ξέρετε, προάγγελος αυτού του ταξιδιού ήταν η προδρομική επίσκεψη του Αντιπροέδρου της Κυβερνήσεως της Τουρκίας κ. Τσαβούσογλου στην Αθήνα και τη Θράκη, όπου στην Αθήνα συνέβη κάτι ασύνηθες, εάν όχι πρωτόγνωρο. Μιλώ για τη συνάντηση του κ. Τσαβούσογλου με τον Έλληνα Υπουργό Παιδείας, ερήμην του Υπουργείου Εξωτερικών μια συνάντηση για την οποία δεν υπήρξε καμία ενημέρωση και καμία πληροφόρηση. Δεν θέλω να χρωματίσω περισσότερο την παρατήρησή μου αυτή, κύριε Υπουργέ, θα παρακαλούσα, όμως, να λάβουμε περισσότερες πληροφορίες αυτής της συναντήσεως.
Σας ευχαριστώ.

Δείτε το video της ομιλίας: https://youtu.be/jjHm5W9PeFI

Read more...

Εισήγηση Μάξιμου Χαρακόπουλου στη Συνεδρίαση της Διεθνούς Γραμματείας της ΔΣΟ στο Σότσι 22-25.10.17

Σότσι 1

Σότσι Ρωσίας, 22 Οκτωβρίου 2017

Εισήγηση
του εισηγητή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, βουλευτή Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας,
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου
στη Συνεδρίαση της Διεθνούς Γραμματείας
των Προέδρων και Εισηγητών των Επιτροπών της ΔΣΟ
στο Σότσι 22-25.10.17

«Κύριε Πρόεδρε,
Κύριε Γενικέ Γραμματέα,
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Θέλω εκ προοιμίου να ευχαριστήσω τη ρωσική αντιπροσωπεία για η θερμή φιλοξενία που μας επιφύλαξε στο Σότσι και να εκφράσω τη χαρά μου που βρισκόμαστε για μια ακόμη φορά όλοι μαζί για να συζητήσουμε τα πεπραγμένα του οργανισμού μας, και να καθορίσουμε τους μελλοντικούς του στόχους. Θεωρώ ότι η μέχρι σήμερα πορεία μας είναι ιδιαίτερα γόνιμη, καθώς έχουμε ήδη δώσει το δικό μας στίγμα, το οποίο είμαι βέβαιος ότι το παρακολουθούν πολλοί.

Αυτό, όμως, δημιουργεί και απαιτήσεις τόσο ως προς την εμβάθυνση του έργου μας όσο και τη διεύρυνσή του. Η αναβάθμιση της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας μπορεί να της δώσει μια περίοπτη θέση ανάμεσα στους διαφόρους διεθνείς οργανισμούς και να γίνει σημείο αναφοράς για τα κράτη μας.

Ως εισηγητής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, θα ήθελα να επισημάνω, κάτι που είναι δυστυχώς ευρέως γνωστό: τα δικαιώματα των Ορθοδόξων και εν γένει των Χριστιανών, συχνά παραβιάζονται συστηματικά, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις μπορούμε να μιλούμε για κανονικές διώξεις.

Αυτό συμβαίνει, πρωτίστως, στο ευρύτερο χώρο της Μέσης Ανατολής, σε χώρες όπως τη Συρία, το Ιράκ αλλά και στην Αίγυπτο, όπου ακραίοι ισλαμιστές έβαλαν στο στόχαστρό τους το χριστιανικό στοιχείο. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά: δεκάδες χιλιάδες νεκροί, εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες, καταστροφή ναών και μνημείων.

Ωστόσο, οι πρόσφατες νίκες εναντίον του Ισλαμικού Κράτους –όπως είπε και ο συνάδελφος από τη Συρία, δημιουργούν ένα νέο περιβάλλον, που θα πρέπει να αξιοποιηθεί στο έπακρο ώστε να αποκατασταθεί και πάλι η λάμψη του Χριστιανισμού στο αρχαίο λίκνο του.

Οφείλουμε, όμως, να επισημάνουμε ότι, παράλληλα με τις ζοφερές αυτές καταστάσεις, διαπιστώνονται και αρκετά σημάδια ελπίδας για τη δυνατότητα ειρηνικής συνύπαρξης μουσουλμάνων και χριστιανών σ’ αυτήν την διακεκαυμένη ζώνη του πλανήτη. Αυτό το βλέπουμε στην Αίγυπτο, αλλά και στη Συρία, με την πολιτική που ακολουθούν οι σημερινές ηγεσίες τους.

Το βλέπουμε όμως πρωτίστως στον Λίβανο. Και αυτή την ειρηνική συνύπαρξη Χριστιανών κάθε δόγματος και όλων των Μουσουλμάνων θα έχουμε την ευκαιρία να διαπιστώσουμε ιδίοις όμμασι ως ΔΣΟ, κατά την επίσκεψή μας στην Βηρυτό, τον Μάρτιο, στο πλαίσιο του συνεδρίου που θα διεξαχθεί στο Λιβανέζικο Κοινοβούλιο και στο Πανεπιστήμιο του Μπάλαμαντ. Ο Λίβανος είναι ένα φωτεινό παράδειγμα στην πολύπαθη Μέση Ανατολή.

Αγαπητοί συνάδελφοι,
Θα ήταν, όμως, μεγάλη παράλειψη να περιορίζαμε την παραβίαση των δικαιωμάτων των Ορθοδόξων μόνον στο χώρο της Μέσης Ανατολής. Δυστυχώς, ανάλογα κρούσματα έχουμε και επί ευρωπαϊκού εδάφους. Τέτοιο παράδειγμα αποτελεί η Αλβανία. Μια χώρα που πέρασε για 45 χρόνια από ένα σκληρό καθεστώς αθεΐας που καταδίωξε απηνώς κάθε λατρευτική πράξη, κατέστρεψε ναούς, που τους μετέτρεψε σε αποθήκες και σε στάβλους. Ωστόσο, η πτώση του κομουνισμού, δεν έφερε, όπως περίμεναν και οι ίδιοι οι κάτοικοι της χώρας αυτής, την απόλυτη ελευθερία της έκφρασης και της θρησκευτικής συνείδησης.

Ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια έχει επικρατήσει ένας ακραίος αλβανικός εθνικισμός, ο οποίος στρέφεται κυρίως εναντίον της ορθοδοξίας και της μεγάλης εθνικής ελληνικής μειονότητας που διαβιεί στην περιοχή της Βορείου Ηπείρου στη σημερινή Αλβανία εδώ και χιλιάδες χρόνια. Το τελευταίο διάστημα έχουν αυξηθεί τα κρούσματα αυθαιρεσιών σε περιοχές όπως η Χειμάρα, με κατεδαφίσεις σπιτιών ακόμη και εκκλησιών, αρπαγή περιουσιών και διώξεων, που δεν συνάδουν σε καμία περίπτωση με ευρωπαϊκό κράτος, που φιλοδοξεί να ενταχθεί στην ΕΕ.

Ταυτοχρόνως, εντός του αλβανικού στοιχείου είναι ανησυχητική η αύξηση του ακραίου ισλαμισμού, που αποτελεί απειλή για όλα τα Βαλκάνια. Ο πρόσφατα ψηφισθείς νόμος για τις μειονότητες εντάσσεται σε αυτήν την εθνικιστική πολιτική των Τιράνων, που θα πρέπει να βρει αποφασιστική απάντηση από τη διεθνή κοινότητα, και η ΔΣΟ μπορεί να έχει τη δική της συνεισφορά σ’ αυτό.

Καταπατήσεις, όμως ανθρωπίνων δικαιωμάτων ορθοδόξων έχουμε ακόμη και σε ορθόδοξες χώρες. Ένα ακόμη λυπηρό γεγονός, το οποίο και αυτό εντάσσεται στην ίδια λογική του ακραίου εθνικισμού, είναι η απόφαση της ουκρανικής βουλής “βερχόβνα ράντα”, που υπογράφηκε από τον πρόεδρο της χώρας, για τον νέο εκπαιδευτικό νόμο.

Τα εμπόδια που μπαίνουν στη διδασκαλία των μειονοτικών γλωσσών μετά το δημοτικό, που σύντομα μπορεί να καταργηθεί και εκεί, συνιστούν πράξη που απάδει μιας σύγχρονης ευρωπαϊκής χώρας. Δεν μπορεί τον 21ο αιώνα οι Έλληνες της Μαριούπολης, οι Βούλγαροι, οι Ρουμάνοι, οι Ούγγροι, οι Σλοβάκοι, που ζουν στην Ουκρανία να μην διδάσκονται την γλώσσα τους, και να επιστρέψουμε στις σταλινικές λογικές της καταστολής της δεκαετίας του 1930.

Κύριε Γραμματέα,
Η αγωνία μας για την Ορθοδοξία, πιστεύω ότι πρέπει να συμπεριλαμβάνει πάντοτε εκτός από τους ορθόδοξους πληθυσμούς και τα ορθόδοξα μνημεία μας. Και για τούτο το λόγο, είναι χρέος μας να αποτρέψουμε την καταστροφή τους ή την μετατροπή τους για αλλότριους σκοπούς. Αναφέρθηκε χθες ο πρόεδρος κ. Ποπόφ στις πρωτοβουλίες της ΔΣΟ για τις καταστροφές μνημείων στο Κοσσυφοπέδιο, την Κύπρο,, τη Μέση Ανατολή κ.α. που ευαισθητοποίησαν και το ευρωκοινοβούλιο που εξέδωσε ψήφισμα διαμαρτυρίας.

Αναφέρω σαν παράδειγμα προς αποφυγήν, για μια ακόμη φορά, την συστηματική πολιτική της τουρκικής ηγεσίας να μετατρέπει βυζαντινούς ναούς σε ισλαμικά τεμένη. Ιδίως τον στόχο της για την μετατροπή της Αγιασοφιάς στην Πόλη, τον οποίο προσεγγίζει με μελετημένα βήματα. Αυτήν την εξέλιξη πρέπει συντονισμένα όλοι οι ορθόδοξοι, όλοι οι χριστιανοί και όλοι οι άνθρωποι, ανεξαρτήτου θρησκεύματος, που σέβονται την ιστορία, να την αποτρέψουμε

Κύριε πρόεδρε, κύριε γενικέ,
Για να γίνει πιο αποδοτική η εργασία μας, θα ήθελα να προτείνω στη σημερινή μας συνάντηση την δημιουργία ενός μόνιμου Παρατηρητηρίου Παραβιάσεων των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ορθοδόξων. Θεωρώ ότι ένας τέτοιος μηχανισμός θα έλθει να καλύψει ένα μεγάλο κενό. Το Παρατηρητήριο μπορεί να αναδειχθεί σε θεσμό στον οποίο οι απανταχού ορθόδοξοι θα μπορούν να βρίσκουν πρόσβαση και μέσω αυτού να πληροφορείται η διεθνής κοινότητα, άμεσα, έγκυρα και ουσιαστικά τα γεγονότα.

Για το σκοπό αυτό ίσως χρειάζεται να δημιουργηθεί μια μόνιμη γραμματεία, με εξειδικευμένο προσωπικό, η οποία θα εργασθεί για την σύσταση ενός παγκόσμιου δικτύου αμφίπλευρης ενημέρωσης. Το κόστος ενός τέτοιου εγχειρήματος είναι νομίζω ελάχιστο σε σχέση με τα οφέλη που θα προκύψουν από την λειτουργία του. Τα στοιχεία αυτά θα μπορούν να παίρνουν την μορφή ετήσιας Έκθεσης Παραβίασης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ορθοδόξων όπου γης. Η Έκθεση θα αποστέλλεται στον ΟΗΕ, στο Συμβούλιο Ασφαλείας, στο Συμβούλιο της Ευρώπης, την ΕΕ και θα κοινοποιείται στα κράτη μέλη της ΔΣΟ και εκείνα που προβαίνουν σε παραβιάσεις. Ήδη, όπως είπε στην εισήγησή του και ο πρόεδρος Ποπόφ, τα ψηφίσματά μας λαμβάνονται υπόψη από διεθνείς οργανισμούς και τη διεθνή κοινότητα.


Θα παρακαλούσα, λοιπόν, στην επόμενη συνάντησή μας το ζήτημα αυτό να είναι στην ημερήσια διάταξη, προκειμένου να έχουν τη δυνατότητα όλες οι αντιπροσωπείες να τοποθετηθούν επ’ αυτής πριν λάβουμε απόφαση.

Τέλος, θα ήθελα για μια ακόμη φορά να ευχαριστήσω τους φίλους Ρώσους διοργανωτές της Συνόδου στο υπέροχο Σότσι, στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας, σημείο συνάντησης των πολιτισμών, από την αρχαιότητα, και την εποχή του χρυσόμαλλου δέρατος, μέχρι και τις ημέρες μας.

Σας ευχαριστώ».

Σότσι 2 1 Σότσι 3

Read more...

Παρεμβάσεις Αντιπροέδρου Διακομματικής Επιτροπής για το Δημογραφικό, 19/10/17

Μάξιμος Δημογραφικό α 1

Αθήνα, 19 Οκτωβρίου 2017

Παρεμβάσεις
Αντιπροέδρου Διακομματικής Επιτροπής για το Δημογραφικό,
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου
στη συνεδρίαση της 19ης Οκτωβρίου 2017


Πρώτη παρέμβαση του κ. Χαρακόπουλου:

«Κυρία Πρόεδρε, θα ήθελα να πω, ότι συμμερίζομαι απόλυτα τον προβληματισμό που κατέθεσε ο συμπατριώτης μου, ο κ. Μπαργιώτας και παραιτούμαι του λόγου. Ο λόγος πρέπει να δοθεί στους φορείς, να τους ακούσουμε με ενδιαφέρον και επί αυτών να τοποθετηθούμε. Η κυρία Υπουργός, θα μπορούσε να έρθει στην Επιτροπή, αφού ολοκληρωθεί ο κύκλος των ακροάσεων και εκεί ενδεχομένως, θα μπορούσαμε να κάνουμε παρατηρήσεις με βάση τα όσα θα έχουμε ακούσει από όλους τους φορείς. Φαντάζομαι ότι θα υπάρξει και άλλη ακρόαση, διότι υπάρχουν και άλλοι φορείς, που εκκρεμεί η πρόσκλησή τους».

Δεύτερη παρέμβαση του κ. Χαρακόπουλου:

«Ευχαριστώ, κυρία Πρόεδρε,

Νομίζω κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ότι και η δεύτερη συνεδρίαση της Επιτροπής μας με την ακρόαση φορέων ήταν άκρως ενδιαφέρουσα. Μεγάλο μέρος βεβαίως των τοποθετήσεων των φορέων αφορούσε διαπιστώσεις, ποια είναι η πραγματικότητα και το πώς οδηγηθήκαμε σε αυτήν την πραγματικότητα και στο δεύτερο μέρος ακούσαμε προτάσεις.
Θεωρώ ότι και το γεγονός ότι αναλώθηκε μεγάλος χρόνος στην παρουσίαση των δεδομένων, στο πώς οδηγηθήκαμε σ’ αυτή τη δύσκολη πραγματικότητα, που βιώνουμε, που πολλοί θεωρούν ότι είναι και μη αναστρέψιμη πια -δεν ξέρω, άκουσα για δύο κατώφλια: Το επικίνδυνο κατώφλι του 1,5, που περάσαμε από το 1996 και το Ακραίο κατώφλι του 1,3, που περάσαμε το 2001 από τον κ. Μπαλούρδο του Ε.Κ.Κ.Ε.- νομίζω ότι είναι χρήσιμο, καθώς χτυπάει ένα καμπανάκι στην ελληνική κοινωνία. Το λέω αυτό, διότι και σ’ αυτή την Επιτροπή, στις πρώτες μας συνεδριάσεις ακούσαμε τοποθετήσεις ότι “κινδυνολογούμε, όταν λέμε ότι είναι μείζον εθνικό θέμα το δημογραφικό” και ότι “όλα αυτά εντάσσονται σε μια συντηρητική ατζέντα”. Νομίζω ότι τα πράγματα είναι περισσότερο άσχημα, απ' ό,τι φανταζόμαστε.
Η πραγματικότητα είναι δυσάρεστη και οι πολύπλευρες συνέπειες σε πολλές πτυχές της κοινωνικής και οικονομικής ζωής αναλύθηκαν: και για το ασφαλιστικό σύστημα και για το σύστημα υγείας και το σύστημα πρόνοιας, τις δημοσιονομικές επιπτώσεις που έχει το δημογραφικό στη χώρα σε μια δύσκολη οικονομική συγκυρία έτσι κι αλλιώς, αλλά και στην ερήμωση της υπαίθρου.
Είπε ο κ. Πάϊδας νωρίτερα για τα σχολεία στην ελληνική επαρχία, που ερημώνουν. Πριν λίγο δέχτηκα ένα τηλέφωνο από τον Πρόεδρο της Βερδικούσιας. Η Βερδικούσια -για όσους δε ξέρουν- είναι ένα ορεινό χωριό στην Ελασσόνα, που ήταν το κατεξοχήν χωριό των πολυτέκνων στη Βαλκανική και σήμερα κι αυτό φθίνει, έχει προβλήματα και μ’ ενημέρωσε ο Πρόεδρος του Χωριού ότι στο εξαθέσιο Δημοτικό Σχολείο -αν και τελειώνει ο Οκτώβρης- έχουμε δύο κενά δασκάλων.
Όμως, στις δομές αυτές και στα προβλήματα που υπάρχουν αναφέρθηκε και η εκπρόσωπος της Ανώτατης Συνομοσπονδίας Γονέων Μαθητών Ελλάδος, η κυρία Βαλαβάνη, στα ολοήμερα σχολεία -που πια δεν είναι ολοήμερα, εάν θέλουμε, να είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας-, στα προβλήματα που υπάρχουν με τους βρεφονηπιακούς σταθμούς, στα κενά, στα σχολεία. Μια σειρά από παθογένειες, που οφείλουμε, ν’ αντιμετωπίσουμε ως Πολιτεία.
Νομίζω ότι υπάρχουν και θετικά απ’ όλη αυτή την ενδιαφέρουσα συζήτηση που έγινε. Εγώ, θα συμφωνήσω με τη διαπίστωση του κ. Μπαλούρδου ότι θα πρέπει, να υπάρχει συνέχεια στην πολιτική για το δημογραφικό, συνέχεια στην πολιτική του Κοινωνικού Κράτους. Ξέρετε, όποτε ελήφθησαν μέτρα, φάνηκε ότι είχαν και απόδοση. Αναφερθήκατε στο 2004, στην πολιτική που ακολουθήθηκε τότε με τη στήριξη του τρίτου παιδιού -αναφέρθηκε και η κυρία Ξυράφη, η Πρόεδρος του Συλλόγου Πολυτέκνων Ανατολικής Αττικής-, αλλά το πρόβλημα είναι η ασυνέχεια. Σαν να πήρε τη σκυτάλη από εσάς η κυρία Ξυράφη και είπε ότι το 2010 έπαψε, να υπάρχει αυτή η πολιτική στήριξης του τρίτου παιδιού λόγω και της οικονομικής κρίσης, αλλά και επιλογών. Το ίδιο γίνεται και με την ακύρωση των πολυτεκνικών επιδομάτων από τη στιγμή που, ουσιαστικά, με το ένα χέρι η Πολιτεία σας τα δίνει και με το δεύτερο σας τα παίρνει πίσω, με όλ’ αυτά που μνημονεύσατε νωρίτερα με τον ΕΝΦΙΑ, με το φόρο στα αυτοκίνητα μεγάλου κυβισμού που δίνονται στους πολύτεκνους για τις οικογενειακές τους ανάγκες.
Είναι, λοιπόν, σημαντικό, να υπάρχει μια ουσιαστική πολιτική, να συμφωνήσουμε στον καθορισμό αυτής. Νομίζω ότι από τις προτάσεις που διατυπώθηκαν, μπορούμε να τις ιεραρχήσουμε και να καθορίσουμε έναν μακροχρόνιο σχεδιασμό, που θ’ αναστρέψει αυτή την κατάσταση.
Εγώ, το ερώτημα που θα ήθελα, να θέσω προς όλους τους εκπροσώπους, που βρίσκονται εδώ, είναι να μας βοηθήσουν με τις τοποθετήσεις τους σ’ αυτή την ιεράρχηση προτεραιοτήτων: Ποια θεωρείτε -και με βάση και τη διεθνή εμπειρία και τις δικές σας μελέτες- ότι θα είναι τα μέτρα εκείνα άμεσης αποτελεσματικότητας; Ποια είναι τα βραχυπρόθεσμης αποτελεσματικότητας μέτρα; Ποια είναι εκείνα, που μεσοπρόθεσμα θ’ αποδώσουν και ποια είναι εκείνα σε μακροχρόνιο σχεδιασμό, που θα οδηγήσουν στην αναστροφή αυτής της φθίνουσας πορείας, που έχουμε στη χώρα μας».

Τρίτη παρέμβαση του κ. Χαρακόπουλου, που ως αντιπρόεδρος της Επιτροπής προεδρεύει:

«Εμείς σας ευχαριστούμε, κυρία Ξυράφη επειδή τέθηκε και από εσάς, όπως και από τον κ. Αργείτη, το ζήτημα της εθνικής διάστασης του προβλήματος και της ασφάλειας.
Κυρία Πρόεδρε,
δεν ξέρω αν είναι σωστό να καλέσουμε εκπροσώπους των Ενόπλων Δυνάμεων για να μας ενημερώσουν, αλλά σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψη μας και τη διάσταση αυτή. Συνεχώς μειώνονται οι κληρωτοί, κάθε κλάση έχει λιγότερους που προσέρχονται και υπάρχει ένα ζήτημα ασφάλειας της χώρας, που πρέπει να ληφθεί υπόψη.
Σας ευχαριστούμε πάρα πολύ για τη συμβολή σας στην Επιτροπή μας».

Δείτε το σχετικό βίντεο:
https://www.youtube.com/watch?v=ubgtWHJhacA&feature=youtu.be

 

Read more...

Ομιλία Μ.Χαρακόπουλου στην Ολομέλεια της βουλής στη συζήτηση του ν/σ του υπουργείου Αγροτ. Ανάπτυξης

Μάξιμος βουλή 1 2

Αθήνα, 12 Οκτωβρίου 2017

Ομιλία
Μάξιμου Χαρακόπουλου
στην Ολομέλεια της βουλής
κατά τη συζήτηση του ν/σ του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων:
«Διακίνηση και εμπορία νωπών και ευαλλοίωτων αγροτικών προϊόντων και άλλες διατάξεις»

«Ευχαριστώ κυρία πρόεδρε.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

η συζήτηση του νομοσχεδίου του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης, ενός πράγματι ενδιαφέροντος νομοσχεδίου που κινείται σε θετική κατεύθυνση, γίνεται την επαύριον του λεγόμενου ‘‘αναπτυξιακού Συνεδρίου’’ στην Περιφέρεια της Θεσσαλίας παρουσία του πρωθυπουργού.

Βεβαίως, όπως διαβάζουμε, κύριε υπουργέ, χρειάστηκαν πάνω από δέκα διμοιρίες ΜΑΤ και πλήθος αστυνομικών που είχαν δημιουργήσει ένα αποστειρωμένο περιβάλλον για την πραγματοποίηση του ‘‘συνεδρίου-φιέστα’’.

Δυστυχώς, πέραν κάποιων παραχωρήσεων στρατοπέδων στον Δήμο Λαρισαίων, δύσκολα μπορούσε κανείς να διακρίνει συγκεκριμένες και κοστολογημένες εξαγγελίες του πρωθυπουργού για την ‘‘παραγωγική Ελλάδα’’, για την οποία υποτίθεται ότι θα μας παρουσίαζε τον δικό του οδικό χάρτη. Δεν επανέλαβε καν τη δέσμευση για την απορρόφηση και των 480 επιλαχόντων νέων αγροτών της Θεσσαλίας, όπως έπραξε για τους νέους αγρότες στο Συνέδριο της Δυτικής Μακεδονίας. Επικοινωνιακά παιχνιδίσματα, αντί συγκροτημένης πρότασης.

Ιδιαίτερα όσα είπε, για να δικαιολογήσει τις εμμονές σας, για την ακύρωση της ήπιας εκτροπής του Αχελώου δεν έπεισαν για την ύπαρξη εναλλακτικού σχεδίου με χρονοδιάγραμμα, που μπορεί να ξεδιψάσει τον θεσσαλικό κάμπο που απειλείται με ερημοποίηση. Διατηρούσα, έστω, αμυδρές ελπίδες ότι ο πρωθυπουργός θα ξεπερνούσε τις ιδεοληψίες σας και θα υιοθετούσε την ομόφωνη πρόταση αυτοδιοικητικών και επιστημονικών φορέων της Θεσσαλίας για την ολοκλήρωση των έργων του Αχελώου.

Αλήθεια, έχετε σκεφτεί, πέραν των εκατομμυρίων που, καλώς ή κακώς, δαπανήθηκαν έως σήμερα για ένα έργο που θα παραμείνει ημιτελές, πόσο θα κοστίσει η αποκατάσταση της περιοχής από τα έργα που τα καθιστάτε αχρείαστα;
Είπε ακόμα ο πρωθυπουργός ότι όλες οι δράσεις στον πρωτογενή τομέα θα αξιολογούνται, έτσι ώστε κάθε ευρώ να έχει πολλαπλασιαστικό αποτέλεσμα. Αλήθεια, ποιο είναι το πολλαπλασιαστικό αποτέλεσμα της προικοδότησης της υπό εκκαθάριση ΠΑΣΕΓΕΣ με 1,8 εκατομμύρια ευρώ από τον ΕΛΓΑ;

Μιλώ, κύριε υπουργέ, για τις αγροτικές οργανώσεις που ως Αναπληρωτής Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης έστειλα στον Οικονομικό Εισαγγελέα για τη διαχείριση των σχεδόν 60 εκατομμυρίων ευρώ που έλαβαν ως επιχορήγηση από τον ΕΛΓΑ από το 1994 έως το 2011, χωρίς ποτέ να δώσουν λογαριασμό.

Βεβαίως, έγινα δυσάρεστος –ακόμα και στο κόμμα μου- γιατί δεν υπέγραψα καμία χρηματοδότηση σε ΠΑΣΕΓΕΣ, ΓΕΣΑΣΕ και ΣΥΔΑΣΕ και ουδείς τόλμησε μετά την παραίτησή μου για τη γνωστή ιστορία του γάλακτος, να υπογράψει απόφαση εκταμίευσης.

Πληροφορούμαστε, λοιπόν, πριν από λίγες ημέρες ότι υπήρξε εκταμίευση με δικαστική απόφαση. Στην ανακοίνωσή του ο ΕΛΓΑ, για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, υποστηρίζει ότι δεν παρέστη εκπρόσωπός του στη δίκη να υπερασπιστεί τα συμφέροντα του Δημοσίου, γιατί είχε άγνοια.

Είναι δικαιολογία αυτή, κύριε Υπουργέ; Πόσω δε μάλλον, όταν ο Οργανισμός για πρώτη φορά πληρώνει μόνο το 80% της ζημιάς! Λεφτά υπάρχουν στον ΕΛΓΑ, αλλά για την ΠΑΣΕΓΕΣ! Και αφού δεν αναζητάτε ευθύνες από τη Διοίκηση του Οργανισμού, θα μας πείτε τουλάχιστον τι θα πράξετε; Θα το καταπιείτε έτσι; Τι άλλο να περιμένουμε; Να περιμένουμε και άφεση αμαρτιών;

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

όπως είπα εξ αρχής, το νομοσχέδιο κινείται σε θετική κατεύθυνση. Είναι πράγματι σημαντικό να πληρώνονται οι παραγωγοί εντός 60 ημερών, όπως ορίζει η σχετική κοινοτική Οδηγία που αυστηροποιείται. Δυστυχώς, η εξαίρεση που υπήρχε στην Οδηγία ‘‘εκτός αν άλλως ορίζουν τα μέρη’’ έγινε κανόνας, με θύματα τους πιο αδύναμους σ’ αυτή τη σχέση, δηλαδή τους παραγωγούς. Για να μην καταστεί, όμως, φενάκη, θα πρέπει να νοούνται και τα πολυκαταστήματα ως έμπορος και τα τυροκομικά προϊόντα να υπαχθούν στο Παράρτημα Ι. Αλλιώς, αν οι τυροκόμοι πληρώνουν τους κτηνοτρόφους σε 60 ημέρες και τα σούπερ μάρκετ τους εξοφλούν σε 6 ή 9 μήνες, η ρύθμιση θα στραγγαλίσει μικρές τυροκομικές μονάδες και θα οδηγήσει τον χώρο σε “καρτελοποίηση”.

Κύριε υπουργέ, αν διέγνωσα σωστά αυτά που είπατε όσον αφορά τις νομοτεχνικές βελτιώσεις, είναι θετικό το ότι κάνετε δεκτές τις επισημάνσεις των φορέων.

Η δεύτερη σημαντική παρέκβαση του σχεδίου νόμου είναι η σήμανση προέλευσης στο γάλα. Ο κ. Τσίπρας εχθές στη Λάρισα, προσπαθώντας να γίνει πιστευτός σε όσα υποσχέθηκε, έκλεισε την ομιλία του λέγοντας ότι εφόσον αυτά ακούγονται από το στόμα του πρωθυπουργού, δεν μπορεί παρά να υλοποιηθούν.

Δεν ξέρω, κύριε Υπουργέ, αν γέλασαν στο ακροατήριο. Όμως, είναι τόσα τα παραδείγματα των διαψεύσεων -δεν μιλώ για τις αποκαλούμενες από τον ίδιο ως αυταπάτες- που δεν ξέρω τι να πρωτομνημονεύσω.

Μια και μιλάμε, όμως, για το γάλα, τον θυμάμαι σε αυτή την αίθουσα ως πρωθυπουργό να δεσμεύεται ότι θα καταργήσει την πολύκροτη ρύθμιση του ΟΟΣΑ για το φρέσκο γάλα. Ωστόσο, όχι μόνο δεν επανέφερε τη διάρκεια ζωής στις 5 ημέρες από τις 7, στις οποίες συγκρατήθηκε λόγω και της δικής μου τότε παραίτησης, αλλά πλέον δεν υπάρχει κανένα όριο. Επαφίεται η διάρκεια ζωής του φρέσκου γάλακτος στον πατριωτισμό των γαλακτοβιομηχανιών. Τόση αξία, λοιπόν, έχουν οι δεσμεύσεις του Πρωθυπουργού.

Οι κτηνοτρόφοι, βέβαια, θυμούνται, κύριε Υπουργέ, και τη δική σας δέσμευση για την ‘‘τροπολογία Χαρακόπουλου’’, όπως την είχατε ονομάσει, για επαναφορά της διάρκειας ζωής του γάλακτος στις 5 ημέρες.

Η ρύθμιση που φέρνετε για το γάλα είναι ουσιαστικά αντιγραφή της γαλλικής ρύθμισης, καθώς οι Γάλλοι πριν δύο χρόνια ξεκίνησαν τη σχετική αξίωση στην Ευρωπαϊκή Ένωση, που δέχθηκε τη σήμανση για μια δοκιμαστική περίοδο 2 ετών. Αλλά και επ' αυτού σας επισημάνθηκαν γκρίζες ζώνες, τις οποίες καλό είναι να τις δείτε πριν καταστεί η εσχάτη πλάνη χείρων της πρώτης. Μιλώ για τον αθέμιτο ανταγωνισμό με άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι οποίες μπορεί να εισάγουν γάλα που αρμέχτηκε σε τρίτη χώρα, να το επεξεργάζονται, να το συσκευάζουν και να το πλασάρουν στην ελληνική αγορά ως προϊόν της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Όσον αφορά στην υποχρέωση σήμανσης της χώρας προέλευσης του κρέατος πέρα της ζυγιστικής μηχανής και στην ταμειακή, θεωρώ ότι είναι πράγματι θετικό βήμα. Ακρογωνιαίος, όμως, λίθος για να μη μείνει δώρον άδωρον, είναι η εντατικοποίηση των ελέγχων, οι οποίοι, δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια, όπως οι ίδιοι οι κτηνοτρόφοι επισημαίνουν, έχουν ατονήσει.

Εν κατακλείδι, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το νομοσχέδιο αυτό μοιάζει με μια φωτεινή εξαίρεση στον ορυμαγδό μέτρων που επιβάλλατε στους αγρότες και κτηνοτρόφους, από την εκτίναξη των ασφαλιστικών εισφορών μέχρι την κατάργηση φοροαπαλλαγών, όπως το λεγόμενο ‘‘αγροτικό πετρέλαιο’’.

Κύριε υπουργέ, φαντάζομαι ότι τώρα θα συνειδητοποιείτε την αξία της λαϊκής ρήσης ‘‘έξω από το χορό πολλά τραγούδια’’. Τάξατε πολλά. Υποσχεθήκατε πολλά, ίσως γιατί είχατε αυταπάτες, ίσως γιατί είχατε καλές προθέσεις. Όμως, στο τέλος της ημέρας δεν κρινόμαστε από τις προθέσεις μας, αλλά από τα έργα μας. Φτάνουν οι αμαρτίες σας. Μη σηκώνετε στους ώμους σας και τις αμαρτίες άλλων που σας εκθέτουν, όπως στην περίπτωση της ΠΑΣΕΓΕΣ.

Σας ευχαριστώ».

Δείτε το βίντεο της ομιλίας:
https://www.youtube.com/watch?v=coMxYAD4HF4&feature=youtu.be

Read more...

Ομιλία Μ.Χαρακόπουλου στην παρουσίαση του βιβλίου του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου

 ΜΑΞΙΜΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ 1

Αλεξανδρούπολη, 24 Σεπτεμβρίου 2017

Ομιλία
του βουλευτή και συγγραφέα
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου
στην παρουσίαση του βιβλίου
του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου
«Συνάντηση με το Μυστήριο»
στον Αγ. Βασίλειο Αλεξανδρούπολης

«Εκλεκτοί προσκεκλημένοι,
Κυρίες και κύριοι,

Θέλω καταρχήν να ευχαριστήσω τον πατέρα Χαρίτωνα για την ιδιαίτερα τιμητική πρόσκληση να συμμετέχω σε ένα τόσο υψηλού επιπέδου πάνελ και να μοιραστώ μαζί σας εμπειρίες από τα προσκυνήματά μας με τον Οικουμενικό πατριάρχη Βαρθολομαίο στις αλησμόνητες πατρίδες της Ανατολής, με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου του πρώτου της Ορθοδοξίας «Συνάντηση με το Μυστήριο».
Ο χώρος βεβαίως της δραστήριας ενορίας σας μου είναι γνώριμος, καθώς έχω ξαναβρεθεί εδώ για την παρουσίαση της επανέκδοσης του βιβλίου «Ρωμιοί της Καππαδοκίας».

ΜΑΞΙΜΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ 2

Φίλες και φίλοι,
Στην ιστορία εμφανίζονται άνθρωποι που βάζουν αθόρυβα την ανεξίτηλη σφραγίδα τους στα δρώμενα, καθορίζοντας όχι μόνον το παρόν αλλά και το μέλλον. Το έργο τους γίνεται, συνήθως, αντιληπτό στο μέγεθος της μεγαλοσύνης του μετά από πολλά χρόνια ή και δεκαετίες.
Ένας τέτοιος άνθρωπος πιστεύω ότι είναι και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος. Πρόκειται για μια σπάνια προσωπικότητα, που φέρει τα ωραιότερα προτερήματα του γένους μας, και επί τρεις δεκαετίες διανοίγει, εντός ενός αντίξοου περιβάλλοντος,νέους δρόμους ελπίδας και φωτός.
Λαμβάνοντας υπόψη τις συνθήκες εντός των οποίων καλείται να ανταπεξέλθει και να εκπληρώσει την αποστολή του και αντιστοίχως τα αποτελέσματα τα οποία έχει επιτύχει δεν μπορεί παρά να αισθανόμαστε δέος και σεβασμό προς το πρόσωπό του.
Είναι άξιος διάδοχος των μεγάλων πατριαρχών που βρέθηκαν στην ύψιστη αυτή θέση σε χρόνους ενδοξότερους των σημερινών για το γένος μας και την Ορθοδοξία.
Η σοφή του ποιμαντορία στον Οικουμενικό θρόνο έχει αναμφίβολα καταστήσει εκ νέου το Φανάρι οικουμενικό κέντρο, δρώντα παράγοντα της διεθνούς σκηνής.
Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος είναι ένας ακάματος εργάτης, ένας συνετός και πράος ποιμένας, ένας σώφρων αλλά και ασύγκριτα αποφασιστικός θρησκευτικός ηγέτης.
Όσοι είχαμε τη τύχη να συναναστραφούμε μαζί του, παρακολουθήσαμε την δύσκολη πορεία του στον οικουμενικό θρόνο, που ενίοτε μοιάζει με σταυρό του μαρτυρίου.
Διαπιστώσαμε, όμως, παράλληλα τα απαράμιλλα επιτεύγματα που προσπορίζει η αγνή πίστη προς τον Χριστό, η ειλικρινής και αταλάντευτη αφοσίωση στο καθήκον.
Ιδιαιτέρως, όσοι από εμάς καταγόμαστε από τα άγια χώματα των αλησμόνητων πατρίδων της καθ’ ημάς Ανατολής, αισθανόμαστε βαθύτατη ευγνωμοσύνη για τις αναλαμπές των εκκλησιών μας έπειτα από πολλές δεκαετίες σιωπής και αδιαφορίας.
Προσωπικά είχα τη τύχη να παραβρεθώ στο πλευρό του Πατριάρχη μας, σε πολλές περιοχές της μικρασιατικής γης. Είναι νομίζω αδύνατο να περιγράψω επακριβώς το ρίγος της συγκίνησης που κάθε φορά μας διαπερνά όταν συμμετέχουμε σε Λειτουργίες στις παλιές εκκλησιές μας. Μια συγκίνηση που επαναλαμβάνεται πάντοτε σε κάθε νέο προσκύνημα, σε κάθε επίσκεψη.
Η παρουσία μας εκεί πάντοτε φέρνει στο νου μας, εποχές του ένδοξού μας βυζαντινισμού -που λέει ο ποιητής-, μας φέρνει στο νου τους Πατέρες της Εκκλησίας μας, τους Αγίους και μάρτυρες, τους αγνούς πιστούς που διατήρησαν την Ορθοδοξία και την ταυτότητα του Γένους μας ζωντανά για αιώνες στην αγιοτόκο γη της Μικρασίας.
Αλλά μας ξυπνά και τις μνήμες της Γενοκτονίας, της εξολόθρευσης των Χριστιανών, και τον εκτοπισμό όσων έμειναν ζωντανοί. Κι αυτό είναι κάτι που δεν πρόκειται να λησμονήσουν οι απόγονοι των ανθρώπων που μαρτύρησαν στον Πόντο, στη Σμύρνη και όπου αλλού.
Όσα χρόνια κι αν περάσουν, εμείς τα παιδιά, τα εγγόνια, τα δισέγγονα των προσφύγων, και αύριο οι απόγονοί μας θα έχουμε πάντοτε στη σκέψη μας αυτό που συνέβη, επιζητώντας την ηθική δικαίωση.
Γιατί πολλοί είναι αυτοί που θα ήθελαν να λησμονήσουμε την ιστορία, να ρίξουμε μαύρη πέτρα πίσω μας, και να πούμε ότι βλέπουμε μόνον μπροστά, αρνούμενοι τις ρίζες μας, το παρελθόν μας και εν τέλει τον εαυτόν μας.
Άλλωστε, μετά την εξάλειψη των ανθρώπων, ξεκίνησε στη γείτονα και η επιχείρηση εξάλειψης της ιστορικής μνήμης. Εκκλησιές και μνημεία αλλάζουν χρήση, ξεγράφεται η αληθινή τους ταυτότητα. Για να ξεχαστεί ότι κάποτε εκεί ζούσαν Έλληνες της Μικράς Ασίας, του Πόντου αλλά και Αρμένιοι και Ασσύριοι Χριστιανοί.
Ιδού λοιπόν, η τεράστια προσφορά του Οικουμενικού Πατριάρχη που διατρέχει ακατάπαυστα ό,τι έχει απομείνει για να ακουστούν και πάλι ψαλμωδίες, να ανάψουν κεριά, να ζωντανέψει η μνήμη έστω και για λίγες ώρες, γεγονός που γίνεται αφορμή προβληματισμού και για τους σημερινούς κατοίκους της περιοχής.
Με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου σήμερα μου ζητήθηκε από τον πατέρα Χαρίτωνα να μοιραστώ κάποιες από τις εντυπώσεις που αποκόμισα και τις σκέψεις που κατέγραψα με νωπές τις αναμνήσειςστη διάρκεια κάποιων από τις προσκυνηματικές αυτές επισκέψεις στο πλάι του Παναγιώτατου.
Θα ξεκινήσω από την Κυρά του Πόντου, την Παναγία Σουμελά, όπου το 2010 για πρώτη φορά το τουρκικό κράτος επέτρεψε να πραγματοποιηθεί η εορτή του 15αύγουστου, μετά από 88 ολόκληρα χρόνια μετά τον ξεριζωμό.
Σας διαβάζω από το σημειωματάριό μου: «Χαρμολύπη. Αυτός ο εκκλησιαστικός όρος νομίζω ότι αποδίδει καλύτερα τα συναισθήματα όλων όσων βρεθήκαμε στην πρώτη λειτουργία στην Παναγία Σουμελά στην Τραπεζούντα του Πόντου.
Χαρά γιατί 88 χρόνια μετά την μικρασιατική καταστροφή και το άδοξο τέλος του ελληνισμού της καθ’ ημάς Ανατολής θα ξανακούγονταν ψαλμωδίες στη μαρτυρική γη του Πόντου. Θλίψη για τα περασμένα μεγαλεία, που όπως λέει ο εθνικός μας ποιητής ‘‘διηγώντας τα να κλαις’’.
Το τοπίο γύρο μας καταπράσινο. Πυκνή βλάστηση με τα έλατα να υψώνονται θεόρατα προς τον ουρανό. Σε πολλά σημεία το νερό της βροχής έχει ξεπλύνει το χώμα και προσπαθούμε να ισορροπήσουμε πάνω στις ρίζες των δέντρων που έχουν γίνει αναπόσπαστο κομμάτι του μονοπατιού. Ο καιρός μουντός. Το μοναστήρι γαντζωμένο πάνω στο όρος Μελά προβάλει μπροστά μας τυλιγμένο μέσα σε νέφος ομίχλης.

Τα χαράματα που ξεκινήσαμε από την Τραπεζούντα, την άλλοτε πρωτεύουσα των Μεγαλοκομνηνών έβρεχε. Όλοι ήταν ανήσυχοι πως θα γίνει η λειτουργία στον περίβολο της μονής με βροχή. Αν και η λειτουργία θα ξεκινούσε στις 10 έπρεπε να είμαστε για λόγους ασφαλείας, όσοι είχαμε την τύχη να φέρουμε στο λαιμό μας τις κονκάρδες εισόδου, από τις 7 στο μοναστήρι.
Ο φόβος για προβοκάτσια ή αντιδράσεις ακραίων εθνικιστικών στοιχείων, όπως οι «Γκρίζοι λύκοι» ήταν έντονος όλες τις προηγούμενες ημέρες. Από τη στιγμή που δόθηκε η άδεια στον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο να λειτουργήσει, το πατριαρχείο εργάστηκε αθόρυβα, έτσι ώστε να διασφαλιστεί ότι δεν θα υπάρξουν εξάρσεις και υπερβολές που θα θέσουν σε κίνδυνο την επανάληψη του προσκυνήματος κάθε χρόνο.
Η επιρροή των «Γκρίζων λύκων» στην περιοχή μεγάλη με την προπαγάνδα να γίνεται από τη μικρή ηλικία των παιδιών. Μες στην πόλη, επιστρέφοντας από το Κρυονέρι, το ύψωμα πάνω από την Τραπεζούντα, όπου είχαμε πάει να δούμε την εξοχική κατοικία του επιφανούς Ποντίου Καπαγιαννίδη, που μετετράπη σε μουσείο με την ονομασία «βίλα Ατατούρκ» επειδή κοιμήθηκε σε αυτή ο Κεμάλ, παιδάκια που χαιρετήσαμε από το λεωφορείο, αντί χαιρετισμού σχημάτισαν με τα δάχτυλα τους το έμβλημα των «Γκρίζων λύκων».
Ανεβαίνουμε τις τελευταίες σκάλες για την είσοδο του μοναστηριού. Πολλοί σταματούν κάθε τόσο να πάρουν μια ανάσα και να χορτάσουν τα μάτια τους το ανεπανάληπτο τοπίο. Άνθρωποι κάθε ηλικίας, άλλοι με μπαστούνια, ακόμα και υποβασταζόμενοι ανηφορίζουν για το τάμα ζωής, τον κρυφό πόθο τριών γενιών Ποντίων να λειτουργηθούν στην Παναγία Σουμελά.
Έλληνες, Ρώσοι, Γεωργιανοί, Κύπριοι, απόγονοι προσφύγων που σήμερα βρίσκονται σκορπισμένοι στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα βρέθηκαν εκεί για το ραντεβού με την ιστορία. Για το μνημόσυνο «των ειρηνικώς αλλά και μαρτυρικώς τελειωθέντων», όπως θα διαβάσει αργότερα ο πατριάρχης.
Καθώς δεν χτυπούνε τα σήμαντρα και οι καμπάνες της μονής, η αμηχανία της στιγμής την ώρα της προσέλευσης του πατριάρχη θα σπάσει με την ιαχή άξιος- άξιος και παρατεταμένα χειροκροτήματα.
Ο Πατριάρχης του Γένους ψάλει«εν τη κοιμήσει τον κόσμον ού κατέλιπες Θεοτόκε»και γύρω του μάτια δακρυσμένα. Κάθε λέξη, κάθε ψαλμός, εδώ αποκτά ξεχωριστό, συμβολικό περιεχόμενο. Ο Οικουμενικός πατριάρχης Βαρθολομαίος, που αξιώθηκε να είναι ο πρώτος προκαθήμενος της ορθοδοξίας που λειτουργεί στη Σουμελά, μνημόνευσε από τους κτήτορες της μονής μέχρι τον τελευταίο μητροπολίτη Τραπεζούντος, τον Χρύσανθο. Τους ειρηνικώς άλλα και τους μαρτυρικώς τελειωθέντες Ποντίους. Και ο λόγος του, μήνυμα ειρήνης, κατέληξε με το ελπιδοφόρο«ανθεί και φέρει κι’ άλλο».
Δυστυχώς, το τουρκικό κράτος, λίγα χρόνια αργότερα, με διάφορα προσχήματα, απαγόρευσε τον εορτασμό στην Παναγία Σουμελά. Τα ακραία στοιχεία επικράτησαν. Αυτά που προώθησαν και την μετατροπή της Αγίας Σοφίας στη Τραπεζούντα σε τζαμί, της Αγίας Σοφίας της Νίκαιας σε τζαμί, και της Αγίας Σοφίας της Αδριανούπολης σε τζαμί. Αυτά που θέλουν και την ίδια την Αγιά Σοφιά στην Πόλη να την κάνουν τζαμί. Κι αυτό δείχνει και το μέγεθος της σημασίας του έργου του Πατριάρχη να διασώσει ότι σώζεται.
Στις 24 Ιουνίου 2014, βρεθήκαμε στην πρώτη Θεία Λειτουργία που έγινε 90 χρόνια μετά την Ανταλλαγή στον Ιερό Ναό του Τιμίου Σταυρού στην Τζαλέλα/Ευμορφοχώριον της Καππαδοκίας, απ’ όπου πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν στο Ομορφοχώρι της Λάρισας.Η ίδια συγκίνηση πάντοτε.
Διαβάζω και πάλι από τις σημειώσεις μου:
«Τα λεωφορεία με τους Έλληνες τουρίστες, μεταξύ των οποίων και προσκυνητές απόγονοι Ρωμιών προσφύγων, δυσκολεύονται να κινηθούν στους στενούς δρόμους. Σε λίγο φτάνει ο Πατριάρχης, συνοδευόμενος από τον Αρχιεπίσκοπο της Ουτρέχτης των Παλαιοκαθολικών (κ. JorisVercammen).
Ο προκαθήμενος της Ορθοδοξίας με την πρόσκλησή του σε εκπροσώπους άλλων χριστιανικών δογμάτων στο προσκύνημα της Καππαδοκίας υπενθυμίζει -πράγματι, με φαναριώτικη διπλωματία- τις ρίζες του ορθού δόγματος που ορθοτόμησαν οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας από την Καππαδοκία.
Ένα σμήνος από κάμερες σπεύδει να αποθανατίσει τη στιγμή που ο μουχτάρης τού προσφέρει λουλούδια καλωσορίζοντάς τον. Ο Πατριάρχης ανταποδίδει με δώρο και φιλοφρονήσεις.
Μετά τις εθιμοτυπίες κατηφορίζουμε το καλντερίμι για την επιβλητική εκκλησία του Τιμίου Σταυρού. Στο χωριό, ο χρόνος θαρρείς και έχει σταματήσει στο 1924, σημείο-καμπή για την Καππαδοκία, τη χρονιά Ανταλλαγής των πληθυσμών που επέβαλε η συνθήκη της Λωζάνης. Τα περισσότερα σπίτια, ακόμη και αυτά που κατοικούνται από τους νέους κατοίκους, έχουν παραδοθεί στη φθορά του χρόνου.
Τα λόγια είναι φτωχά για να περιγράψουν τη συγκίνηση όσων είχαμε την τύχη να συμμετάσχουμε στη μυσταγωγία της πατριαρχικής αυτής λειτουργίας στη γη που ανέδειξε τους μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας. Ίσως για κάποιους ελλαδίτες, που πια μαθαίνουν στα παιδιά τους ότι ο 'Αι Βασίλης δεν έρχεται από την Καισαρεία αλλά από τη... Λαπωνία, να μη σημαίνει και τίποτε.
Όσοι, όμως, μεγαλώσαμε με τις αφηγήσεις της γιαγιάς για τη μακρινή πατρίδα, το «μεμλεκέτ», και τον καημό της να γυρίσει πίσω, το ανάθεμα στους αίτιους του ξεριζωμού «σεμπέπ ολάν καχρ ολσούν», που γράφει στο τέλος του βιβλίου της «Ματωμένα χώματα» η Διδώ Σωτηρίου, για εμάς, λοιπόν, αυτή η λειτουργία στη γη των παππούδων μας είναι μια χαρμολύπη. Είναι το δικό μας τάμα να ξαναγυρίζουμε στις ρίζες μας, κρατώντας έτσι, αλησμόνητες και όχι χαμένες τις πατρίδες της Ανατολής!».

Το 2017 βρισκόμαστε πάλι στην Καππαδοκία, στην Σινασό. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης τελεί τη Θεία Λειτουργία στον Ι. Ν. Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης.
Αντιλαμβανόμαστε ότι «κι αν έφυγαν πια από τη ζωή οι πρόσφυγες πρώτης γενιάς, για την αγιοτόκο γη της Καππαδοκίας και το ανεξίτηλο αποτύπωμα της ρωμαίικης παρουσίας μιλούν τα μνημεία της:
• Ο επιβλητικός ναός της Αραβισού, που ο Παναγιώτατοςετέλεσε τον εσπερινό.
• Οι υπόσκαφες εκκλησιές και τα πετρομονάστηρα στα Κόραμαπου ύμνησε ο νομπελίστας Καππαδόκης ποιητής Γιώργος Σεφέρης.
• Οι υπόγειες πολιτείες στη Μαλακοπή με το τρόχιστην είσοδο να προστατεύει από κάθε επιβουλή.
• Τα ξακουστά αρχοντικά της Σινασού, αλλά και ο στάβλος που αγίασε ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος στο Προκόπι.
• Τα δίπατα σπίτια στα Ποτάμια του Αγίου Γεωργίου, όπου ακόμη διακρίνει κανείς τους δικέφαλους αετούς.
• Το εντυπωσιακό παρθεναγωγείο της Καρβάλης και η δεκάτρουλη εκκλησία των Αγίων Βασιλείου και Βλασίου στο Μιστί.
• Η λάρνακα της Αγίας Μακρίνας στην Αξόκαι η μοναδική ίσως στον κόσμο εκκλησία επ’ ονόματι του Αγίου Παχωμίου στο Ένεχιλ.
• Οι κτητορικές επιγραφές σε εκκλησίες και αρχοντικά στα ρωμαίικα και τα καραμανλήδικα.
• Οι σχισμένοι, ακρωτηριασμένοι μονόλιθοι, που αποκαλύπτουν σε κοινή θέα τις εκκλησιές που έκρυβαν στα σωθικά τους, όπως ο Άγιος Βασίλειος στη Σινασό, που δεν άντεξε το βάρος των χρόνων και κατέρρευσε φέτος από έντονη βροχόπτωση.

Μιλούν ακόμη:
• Οι Καππαδοκικές Αδελφότητες στην Πόλη και τα καραμανλήδικα ευαγγέλια.
• Η εφημερίδα “Ανατολή” του Ευαγγελινού Μισαηλίδη και οι εικόνες που έφεραν μαζί τους οι πρόσφυγες στην Ελλάδα.
• Ο Άγιος Αρσένιος και ο Άγιος Γέροντας Παΐσιοςαπό τα Φάρασα, που κοσμούν το ωμοφόριό του Πατριάρχη, οι τελευταίοι Άγιοι που ανέδειξε η Καππαδοκία».

Εφέτος βρεθήκαμε και στην πάλαι ποτέ περίλαμπρη και ξακουστή πόλη της Εφέσου. Εδώ, που βρίσκεται ο τάφος του Ευαγγελιστή Ιωάννη, εδώ που πραγματοποιήθηκε η Γ΄ Οικουμενική Σύνοδος.
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης χοροστάτησε στον Εσπερινό στον ναό του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, στο χωριό της ορεινής Εφέσου, τον Κιρκιντζέ, που έγινε γνωστός στο πανελλήνιο από τα «Ματωμένα Χώματα» της συγγραφέως Διδώς Σωτηρίου, ενώ προεξήρχε και στην Πατριαρχική Θεία Λειτουργία στη μνήμη του Αποστόλου και Ευαγγελιστή Ιωάννη του Θεολόγου, στην παλαιοχριστιανική βασιλική της Εφέσου, επί του τάφου του Αγίου.
Κι όπως είχαμε τότε αναφέρει «η ιστορία εδώ είναι πάντοτε παρούσα. Τίποτε στην πραγματικότητα δεν έχει σβήσει ο χρόνος, αλλά και η δράση του ανθρώπου, και τίποτε δεν θα χαθεί στον αιώνα των αιώνων, όσο διατηρούμε ζωντανή την μνήμη και την πίστη μας».
Κι αν επιμένουμε, στην ανάγκη της ιστορικής γνώσης δεν είναι γιατί είμαστε προγονόπληκτοι, αλλά γιατί πάνω από όλα, αυτό που χρειαζόμαστε είναι το φως των σπουδαίων ανθρώπων, που έγιναν πρότυπα πίστης, αγάπης, ηρωισμού, αλτρουισμού, αλληλεγγύης, προσφοράς και μαρτυρίας. Γιατί με τα δικά τους παραδείγματα θα βρούμε κι εμείς τοn δικό μας δρόμο, τον ατομικό, τον εθνικό, τον οικουμενικό, μέσα σε συνθήκες κρίσης, κυρίως κρίσης αξιών και αρχών.
Και τέτοιο πρότυπο πίστης, αγάπης και μαρτυρίας είναι ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, τον οποίο όλοι μας καλούμαστε να μιμηθούμε και να συνδράμουμε στο δύσκολο αγώνα που διεξάγει, ο καθένας στο μέτρο των δυνάμεών του.

 

Read more...

Ομιλία κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου στο 27ο Ετήσιο Τακτικό Συνέδριο της ΠΟΑΣΥ

Μ. Χαρακόπουλος ΠΟΑΣΥ 1

Αθήνα, 27 Σεπτεμβρίου 2017

Ομιλία
αναπληρωτή τομεάρχη Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας,
αρμόδιου για θέματα Προστασίας του Πολίτη, βουλευτή Λαρίσης,
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου

στο 27ο Ετήσιο Τακτικό Συνέδριο
της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Αστυνομικών Υπαλλήλων (ΠΟΑΣΥ)
με κεντρικό σύνθημα:
«Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΔΙΧΑΖΕΤΑΙ, ΟΙ ΘΕΣΜΟΙ ΚΑΤΑΡΡΕΟΥΝ!
Εσύ; Πρωταγωνιστής ή Κομπάρσος;
Η απόφαση στα χέρια σου!»

«Αγαπητές φίλες, αγαπητοί φίλοι,

Ως εκπρόσωπος της ΝΔ, και αρμόδιος τομεάρχης για τα θέματα Προστασίας του Πολίτη, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για την πρόκληση να παραβρεθούμε στο ετήσιο τακτικό συνέδριο της ΠΟΑΣΥ και να σας μεταφέρω τους χαιρετισμούς του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης Κυριάκου Μητσοτάκη.

Αγαπητέ πρόεδρε,
Πράγματι, δεν μπορεί η δημόσια τάξη να επαφίεται μόνο στο φιλότιμο των αστυνομικών. Γι αυτό και θεωρώ ότι το θέμα που επιλέξατε για το συνέδριό σας θίγει το καθοριστικό πρόβλημα που ταλανίζει την ελληνική κοινωνία. Η μακρά και επίπονη οικονομική κρίση, όπως αποδείχθηκε, συνιστά την εκδήλωση της υφέρπουσας κρίσης θεσμών, αρχών και αξιών. Όλα αυτά επί των οποίων επιδιώξαμε να οικοδομήσουμε μια ευρωπαϊκή και δημοκρατική χώρα. Όχι βεβαίως, γιατί οι ίδιες αυτές οι δομές, που συνιστούν μια σύγχρονη αστική δημοκρατία, δεν είναι ορθές ως προς την αποστολή τους, αλλά διότι υπονομεύθηκαν και εν τέλει οδηγήθηκαν στην νόθευση του έργου τους.

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι οδηγηθήκαμε στο σημείο να τίθεται εν αμφιβόλω το ίδιο το Κράτος Δικαίου και η συνταγματική διάκριση των εξουσιών, πράγματα αδιανόητα πριν από λίγα χρόνια. Όμως, η ψύχραιμη ματιά διαπιστώνει ότι δεν πρόκειται για κεραυνό εν αιθρία αλλά για μια σταθερή πορεία σε ένα μακρύ κατήφορο, όπου οι ευθύνες βαραίνουν όλους μας. Χωρίς ασφαλώς αυτές οι ευθύνες να επιμερίζονται ισομερώς. Είναι διαφορετικό να κάνει κανείς λάθος, επιδιώκοντας τον συμβιβασμό, και άλλο κάποιος να επιχειρεί την επιβολή της ανομίας, με όποιο πρόσχημα.

Η νοσηρή κατάσταση στον τομέα αυτό αποτυπώνεται και στην εκδήλωση επί δεκαετίες καινοφανών θεωριών μεταξύ πολιτικού και ποινικού εγκλήματος. Με τον τρόπο αυτό επιχειρήθηκε η αιτιολόγηση ακόμη και στυγνών τρομοκρατικών πράξεων και ενεργειών. Ενίοτε, μάλιστα, τέτοιες απεχθείς πράξεις εμφανίστηκαν ακόμη και με θετική χροιά από ποικίλους πολιτικούς παράγοντες. Σαν χθες, πριν 28 χρόνια, δολοφονήθηκε ο Παύλος Μπακογιάννης από τους τρομοκράτες της 17 Νοέμβρη. Κι όμως, βρέθηκαν πολιτικοί που πήγαν ως μάρτυρες υπεράσπισης στη δίκη των τρομοκρατών.

Από τη 17Νοέμβρη μέχρι τις σημερινές αναρχικές ομάδες των καταλήψεων, των καταστροφών στα κέντρα των πόλεων, των μικρών και μεγάλων «αβάτων» και τις εφόδους σε καταστήματα με σκοπό την «απαλλοτρίωση χρήσιμων ειδών», διακρίνουμε, δυστυχώς, ότι μέρος του πολιτικού κόσμου δεν τάσσεται ανοιχτά εναντίον αυτών των εγκληματικών φαινομένων.

Ιδιαίτερα αυτό που έχει συμβεί τα τελευταία χρόνια στην περιοχή των Εξαρχείων δεν έχει προηγούμενο. Μια ολόκληρη περιοχή, με τάσεις εξάπλωσης και στις γειτονικές, έχει παραδοθεί στις διαθέσεις παράνομων ομάδων, που αποτελούνται από εγχώριους αλλά και αλλοδαπούς γνωστούς-αγνώστους, οι οποίοι ασκούν ουσιαστική εξουσία.

Το επίσημο κράτος έχει ουσιαστικά παραιτηθεί από την δικαιοδοσία του στο ιδιόμορφο αυτό «άβατο», το οποίο αποτελεί όνειδος για την ελληνική πολιτεία. Οι δυνάμεις της τάξεως δεν διαβαίνουν τα ιδεατά σύνορα του Εξαρχιστάν, αλλά παραμένουν στα όρια ως στόχοι στα παιχνίδια φωτιάς των μπαχαλάκηδων.

Η κυβέρνηση, για λόγους ιδεοληψίας ίσως και κουτοπόνηρης μικροπολιτικής, αφήνει τα «παιδιά να παίζουν», θεωρώντας ότι δεν υπάρχει πρόβλημα. Όπως δεν υπάρχει πρόβλημα που ομάδες σαν τον περιβόητο «Ρουβίκωνα» εφορμούν στο προαύλιο της Βουλής, σε δημόσιους και ιδιωτικούς χώρους, ή άλλοι σπάνε τις βιτρίνες στην Ερμού, στον πιο εμπορικό δρόμο της χώρας.

Ως εκ τούτου, το αποτέλεσμα είναι αφενός το αίσθημα ασφαλείας των πολιτών να βρίσκεται στο ναδίρ, αφού όλα επιτρέπονται, αφετέρου να χαθεί η όποια εμπιστοσύνη στους θεσμούς που έχουν την αποστολή να προστατεύουν το πολίτη.

Ο Έλληνας αντιλαμβάνεται ότι ουσιαστικά ζει σε μια ζούγκλα, όπου ο βίαιος, ο οπλισμένος, ο όχλος επιβάλει το δικό του. Και αυτό συνιστά τρομερή οπισθοχώρηση για μια κοινωνία που θέλει να πιστεύει ότι βρίσκεται στον αναπτυγμένο κόσμο. Και φυσικά τα θλιβερά αυτά παραδείγματα επιδρούν στις νέες γενιές, που μεγαλώνουν σε ένα τέτοιο νοσηρό περιβάλλον.
Κοιτάξτε τι συμβαίνει στα πανεπιστήμια, στους ναούς της γνώσης. Εξαχρειωμένες μειοψηφίες, ως ορδές βαρβάρων απειλούν, προπηλακίζουν, σπάνε και βιαιοπραγούν για να εμποδίσουν την ελεύθερη έκφραση των ιδεών, στο όνομα του ασύλου της διακίνησης των ελεύθερων ιδεών. Μόλις προχθές, στα Ιωάννινα, μια τέτοια ομάδα μπήκε στο χώρο του Πανεπιστημίου και προέβη σε αίσχη για να εμποδίσει μια σοβαρή εκδήλωση, με τον καθηγητή του Παντείου κ. Συρίγο.

Και τι κάνει η πολιτεία γι’ αυτό; Ενισχύει το άσυλο, κυνηγάει όσους αντιτάσσονται στην σύγχρονη αυτή μορφή φασισμού, επιβραβεύει τους μπαχαλάκηδες και τους τραμπούκους, αφήνει ανεξέλεγκτη την τέλεση παράνομων πράξεων εντός των ακαδημαϊκών χώρων. Ποια η εμπιστοσύνη στους θεσμούς από γονείς και φοιτητές, όταν έρχονται αντιμέτωποι με μια τέτοια χαοτική κατάσταση στα πανεπιστημιακά ιδρύματα;

Πρόσφατα, φθάσαμε και στο σημείο να αμφισβητείται και ο δεύτερος πυλώνας της Δημοκρατίας μας, το δικαστικό σώμα. Ασκείται αλά καρτ κριτική στις αποφάσεις της δικαιοσύνης. Αν βολεύει μια απόφαση την κυβερνητική πλειοψηφία επικροτείται, ενώ αν είναι αντίθετη στις επιθυμίες και τους πολιτικούς της στόχους, επικρίνεται.

Ο πολίτης μπροστά στο φαινόμενο της επίθεσης της εκτελεστικής εξουσίας προς τη δικαστική, κλονίζεται, χάνει την εμπιστοσύνη του στην ίδια τη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος, καθώς υπονομεύεται δραστικά η εμπιστοσύνη του προς το δίκαιο που αυτό επιβάλει.

Φίλες και φίλοι,
Η ελληνική κοινωνία ζει έναν εκρηκτικό συνδυασμό απογοήτευσης, τόσο λόγω της οικονομικής δυσπραγίας που μειώνει το βιοτικό της επίπεδο, όσο και από την θεσμική ανεπάρκεια, που μέρος της αναφέραμε προηγουμένως.

Πού μπορεί να οδηγήσει η παράταση της απογοήτευσης, μαζί με την αποδοχή του αδιεξόδου, είναι νομίζω εύκολο να το φανταστούμε. Άλλωστε, ευνοούν και προς τούτο όλες οι αρνητικές εξελίξεις που παρακολουθούμε το τελευταίο διάστημα στην Ευρώπη. Θα έλεγα, λοιπόν, ότι το κοκτέιλ που έχουμε μπροστά μας είναι σωστός δυναμίτης.

Ωστόσο, η εικόνα του διχασμού, όσο κι αν από κάποιους καλλιεργείται εντέχνως για δικούς τους λόγους, δεν είναι αυτή που χαρακτηρίζει σήμερα την κοινωνία μας. Η συντριπτική πλειοψηφία λίγο πολύ συμφωνεί σε κάποιες αυτονόητες αλήθειες για το τι δέον γενέσθαι. Όλοι επιθυμούν την αποκατάσταση της νομιμότητας, της ευρυθμίας του κράτους ακόμη και της αξιοκρατίας.

Κάποιοι γυρνούν το ρολόι της ιστορίας πίσω, αναμασούν μπαγιάτικα δόγματα, βγάζουν από το ψυγείο πεθαμένες αντιπαραθέσεις. Όλ’ αυτά παρασύρουν λίγους, οι πολλοί αδιαφορούν, γιατί βλέπουν το σήμερα και το αύριο.

Τι πρέπει,λοιπόν, να πράξουμε απέναντι στη παρούσα συγκυρία; Θα παραμείνουμε απλοί θεατές, αναμένοντας μια μοιραία έκρηξη; Η μοιρολατρία του κομπάρσου δεν ταιριάζει σε συνειδητούς πολίτες. Η μοίρα μας είναι στα χέρια μας. Τόσο στο πεδίο της οικονομίας, παρά τα όποια αντικειμενικά εμπόδια, όσο πολύ περισσότερο στην ανάκτηση της εμπιστοσύνης των θεσμών.

Εμείς ως ΝΔ δεν έχουμε κουραστεί να επαναλαμβάνουμε ότι ο νόμος και η τάξη πρέπει να επιβληθούν παντού, ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να έχει την εικόνα ξέφραγου αμπελιού, ότι τα άβατα πρέπει να εκλείψουν.

Είμαστε βέβαιοι ότι οι δυνατότητες για την επίτευξη αυτού του στόχου υπάρχουν. Οι δυνάμεις της αστυνομίας, όπου αφήνονται να κάνουν τη δουλειά τους, την κάνουν καλά. Και αυτό το διαπιστώνουμε για παράδειγμα στην εξιχνίαση των εγκλημάτων. Αυτό που χρειάζεται είναι η πολιτική βούληση, η καθαρή στόχευση, ο σχεδιασμός και η αποφασιστικότητα στην εκτέλεση.

Πρόκειται, βεβαίως, για έργο που απαιτεί το χρόνο του. Αλλά στο παρελθόν, και μάλιστα στο πρόσφατο, απεδείχθη, ότι μπορεί να έχει σοβαρά αποτελέσματα, έτσι ώστε ο πολίτης να νοιώσει ξανά ότι υπάρχει κράτος, ότι παντού μπορεί να κυκλοφορήσει ασφαλής και ελεύθερος.

Όπως επίσης μπορούμε και τα πανεπιστήμιά μας -καταργώντας παράλογους νόμους και αποφάσεις- να τα παραδώσουμε στους φοιτητές και στους καθηγητές τους, χωρίς τραμπούκους ή διακινητές ναρκωτικών. Και βεβαίως, να αφεθεί η δικαιοσύνη να κάνει τη δουλειά της, χωρίς παρεμβάσεις, χωρίς υπονομεύσεις.

Οι πολίτες αξιώνουν Κράτος Δικαίου. Κι εσείς, οι αστυνομικοί, είστε οι βραχίονες της επιβολής του Κράτους Δικαίου. Δέσμευση του Κυριάκου Μητσοτάκη και της Νέας Δημοκρατίας είναι η επιβολή του νόμου και της τάξης, παντού, χωρίς εξαιρέσεις.

Και η στήριξη των ανδρών και γυναικών της Αστυνομίας είναι χρέος μας. Βεβαίως, βρισκόμαστε σε μια δύσκολη οικονομικά συγκυρία, αλλά ως πολιτεία οφείλουμε να ιεραρχούμε τις προτεραιότητές μας. Και για εμάς, η ασφάλεια είναι προτεραιότητα. Είναι προϋπόθεση ελευθερίας, βασικό ανθρώπινο δικαίωμα, που οφείλει να παρέχει κάθε ευνομούμενη πολιτεία στους πολίτες της.

Με αυτές τις σκέψεις χαιρετίζω τις εργασίες του συνεδρίου σας. Καλή επιτυχία!»

 

Read more...

Ομιλία Μ.Χαρακόπουλου στη βουλή για την Ημέρα Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μ.Ασίας

Μάξιμος Ημέρα Μνήμης Γενοκτονίας Μικρασιατών

Αθήνα, 15 Σεπτεμβρίου 2017

Ομιλία
του Εισηγητή της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτή Λαρίσης
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου
στην Ολομέλεια της βουλής για την
«Ημέρα Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας»


«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Όπως είπε και ο προλαλήσας Βουλευτής της Χίου, σήμερα τιμούμε την Ημέρα Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας. Μου προκαλεί, λοιπόν, εντύπωση το γεγονός ότι για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά η ημερήσια διάταξη που αναγιγνώσκει ο Προεδρεύων του Σώματος, δεν μιλάει για “Γενοκτονία” αλλά για “Καταστροφή”.

Κύριε Πρόεδρε,
υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος που γίνεται αυτή η διαστρέβλωση του ΦΕΚ που όρισε το 1998 την Ημέρα Μνήμης ως Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας;
Θυμίζω ότι μεθαύριο, την Κυριακή, που γίνονται οι κεντρικές εκδηλώσεις στη Μητρόπολη Αθηνών και στην Πλατεία Συντάγματος από την Περιφέρεια Αττικής και την Ομοσπονδία Προσφυγικών Σωματείων Ελλάδος, η πρόσκληση μιλά -και ορθώς, όπως επιβάλει το ΦΕΚ- για Ημέρα Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
όσα χρόνια κι αν περάσουν από το 1922, θα παραμένει ορόσημο η χρονιά αυτή στην ιστορία του ελληνικού Έθνους. Το μέγεθος της τραγικότητας, αλλά και οι συνέπειες της Μικρασιατικής Καταστροφής, είναι ανάλογα, αν όχι δυσμενέστερα, σε σχέση με την Άλωση της Πόλης το 1453.

Το 1922 σηματοδοτεί τον βίαιο τερματισμό μιας αδιάλειπτης και λαμπρής ιστορικής παρουσίας του Ελληνισμού έπειτα από τρεις χιλιάδες έτη. Στο μακρύ αυτό διάστημα οι ελληνίδες πόλεις των ανατολικών ακτών του Αιγαίου, αλλά και της Μικρασιατικής ενδοχώρας, από όπου ήρθαν ως πρόσφυγες και οι παππούδες μου, προσέφεραν στην ανθρωπότητα υψηλά δείγματα πολιτισμού, ξεκινώντας από τους σοφούς της αρχαιότητας που τόλμησαν να διαλύσουν τα σκοτάδια των προλήψεων και να κατανοήσουν το σύμπαν με τους νόμους της λογικής.

Στα χρόνια που ρίζωνε και αναπτύσσονταν ο χριστιανισμός, πάλι ο Ελληνισμός της Μικράς Ασίας είχε πρωτεύοντα ρόλο. Γη αγίων, πατέρων της Εκκλησίας, ιεραρχών, που μέχρι σήμερα τιμώνται με ευλάβεια.

Ακόμα και στους νεότερους χρόνους οι Μικρασιατικές ακτές υπήρξαν εστίες ανάπτυξης, δυναμικό τμήμα του παγκόσμιου εμπορικού δικτύου μεταξύ της Δύσης και της Ανατολής. Και, όμως, βάσει ενός καλά οργανωμένου, μελετημένου και κυνικά εφαρμοσμένου σχεδίου, ο Ελληνισμός αυτός εξαλείφθηκε.
Η μοιραία κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ώθησε συγκεκριμένους κύκλους, εντός και εκτός Τουρκίας, να επιδιώξουν τη γενοκτονία όλων των χριστιανών. Ο στόχος ήταν η δημιουργία ενός ομογενοποιημένου θρησκευτικά κράτους και, ταυτόχρονα, να αποσπαστεί από τους χριστιανούς η οικονομική ισχύς, οι περιουσίες τους, τα υπάρχοντά τους.

Αυτό συνέβη σε έναν εσωτερικό πόλεμο διαρκείας, που την πρώτη του φάση τη διεξήγαγαν οι Νεότουρκοι, για να την ολοκληρώσουν οι Κεμαλιστές, με άγριες και απηνείς διώξεις, με μακρινές πορείες θανάτου στα Αμελέ Ταμπουρού, Έλληνες του Πόντου και της Μικράς Ασίας, Αρμένιοι και Ασύριοι, οδηγήθηκαν ως πρόβατα επί σφαγή.

Ο στόχος επιτεύχθηκε. Εκατομμύρια έχασαν τη ζωή τους και άλλα έγιναν πρόσφυγες. Και όλα αυτά μπροστά στα μάτια της διεθνούς κοινότητας. Η στάση, ιδιαίτερα των Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής, θα παραμένει όνειδος στην ιστορία της ανθρωπότητας. Στο λιμάνι της Σμύρνης κατέπεσαν όλες οι αξίες που υποτίθεται ότι υπεράσπιζε ο δυτικός πολιτισμός. Αλλά, και στην Ανατολή τα όπλα του Λένιν εξόπλιζαν τους Τσέτες σφαγείς.

Στις δεκαετίες που ακολούθησαν οι πρόσφυγες της Μικράς Ασίας αγωνίστηκαν με νύχια και με δόντια να στεριώσουν στην Ελλάδα, με το μυαλό πάντοτε να τρέχει στις αλησμόνητες πατρίδες της Ανατολής. Και τα κατάφεραν ενάντια στις αντιξοότητες, ακόμη και στην ψυχρότητα που βρήκαν στον νέο τόπο κατοικίας τους.

Πολύ νερό κύλησε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, στο αυλάκι της ιστορίας από τότε. Και σήμερα κάποιοι υποστηρίζουν ότι πρέπει να τραβήξουμε μπροστά και πως για να το κάνουμε αυτό πρέπει να κατακρεουργήσουμε την ιστορία, να αποκρύψουμε γεγονότα, να τους αλλάξουμε ονόματα. Τη σφαγή στη Σμύρνη να την πούμε “συνωστισμό”, τη Γενοκτονία “εθνοκάθαρση” ή “δραματικά γεγονότα” και έτσι να μιλούμε στα παιδιά, έτσι να διδάσκονται όλη την αλήθεια.

Πόσο πλανημένη, όμως, είναι αυτή η προσέγγιση; Πρώτον, γιατί τίποτα σταθερό δεν οικοδομείται επί του ψεύδους. Αργά ή γρήγορα θα καταρρεύσει. Μόνο με την αλήθεια μπορούμε να προχωρήσουμε μπροστά. Δεύτερον, γιατί αν μείνουμε πλανημένοι, δεν φέρνουμε εγγύτερα τη συμφιλίωση ή την ειρηνική συνύπαρξη. Αφήνουμε χώρο στο να επαναληφθούν τα ίδια λάθη.

Σήμερα, αυτό αποδεικνύεται περίτρανα. Ας ρίξουμε μια ματιά στην ίδια την Τουρκία, που επιμόνως αρνείται τη διαπραχθείσα γενοκτονία. Αντί να ζητήσει «συγγνώμη», αντί να παραδεχθεί το λάθος, στήνει πανηγύρια, εορτάζοντας τη σφαγή της Σμύρνης ή την Άλωση της Πόλης και, παράλληλα, εξακολουθεί το έργο της γενοκτονίας στο πεδίο της μνήμης. Μετατρέπει εκκλησίες σε τζαμιά. Έχει βάλει στο στόχο και την ίδια την Αγία Σοφία στην Πόλη. Αλλοιώνει έτσι μνημεία, που αποδεικνύουν το χριστιανικό παρελθόν της Μικράς Ασίας. Συνάμα, αμφισβητεί την ελληνικότητα ακόμη και κατοικημένων νησιών του Αιγαίου και οραματίζεται την ανασύσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Και δυστυχώς, κάποιοι, ανιστόρητοι προφανώς, διακατεχόμενοι από εμμονικές ιδεοληψίες, μας ζητούν να δώσουμε συγχωροχάρτι, κάτι που ούτε δικαιούμαστε έναντι των νεκρών μας, αλλά και που επιπλέον αποθρασύνει τη γείτονα.

Επιπλέον, δεν πρέπει να λησμονούμε ότι η Γενοκτονία εναντίων των χριστιανών που ξεκίνησε στα εδάφη της Μικράς Ασίας στις αρχές του 20ου αιώνα, συνεχίζεται και σήμερα στη Μέση Ανατολή.
Ως εκ τούτου, κύριε Πρόεδρε, ο αγώνας για την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, των Ελλήνων του Πόντου, των Αρμενίων και των Ασσυρίων, είναι αγώνας για την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας, αλλά και μοχλός αφύπνισης της ανθρωπότητας, για να μην υπάρχει ποτέ καμία ανοχή στην επανάληψη τέτοιων εγκλημάτων!

Σας ευχαριστώ».

Ακολουθεί απόσπασμα των πρακτικών πριν την τήρηση ενός λεπτού σιγής:

ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Κύριε Πρόεδρε, μπορώ να έχω τον λόγο;
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Κύριε Χαρακόπουλε, για ποιο θέμα θέλετε να μιλήσετε;
ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Για το θέμα που έθεσα κατά την έναρξη της τοποθέτησής μου, κύριε Πρόεδρε.
Δεν ξέρω αν είστε σε θέση να δώσετε μία απάντηση σχετικά με το για ποιον λόγο υπάρχει αυτή η διαστρέβλωση από πλευράς Προεδρείου. Και η ημέρα εθνικής μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας μνημονεύεται από το Προεδρείο, και πέρυσι και φέτος στις αντίστοιχες εκδηλώσεις, ως ημέρα της καταστροφής.
Θα ήθελα να καταθέσω στο Προεδρείο την πρόσκληση της Περιφέρειας Αττικής προς τον Αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, η οποία μιλάει, όπως ορίζει το ΦΕΚ του 1998, για ημέρα εθνικής μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.
(Στο σημείο αυτό ο Βουλευτής Λάρισας της Νέας Δημοκρατίας κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος καταθέτει για τα Πρακτικά τα προαναφερθέντα έγγραφα, τα οποία βρίσκονται στο αρχείο του Τμήματος Γραμματείας της Διεύθυνσης Στενογραφίας και Πρακτικών της Βουλής)
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Κύριε Χαρακόπουλε, όπως γνωρίζετε και είδατε, τα κόμματα, και το δικό σας, έχουν εκφραστεί σχετικά με τα γεγονότα. Ούτε το Προεδρικό Διάταγμα έχει αλλάξει περί γενοκτονίας ούτε ο νόμος.
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ: Ναι, αλλά η πρόσκληση έχει αλλάξει.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Η Βουλή προσπαθεί με κάθε τρόπο να κοιτάξει προς το μέλλον. Δεν θέλει να αλλοιώσει την ιστορία. Η ιστορία είναι σεβαστή και δεν αλλάζει με τίποτα.

Όμως, όταν και στην ομιλία μου την εισαγωγική, την ολιγόλεπτη, είπα ότι ενώ ακόμη το αίμα ήταν νωπό, έδωσαν τα χέρια ο Βενιζέλος με τον Ατατούρκ και είπαν «Ας κοιτάξουμε μπροστά» κι εμείς σήμερα επικαλούμαστε τη Συνθήκη της Λωζάνης…
ΣΟΦΙΑ ΒΟΥΛΤΕΨΗ: Ναι, αλλά ο νόμος είναι αυτός.
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ: Μια προφορική διόρθωση.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός):…εμείς δεν μπορούμε να λέμε συνέχεια αυτά τα οποία η ιστορία έχει καταγράψει. Δεν αρνείται κανένας την ιστορία ούτε το περιεχόμενο.
ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Άρα, αλλάζουμε το περιεχόμενο της ημέρας;
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Όχι, δεν αρνείται κανένας την ιστορία ούτε το περιεχόμενο.
ΣΟΦΙΑ ΒΟΥΛΤΕΨΗ: Αυτή είναι η απάντηση της Βουλής;
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Η Βουλή απλώς έχει μια γιορτή -αν θέλετε- μνήμης που αφορά τα γεγονότα. Δεν αλλάζει η Βουλή…
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ: Ποια γεγονότα;
ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Τα γεγονότα; Τα γεγονότα όμως έχουν χαρακτηριστεί ως «Γενοκτονία». Δεν μπορεί μονομερώς το εκάστοτε Προεδρείο να αλλοιώνει το περιεχόμενο της ημέρας.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Κύριε Χαρακόπουλε, η Βουλή δεν αλλάζει ούτε τον νόμο -επαναλαμβάνω- ούτε το προεδρικό διάταγμα. Αυτό δεν είναι αρκετό; Δηλαδή, τι άλλο να πω;
ΣΟΦΙΑ ΒΟΥΛΤΕΨΗ: Άρα, υπάρχει πρόβλημα σοβαρό. Τώρα γίνεται χειρότερο το πρόβλημα.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Εν πάση περιπτώσει, εμείς εδώ δεν μπορούμε συνέχεια με τις θέσεις τις ακραίες που έχουν άλλα Κόμματα, τις λιγότερο ακραίες που έχουν άλλα Κόμματα …
ΣΟΦΙΑ ΒΟΥΛΤΕΨΗ: Η Βουλή μόνη της αποφασίζει;
(Θόρυβος στην Αίθουσα)
ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Κύριε Πρόεδρε, με συγχωρείτε, αλλά εγώ σας έδωσα τη δυνατότητα να επανορθώσετε…
ΣΟΦΙΑ ΒΟΥΛΤΕΨΗ: Το χειροτέρεψε.
ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: …γιατί πίστευα ότι για δεύτερη χρονιά ήταν ένα λεκτικό λάθος. Όμως, εδώ φαίνεται ότι δεν μιλούμε για λεκτικό λάθος, αλλά για συνειδητή επιλογή. Αυτό δεν μπορεί να γίνει ανεκτό από το Σώμα. Υπάρχει απόφαση της Βουλής, υπάρχει στο Φύλλο της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως, Προεδρικό Διάταγμα…
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ: Ομόφωνο!
ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: …που ορίζει ότι η μέρα αυτή είναι Ημέρα Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ: Της Γενοκτονίας, όχι της Καταστροφής!
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Αυτό σας είπα. Δεν έχει αλλάξει ούτε το Προεδρικό Διάταγμα ούτε ο νόμος.
ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Δεν μπορεί όταν κατά την έναρξη την συνεδρίασης, που το Προεδρείο θέτει την ημερήσια διάταξη αντί «Γενοκτονίας» να μιλάει για «Καταστροφή», διότι έτσι μπορεί να θέλει κάποια Πλειοψηφία που τυγχάνει να υπάρχει σήμερα στη Βουλή. Το Προεδρείο οφείλει να τιμά τη μνήμη της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Αυτό το είπατεκαι το είπαν και όλα τα Κόμματα.
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ: Δεν το είπαν.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Τα περισσότερα.
ΧΡΙΣΤΟΣ ΔΗΜΑΣ: Ο Προεδρεύων δεν το έχει πει.
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ: Εσείς το υιοθετείτε αυτό;
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Εν πάση περιπτώσει, το Προεδρείο της Βουλής εκφράζει το σύνολο των Κομμάτων. Το σύνολο των Κομμάτων, λοιπόν, όπως εκφράζεται, λέει ότι η ιστορία είναι σεβαστή, η Γενοκτονία είναι υπαρκτή, ο νόμος περί Γενοκτονίας είναι υπαρκτός…
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ: Γιατί δεν γράφεται;
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός):…το Προεδρικό Διάταγμα είναι υπαρκτό. Όμως, εν πάση περιπτώσει, πρέπει να κοιτάξουμε μπροστά και το αύριο.
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ: Τι σχέση αυτό; Πίσω κοιτάμε;
ΣΟΦΙΑ ΒΟΥΛΤΕΨΗ: Τι σχέση έχει αυτό, κύριε Πρόεδρε; Τι λέτε τώρα;
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Όχι να το ξεχάσουμε. Δεν μπορούμε να δημιουργούμε θέματα εκ του μη όντος.
ΣΟΦΙΑ ΒΟΥΛΤΕΨΗ: Αν δεν κοιτάμε πίσω, θα έχουμε καινούργια καταστροφή μπροστά.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Εδώ έχουμε θέμα εκ του μη όντως.
ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Εκ του μη όντως θα ήταν αν δεν επαναλαμβάνονταν, κύριε Πρόεδρε.
(Θόρυβος στην Αίθουσα)
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Παρακαλώ. Δεν μπορούμε να συζητάμε θεωρητικά.
ΣΟΦΙΑ ΒΟΥΛΤΕΨΗ: Πάντως, τώρα υπάρχει μεγάλο πρόβλημα. Όποιος δεν κοιτάζει πίσω, θα πάθει τα ίδια στο μέλλον.
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΞΥΔΑΚΗΣ:Κύριοι συνάδελφοι, σε όλα τα σχολικά βιβλία διδασκόμαστε τη Μικρασιατική Καταστροφή. Πλειοδοσία στις λέξεις;
ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Έχει όνομα, κύριε Ξυδάκη. Γράφεται στο ΦΕΚ ως «Γενοκτονία». Δεν γράφεται «Καταστροφή».
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΞΥΔΑΚΗΣ: Εντάξει, το γράφει. Δεν άλλαξε κανείς το Προεδρικό Διάταγμα.
(Θόρυβος στην Αίθουσα)
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ: Δεν μπορεί ο κύριος Πρόεδρος…
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΞΥΔΑΚΗΣ: Διαβάζει την Ημερήσια Διάταξη η οποία επαναλαμβάνεται για δεύτερη χρονιά. Πέρυσι από τον κ. Κουράκη και φέτος από τον κύριο…
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Προσωπικά προέρχομαι από μια περιοχή, που, όπως ξέρετε, είχε το μεγαλύτερο χρόνο δουλείας απ’ όλη την υπόλοιπη χώρα και η οικογένειά μου έχει προσωπικές αναμνήσεις.
ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Κύριε Πρόεδρε, δεν ήταν μομφή προς το πρόσωπό σας.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Όμως, αυτά όλα έχουν καταγραφεί και έχουν πονέσει και δεν σβήνουν, αν θέλετε. Ωστόσο, δεν μπορεί να ξεχάσουμε το χέρι φιλίας που έδωσε ο Βενιζέλος με τον Ατατούρκ.
ΣΟΦΙΑ ΒΟΥΛΤΕΨΗ: Δεν έχει σχέση αυτό, κύριε Πρόεδρε.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Δεν βγήκαν αυτοί οι άνθρωποι να πουν «κάθε μέρα θα επαναλαμβάνουμε τα ίδια και θα πολεμάμε». Το είπε και ο ποιητής που ανέφερα στο ποίημά του. Δεν γίνεται. Το αντιλαμβάνεστε. Δεν αλλάζει τίποτα. Η ιστορία είναι ιστορία.
ΣΟΦΙΑ ΒΟΥΛΤΕΨΗ: Μα, εμείς ζητάμε από αυτούς αναγνώριση της Γενοκτονίας. Τώρα λέτε ότι δεν πρέπει να τα ακούνε;
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ολοκληρώθηκε η συζήτηση για την Ημέρα Μνήμης για την Καταστροφή του Μικρασιατικού Ελληνισμού και παρακαλώ τους συναδέλφους να τηρήσουν ενός λεπτού σιγή.
(Στο σημείο αυτό τηρείται στην Αίθουσα ενός λεπτού σιγή).

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΒΙΝΤΕΟ:

https://www.youtube.com/watch?v=UmSaxm4TJj8

https://www.youtube.com/watch?v=dJ3sPOR6CdQ&feature=youtu.be

Read more...

Ομιλία Αντιπροέδρου της Διακομματικής Επιτροπής για το Δημογραφικό κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου

Μάξιμος Επιτροπή

Αθήνα, 13 Σεπτεμβρίου 2017

Ομιλία
του Αντιπροέδρου της Διακομματικής Επιτροπής για το Δημογραφικό
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου
στη συνεδρίαση της Επιτροπής με θέμα τη συζήτηση επί του πορίσματος (Φεβρουάριος 1993) της τότε Διακομματικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής «Για τη μελέτη του δημογραφικού προβλήματος της χώρας και διατύπωση προτάσεων για την αποτελεσματική αντιμετώπισή του».

«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
το γεγονός ότι συζητούμε για ένα πόρισμα που απασχόλησε τη Βουλή στην Κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, στο μακρινό 1993, νομίζω, σημαίνει πολλά. Αποδεικνύει και την οξυδέρκεια του εκλιπόντος πρώην πρωθυπουργού, αλλά και τις διαχρονικές ευαισθησίες της παράταξής μας.
Δυστυχώς τα μέτρα που τότε ελήφθησαν, όπως και αργότερα επί Κυβερνήσεων Κώστα Καραμανλή, δεν είχαν συνέχεια και δεν στάθηκαν επαρκή για να ανακόψουν τον δημογραφικό μας «κατήφορο».
Είμαστε, όμως, σ' ένα οριακό σημείο. Δεν υπάρχουν περιθώρια αμεριμνησίας, ακόμα και για όσους αφελώς θεωρούν ότι “η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει”. Ο ιστορικός Πολύβιος αναζητώντας τις αιτίες της κατάρτισης του ελληνισμού από τη Ρώμη, ως βασική αιτία υποδεικνύει το δημογραφικό.
Από το 1993, λοιπόν, ο κώδων του κινδύνου έχει σημάνει ηχηρά για τη δραματική μείωση των γεννήσεων, που έπεσαν από το 2,2 -δηλαδή πάνω από το 2,1 που είναι το όριο της ανανέωσης των γενεών- στο 1,4. Σήμερα βρισκόμαστε στο 1,33. Γινόταν και τότε έκκληση για εγρήγορση, γιατί εργαζόμενοι και συνταξιούχοι ήταν σε αναλογία 2 προς 1 και επισημαινόταν πως μια υγιής ασφαλιστική πολιτική απαιτεί την αναλογία, τουλάχιστον, 4 προς 1. Ήδη από τότε προβλεπόταν η βέβαιη κατάρρευσή των ασφαλιστικών ταμείων, την οποία σήμερα, δυστυχώς, βιώνουμε.
Για ν’ αποτρέψουμε το μοιραίο, κάνουμε συνεχώς αυξήσεις των ασφαλιστικών εισφορών, που με τη σειρά τους καθηλώνουν την ανάπτυξη, αυξάνουν την ανεργία και εν τέλει μειώνουν τις γεννήσεις και πυροδοτούν τη μετανάστευση των νέων. Δηλαδή, ένας ζοφερός φαύλος κύκλος που επιζητεί άμεσα διέξοδο.
Κυρία Πρόεδρε,
στην πρόσφατη τριμηνιαία έκθεσή του το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής επισημαίνει ότι το 2080 ο πληθυσμός στη χώρα μας θα μειωθεί στα 7,7 εκατομμύρια από 10,9 το 2015 και το συνολικό ποσοστό υπογονιμότητας από 1,33 θα πάει μόλις στο 1,34. Το σημαντικότερο είναι, πως ο δείκτης εξάρτησης των ηλικιωμένων αναμένεται ν’ αυξηθεί από το 33% στο 67,5%, δηλαδή, να υπερδιπλασιαστεί.
Σήμερα, για κάθε 3 άτομα ηλικίας 15 έως 64 ετών αντιστοιχεί 1 άτομο άνω των 65. Το 2060 η αναλογία θα είναι 3 προς 2. Ως εκ τούτου, η έκθεση του Γραφείου Προϋπολογισμού προβλέπει ότι παρά τις αλλαγές που έχουν συντελεστεί στους τομείς των εσόδων και των δαπανών για να μειωθεί το έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού, η βραδυφλεγής βόμβα του δημογραφικού μπορεί ν’ ανατρέψει άρδην τη δημοσιονομική ισορροπία. Όλες οι θυσίες του λαού, επομένως, θα πάνε στραφεί σαν το πιθάρι των Δαναΐδων, εάν δε λύσουμε το δημογραφικό πρόβλημα.
Νομίζω ότι θα είναι χρήσιμο -εάν όχι στην επόμενη συνεδρίαση- σε μια από τις επόμενες συνεδριάσεις να κληθούν οι υπεύθυνοι του Γραφείου του Προϋπολογισμού της Βουλής, να μας παρουσιάσουν αναλυτικά την έκθεσή τους, όσον αφορά στις επιπτώσεις του δημογραφικού στην οικονομία, το ασφαλιστικό και το σύστημα υγείας.
Όμως και στο πόρισμα του 1993, όπως και στη συζήτηση που είχε ακολουθήσει στη Βουλή, είχαν επισημανθεί οι βασικοί λόγοι της δημογραφικής κάμψης: Η οικονομική ύφεση, η ανεργία των νέων, η έλλειψη κατοικίας, η αστικοποίηση, η μετανάστευση, η απομάκρυνση από τα ελληνικά πρότυπα και τις πολιτισμικές παραδόσεις του λαού μας, η άμβλυνση του θρησκευτικού συναισθήματος, η μεγάλη αύξηση του αριθμού των εκτρώσεων. Με μια σπάνια ομοφωνία στα πολιτικά μας χρονικά ετέθησαν και στόχοι, όπως αυτός του τρίτου παιδιού και η άνοδος του δείκτη γονιμότητας το 2010 στο 2,1, η συνεχής παρακολούθηση των δημογραφικών δεδομένων, η ανάπτυξη της Περιφέρειας με τον φιλόδοξο στόχο να μειωθεί ο πληθυσμός της Πρωτεύουσας κατά 500.000 ή και 1 εκατομμύριο.
Ήδη, είχε ξεκινήσει επιδοματική πολιτική για το τρίτο παιδί και ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, στη διάρκεια εκείνης της συνεδρίασης είχε εξαγγείλει πρόγραμμα απόδοσης εντελώς δωρεάν κατοικιών σε υπερπολύτεκνες οικογένειες. Τελικώς, η φθίνουσα πορεία δεν ανακόπηκε, παρά το γεγονός ότι τη δεκαετία του ‘90 είχαμε τη ένταξη στην ελληνική κοινωνία των παλιννοστούντων Ποντίων και των βορειοηπειρωτών, όπως και κατεξοχήν Βαλκάνιων μεταναστών, κυρίως Αλβανών.
Η αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος απαιτεί την έλλειψη ενός φάσματος μέτρων, τα οποία θα θίγουν οικονομικούς, κοινωνικούς, πολιτισμικούς, ακόμη και θρησκευτικούς παράγοντες. Αυτό, δυστυχώς, έλειψε στο μεσοδιάστημα, εκτός από κάποια σοβαρά μέτρα της κυβέρνησης Καραμανλή. Για να πετύχουμε την αναστροφή της παρακμής χρειαζόμαστε στρατηγικό σχέδιο και όραμα για τον ελληνισμό του 21ου αιώνα:
• Ένα σχέδιο που άπτεται πληθυσμιακής τόνωσης της περιφέρειας, με νέους που θα μείνουν στον τόπο τους και άλλους που θα επιλέξουν να φύγουν από την Αθήνα. Τα χωριά μας, τα περισσότερα χωριά γερόντων σήμερα, σε 20-30 χρόνια κυριολεκτικά θα σβήσουν, εάν συνεχιστεί αυτή η δημογραφική κάμψη.
• Στην κάθε είδους μέριμνα του κράτους πρέπει να είναι τα παιδιά, ώστε να ελευθερωθούν τα χέρια των εργαζόμενων γονιών.
• Μια νέα οικονομική πολιτική που θα δώσει ώθηση στην ιδιωτική οικονομία και θα βάλει σε ενέργεια τις αστείρευτες δυνάμεις του έθνους μας, που για αιώνες απέδειξε ότι διαθέτει.
• Τέλος, την ανάδειξη των αξιών της οικογένειας και της μητρότητας.
Δυστυχώς, φοβούμαι ότι δεν συμμερίζονται όλοι το δημογραφικό, ως μείζον εθνικό πρόβλημα με τεράστιες οικονομικές και κοινωνικές διαστάσεις, κάποιοι το προσεγγίζουν μηχανιστικά και με μια ανάλαφρη διάθεση, πιστεύουν ότι το ζήτημα θα το λύσει μόνη της η ζωή, ίσως με τη μαζική μετανάστευση από τις χώρες της Ασίας και της Αφρικής. Πρόκειται για φρούδες και συνάμα επικίνδυνες ελπίδες, όσοι πιστεύουν κάτι ανάλογο από αριστερή ή από νεοφιλελεύθερη αντίληψη, ξεχνούν ότι οι άνθρωποι δεν είναι απλές μονάδες ενός οικονομικού συστήματος, αλλά είναι φορείς πολιτισμού, αξιών, αντιλήψεων και παραδόσεων, αρκεί να δει κανείς τι συμβαίνει σήμερα στη δυτική Ευρώπη και τι εκρηκτικά προβλήματα αντιμετωπίζουν οι χώρες που πίστεψαν σε ανάλογα ιδεολογήματα. Τουλάχιστον, ας είμαστε μια φορά και εμείς προμηθείς και όχι επιμηθείς.
Ευχαριστώ».

Read more...

Ομιλία κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου στο 5ο Διεθνές Χριστιανικό Φόρουμ της Μόσχας

Μόσχα 1

Μόσχα, 30 Αυγούστου 2017

Ομιλία
εισηγητή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, βουλευτή Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας,
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου
στο 5ο Διεθνές Χριστιανικό Φόρουμ με θέμα:
«Σύγχρονες απειλές και μηχανισμοί προστασίας θρησκευτικών κοινοτήτων της Μέσης Ανατολής».


«Κυρίες και κύριοι,
Αγαπητοί σύνεδροι,

Κατ’ αρχάς θεωρώ υποχρέωσή μου να ευχαριστήσω τους διοργανωτές για την ευγενική τους πρόσκληση.
Κάθε φορά που έρχομαι στη Ρωσία, στη Μόσχα, στην Αγία Πετρούπολη, τις οποίες έως τώρα έχω επισκεφθεί, νοιώθω ότι είμαι μεταξύ ειλικρινών φίλων, με τους οποίους μοιραζόμαστε κοινές αντιλήψεις, όχι μόνον για το παρελθόν, αλλά για το παρόν και κυρίως το μέλλον.
Για τους Έλληνες το περιβάλλον εδώ είναι πολύ οικείο. Κι αυτό δεν είναι παράξενο μιας κι ο ρωσικός πολιτισμός έχει ασκήσει τεράστια επιρροή και στον νεοελληνικό πολιτισμό.
Κι αυτό συμβαίνει γιατί εντός του ρωσικού πολιτισμού ανακαλύπτουμε τα δικά μας στοιχεία, τα ελληνικά, τα οποία μεταλαμπαδεύτηκαν στη διάρκεια των πολλών αιώνων των μεταξύ μας στενών σχέσεων –από την εποχή του Αγίου Βλαδίμηρου, της Σοφίας Παλαιολογίνας και του Μάξιμου του Γραικού. Αλλά και αργότερα την εποχή του Βαρβάκη, του Καποδίστρια και της Φιλικής Εταιρείας.
Υποχρέωσή μου, επίσης, θεωρώ τα συγχαρητήρια προς τους διοργανωτές του φόρουμ για την απόφασή τους να συζητηθεί ένα τόσο επίκαιρο αλλά και τόσο υποτιμημένο από τη διεθνή κοινότητα ζήτημα.
Προκαλεί αναμφίβολα σοβαρά ερωτηματικά πως ο λεγόμενος χριστιανικός κόσμος έχει υποτιμήσει και σχεδόν λησμονήσει την χριστιανική παρουσία στην Μέση Ανατολή.
Μοιάζει σαν να μην θυμάται ότι σ’ αυτές ακριβώς τις περιοχές γεννήθηκε ο Θεάνθρωπος, και η χριστιανική πίστη.
Ο Χριστιανισμός διαμορφώθηκε στον νοητό άξονα που το ένα άκρο του βρίσκεται στα εδάφη της Μικράς Ασίας, εκεί που είναι και ο δικός μου τόπος καταγωγής, στην Καππαδοκία, γενέθλιο τόπο πλειάδας Πατέρων της Εκκλησίας.
Και το άλλο του άκρο, περνώντας από εκεί που βρίσκεται η σημερινή Συρία, ο Λίβανος, το Ισραήλ, η Παλαιστίνη, απλώνεται στην βόρεια Αφρική, στην Αίγυπτο, στην Τριπολίτιδα έως και την Καρχηδόνα.
Για αιώνες εκεί ήκμασε ο χριστιανικός κόσμος. Αλλά ακόμη και μετά την μουσουλμανική πλημμυρίδα, και την οθωμανική κατάκτηση, η χριστιανική παρουσία παρέμεινε ολοζώντανη, κρατώντας την ταυτότητά της στο χρόνο σε πείσμα των ιστορικών γεγονότων.
Επρόκειτο και σ’ αυτήν την περίπτωση για ένα Βυζάντιο μετά το Βυζάντιο, όπως εύστοχα έχει ειπωθεί.
Δυστυχώς, όμως, ήδη από τις αρχές του 20ού αιώνα, ένα σατανικό σχέδιο γενοκτονίας, για την εξάλειψη παντελώς του χριστιανικού στοιχείου, είχε μπει σε εφαρμογή στην οθωμανική αυτοκρατορία.
Ο κυνικός στόχος ήταν η δημιουργία ενός ομοιογενούς θρησκευτικά χώρου. Δυστυχώς, σ’ αυτό το σχέδιο ουσιαστική συμβολή είχαν και εκπρόσωποι χριστιανικών χωρών, όπως ήταν τότε η Γερμανία του Κάιζερ. Το αποτέλεσμα ήταν εκατομμύρια χριστιανοί να εξοντωθούν και άλλοι να πάρουν τον δρόμο της εξορίας, τόσο από το κίνημα των Νεοτούρκων όσο και από την κεμαλική Τουρκία: Αρμένιοι, Ασσύριοι, Έλληνες του Πόντου και της Μικράς Ασίας. Και αργότερα και αυτοί της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου, και το 1974 και της βόρειας Κύπρου.
Απέναντι σ’ αυτό το διαρκές έγκλημα, δυστυχώς, και πάλι δεν υπήρξαν οι αντιδράσεις που θα έπρεπε από τον χριστιανικό κόσμο. Και πάλι επικράτησαν οι γεωπολιτικές βλέψεις και τα ιδιοτελή συμφέροντα.
Το αποτέλεσμα ήταν οι Χριστιανοί να αποψιλωθούν ολοκληρωτικά από τα εδάφη της Εγγύς Ανατολής, όπως λεγόταν τότε. Και μάλιστα η γενοκτονία συνεχίζεται σήμερα στο επίπεδο πλέον της εξαφάνισης των ιερών και των ιστορικών μνημείων, με την μετατροπή βυζαντινών ναών σε τζαμιά.
Και αυτή ακόμη η Αγιά Σοφιά της Κωνσταντινούπολης, η εκκλησία σύμβολο της Οικουμενικής Ορθοδοξίας, κινδυνεύει πραγματικά να γίνει τέμενος, όπως επιδιώκουν οι ακραίοι ισλαμιστικοί κύκλοι. Ήδη αυτό έχει γίνει με τις ομώνυμες εκκλησίες στην Νίκαια, στην Αδριανούπολη και στην Τραπεζούντα.
Δυστυχώς, και πάλι οι φωνές διαμαρτυρίας δεν είναι τόσο δυνατές όσο θα έπρεπε, ώστε να αποτραπεί το ανοσιούργημα.
Σε αντίθεση με την Τουρκία, στην Μέση Ανατολή, ο χριστιανικός πληθυσμός, είχε έως και πρόσφατα καλύτερη τύχη.
Αν και συχνά γίνονταν παραβιάσεις των δικαιωμάτων τους, ωστόσο, η χριστιανική τους ταυτότητα, ως Ορθόδοξοι ή ανήκοντες σε άλλα χριστιανικά δόγματα, δεν βρισκόταν σε κίνδυνο.
Αυτή η κατάσταση άλλαξε δραματικά με την ραγδαία αύξηση της ισχύος των ακραίων ισλαμιστικών κινημάτων. Οι χριστιανοί βρέθηκαν κυριολεκτικά υπό την απειλή της σπάθης μισαλλόδοξων και φανατικών ισλαμιστών, όπως είναι τα μέλη της Αλ Κάιντα και του Ισλαμικού Κράτους.
Χιλιάδες χριστιανοί σφαγιάστηκαν και άλλοι εκδιώχθηκαν από τις εστίες τους. Εκκλησίες και ιερά καταστράφηκαν. Καραβάνια προσφύγων χριστιανών εγκατέλειψαν τη Συρία και το Ιράκ, όπως παλαιότερα τον Λίβανο. Στο Χαλέπι, από τους 250 χιλιάδες χριστιανούς πριν από το πόλεμο, την άνοιξη τα στοιχεία έδειχναν ότι είχαν απομείνει 30 με 35 χιλιάδες. Στην Αίγυπτο, όπου ο κοπτικός πληθυσμός φθάνει τα 14 εκατομμύρια, γίνεται μονίμως θύμα τρομοκρατικών επιθέσεων μέσα στις εκκλησιές του. Πολλοί είναι αυτοί που αισθάνονται απογοητευμένοι, κουρασμένοι, ανασφαλείς και επιθυμούν να εγκαταλείψουν τα πατρογονικά τους εδάφη.
Δυστυχώς, και αυτή τη φορά, επικράτησαν σε πολλές περιπτώσεις, και ιδιαίτερα στην Συρία, μικρόνοες γεωπολιτικές και ίσως οικονομικές προτεραιότητες. Παράγοντες της χριστιανικής δύσης προτίμησαν να μην δουν το κουτί της Πανδώρας που άνοιγαν σε μια πυριτιδαποθήκη όπως είναι η Μέση Ανατολή, με τη λεγόμενη αραβική άνοιξη που κατέληξε σε βαρυχειμωνιά.
Είναι, επομένως, τα πάντα χαμένα. Είναι μοιραίο να εξαφανιστεί ο χριστιανισμός από την Μέση Ανατολή, με την φυγή και των τελευταίων Χριστιανών;
Ευτυχώς, η ιστορία επιφυλάσσει πάντοτε εκπλήξεις. Η καθοριστική παρέμβαση της Ρωσίας στον συριακό πόλεμο, όπως και οι επιχειρήσεις της διεθνούς συμμαχίας με τη συμμετοχή κουρδικών και αραβικών δυνάμεων στη βόρεια Συρία και στο Ιράκ, άλλαξαν τον ρου των γεγονότων.
Δεν γνωρίζουμε, βεβαίως, πότε θα λήξει ο αιματηρός πόλεμος, πότε θα νικηθεί τουλάχιστον στο πεδίο των μαχών ο εξτρεμιστικός ισλαμισμός. Δεν ξέρουμε ποια θα είναι και η μορφή των δύο αυτών κρατών, της Συρίας και του Ιράκ. Ωστόσο, αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι σε κάθε περίπτωση, το νέο περιβάλλον μπορεί να ευνοήσει τους Χριστιανούς της ευρύτερης περιφέρειας. Μπορεί, αυτή τη φορά, να αποτραπεί η τραγωδία της Τουρκίας πριν από 100 περίπου χρόνια. Είναι εφικτό να παραμείνουν οι χριστιανοί στις εστίες τους, και να επιστρέψουν και πολλοί από όσους έφυγαν.
Αυτό, όμως, προϋποθέτει ότι θα δημιουργηθούν συνθήκες ασφάλειας, για όλους τους κατοίκους των κρατών αυτών, ανεξάρτητα από τη θρησκευτική τους ομολογία και την εθνική τους προέλευση. Και επίσης, ότι μετά το τέλος του πολέμου, θα αρχίσει μια νέα μάχη, στο επίπεδο της οικονομίας, για την ανασυγκρότηση των υποδομών, την οικοδόμηση βιώσιμων οικονομιών, οι οποίες δεν θα βασίζονται μόνον στα πετροδόλαρα.
Νομίζω λοιπόν ότι οφείλουμε όλοι όσοι αντιλαμβανόμαστε το ζήτημα και όσοι διατείνονται ότι ενδιαφέρονται για την ειρήνη στην Μέση Ανατολή να βοηθήσουμε προς αυτήν την κατεύθυνση.
Αντί να συζητάμε συνεχώς για το πώς θα ζήσουν με επιδόματα ελεημοσύνη ως παρίες οι Σύροι πρόσφυγες στις μαστιζόμενες από την κρίση ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Ελλάδα, θα πρέπει να βρούμε τρόπους στήριξης των χριστιανών να επιστρέψουν στα σπίτια τους, να τα ξαναχτίσουν, να δραστηριοποιηθούν επαγγελματικά.
Ρόλο, ασφαλώς έχουν, και πρέπει να έχουν, οι εκκλησίες μας. Και γι’ αυτό πρέπει να υπάρχει στενός συντονισμός με τους κατά τόπους ιεράρχες.
Θεωρώ ότι το όραμα αυτό, της αναγέννησης του χριστιανισμού στο λίκνο του, μπορεί να συνενώσει πολλές δυνάμεις. Κι εμείς πρέπει να είμαστε η μαγιά γι’ αυτήν την προσπάθεια.
Τελειώνοντας, θα ήθελα να εκφράσω την ελπίδα ότι εν τέλει θα επικρατήσει στη διεθνή τάξη η σωφροσύνη και η αυτοσυγκράτηση, ότι θα αποφύγουμε νέες αντιπαραθέσεις, έναν νέο ψυχρό πόλεμο, που κάθε στιγμή μπορεί να μετατραπεί σε θερμό.
Το μονοπάτι που διαβαίνουμε τα τελευταία χρόνια με τις κυρώσεις και τις αντικυρώσεις, με ένα νέο τείχος που πάει να δημιουργηθεί διαιρώντας και πάλι την Ευρώπη, είναι νομίζω αδιέξοδο και δημιουργεί πολλές αρνητικές, οικονομικές και άλλες, παρενέργειες. Ήδη, πολλές φωνές υψηλόβαθμων θεσμικών παραγόντων στην Ευρώπη το επισημαίνουν. Πρέπει αυτές οι φωνές να πολλαπλασιαστούν πριν τα πράγματα γίνουν δυσμενέστερα.
Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας».

 Μόσχα 2

Read more...

Ομιλία Μ.Χαρακόπουλου στην Ολομέλεια της Βουλής στη συζήτηση του ν/σ του Υπουργείου Παιδείας

Μάξιμος Παιδεία 1

Αθήνα, 31 Ιουλίου 2017

Ομιλία
Μάξιμου Χαρακόπουλου
στην Ολομέλεια της Βουλής
στη συζήτηση επί της αρχής του ν/σ του Υπουργείου Παιδείας:
«Οργάνωση και λειτουργία της ανώτατης εκπαίδευσης, ρυθμίσεις για την έρευνα και άλλες διατάξεις».

«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
όποιος προσεγγίζει τα ζητήματα της παιδείας στην Ελλάδα, έχοντας μια γενική γνώση του τι συμβαίνει αντιστοίχως στο εξωτερικό, αμέσως αντιλαμβάνεται τις αιτίες της κακοδαιμονίας μας, γι’ αυτό και μου προκάλεσε εντύπωση η ομιλία του προλαλήσαντος καθηγητή.

Η ιδεολογία του λαϊκισμού, που με όλα τα παρακλάδια και τις μεταμορφώσεις της επικράτησε από τη δεκαετία του 1980, οδήγησε το εκπαιδευτικό μας σύστημα σε στασιμότητα και σε οπισθοδρόμηση. Όταν τα περισσότερα κράτη του κόσμου αναζητούν τρόπους να προσαρμοστούν σε μια εποχή που τρέχει με έτη φωτός, η Κυβέρνησή μας προσπαθεί να γυρίσει τον χρόνο στο παρελθόν, καταργώντας και όσα με πολύ κόπο θεσμοθετήθηκαν το προηγούμενο διάστημα. Ιδιαίτερα ορισμένες διατάξεις του νομοσχεδίου που συζητούμε σήμερα επιβεβαιώνουν ότι κάποιοι αρνούνται να δουν την πραγματικότητα, αρνούνται να ενηλικιωθούν.

Αναμφίβολα, όμως, αντάμα με τις ιδεοληπτικές εμμονές που συνοδεύουν τους επαναστάτες του ’80 και του ’70, πίσω από τις ρυθμίσεις του νόμου υποκρύπτονται συμφέροντα, συντεχνιακά και πολιτικά. Γιατί τι άλλο είναι η σπουδή του Υπουργείου Παιδείας να ενισχύσει αυτή τη μόνιμη παραφωνία του ασύλου παρά ένα κλείσιμο του ματιού στους “Ρουβίκωνες”, στα παιδιά με τις κουκούλες, στις αγέλες των βανδάλων που σπάνε, καταστρέφουν και μένουν πάντοτε ατιμώρητοι; Είναι αυτή ακριβώς η φιλοσοφία της ανοχής στην ανομία, στην οποία η Κυβέρνηση είναι απολύτως συνεπής. Και ίσως είναι ο μόνος τομέας στον οποίο δείχνει συνέπεια, αν λάβει κανείς υπ’ όψιν τις άπειρες κυβιστήσεις της.

Για χρόνια έχουμε γίνει μάρτυρες θλιβερών επεισοδίων, προπηλακισμών και τραμπουκισμών που είχαν ως ορμητήριά τους πανεπιστημιακούς χώρους. Το μόνο που απομένει είναι το πάρτι με τις πέτρες και τις μολότοφ έξω από το Πολυτεχνείο να συμπεριληφθεί πλέον στους τουριστικούς οδηγούς της πρωτεύουσας!

Ωστόσο, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι της κυβερνητικής πλειοψηφίας, όσο και αν εσείς κλείνετε τα αφτιά σας, μια ολόκληρη κοινωνία έχει αναφωνήσει «νισάφι πια!» με αυτή τη στρέβλωση που άφησε η πρώτη μεταχουντική περίοδος. Κάποτε το άσυλο περιφρουρούσε τις ιδέες από την αυθαιρεσία της εξουσίας, τώρα προφυλάσσει την αυθαιρεσία από τον νόμο. Πλέον οι ίδιοι οι φοιτητές φτάνουν να ζητούν παρέμβαση της Αστυνομίας γιατί κινδυνεύουν από ναρκομανείς, ναρκέμπορους και περιθωριακά στοιχεία εκτός του πανεπιστημίου, αλλά ο αρμόδιος Υπουργός τούς απαντά ότι αυτά πρέπει να τα λύσει ένα ρωμαλέο φοιτητικό κίνημα.
Καταθέτω στα Πρακτικά τη σχετική δήλωση-απάντηση του κ. Γαβρόγλου στον ΣΚΑΪ, στους φοιτητές του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Πρόκειται προφανώς για μία δήλωση που θα μείνει στην ιστορία, μαζί με την “αριστεία που είναι ρετσινιά” ή την “καριέρα που είναι χολέρα”, δηλώσεις ερανισμένες από το πλούσιο περιβόλι της πρώτης φοράς Αριστερά, εκεί που φύονται αντιλήψεις που οδηγούν στην ακύρωση κάθε αξιοκρατικής διαδικασίας και οι οποίες επιδιώκουν την εξομοίωση προς τα κάτω, στο όνομα πάντα της ισότητας που μετατρέπεται σε ισοπέδωση κάθε ταλαντούχου και ικανού.

Εκτός, όμως, της κοινής λογικής είναι και όσα προβλέπονται στο συζητούμενο νομοσχέδιο για την εκπροσώπηση των φοιτητών στα όργανα διοίκησης των ιδρυμάτων, όπου θα έχουν το δικαίωμα να συναποφασίζουν για το αν ένας καθηγητής θα μετακινηθεί από το ένα τμήμα σε άλλο ή για το αν πρέπει να γίνει κάποιος επίτιμος διδάκτωρ, ομότιμος καθηγητής ή επίτιμος καθηγητής. Αρκεί να αναρωτηθείτε αν ο Γιούνκερ, ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, που προσφάτως αναγορεύτηκε σε επίτιμο διδάκτορα στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, παρουσία του κ. Τσίπρα, θα έπαιρνε τη θετική ψήφο των εκπροσώπων των φοιτητών για αυτή την τιμή.

Πρόκειται ασφαλώς για μέτρα τα οποία εντείνουν τα φαινόμενα του κομματισμού και του φατριασμού μεταξύ των φοιτητών αλλά και των καθηγητών, μέτρα που διαιωνίζουν τις παθογένειες του ελληνικού πανεπιστημίου, που εδώ και δεκαετίες απομυζούν την ικμάδα ενός χώρου που θα έπρεπε να βρίσκεται στην πρωτοπορία της κοινωνίας μας, αλλά αντ’ αυτού έχει καταντήσει οπισθοφυλακή των δυνάμεων της πραγματικής συντήρησης.

Απόδειξη αυτών των προθέσεων, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, είναι και η επιμονή στην φυσική κάλπη αντί της ηλεκτρονικής εκλογής, ώστε να έχουμε επανάληψη των θλιβερών φαινομένων με τους προπηλακισμούς, τις απειλές, τις κλοπές των καλπών, όλα όσα απαράδεκτα έχουμε παρακολουθήσει τα προηγούμενα χρόνια. Και ύστερα διεκδικείτε το πρόσημο του προοδευτικού! Τι σόι προοδευτικός, όμως, είναι αυτός που περιχαρακώνει το ελληνικό πανεπιστήμιο από τις διεθνείς εξελίξεις, από τη δυνατότητα να αναπτύσσεται ελεύθερα, χωρίς γραφειοκρατικά προσκόμματα, με ενίσχυση του αυτοδιοίκητου; Κι όμως, αυτό κάνει το υπό συζήτηση νομοσχέδιο. Παντού είναι διάχυτος ένας φόβος μην τυχόν και εμφιλοχωρήσουν ιδέες που ενισχύουν μία άλλη αντίληψη εκτός της κρατικίστικης, την οποία έχετε αναγάγει σε υπέρτατη ιδεολογία.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα των ιδεοληψιών σας το ξενόγλωσσο μεταπτυχιακό στη Φιλοσοφική Σχολή του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου, για το οποίο υπήρξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον από Κινέζους φοιτητές. Απαγορεύτηκε, για να μην μολύνει τα ιερά και τα όσια της ιδεολογίας του ΣΥΡΙΖΑ για την εκπαίδευση.

Κι όμως, η Ελλάδα θα μπορούσε να καταστεί Διεθνές Κέντρο Ανώτατης Εκπαίδευσης προσελκύοντας πλέον των εκατό χιλιάδων φοιτητών, όπως επισημαίνει στην τελευταία τριμηνιαία Έκθεσή του το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής παραπέμποντας σε μελέτη της Εθνικής Τράπεζας.
Καταθέτω το σχετικό απόσπασμα της Έκθεσης στα Πρακτικά.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
πιστεύω ακράδαντα ότι αυτές οι αντιλήψεις που διαπερνούν και το σημερινό νομοσχέδιο είναι απλώς τα ύστερα σκιρτήματα μίας εποχής που μας εγκαταλείπει. Όσο και αν δεν θέλουν να το παραδεχτούν οι οπαδοί της, ανήκουν στο παρελθόν. Πολύ σύντομα οι αναχρονιστικές πολιτικές σας θα σαρωθούν από τις εξελίξεις και μαζί τους όλα τα ευτράπελα, αναχρονιστικά και αντιδραστικά στοιχεία με τα οποία βάζετε τροχοπέδη στην εκπαίδευση.
Σας ευχαριστώ».

Το βίντεο της ομιλίας: https://youtu.be/I6QlBcXdDgk

Read more...