Χρησιμοποιούμε τα cookies στην ιστοσελίδα μας, σύμφωνα με την Οδηγία 2009/136/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Μάξιμος Χαρακόπουλος | Νέα Δημοκρατία - Ομιλίες
Menu
A+ A A-

Ομιλία Μ.Χαρακόπουλου στη βουλή για την Ημέρα Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μ.Ασίας

Μάξιμος Ημέρα Μνήμης Γενοκτονίας Μικρασιατών

Αθήνα, 15 Σεπτεμβρίου 2017

Ομιλία
του Εισηγητή της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτή Λαρίσης
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου
στην Ολομέλεια της βουλής για την
«Ημέρα Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας»


«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Όπως είπε και ο προλαλήσας Βουλευτής της Χίου, σήμερα τιμούμε την Ημέρα Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας. Μου προκαλεί, λοιπόν, εντύπωση το γεγονός ότι για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά η ημερήσια διάταξη που αναγιγνώσκει ο Προεδρεύων του Σώματος, δεν μιλάει για “Γενοκτονία” αλλά για “Καταστροφή”.

Κύριε Πρόεδρε,
υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος που γίνεται αυτή η διαστρέβλωση του ΦΕΚ που όρισε το 1998 την Ημέρα Μνήμης ως Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας;
Θυμίζω ότι μεθαύριο, την Κυριακή, που γίνονται οι κεντρικές εκδηλώσεις στη Μητρόπολη Αθηνών και στην Πλατεία Συντάγματος από την Περιφέρεια Αττικής και την Ομοσπονδία Προσφυγικών Σωματείων Ελλάδος, η πρόσκληση μιλά -και ορθώς, όπως επιβάλει το ΦΕΚ- για Ημέρα Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
όσα χρόνια κι αν περάσουν από το 1922, θα παραμένει ορόσημο η χρονιά αυτή στην ιστορία του ελληνικού Έθνους. Το μέγεθος της τραγικότητας, αλλά και οι συνέπειες της Μικρασιατικής Καταστροφής, είναι ανάλογα, αν όχι δυσμενέστερα, σε σχέση με την Άλωση της Πόλης το 1453.

Το 1922 σηματοδοτεί τον βίαιο τερματισμό μιας αδιάλειπτης και λαμπρής ιστορικής παρουσίας του Ελληνισμού έπειτα από τρεις χιλιάδες έτη. Στο μακρύ αυτό διάστημα οι ελληνίδες πόλεις των ανατολικών ακτών του Αιγαίου, αλλά και της Μικρασιατικής ενδοχώρας, από όπου ήρθαν ως πρόσφυγες και οι παππούδες μου, προσέφεραν στην ανθρωπότητα υψηλά δείγματα πολιτισμού, ξεκινώντας από τους σοφούς της αρχαιότητας που τόλμησαν να διαλύσουν τα σκοτάδια των προλήψεων και να κατανοήσουν το σύμπαν με τους νόμους της λογικής.

Στα χρόνια που ρίζωνε και αναπτύσσονταν ο χριστιανισμός, πάλι ο Ελληνισμός της Μικράς Ασίας είχε πρωτεύοντα ρόλο. Γη αγίων, πατέρων της Εκκλησίας, ιεραρχών, που μέχρι σήμερα τιμώνται με ευλάβεια.

Ακόμα και στους νεότερους χρόνους οι Μικρασιατικές ακτές υπήρξαν εστίες ανάπτυξης, δυναμικό τμήμα του παγκόσμιου εμπορικού δικτύου μεταξύ της Δύσης και της Ανατολής. Και, όμως, βάσει ενός καλά οργανωμένου, μελετημένου και κυνικά εφαρμοσμένου σχεδίου, ο Ελληνισμός αυτός εξαλείφθηκε.
Η μοιραία κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ώθησε συγκεκριμένους κύκλους, εντός και εκτός Τουρκίας, να επιδιώξουν τη γενοκτονία όλων των χριστιανών. Ο στόχος ήταν η δημιουργία ενός ομογενοποιημένου θρησκευτικά κράτους και, ταυτόχρονα, να αποσπαστεί από τους χριστιανούς η οικονομική ισχύς, οι περιουσίες τους, τα υπάρχοντά τους.

Αυτό συνέβη σε έναν εσωτερικό πόλεμο διαρκείας, που την πρώτη του φάση τη διεξήγαγαν οι Νεότουρκοι, για να την ολοκληρώσουν οι Κεμαλιστές, με άγριες και απηνείς διώξεις, με μακρινές πορείες θανάτου στα Αμελέ Ταμπουρού, Έλληνες του Πόντου και της Μικράς Ασίας, Αρμένιοι και Ασύριοι, οδηγήθηκαν ως πρόβατα επί σφαγή.

Ο στόχος επιτεύχθηκε. Εκατομμύρια έχασαν τη ζωή τους και άλλα έγιναν πρόσφυγες. Και όλα αυτά μπροστά στα μάτια της διεθνούς κοινότητας. Η στάση, ιδιαίτερα των Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής, θα παραμένει όνειδος στην ιστορία της ανθρωπότητας. Στο λιμάνι της Σμύρνης κατέπεσαν όλες οι αξίες που υποτίθεται ότι υπεράσπιζε ο δυτικός πολιτισμός. Αλλά, και στην Ανατολή τα όπλα του Λένιν εξόπλιζαν τους Τσέτες σφαγείς.

Στις δεκαετίες που ακολούθησαν οι πρόσφυγες της Μικράς Ασίας αγωνίστηκαν με νύχια και με δόντια να στεριώσουν στην Ελλάδα, με το μυαλό πάντοτε να τρέχει στις αλησμόνητες πατρίδες της Ανατολής. Και τα κατάφεραν ενάντια στις αντιξοότητες, ακόμη και στην ψυχρότητα που βρήκαν στον νέο τόπο κατοικίας τους.

Πολύ νερό κύλησε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, στο αυλάκι της ιστορίας από τότε. Και σήμερα κάποιοι υποστηρίζουν ότι πρέπει να τραβήξουμε μπροστά και πως για να το κάνουμε αυτό πρέπει να κατακρεουργήσουμε την ιστορία, να αποκρύψουμε γεγονότα, να τους αλλάξουμε ονόματα. Τη σφαγή στη Σμύρνη να την πούμε “συνωστισμό”, τη Γενοκτονία “εθνοκάθαρση” ή “δραματικά γεγονότα” και έτσι να μιλούμε στα παιδιά, έτσι να διδάσκονται όλη την αλήθεια.

Πόσο πλανημένη, όμως, είναι αυτή η προσέγγιση; Πρώτον, γιατί τίποτα σταθερό δεν οικοδομείται επί του ψεύδους. Αργά ή γρήγορα θα καταρρεύσει. Μόνο με την αλήθεια μπορούμε να προχωρήσουμε μπροστά. Δεύτερον, γιατί αν μείνουμε πλανημένοι, δεν φέρνουμε εγγύτερα τη συμφιλίωση ή την ειρηνική συνύπαρξη. Αφήνουμε χώρο στο να επαναληφθούν τα ίδια λάθη.

Σήμερα, αυτό αποδεικνύεται περίτρανα. Ας ρίξουμε μια ματιά στην ίδια την Τουρκία, που επιμόνως αρνείται τη διαπραχθείσα γενοκτονία. Αντί να ζητήσει «συγγνώμη», αντί να παραδεχθεί το λάθος, στήνει πανηγύρια, εορτάζοντας τη σφαγή της Σμύρνης ή την Άλωση της Πόλης και, παράλληλα, εξακολουθεί το έργο της γενοκτονίας στο πεδίο της μνήμης. Μετατρέπει εκκλησίες σε τζαμιά. Έχει βάλει στο στόχο και την ίδια την Αγία Σοφία στην Πόλη. Αλλοιώνει έτσι μνημεία, που αποδεικνύουν το χριστιανικό παρελθόν της Μικράς Ασίας. Συνάμα, αμφισβητεί την ελληνικότητα ακόμη και κατοικημένων νησιών του Αιγαίου και οραματίζεται την ανασύσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Και δυστυχώς, κάποιοι, ανιστόρητοι προφανώς, διακατεχόμενοι από εμμονικές ιδεοληψίες, μας ζητούν να δώσουμε συγχωροχάρτι, κάτι που ούτε δικαιούμαστε έναντι των νεκρών μας, αλλά και που επιπλέον αποθρασύνει τη γείτονα.

Επιπλέον, δεν πρέπει να λησμονούμε ότι η Γενοκτονία εναντίων των χριστιανών που ξεκίνησε στα εδάφη της Μικράς Ασίας στις αρχές του 20ου αιώνα, συνεχίζεται και σήμερα στη Μέση Ανατολή.
Ως εκ τούτου, κύριε Πρόεδρε, ο αγώνας για την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, των Ελλήνων του Πόντου, των Αρμενίων και των Ασσυρίων, είναι αγώνας για την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας, αλλά και μοχλός αφύπνισης της ανθρωπότητας, για να μην υπάρχει ποτέ καμία ανοχή στην επανάληψη τέτοιων εγκλημάτων!

Σας ευχαριστώ».

Ακολουθεί απόσπασμα των πρακτικών πριν την τήρηση ενός λεπτού σιγής:

ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Κύριε Πρόεδρε, μπορώ να έχω τον λόγο;
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Κύριε Χαρακόπουλε, για ποιο θέμα θέλετε να μιλήσετε;
ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Για το θέμα που έθεσα κατά την έναρξη της τοποθέτησής μου, κύριε Πρόεδρε.
Δεν ξέρω αν είστε σε θέση να δώσετε μία απάντηση σχετικά με το για ποιον λόγο υπάρχει αυτή η διαστρέβλωση από πλευράς Προεδρείου. Και η ημέρα εθνικής μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας μνημονεύεται από το Προεδρείο, και πέρυσι και φέτος στις αντίστοιχες εκδηλώσεις, ως ημέρα της καταστροφής.
Θα ήθελα να καταθέσω στο Προεδρείο την πρόσκληση της Περιφέρειας Αττικής προς τον Αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, η οποία μιλάει, όπως ορίζει το ΦΕΚ του 1998, για ημέρα εθνικής μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.
(Στο σημείο αυτό ο Βουλευτής Λάρισας της Νέας Δημοκρατίας κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος καταθέτει για τα Πρακτικά τα προαναφερθέντα έγγραφα, τα οποία βρίσκονται στο αρχείο του Τμήματος Γραμματείας της Διεύθυνσης Στενογραφίας και Πρακτικών της Βουλής)
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Κύριε Χαρακόπουλε, όπως γνωρίζετε και είδατε, τα κόμματα, και το δικό σας, έχουν εκφραστεί σχετικά με τα γεγονότα. Ούτε το Προεδρικό Διάταγμα έχει αλλάξει περί γενοκτονίας ούτε ο νόμος.
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ: Ναι, αλλά η πρόσκληση έχει αλλάξει.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Η Βουλή προσπαθεί με κάθε τρόπο να κοιτάξει προς το μέλλον. Δεν θέλει να αλλοιώσει την ιστορία. Η ιστορία είναι σεβαστή και δεν αλλάζει με τίποτα.

Όμως, όταν και στην ομιλία μου την εισαγωγική, την ολιγόλεπτη, είπα ότι ενώ ακόμη το αίμα ήταν νωπό, έδωσαν τα χέρια ο Βενιζέλος με τον Ατατούρκ και είπαν «Ας κοιτάξουμε μπροστά» κι εμείς σήμερα επικαλούμαστε τη Συνθήκη της Λωζάνης…
ΣΟΦΙΑ ΒΟΥΛΤΕΨΗ: Ναι, αλλά ο νόμος είναι αυτός.
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ: Μια προφορική διόρθωση.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός):…εμείς δεν μπορούμε να λέμε συνέχεια αυτά τα οποία η ιστορία έχει καταγράψει. Δεν αρνείται κανένας την ιστορία ούτε το περιεχόμενο.
ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Άρα, αλλάζουμε το περιεχόμενο της ημέρας;
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Όχι, δεν αρνείται κανένας την ιστορία ούτε το περιεχόμενο.
ΣΟΦΙΑ ΒΟΥΛΤΕΨΗ: Αυτή είναι η απάντηση της Βουλής;
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Η Βουλή απλώς έχει μια γιορτή -αν θέλετε- μνήμης που αφορά τα γεγονότα. Δεν αλλάζει η Βουλή…
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ: Ποια γεγονότα;
ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Τα γεγονότα; Τα γεγονότα όμως έχουν χαρακτηριστεί ως «Γενοκτονία». Δεν μπορεί μονομερώς το εκάστοτε Προεδρείο να αλλοιώνει το περιεχόμενο της ημέρας.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Κύριε Χαρακόπουλε, η Βουλή δεν αλλάζει ούτε τον νόμο -επαναλαμβάνω- ούτε το προεδρικό διάταγμα. Αυτό δεν είναι αρκετό; Δηλαδή, τι άλλο να πω;
ΣΟΦΙΑ ΒΟΥΛΤΕΨΗ: Άρα, υπάρχει πρόβλημα σοβαρό. Τώρα γίνεται χειρότερο το πρόβλημα.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Εν πάση περιπτώσει, εμείς εδώ δεν μπορούμε συνέχεια με τις θέσεις τις ακραίες που έχουν άλλα Κόμματα, τις λιγότερο ακραίες που έχουν άλλα Κόμματα …
ΣΟΦΙΑ ΒΟΥΛΤΕΨΗ: Η Βουλή μόνη της αποφασίζει;
(Θόρυβος στην Αίθουσα)
ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Κύριε Πρόεδρε, με συγχωρείτε, αλλά εγώ σας έδωσα τη δυνατότητα να επανορθώσετε…
ΣΟΦΙΑ ΒΟΥΛΤΕΨΗ: Το χειροτέρεψε.
ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: …γιατί πίστευα ότι για δεύτερη χρονιά ήταν ένα λεκτικό λάθος. Όμως, εδώ φαίνεται ότι δεν μιλούμε για λεκτικό λάθος, αλλά για συνειδητή επιλογή. Αυτό δεν μπορεί να γίνει ανεκτό από το Σώμα. Υπάρχει απόφαση της Βουλής, υπάρχει στο Φύλλο της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως, Προεδρικό Διάταγμα…
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ: Ομόφωνο!
ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: …που ορίζει ότι η μέρα αυτή είναι Ημέρα Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ: Της Γενοκτονίας, όχι της Καταστροφής!
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Αυτό σας είπα. Δεν έχει αλλάξει ούτε το Προεδρικό Διάταγμα ούτε ο νόμος.
ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Δεν μπορεί όταν κατά την έναρξη την συνεδρίασης, που το Προεδρείο θέτει την ημερήσια διάταξη αντί «Γενοκτονίας» να μιλάει για «Καταστροφή», διότι έτσι μπορεί να θέλει κάποια Πλειοψηφία που τυγχάνει να υπάρχει σήμερα στη Βουλή. Το Προεδρείο οφείλει να τιμά τη μνήμη της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Αυτό το είπατεκαι το είπαν και όλα τα Κόμματα.
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ: Δεν το είπαν.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Τα περισσότερα.
ΧΡΙΣΤΟΣ ΔΗΜΑΣ: Ο Προεδρεύων δεν το έχει πει.
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ: Εσείς το υιοθετείτε αυτό;
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Εν πάση περιπτώσει, το Προεδρείο της Βουλής εκφράζει το σύνολο των Κομμάτων. Το σύνολο των Κομμάτων, λοιπόν, όπως εκφράζεται, λέει ότι η ιστορία είναι σεβαστή, η Γενοκτονία είναι υπαρκτή, ο νόμος περί Γενοκτονίας είναι υπαρκτός…
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ: Γιατί δεν γράφεται;
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός):…το Προεδρικό Διάταγμα είναι υπαρκτό. Όμως, εν πάση περιπτώσει, πρέπει να κοιτάξουμε μπροστά και το αύριο.
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ: Τι σχέση αυτό; Πίσω κοιτάμε;
ΣΟΦΙΑ ΒΟΥΛΤΕΨΗ: Τι σχέση έχει αυτό, κύριε Πρόεδρε; Τι λέτε τώρα;
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Όχι να το ξεχάσουμε. Δεν μπορούμε να δημιουργούμε θέματα εκ του μη όντος.
ΣΟΦΙΑ ΒΟΥΛΤΕΨΗ: Αν δεν κοιτάμε πίσω, θα έχουμε καινούργια καταστροφή μπροστά.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Εδώ έχουμε θέμα εκ του μη όντως.
ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Εκ του μη όντως θα ήταν αν δεν επαναλαμβάνονταν, κύριε Πρόεδρε.
(Θόρυβος στην Αίθουσα)
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Παρακαλώ. Δεν μπορούμε να συζητάμε θεωρητικά.
ΣΟΦΙΑ ΒΟΥΛΤΕΨΗ: Πάντως, τώρα υπάρχει μεγάλο πρόβλημα. Όποιος δεν κοιτάζει πίσω, θα πάθει τα ίδια στο μέλλον.
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΞΥΔΑΚΗΣ:Κύριοι συνάδελφοι, σε όλα τα σχολικά βιβλία διδασκόμαστε τη Μικρασιατική Καταστροφή. Πλειοδοσία στις λέξεις;
ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Έχει όνομα, κύριε Ξυδάκη. Γράφεται στο ΦΕΚ ως «Γενοκτονία». Δεν γράφεται «Καταστροφή».
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΞΥΔΑΚΗΣ: Εντάξει, το γράφει. Δεν άλλαξε κανείς το Προεδρικό Διάταγμα.
(Θόρυβος στην Αίθουσα)
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ: Δεν μπορεί ο κύριος Πρόεδρος…
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΞΥΔΑΚΗΣ: Διαβάζει την Ημερήσια Διάταξη η οποία επαναλαμβάνεται για δεύτερη χρονιά. Πέρυσι από τον κ. Κουράκη και φέτος από τον κύριο…
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Προσωπικά προέρχομαι από μια περιοχή, που, όπως ξέρετε, είχε το μεγαλύτερο χρόνο δουλείας απ’ όλη την υπόλοιπη χώρα και η οικογένειά μου έχει προσωπικές αναμνήσεις.
ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Κύριε Πρόεδρε, δεν ήταν μομφή προς το πρόσωπό σας.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Όμως, αυτά όλα έχουν καταγραφεί και έχουν πονέσει και δεν σβήνουν, αν θέλετε. Ωστόσο, δεν μπορεί να ξεχάσουμε το χέρι φιλίας που έδωσε ο Βενιζέλος με τον Ατατούρκ.
ΣΟΦΙΑ ΒΟΥΛΤΕΨΗ: Δεν έχει σχέση αυτό, κύριε Πρόεδρε.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Δεν βγήκαν αυτοί οι άνθρωποι να πουν «κάθε μέρα θα επαναλαμβάνουμε τα ίδια και θα πολεμάμε». Το είπε και ο ποιητής που ανέφερα στο ποίημά του. Δεν γίνεται. Το αντιλαμβάνεστε. Δεν αλλάζει τίποτα. Η ιστορία είναι ιστορία.
ΣΟΦΙΑ ΒΟΥΛΤΕΨΗ: Μα, εμείς ζητάμε από αυτούς αναγνώριση της Γενοκτονίας. Τώρα λέτε ότι δεν πρέπει να τα ακούνε;
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Δημήτριος Κρεμαστινός): Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ολοκληρώθηκε η συζήτηση για την Ημέρα Μνήμης για την Καταστροφή του Μικρασιατικού Ελληνισμού και παρακαλώ τους συναδέλφους να τηρήσουν ενός λεπτού σιγή.
(Στο σημείο αυτό τηρείται στην Αίθουσα ενός λεπτού σιγή).

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΒΙΝΤΕΟ:

https://www.youtube.com/watch?v=UmSaxm4TJj8

https://www.youtube.com/watch?v=dJ3sPOR6CdQ&feature=youtu.be

Read more...

Ομιλία Αντιπροέδρου της Διακομματικής Επιτροπής για το Δημογραφικό κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου

Μάξιμος Επιτροπή

Αθήνα, 13 Σεπτεμβρίου 2017

Ομιλία
του Αντιπροέδρου της Διακομματικής Επιτροπής για το Δημογραφικό
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου
στη συνεδρίαση της Επιτροπής με θέμα τη συζήτηση επί του πορίσματος (Φεβρουάριος 1993) της τότε Διακομματικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής «Για τη μελέτη του δημογραφικού προβλήματος της χώρας και διατύπωση προτάσεων για την αποτελεσματική αντιμετώπισή του».

«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
το γεγονός ότι συζητούμε για ένα πόρισμα που απασχόλησε τη Βουλή στην Κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, στο μακρινό 1993, νομίζω, σημαίνει πολλά. Αποδεικνύει και την οξυδέρκεια του εκλιπόντος πρώην πρωθυπουργού, αλλά και τις διαχρονικές ευαισθησίες της παράταξής μας.
Δυστυχώς τα μέτρα που τότε ελήφθησαν, όπως και αργότερα επί Κυβερνήσεων Κώστα Καραμανλή, δεν είχαν συνέχεια και δεν στάθηκαν επαρκή για να ανακόψουν τον δημογραφικό μας «κατήφορο».
Είμαστε, όμως, σ' ένα οριακό σημείο. Δεν υπάρχουν περιθώρια αμεριμνησίας, ακόμα και για όσους αφελώς θεωρούν ότι “η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει”. Ο ιστορικός Πολύβιος αναζητώντας τις αιτίες της κατάρτισης του ελληνισμού από τη Ρώμη, ως βασική αιτία υποδεικνύει το δημογραφικό.
Από το 1993, λοιπόν, ο κώδων του κινδύνου έχει σημάνει ηχηρά για τη δραματική μείωση των γεννήσεων, που έπεσαν από το 2,2 -δηλαδή πάνω από το 2,1 που είναι το όριο της ανανέωσης των γενεών- στο 1,4. Σήμερα βρισκόμαστε στο 1,33. Γινόταν και τότε έκκληση για εγρήγορση, γιατί εργαζόμενοι και συνταξιούχοι ήταν σε αναλογία 2 προς 1 και επισημαινόταν πως μια υγιής ασφαλιστική πολιτική απαιτεί την αναλογία, τουλάχιστον, 4 προς 1. Ήδη από τότε προβλεπόταν η βέβαιη κατάρρευσή των ασφαλιστικών ταμείων, την οποία σήμερα, δυστυχώς, βιώνουμε.
Για ν’ αποτρέψουμε το μοιραίο, κάνουμε συνεχώς αυξήσεις των ασφαλιστικών εισφορών, που με τη σειρά τους καθηλώνουν την ανάπτυξη, αυξάνουν την ανεργία και εν τέλει μειώνουν τις γεννήσεις και πυροδοτούν τη μετανάστευση των νέων. Δηλαδή, ένας ζοφερός φαύλος κύκλος που επιζητεί άμεσα διέξοδο.
Κυρία Πρόεδρε,
στην πρόσφατη τριμηνιαία έκθεσή του το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής επισημαίνει ότι το 2080 ο πληθυσμός στη χώρα μας θα μειωθεί στα 7,7 εκατομμύρια από 10,9 το 2015 και το συνολικό ποσοστό υπογονιμότητας από 1,33 θα πάει μόλις στο 1,34. Το σημαντικότερο είναι, πως ο δείκτης εξάρτησης των ηλικιωμένων αναμένεται ν’ αυξηθεί από το 33% στο 67,5%, δηλαδή, να υπερδιπλασιαστεί.
Σήμερα, για κάθε 3 άτομα ηλικίας 15 έως 64 ετών αντιστοιχεί 1 άτομο άνω των 65. Το 2060 η αναλογία θα είναι 3 προς 2. Ως εκ τούτου, η έκθεση του Γραφείου Προϋπολογισμού προβλέπει ότι παρά τις αλλαγές που έχουν συντελεστεί στους τομείς των εσόδων και των δαπανών για να μειωθεί το έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού, η βραδυφλεγής βόμβα του δημογραφικού μπορεί ν’ ανατρέψει άρδην τη δημοσιονομική ισορροπία. Όλες οι θυσίες του λαού, επομένως, θα πάνε στραφεί σαν το πιθάρι των Δαναΐδων, εάν δε λύσουμε το δημογραφικό πρόβλημα.
Νομίζω ότι θα είναι χρήσιμο -εάν όχι στην επόμενη συνεδρίαση- σε μια από τις επόμενες συνεδριάσεις να κληθούν οι υπεύθυνοι του Γραφείου του Προϋπολογισμού της Βουλής, να μας παρουσιάσουν αναλυτικά την έκθεσή τους, όσον αφορά στις επιπτώσεις του δημογραφικού στην οικονομία, το ασφαλιστικό και το σύστημα υγείας.
Όμως και στο πόρισμα του 1993, όπως και στη συζήτηση που είχε ακολουθήσει στη Βουλή, είχαν επισημανθεί οι βασικοί λόγοι της δημογραφικής κάμψης: Η οικονομική ύφεση, η ανεργία των νέων, η έλλειψη κατοικίας, η αστικοποίηση, η μετανάστευση, η απομάκρυνση από τα ελληνικά πρότυπα και τις πολιτισμικές παραδόσεις του λαού μας, η άμβλυνση του θρησκευτικού συναισθήματος, η μεγάλη αύξηση του αριθμού των εκτρώσεων. Με μια σπάνια ομοφωνία στα πολιτικά μας χρονικά ετέθησαν και στόχοι, όπως αυτός του τρίτου παιδιού και η άνοδος του δείκτη γονιμότητας το 2010 στο 2,1, η συνεχής παρακολούθηση των δημογραφικών δεδομένων, η ανάπτυξη της Περιφέρειας με τον φιλόδοξο στόχο να μειωθεί ο πληθυσμός της Πρωτεύουσας κατά 500.000 ή και 1 εκατομμύριο.
Ήδη, είχε ξεκινήσει επιδοματική πολιτική για το τρίτο παιδί και ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, στη διάρκεια εκείνης της συνεδρίασης είχε εξαγγείλει πρόγραμμα απόδοσης εντελώς δωρεάν κατοικιών σε υπερπολύτεκνες οικογένειες. Τελικώς, η φθίνουσα πορεία δεν ανακόπηκε, παρά το γεγονός ότι τη δεκαετία του ‘90 είχαμε τη ένταξη στην ελληνική κοινωνία των παλιννοστούντων Ποντίων και των βορειοηπειρωτών, όπως και κατεξοχήν Βαλκάνιων μεταναστών, κυρίως Αλβανών.
Η αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος απαιτεί την έλλειψη ενός φάσματος μέτρων, τα οποία θα θίγουν οικονομικούς, κοινωνικούς, πολιτισμικούς, ακόμη και θρησκευτικούς παράγοντες. Αυτό, δυστυχώς, έλειψε στο μεσοδιάστημα, εκτός από κάποια σοβαρά μέτρα της κυβέρνησης Καραμανλή. Για να πετύχουμε την αναστροφή της παρακμής χρειαζόμαστε στρατηγικό σχέδιο και όραμα για τον ελληνισμό του 21ου αιώνα:
• Ένα σχέδιο που άπτεται πληθυσμιακής τόνωσης της περιφέρειας, με νέους που θα μείνουν στον τόπο τους και άλλους που θα επιλέξουν να φύγουν από την Αθήνα. Τα χωριά μας, τα περισσότερα χωριά γερόντων σήμερα, σε 20-30 χρόνια κυριολεκτικά θα σβήσουν, εάν συνεχιστεί αυτή η δημογραφική κάμψη.
• Στην κάθε είδους μέριμνα του κράτους πρέπει να είναι τα παιδιά, ώστε να ελευθερωθούν τα χέρια των εργαζόμενων γονιών.
• Μια νέα οικονομική πολιτική που θα δώσει ώθηση στην ιδιωτική οικονομία και θα βάλει σε ενέργεια τις αστείρευτες δυνάμεις του έθνους μας, που για αιώνες απέδειξε ότι διαθέτει.
• Τέλος, την ανάδειξη των αξιών της οικογένειας και της μητρότητας.
Δυστυχώς, φοβούμαι ότι δεν συμμερίζονται όλοι το δημογραφικό, ως μείζον εθνικό πρόβλημα με τεράστιες οικονομικές και κοινωνικές διαστάσεις, κάποιοι το προσεγγίζουν μηχανιστικά και με μια ανάλαφρη διάθεση, πιστεύουν ότι το ζήτημα θα το λύσει μόνη της η ζωή, ίσως με τη μαζική μετανάστευση από τις χώρες της Ασίας και της Αφρικής. Πρόκειται για φρούδες και συνάμα επικίνδυνες ελπίδες, όσοι πιστεύουν κάτι ανάλογο από αριστερή ή από νεοφιλελεύθερη αντίληψη, ξεχνούν ότι οι άνθρωποι δεν είναι απλές μονάδες ενός οικονομικού συστήματος, αλλά είναι φορείς πολιτισμού, αξιών, αντιλήψεων και παραδόσεων, αρκεί να δει κανείς τι συμβαίνει σήμερα στη δυτική Ευρώπη και τι εκρηκτικά προβλήματα αντιμετωπίζουν οι χώρες που πίστεψαν σε ανάλογα ιδεολογήματα. Τουλάχιστον, ας είμαστε μια φορά και εμείς προμηθείς και όχι επιμηθείς.
Ευχαριστώ».

Read more...

Ομιλία κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου στο 5ο Διεθνές Χριστιανικό Φόρουμ της Μόσχας

Μόσχα 1

Μόσχα, 30 Αυγούστου 2017

Ομιλία
εισηγητή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, βουλευτή Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας,
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου
στο 5ο Διεθνές Χριστιανικό Φόρουμ με θέμα:
«Σύγχρονες απειλές και μηχανισμοί προστασίας θρησκευτικών κοινοτήτων της Μέσης Ανατολής».


«Κυρίες και κύριοι,
Αγαπητοί σύνεδροι,

Κατ’ αρχάς θεωρώ υποχρέωσή μου να ευχαριστήσω τους διοργανωτές για την ευγενική τους πρόσκληση.
Κάθε φορά που έρχομαι στη Ρωσία, στη Μόσχα, στην Αγία Πετρούπολη, τις οποίες έως τώρα έχω επισκεφθεί, νοιώθω ότι είμαι μεταξύ ειλικρινών φίλων, με τους οποίους μοιραζόμαστε κοινές αντιλήψεις, όχι μόνον για το παρελθόν, αλλά για το παρόν και κυρίως το μέλλον.
Για τους Έλληνες το περιβάλλον εδώ είναι πολύ οικείο. Κι αυτό δεν είναι παράξενο μιας κι ο ρωσικός πολιτισμός έχει ασκήσει τεράστια επιρροή και στον νεοελληνικό πολιτισμό.
Κι αυτό συμβαίνει γιατί εντός του ρωσικού πολιτισμού ανακαλύπτουμε τα δικά μας στοιχεία, τα ελληνικά, τα οποία μεταλαμπαδεύτηκαν στη διάρκεια των πολλών αιώνων των μεταξύ μας στενών σχέσεων –από την εποχή του Αγίου Βλαδίμηρου, της Σοφίας Παλαιολογίνας και του Μάξιμου του Γραικού. Αλλά και αργότερα την εποχή του Βαρβάκη, του Καποδίστρια και της Φιλικής Εταιρείας.
Υποχρέωσή μου, επίσης, θεωρώ τα συγχαρητήρια προς τους διοργανωτές του φόρουμ για την απόφασή τους να συζητηθεί ένα τόσο επίκαιρο αλλά και τόσο υποτιμημένο από τη διεθνή κοινότητα ζήτημα.
Προκαλεί αναμφίβολα σοβαρά ερωτηματικά πως ο λεγόμενος χριστιανικός κόσμος έχει υποτιμήσει και σχεδόν λησμονήσει την χριστιανική παρουσία στην Μέση Ανατολή.
Μοιάζει σαν να μην θυμάται ότι σ’ αυτές ακριβώς τις περιοχές γεννήθηκε ο Θεάνθρωπος, και η χριστιανική πίστη.
Ο Χριστιανισμός διαμορφώθηκε στον νοητό άξονα που το ένα άκρο του βρίσκεται στα εδάφη της Μικράς Ασίας, εκεί που είναι και ο δικός μου τόπος καταγωγής, στην Καππαδοκία, γενέθλιο τόπο πλειάδας Πατέρων της Εκκλησίας.
Και το άλλο του άκρο, περνώντας από εκεί που βρίσκεται η σημερινή Συρία, ο Λίβανος, το Ισραήλ, η Παλαιστίνη, απλώνεται στην βόρεια Αφρική, στην Αίγυπτο, στην Τριπολίτιδα έως και την Καρχηδόνα.
Για αιώνες εκεί ήκμασε ο χριστιανικός κόσμος. Αλλά ακόμη και μετά την μουσουλμανική πλημμυρίδα, και την οθωμανική κατάκτηση, η χριστιανική παρουσία παρέμεινε ολοζώντανη, κρατώντας την ταυτότητά της στο χρόνο σε πείσμα των ιστορικών γεγονότων.
Επρόκειτο και σ’ αυτήν την περίπτωση για ένα Βυζάντιο μετά το Βυζάντιο, όπως εύστοχα έχει ειπωθεί.
Δυστυχώς, όμως, ήδη από τις αρχές του 20ού αιώνα, ένα σατανικό σχέδιο γενοκτονίας, για την εξάλειψη παντελώς του χριστιανικού στοιχείου, είχε μπει σε εφαρμογή στην οθωμανική αυτοκρατορία.
Ο κυνικός στόχος ήταν η δημιουργία ενός ομοιογενούς θρησκευτικά χώρου. Δυστυχώς, σ’ αυτό το σχέδιο ουσιαστική συμβολή είχαν και εκπρόσωποι χριστιανικών χωρών, όπως ήταν τότε η Γερμανία του Κάιζερ. Το αποτέλεσμα ήταν εκατομμύρια χριστιανοί να εξοντωθούν και άλλοι να πάρουν τον δρόμο της εξορίας, τόσο από το κίνημα των Νεοτούρκων όσο και από την κεμαλική Τουρκία: Αρμένιοι, Ασσύριοι, Έλληνες του Πόντου και της Μικράς Ασίας. Και αργότερα και αυτοί της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου, και το 1974 και της βόρειας Κύπρου.
Απέναντι σ’ αυτό το διαρκές έγκλημα, δυστυχώς, και πάλι δεν υπήρξαν οι αντιδράσεις που θα έπρεπε από τον χριστιανικό κόσμο. Και πάλι επικράτησαν οι γεωπολιτικές βλέψεις και τα ιδιοτελή συμφέροντα.
Το αποτέλεσμα ήταν οι Χριστιανοί να αποψιλωθούν ολοκληρωτικά από τα εδάφη της Εγγύς Ανατολής, όπως λεγόταν τότε. Και μάλιστα η γενοκτονία συνεχίζεται σήμερα στο επίπεδο πλέον της εξαφάνισης των ιερών και των ιστορικών μνημείων, με την μετατροπή βυζαντινών ναών σε τζαμιά.
Και αυτή ακόμη η Αγιά Σοφιά της Κωνσταντινούπολης, η εκκλησία σύμβολο της Οικουμενικής Ορθοδοξίας, κινδυνεύει πραγματικά να γίνει τέμενος, όπως επιδιώκουν οι ακραίοι ισλαμιστικοί κύκλοι. Ήδη αυτό έχει γίνει με τις ομώνυμες εκκλησίες στην Νίκαια, στην Αδριανούπολη και στην Τραπεζούντα.
Δυστυχώς, και πάλι οι φωνές διαμαρτυρίας δεν είναι τόσο δυνατές όσο θα έπρεπε, ώστε να αποτραπεί το ανοσιούργημα.
Σε αντίθεση με την Τουρκία, στην Μέση Ανατολή, ο χριστιανικός πληθυσμός, είχε έως και πρόσφατα καλύτερη τύχη.
Αν και συχνά γίνονταν παραβιάσεις των δικαιωμάτων τους, ωστόσο, η χριστιανική τους ταυτότητα, ως Ορθόδοξοι ή ανήκοντες σε άλλα χριστιανικά δόγματα, δεν βρισκόταν σε κίνδυνο.
Αυτή η κατάσταση άλλαξε δραματικά με την ραγδαία αύξηση της ισχύος των ακραίων ισλαμιστικών κινημάτων. Οι χριστιανοί βρέθηκαν κυριολεκτικά υπό την απειλή της σπάθης μισαλλόδοξων και φανατικών ισλαμιστών, όπως είναι τα μέλη της Αλ Κάιντα και του Ισλαμικού Κράτους.
Χιλιάδες χριστιανοί σφαγιάστηκαν και άλλοι εκδιώχθηκαν από τις εστίες τους. Εκκλησίες και ιερά καταστράφηκαν. Καραβάνια προσφύγων χριστιανών εγκατέλειψαν τη Συρία και το Ιράκ, όπως παλαιότερα τον Λίβανο. Στο Χαλέπι, από τους 250 χιλιάδες χριστιανούς πριν από το πόλεμο, την άνοιξη τα στοιχεία έδειχναν ότι είχαν απομείνει 30 με 35 χιλιάδες. Στην Αίγυπτο, όπου ο κοπτικός πληθυσμός φθάνει τα 14 εκατομμύρια, γίνεται μονίμως θύμα τρομοκρατικών επιθέσεων μέσα στις εκκλησιές του. Πολλοί είναι αυτοί που αισθάνονται απογοητευμένοι, κουρασμένοι, ανασφαλείς και επιθυμούν να εγκαταλείψουν τα πατρογονικά τους εδάφη.
Δυστυχώς, και αυτή τη φορά, επικράτησαν σε πολλές περιπτώσεις, και ιδιαίτερα στην Συρία, μικρόνοες γεωπολιτικές και ίσως οικονομικές προτεραιότητες. Παράγοντες της χριστιανικής δύσης προτίμησαν να μην δουν το κουτί της Πανδώρας που άνοιγαν σε μια πυριτιδαποθήκη όπως είναι η Μέση Ανατολή, με τη λεγόμενη αραβική άνοιξη που κατέληξε σε βαρυχειμωνιά.
Είναι, επομένως, τα πάντα χαμένα. Είναι μοιραίο να εξαφανιστεί ο χριστιανισμός από την Μέση Ανατολή, με την φυγή και των τελευταίων Χριστιανών;
Ευτυχώς, η ιστορία επιφυλάσσει πάντοτε εκπλήξεις. Η καθοριστική παρέμβαση της Ρωσίας στον συριακό πόλεμο, όπως και οι επιχειρήσεις της διεθνούς συμμαχίας με τη συμμετοχή κουρδικών και αραβικών δυνάμεων στη βόρεια Συρία και στο Ιράκ, άλλαξαν τον ρου των γεγονότων.
Δεν γνωρίζουμε, βεβαίως, πότε θα λήξει ο αιματηρός πόλεμος, πότε θα νικηθεί τουλάχιστον στο πεδίο των μαχών ο εξτρεμιστικός ισλαμισμός. Δεν ξέρουμε ποια θα είναι και η μορφή των δύο αυτών κρατών, της Συρίας και του Ιράκ. Ωστόσο, αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι σε κάθε περίπτωση, το νέο περιβάλλον μπορεί να ευνοήσει τους Χριστιανούς της ευρύτερης περιφέρειας. Μπορεί, αυτή τη φορά, να αποτραπεί η τραγωδία της Τουρκίας πριν από 100 περίπου χρόνια. Είναι εφικτό να παραμείνουν οι χριστιανοί στις εστίες τους, και να επιστρέψουν και πολλοί από όσους έφυγαν.
Αυτό, όμως, προϋποθέτει ότι θα δημιουργηθούν συνθήκες ασφάλειας, για όλους τους κατοίκους των κρατών αυτών, ανεξάρτητα από τη θρησκευτική τους ομολογία και την εθνική τους προέλευση. Και επίσης, ότι μετά το τέλος του πολέμου, θα αρχίσει μια νέα μάχη, στο επίπεδο της οικονομίας, για την ανασυγκρότηση των υποδομών, την οικοδόμηση βιώσιμων οικονομιών, οι οποίες δεν θα βασίζονται μόνον στα πετροδόλαρα.
Νομίζω λοιπόν ότι οφείλουμε όλοι όσοι αντιλαμβανόμαστε το ζήτημα και όσοι διατείνονται ότι ενδιαφέρονται για την ειρήνη στην Μέση Ανατολή να βοηθήσουμε προς αυτήν την κατεύθυνση.
Αντί να συζητάμε συνεχώς για το πώς θα ζήσουν με επιδόματα ελεημοσύνη ως παρίες οι Σύροι πρόσφυγες στις μαστιζόμενες από την κρίση ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Ελλάδα, θα πρέπει να βρούμε τρόπους στήριξης των χριστιανών να επιστρέψουν στα σπίτια τους, να τα ξαναχτίσουν, να δραστηριοποιηθούν επαγγελματικά.
Ρόλο, ασφαλώς έχουν, και πρέπει να έχουν, οι εκκλησίες μας. Και γι’ αυτό πρέπει να υπάρχει στενός συντονισμός με τους κατά τόπους ιεράρχες.
Θεωρώ ότι το όραμα αυτό, της αναγέννησης του χριστιανισμού στο λίκνο του, μπορεί να συνενώσει πολλές δυνάμεις. Κι εμείς πρέπει να είμαστε η μαγιά γι’ αυτήν την προσπάθεια.
Τελειώνοντας, θα ήθελα να εκφράσω την ελπίδα ότι εν τέλει θα επικρατήσει στη διεθνή τάξη η σωφροσύνη και η αυτοσυγκράτηση, ότι θα αποφύγουμε νέες αντιπαραθέσεις, έναν νέο ψυχρό πόλεμο, που κάθε στιγμή μπορεί να μετατραπεί σε θερμό.
Το μονοπάτι που διαβαίνουμε τα τελευταία χρόνια με τις κυρώσεις και τις αντικυρώσεις, με ένα νέο τείχος που πάει να δημιουργηθεί διαιρώντας και πάλι την Ευρώπη, είναι νομίζω αδιέξοδο και δημιουργεί πολλές αρνητικές, οικονομικές και άλλες, παρενέργειες. Ήδη, πολλές φωνές υψηλόβαθμων θεσμικών παραγόντων στην Ευρώπη το επισημαίνουν. Πρέπει αυτές οι φωνές να πολλαπλασιαστούν πριν τα πράγματα γίνουν δυσμενέστερα.
Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας».

 Μόσχα 2

Read more...

Ομιλία Μ.Χαρακόπουλου στην Ολομέλεια της Βουλής στη συζήτηση του ν/σ του Υπουργείου Παιδείας

Μάξιμος Παιδεία 1

Αθήνα, 31 Ιουλίου 2017

Ομιλία
Μάξιμου Χαρακόπουλου
στην Ολομέλεια της Βουλής
στη συζήτηση επί της αρχής του ν/σ του Υπουργείου Παιδείας:
«Οργάνωση και λειτουργία της ανώτατης εκπαίδευσης, ρυθμίσεις για την έρευνα και άλλες διατάξεις».

«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
όποιος προσεγγίζει τα ζητήματα της παιδείας στην Ελλάδα, έχοντας μια γενική γνώση του τι συμβαίνει αντιστοίχως στο εξωτερικό, αμέσως αντιλαμβάνεται τις αιτίες της κακοδαιμονίας μας, γι’ αυτό και μου προκάλεσε εντύπωση η ομιλία του προλαλήσαντος καθηγητή.

Η ιδεολογία του λαϊκισμού, που με όλα τα παρακλάδια και τις μεταμορφώσεις της επικράτησε από τη δεκαετία του 1980, οδήγησε το εκπαιδευτικό μας σύστημα σε στασιμότητα και σε οπισθοδρόμηση. Όταν τα περισσότερα κράτη του κόσμου αναζητούν τρόπους να προσαρμοστούν σε μια εποχή που τρέχει με έτη φωτός, η Κυβέρνησή μας προσπαθεί να γυρίσει τον χρόνο στο παρελθόν, καταργώντας και όσα με πολύ κόπο θεσμοθετήθηκαν το προηγούμενο διάστημα. Ιδιαίτερα ορισμένες διατάξεις του νομοσχεδίου που συζητούμε σήμερα επιβεβαιώνουν ότι κάποιοι αρνούνται να δουν την πραγματικότητα, αρνούνται να ενηλικιωθούν.

Αναμφίβολα, όμως, αντάμα με τις ιδεοληπτικές εμμονές που συνοδεύουν τους επαναστάτες του ’80 και του ’70, πίσω από τις ρυθμίσεις του νόμου υποκρύπτονται συμφέροντα, συντεχνιακά και πολιτικά. Γιατί τι άλλο είναι η σπουδή του Υπουργείου Παιδείας να ενισχύσει αυτή τη μόνιμη παραφωνία του ασύλου παρά ένα κλείσιμο του ματιού στους “Ρουβίκωνες”, στα παιδιά με τις κουκούλες, στις αγέλες των βανδάλων που σπάνε, καταστρέφουν και μένουν πάντοτε ατιμώρητοι; Είναι αυτή ακριβώς η φιλοσοφία της ανοχής στην ανομία, στην οποία η Κυβέρνηση είναι απολύτως συνεπής. Και ίσως είναι ο μόνος τομέας στον οποίο δείχνει συνέπεια, αν λάβει κανείς υπ’ όψιν τις άπειρες κυβιστήσεις της.

Για χρόνια έχουμε γίνει μάρτυρες θλιβερών επεισοδίων, προπηλακισμών και τραμπουκισμών που είχαν ως ορμητήριά τους πανεπιστημιακούς χώρους. Το μόνο που απομένει είναι το πάρτι με τις πέτρες και τις μολότοφ έξω από το Πολυτεχνείο να συμπεριληφθεί πλέον στους τουριστικούς οδηγούς της πρωτεύουσας!

Ωστόσο, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι της κυβερνητικής πλειοψηφίας, όσο και αν εσείς κλείνετε τα αφτιά σας, μια ολόκληρη κοινωνία έχει αναφωνήσει «νισάφι πια!» με αυτή τη στρέβλωση που άφησε η πρώτη μεταχουντική περίοδος. Κάποτε το άσυλο περιφρουρούσε τις ιδέες από την αυθαιρεσία της εξουσίας, τώρα προφυλάσσει την αυθαιρεσία από τον νόμο. Πλέον οι ίδιοι οι φοιτητές φτάνουν να ζητούν παρέμβαση της Αστυνομίας γιατί κινδυνεύουν από ναρκομανείς, ναρκέμπορους και περιθωριακά στοιχεία εκτός του πανεπιστημίου, αλλά ο αρμόδιος Υπουργός τούς απαντά ότι αυτά πρέπει να τα λύσει ένα ρωμαλέο φοιτητικό κίνημα.
Καταθέτω στα Πρακτικά τη σχετική δήλωση-απάντηση του κ. Γαβρόγλου στον ΣΚΑΪ, στους φοιτητές του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Πρόκειται προφανώς για μία δήλωση που θα μείνει στην ιστορία, μαζί με την “αριστεία που είναι ρετσινιά” ή την “καριέρα που είναι χολέρα”, δηλώσεις ερανισμένες από το πλούσιο περιβόλι της πρώτης φοράς Αριστερά, εκεί που φύονται αντιλήψεις που οδηγούν στην ακύρωση κάθε αξιοκρατικής διαδικασίας και οι οποίες επιδιώκουν την εξομοίωση προς τα κάτω, στο όνομα πάντα της ισότητας που μετατρέπεται σε ισοπέδωση κάθε ταλαντούχου και ικανού.

Εκτός, όμως, της κοινής λογικής είναι και όσα προβλέπονται στο συζητούμενο νομοσχέδιο για την εκπροσώπηση των φοιτητών στα όργανα διοίκησης των ιδρυμάτων, όπου θα έχουν το δικαίωμα να συναποφασίζουν για το αν ένας καθηγητής θα μετακινηθεί από το ένα τμήμα σε άλλο ή για το αν πρέπει να γίνει κάποιος επίτιμος διδάκτωρ, ομότιμος καθηγητής ή επίτιμος καθηγητής. Αρκεί να αναρωτηθείτε αν ο Γιούνκερ, ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, που προσφάτως αναγορεύτηκε σε επίτιμο διδάκτορα στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, παρουσία του κ. Τσίπρα, θα έπαιρνε τη θετική ψήφο των εκπροσώπων των φοιτητών για αυτή την τιμή.

Πρόκειται ασφαλώς για μέτρα τα οποία εντείνουν τα φαινόμενα του κομματισμού και του φατριασμού μεταξύ των φοιτητών αλλά και των καθηγητών, μέτρα που διαιωνίζουν τις παθογένειες του ελληνικού πανεπιστημίου, που εδώ και δεκαετίες απομυζούν την ικμάδα ενός χώρου που θα έπρεπε να βρίσκεται στην πρωτοπορία της κοινωνίας μας, αλλά αντ’ αυτού έχει καταντήσει οπισθοφυλακή των δυνάμεων της πραγματικής συντήρησης.

Απόδειξη αυτών των προθέσεων, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, είναι και η επιμονή στην φυσική κάλπη αντί της ηλεκτρονικής εκλογής, ώστε να έχουμε επανάληψη των θλιβερών φαινομένων με τους προπηλακισμούς, τις απειλές, τις κλοπές των καλπών, όλα όσα απαράδεκτα έχουμε παρακολουθήσει τα προηγούμενα χρόνια. Και ύστερα διεκδικείτε το πρόσημο του προοδευτικού! Τι σόι προοδευτικός, όμως, είναι αυτός που περιχαρακώνει το ελληνικό πανεπιστήμιο από τις διεθνείς εξελίξεις, από τη δυνατότητα να αναπτύσσεται ελεύθερα, χωρίς γραφειοκρατικά προσκόμματα, με ενίσχυση του αυτοδιοίκητου; Κι όμως, αυτό κάνει το υπό συζήτηση νομοσχέδιο. Παντού είναι διάχυτος ένας φόβος μην τυχόν και εμφιλοχωρήσουν ιδέες που ενισχύουν μία άλλη αντίληψη εκτός της κρατικίστικης, την οποία έχετε αναγάγει σε υπέρτατη ιδεολογία.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα των ιδεοληψιών σας το ξενόγλωσσο μεταπτυχιακό στη Φιλοσοφική Σχολή του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου, για το οποίο υπήρξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον από Κινέζους φοιτητές. Απαγορεύτηκε, για να μην μολύνει τα ιερά και τα όσια της ιδεολογίας του ΣΥΡΙΖΑ για την εκπαίδευση.

Κι όμως, η Ελλάδα θα μπορούσε να καταστεί Διεθνές Κέντρο Ανώτατης Εκπαίδευσης προσελκύοντας πλέον των εκατό χιλιάδων φοιτητών, όπως επισημαίνει στην τελευταία τριμηνιαία Έκθεσή του το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής παραπέμποντας σε μελέτη της Εθνικής Τράπεζας.
Καταθέτω το σχετικό απόσπασμα της Έκθεσης στα Πρακτικά.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
πιστεύω ακράδαντα ότι αυτές οι αντιλήψεις που διαπερνούν και το σημερινό νομοσχέδιο είναι απλώς τα ύστερα σκιρτήματα μίας εποχής που μας εγκαταλείπει. Όσο και αν δεν θέλουν να το παραδεχτούν οι οπαδοί της, ανήκουν στο παρελθόν. Πολύ σύντομα οι αναχρονιστικές πολιτικές σας θα σαρωθούν από τις εξελίξεις και μαζί τους όλα τα ευτράπελα, αναχρονιστικά και αντιδραστικά στοιχεία με τα οποία βάζετε τροχοπέδη στην εκπαίδευση.
Σας ευχαριστώ».

Το βίντεο της ομιλίας: https://youtu.be/I6QlBcXdDgk

Read more...

Αγόρευευση κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου στην Ολομέλεια στη συζήτηση του σχεδίου νόμου του υπ. Εσωτερικών

Μάξιμος νσ Εσωτερικών 1

Αθήνα, 26 Ιουλίου 2017

Αγόρευση
του αναπληρωτή τομεάρχη Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτή Λαρίσης, κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου στην Ολομέλεια της βουλής στη συζήτηση του σχεδίου νόμου του υπουργείου Εσωτερικών:
“Ρυθμίσεις για τον εκσυγχρονισμό του θεσμικού πλαισίου οργάνωσης και λειτουργίας των Δημοτικών Επιχειρήσεων Ύδρευσης Αποχέτευσης (Δ.Ε.Υ.Α.). Ρυθμίσεις σχετικές με την οργάνωση, τη λειτουργία, τα οικονομικά και το προσωπικό των Ο.Τ.Α.. Ευρωπαϊκοί Όμιλοι Εδαφικής Συνεργασίας. Μητρώο Πολιτών και άλλες διατάξεις”.


«Ευχαριστώ κ. πρόεδρε.

Κύριε υπουργέ,
Αν κάτι σηματοδοτεί η έξοδος στις αγορές, για την οποία τόσο κομπάζετε, σεις που λοιδορούσατε το success story της κυβέρνησης Σαμαρά, είναι το τέλος των ψευδαισθήσεων που καλλιεργήσατε.

Τελικά όχι μόνο ξεχάσατε τα νταούλια και τους ζουρνάδες που θα βαράγατε για να χορεύουν οι αγορές πεντοζάλη, αλλά εσείς χορεύετε κανονικά στους ρυθμούς των αγορών. Με μεγάλο όμως κόστος για τον ελληνικό λαό. Και δεν αναφέρομαι στο επιτόκιο δανεισμού, πάνω-κάτω ανάλογο εκείνου που η προηγούμενη κυβέρνηση βγήκε στις αγορές το ’14 υπό διαφορετικές συνθήκες.

Αναφέρομαι στην αλήθεια, την οποία επιμελώς κρύβατε και η οποία αποκαλύφθηκε πλέον μεγαλοπρεπώς. Όλη η περιπέτεια των 2,5 τελευταίων χρόνων ήταν μια “τρύπα στο νερό”, που την πλήρωσε ο λαός “χρυσάφι”, σχεδόν 100 δις. ευρώ. Για να γυρίσουμε και πάλι στο ‘14, και να βγούμε στις αγορές, με τρία χρόνια καθυστέρηση.

Το κλίμα, όμως είναι βαρύ για την κυβέρνηση και από τις αποκαλύψεις του μεγάλου κεφαλαίου -asset κατά τον κ. Τσίπρα- του κ. Βαρουφάκη, που μας λέει τώρα για τα πετρέλαια της Βενεζουέλας, τα ρούβλια της Ρωσίας και τις εφόδους στο Νομισματοκοπείο. Γεγονότα για τα οποία θα πρέπει να δοθούν πειστικές απαντήσεις.

Όπως απαντήσεις πρέπει να δοθούν και για τις δοσοληψίες Καμένου με ισοβίτες, γιατί ως τώρα ακούμε “άλλα λόγια να αγαπιόμαστε”. Και τέλος πάντων, ο κ. Τσίπρας μπορεί να ομολογεί ότι έκανε λάθος εκτιμήσεις, ότι ήταν ανέτοιμος να κυβερνήσει, ότι δεν ήξερε να διαλέγει συνεργάτες, αλλά εδώ, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, δεν μαθαίνει κάποιος τον ρόλο του πρωθυπουργού “στου κασίδι το κεφάλι”, δηλαδή στις πλάτες ενός ολόκληρου λαού. Και ούτε μια ομολογία λάθους κλείνει τους λογαριασμούς και, “ούτε γάτα ούτε ζημιά”.

Πολλώ δε μάλλον που τα λάθη συνεχίζονται, και ενίοτε γίνονται ακόμη βαρύτερα, γιατί πλέον έχουν να κάνουν με τους θεσμούς. Η απροσχημάτιστη επίθεση της κυβέρνησης εναντίον της δικαιοσύνης που παρακολουθούμε εμβρόντητοι το τελευταίο διάστημα, προκαλεί πλήγματα στην ίδια την λειτουργία του πολιτεύματος, στην ίδια την δημοκρατία.

Είναι στάση πολιτικής ανευθυνότητας και τυχοδιωκτισμού, για την οποία δεν ξέρω αν ο κ. Τσίπρας κάποια στιγμή επαναλάβει το mea culpa. Οι πληγές, όμως, θα μείνουν, όπως έχουν μείνει και θα μας βασανίζουν για πολύ οι συνέπειες των δονκιχωτισμών του πρώτου εξαμήνου της εξουσίας σας. Ελπίζω οι εκκλήσεις τόσο του προέδρου της Δημοκρατίας όσο και του προέδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας να σας αφύπνισαν και να σταματήσει εδώ αυτό το κακόγουστο αστείο.

Αντιλαμβάνομαι, βεβαίως, την ανάγκη της κυβέρνησης να κατασκευάσει εχθρούς, να αλλάξει την θλιβερή ατζέντα, να συσπειρώσει τους οπαδούς της που καθημερινά δραπετεύουν απογοητευμένοι ως άλλοι κοψοχέρηδες.

Στη γενικότερη αυτή φιλοσοφία, που μας έρχεται από τις χειρότερες στιγμές του πολιτικού μας παρελθόντος, υπεύθυνες για το καταθλιπτικό παρόν μας, εντάσσονται και βασικά μέρη του υπό συζήτηση νομοσχεδίου που υπερασπίστηκε με πάθος ο υπουργός Εσωτερικών: επιδόματα, προσλήψεις, ρουσφέτια!

Δυστυχώς, ανάμεσα στα άρθρα του, υπάρχουν αρκετά τα οποία αναδύουν έντονα την οσμή του πιο ισοπεδωτικού λαϊκισμού. Αναφέρομαι επί παραδείγματι στο εξωφρενικό άρθρο 100 με το οποίο “παύουν οριστικά οι πειθαρχικές διώξεις που ασκήθηκαν” σε υπαλλήλους, αλλά και αιρετούς, που δεν παρέδωσαν τα στοιχεία για τους εργαζόμενους των ΟΤΑ στο αρμόδιο τότε υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης.

Με τη συγκεκριμένη διάταξη, η κυβέρνηση ουσιαστικά καταργεί τη συνέχεια του κράτους. Δημιουργεί ένα αρνητικό προηγούμενο, το οποίο δίνει το σύνθημα στους εργαζόμενους στον στενό και ευρύτερο δημόσιο τομέα να μην πειθαρχούν στις εντολές, αλλά να πράττουν κατά το δοκούν, ατιμωρητί. Συνταγή της διάλυσης και του χάους. Που τις συνέπειές της θα υποστούν οι πολίτες.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Η ρουσφετολογική και πελατειακή πρόθεση αποκαλύπτονται και σε άλλες περιπτώσεις όπως στα επιδόματα που τα δίνετε με αναδρομική ισχύ, αλλά και στα βαρέα και ανθυγιεινά που τα αποδίδετε χωρίς να έχει υπάρξει καμία μελέτη επί της οποίας να ορίζονται αντικειμενικά οι δικαιούχοι τους.

Το ίδιο κάνετε και με τους δημοσιογράφους και το λοιπό προσωπικό στους ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς των Δήμων. Τους επαναφέρετε για να δουλέψουν πού και με ποια ιδιότητα; Σε σταθμούς που πλέον δεν υφίστανται; Επιπλέον, δημοτικές επιχειρήσεις θα συνεχίζουν να λειτουργούν ακόμη και αν σωρεύουν ζημιές για τρεις συνεχόμενες χρονιές. Και βεβαίως στέλνετε τον λογαριασμό στον εξουθενωμένο φορολογούμενο-δημότη.
Αυτή η έλλειψη ορθολογικής αξιολόγησης των αναγκών και των οικονομικών συνεπειών που έχει κάθε απόφαση, χαρακτηρίζει τη φιλοσοφία μεγάλου μέρους αυτού του νομοθετήματος, που αποκαλύπτει και τις πραγματικές προθέσεις μιας κυβέρνησης που παραδέρνει επί 2,5 χρόνια μεταξύ της αυταπάτης και της απάτης.

Χαρακτηριστική του τρόπου που πολιτεύεστε είναι η ρύθμιση για τους διορισμούς επιτυχόντων -ακόμη και της προηγούμενης δεκαετίας- σε προσωποπαγείς θέσεις, ασχέτως των πραγματικών αναγκών του δημοσίου. Χωρίς το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους να μπορεί να υπολογίσει το ύψος της δαπάνης που προκαλείται στον προϋπολογισμό. Και βεβαίως, χωρίς να γνωρίζουμε τον σχεδιασμό της κυβέρνησης για τις συνολικές προσλήψεις στο δημόσιο με βάση τους περιορισμούς της χώρας λόγω των μνημονίων.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Η χώρα βρίσκεται στο τέλμα της στασιμότητας εξαιτίας των ιδεοληψιών μιας κυβέρνησης που γέρασε πριν ακόμη ενηλικιωθεί. Κάθε ημέρα διατήρησης της παρούσας κατάστασης είναι μια χαμένη ημέρα για την Ελλάδα. Ο τόπος δεν πάει μπροστά με μερεμέτια και μπαλώματα, έχει ανάγκη από ένα μεταρρυθμιστικό τσουνάμι που θα κάνει επιτέλους την κρίση παρελθόν.

Σας ευχαριστώ».

Το βίντεο της ομιλίας:
https://www.youtube.com/watch?v=zm8O2IFaxME&feature=youtu.be

Read more...

Ομιλία Μ. Χαρακόπουλου στη Διαρκή Επιτροπή Δημ. Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΔΔΔ2

Αθήνα, 20 Ιουλίου 2017

Ομιλία Μάξιμου Χαρακόπουλου
στη Διαρκή Επιτροπή Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης, στην επί των άρθρων συζήτηση του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Εσωτερικών: «Ρυθμίσεις για τον εκσυγχρονισμό του θεσμικού πλαισίου οργάνωσης και λειτουργίας των Δημοτικών Επιχειρήσεων Ύδρευσης Αποχέτευσης (Δ.Ε.Υ.Α.) - Ρυθμίσεις σχετικές με την οργάνωση, τη λειτουργία, τα οικονομικά και το προσωπικό των Ο.Τ.Α. - Ευρωπαϊκοί Όμιλοι Εδαφικής Συνεργασίας - Μητρώο Πολιτών και άλλες διατάξεις»

 

«Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

το νομοσχέδιο που συζητούμε, αλλά και τα όσα είπε προ ολίγο ο κύριος Υπουργός, είναι χαρακτηριστικά για την κατανόηση της βασικής φιλοσοφίας της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Πρόκειται για την αναβίωση των ημερών του λαϊκισμού, του κρατισμού, του ρουσφετιού, της προχειρότητας που γιγαντώθηκαν την δεκαετία του 1980 και δημιούργησαν τελικώς τις προϋποθέσεις για την εκδήλωση της μεγάλης κρίσης που βιώνουμε όλα αυτά τα χρόνια. Όπως φαίνεται, αυτές οι παθογένειες συνεχίζουν να υφίστανται και υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις που τις υπερασπίζονται με νύχια και με δόντια αρνούμενες να διδαχθούν από τα παθήματα του παρελθόντος και αποστρέφουν την κεφαλή από την τραγική κατάληξη που διαφαίνεται ενώπιων όλων μας αν συνεχιστεί αυτό το φάλτσο τροπάρι.

Επειδή, κ. Πρόεδρε, πολύς λόγος έγινε και σήμερα για τις προσλήψεις του παρελθόντος από συναδέλφους που κατ' επανάληψη διέκοψαν τον Εισηγητή μας, θα ήθελα να πω το εξής: Αλήθεια, δεν θυμάμαι ποτέ την Αριστερά ως αντιπολίτευση, να διαφωνεί με τις προσλήψεις και ούτε με τις αυξήσεις μισθών και συντάξεων, αλλά αντιθέτως, πάντα ζητούσε επιπλέον προσλήψεις και επιπλέον αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις.

Από τη μία, λοιπόν, έχουμε μια πρωτοφανή “φορομπηχτική” πολιτική που ισοπεδώνει κάθε παραγωγική δραστηριότητα, εξουθενώνει οικονομικά και ψυχολογικά τους επαγγελματίες, τους αγρότες και κάθε εργαζόμενο που με τον ιδρώτα του προσώπου του προσπαθεί να σταθεί όρθιος μέσα στην κρίση, αλλά και τους συνταξιούχους που έχουν γονατίσει. Από την άλλη, έρχεται σήμερα, η Κυβέρνηση, με το συγκεκριμένο νομοσχέδιο, που κάνει διάφορα μπαλώματα, “όχι μεγάλα, αλλά μικρά μπαλώματα”, μας είπε πριν από λίγο ο κ. Υπουργός, ουσιαστικά εξυπηρέτηση διαφόρων αιτημάτων, τα περισσότερα είναι χωρίς κοστολόγηση από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους και κυρίως, χωρίς σχεδιασμό και χωρίς ορθολογική ιεράρχηση των αναγκών.

Αυτό αποδεικνύει η απόφαση της Κυβέρνησης να επαναπροσλάβει δημοσιογράφους και λοιπούς πρώην εργαζόμενους που εργάζονταν μέχρι το 2010 σε Δημοτικές Επιχειρήσεις, που λειτουργούσαν ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς. Τώρα, το τι θα κάνουν οι δημοσιογράφοι χωρίς να υπάρχει μέσω μαζικής ενημέρωσης, γι' αυτό δεν γίναμε περισσότερο σοφοί από την τοποθέτηση του κ. Υπουργού.

Την ίδια μεταχείριση έχουμε και με το προσωπικό Εταιριών Ύδρευσης και κοινωφελών επιχειρήσεων, ανεξαρτήτως του τρόπου πρόσληψης που μεταφέρεται στον αντίστοιχο Φορέα με την ίδια σχέση εργασίας. Και εδώ, καμία αξιοκρατική διαδικασία και ουδεμία, ορθολογιστική προσέγγιση.

Η απάντηση του κ. Υπουργού, είναι, μην διαμαρτύρεστε δεν είναι χιλιάδες οι προσλήψεις, είναι μερικές δεκάδες. Σε κάθε περίπτωση και αυτή τη δαπάνη, δεν μπορεί να την υπολογίσει το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, δεν υπάρχει στην Έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου του κράτους.

Επιπλέον, προβλέπετε ότι οι εταιρείες θα ξανά λειτουργήσουν, ανεξαρτήτως, εάν έχουν τρεις ζημιογόνες χρήσεις. Με ποια προοπτική άραγε; Παρά τα όσα υποστηρίζει η Κυβέρνηση, το αποτέλεσμα θα είναι, όπως και τις προηγούμενες φορές, δηλαδή, να κληθούν οι ίδιοι οι δημότες μέσω των τελών να πληρώσουν, την γαλαντομία και την έλλειψη σχεδιασμού των κυβερνώντων.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
είναι απορίας άξιον, πότε επιτέλους θα αντιληφθούν όλοι την πραγματική κατάσταση της οικονομίας μας, την αδήριτη ανάγκη να κλείσουμε τις “μαύρες τρύπες” σε κρίσιμους τομείς και όχι να εξυπηρετούν άλλες σκοπιμότητες.

Ωστόσο, όπως φαίνεται για την Κυβέρνηση, “λεφτά υπάρχουν”, καθώς εκτός από τις προσλήψεις, που είναι δεκάδες κατά τον κ. Υπουργό, μοιράζει χρήμα και σε άλλες περιπτώσεις, με πρόσχημα την προστασία της τέχνης.

Διαβάζουμε για τα ΔΗΠΕΘΕ, για τα οποία πρόσφατα νομοθετήσατε σκανδαλωδώς, ότι δεν χρειάζεται ο διευθυντής να έχει πανεπιστημιακό τίτλο, ότι μπορούν να συνεχίσουν να λειτουργούν στο διηνεκές και ας είναι μονίμως ζημιογόνα.

Χαρακτηριστικό, όμως, δείγμα γραφής της σημερινής Κυβέρνησης, δίδεται και με το άρθρο 100 του νομοσχεδίου. Στο οποίο, αναφέρεται, ότι παύουν οι πειθαρχικές διώξεις δημοτικών υπαλλήλων και αρμοδίων οργάνων των Ο.Τ.Α., για τη μη χορήγηση στοιχείων εργαζομένων.

Ας αναλογιστούμε το τι συζητάμε. Είμαστε στο 2017, όπου τα πάντα βρίσκονται σε ηλεκτρονική μορφή, με καταγεγραμμένα στοιχεία και πληροφορίες και το ελληνικό κράτος, δεν γνωρίζει, πόσοι είναι οι υπάλληλοι στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Και όταν προσπαθεί να το μάθει και να δούμε επιτέλους το τι πληρώνουμε και γιατί, οι αρμόδιοι αρνούνται να το κάνουν. Στη συνέχεια απαλλάσσονται από τις όποιες συνέπειες, σαν να μην έγινε τίποτα. Σκεφτείτε, ποιο είναι το μήνυμα που στέλνετε, “παρανομήστε και μην ανησυχείτε, εμείς είμαστε εδώ”.

Πριν τελειώσω, κύριε Πρόεδρε, θα ήθελα να επιστήσω την προσοχή μας στο άρθρο 125, που αναφέρεται στην Ίδρυση της Ειδικής Γραμματείας ιθαγένειας. Δεν υπάρχει αμφιβολία ό,τι θα πρέπει να ξεπεράσουμε τα γραφειοκρατικά εμπόδια για τους ανθρώπους που πραγματικά δικαιούνται να λάβουν την ελληνική ιθαγένεια, όμως, επ’ ουδενί, κύριε Υπουργέ, δεν θα πρέπει η νέα Γραμματεία να γίνει εργοστάσιο μαζικής απόδοσης ιθαγένειας, για σκοπούς αλλότριους από αυτούς που αποδίδεται η ιθαγένεια και θα είμαστε εδώ για να παρακολουθήσουμε το θέμα.

Καταλήγοντας θέλω να πω ό,τι με εξέπληξε το άρθρο 133, για την αποτέφρωση των νεκρών. Και αυτό, κύριε Πρόεδρε, γιατί εκεί ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α., ξεπέρασε τον εαυτό του. Στην συγκεκριμένη διάταξη, όλες οι ιδεοληπτικές σας αναστολές για την ιδιωτική πρωτοβουλία “πήγαν περίπατο” και προκειμένου να επιτευχθεί το ζητούμενο που είναι η καύση των νεκρών, προχωράτε σε συμμαχία με τον μισητό ταξικό εχθρό, δηλαδή, τις ιδιωτικές εταιρείες που θα στήσουν τα αποτεφρωτήρια. Εύχομαι, κύριε Υπουργέ, αυτή η ρήξη με την ιδεολογία σας, να μην μείνει μόνο στους τεθνεώτες, αλλά να επεκταθεί και στους ζώντες, πριν και αυτοί εγκαταλείψουν τον “μάταιο τούτο κόσμο”, από τις πολιτικές σας.

Σας ευχαριστώ».

Δείτε το βίντεο της ομιλίας:

https://www.youtube.com/watch?v=5sTLQrL4x0U&feature=youtu.be

Read more...

Ομιλία Μάξιμου Χαρακόπουλου κατά την επίσκεψη του Υπουργού Ευρωπ. Υποθέσεων του Μαυροβουνίου

Μάξιμος Μαυροβούνιος Υπουργός

Αθήνα, 17 Ιουλίου 2017

Ομιλία του Αντιπροέδρου της Ομάδας Φιλίας Ελλάδας-Μαυροβουνίου
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου
κατά την επίσκεψη του Υπουργού Ευρωπαϊκών Υποθέσεων του Μαυροβουνίου
κ. Aleksandar Andrija Pejovic
στο Ελληνικό Κοινοβούλιο

«Αγαπητέ κ. Υπουργέ
Είναι μεγάλη η χαρά και η τιμή που σας φιλοξενούμε σήμερα εδώ στο χώρο του Ελληνικού Κοινοβουλίου ως υπουργό Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της φίλης χώρας του Μαυροβουνίου. Οι δεσμοί των χωρών και των λαών μας είναι, ως γνωστόν, πολύ στενοί και με μεγάλη χρονική διάρκεια. Στηρίξαμε ο ένας τον άλλον σε κρίσιμες καμπές της ιστορικής μας διαδρομής, κι αυτό είναι κάτι που δεν πρόκειται να ξεχάσει κανείς μας. Και είμαι βέβαιος ότι αυτό θα συνεχιστεί και στο μέλλον, για την υπεράσπιση της ειρήνης, της συνεργασίας και των υψηλών ανθρωπιστικών αξιών.

Η φίλη χώρα του Μαυροβουνίου βρίσκεται προ των πυλών της ένταξής της στην ΕΕ, στο μεγάλο αυτό ελπιδοφόρο πείραμα της Ευρώπης, που στοχεύει να ενώσει όλους τους λαούς της ηπείρου μας-η οποία τόσο ταλαιπωρήθηκε στο παρελθόν από αιματηρούς πολέμους- στη βάση της προόδου και της ευημερίας όλων των κρατών μελών της.

Παρά τα σοβαρά προβλήματα που έχουν ενσκήψει στη λειτουργία της Ένωσης, που οφείλονται σε επιλογές που απέχουν από τις κατευθυντήριες γραμμές που χάραξαν μεγάλοι Ευρωπαίοι ηγέτες, στις πρώτες δεκαετίες της πορείας της, πιστεύω ότι θα υπερβούμε τις δυσκολίες και η οικογένεια των ευρωπαϊκών κρατών θα βρει εκ νέου σταθερό βηματισμό.

Αναμφισβήτητα, το ιστορικό Μαυροβούνιο μπορεί και πρέπει σύντομα να γίνει μέλος αυτής της οικογένειας. Και να συμβάλει και το ίδιο στην διαμόρφωση του νέου ευρωπαϊκού τοπίου, και κυρίως του τοπίου στην Βαλκανική χερσόνησο. Για την επίτευξη αυτού του σκοπού η Ελλάδα έχει και την επιθυμία και την δυνατότητα να παράσχει κάθε αρωγή, και κυρίως την τεχνογνωσία που διαθέτει από τη συμμετοχή της ήδη από το 1981 στις δομές της ΕΕ. Και γι’ αυτό θα πρέπει να είναι βέβαιοι οι φίλοι μας από το Μαυροβούνιο.

Προσδοκούμε αυτή η άριστη σχέση των δύο χωρών μας να μετουσιωθεί σε μια γεωμετρική αύξηση των οικονομικών και εμπορικών σχέσεών μας, που έχουν πραγματικά μεγάλες δυνατότητες και εξαιρετικές προοπτικές. Ήδη, ο αριθμός των ελληνικών επενδύσεων στο Μαυροβούνιο δεν είναι αμελητέος, και ελπίζουμε αυτές οι επενδύσεις, με την ένταξη της χώρας στην ΕΕ και την εντέλει μετάβαση της Ελλάδας σε μια τροχιά ανάπτυξης, που θα βάλει τέλος στην μακρά οικονομική κρίση, να αυξηθούν.

Αγαπητέ κ. Υπουργέ,
Είναι φανερό ότι σήμερα, βρισκόμαστε σε μια νέα φάση του διεθνούς γίγνεσθαι, όπου παρατηρούνται πολλές αναταράξεις και προκλήσεις, τις οποίες πρέπει από κοινού να αντιμετωπίσουμε. Ιδιαιτέρως στην Βαλκανική Χερσόνησο παρατηρούμε με ανησυχία την ανάδυση, εκ νέου νοσηρών φαινομένων, που ταλαιπώρησαν την ευρύτερη περιοχή μας έως και πρόσφατα, και πιστεύαμε ότι τα είχαμε αφήσει οριστικά πίσω μας.

Ο ανιστόρητος αλυτρωτισμός και ο εθνικισμός απειλούν να μεταβάλουν και πάλι την γειτονιά μας σε μπαρουταποθήκη:
Α) ο αλβανικός μεγαλοϊδεατισμός απειλεί ευθέως την βίαιη αλλαγή των συνόρων, στηριζόμενος μάλλον και σε εξωγενείς παράγοντες που επιθυμούν μια κατάσταση ανωμαλίας για δικά τους συμφέροντα, και

Β) η εμμονή των Σκοπίων στον σφετερισμό της ονομασίας της Μακεδονίας, υπονοεί σαφέστατα αλυτρωτικούς στόχους, τους οποίους υπηρετεί με τη συστηματική παραχάραξη της ιστορίας.
Αμφότερα είναι ζητήματα που επιζητούν επίλυση. Και επ’ αυτών μπορούμε να εργασθούμε από κοινού. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε την επιστροφή σε ένα σκοτεινό παρελθόν, και την απομάκρυνση από τις ευρωπαϊκές αρχές.

Ο σεβασμός του διεθνούς δικαίου, των διεθνών συμφωνιών, των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των υφιστάμενων συνόρων πρέπει να είναι συνθήκες απαράβατες για όλους τους εμπλεκόμενους. Κι αυτό πρέπει να γίνει κατανοητό από όλους και κυρίως απ’ όσους διολισθαίνουν σε επικίνδυνες για όλους τους λαούς της περιοχής φαντασιώσεις. Ο μόνος δρόμος προς το συμφέρον όλων είναι αυτός της συνεργασίας και της αλληλοκατανόησης, στο πλαίσιο ενός κοινού ευρωπαϊκού οράματος.

Θα ήθελα, εν κατακλείδι, να τονίσω ότι και η Ελλάδα και το Μαυροβούνιο θα πρέπει να επιμείνουν σε έναν κοινό στόχο, που είναι η αποτροπή νέων τειχών και ανταγωνιστικών συνασπισμών στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Αντιθέτως, επιδίωξή μας πρέπει να είναι η υπέρβαση των εμποδίων στη συνεργασία όλων, προς όφελος πρωτίστως των λαών μας και των επερχόμενων γενεών.
Κύριε υπουργέ,

Στο προηγούμενο ταξίδι σας στην Αθήνα, θυμούμαι ότι δυο ήταν οι στόχοι σας: η ένταξη της χώρας σας στους ευρωατλαντικούς θεσμούς, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Χαίρομαι γιατί ήδη το Μαυροβούνιο έχει πετύχει τον ένα από τους δυο στόχους που είχε θέσει, την ένταξη του στο ΝΑΤΟ, ενώ έχει κάνει σημαντική πρόοδο στην προετοιμασία για την ένταξη στην ΕΕ. Η Ελλάδα στηρίζει την ενταξιακή πορεία όχι μόνο του Μαυροβουνίου αλλά όλων των Δυτικών Βαλκανίων, θεωρώντας ότι αυτή θα συμβάλει στη σταθερότητα στην περιοχή.

Με αυτές τις σκέψεις και πάλι σας καλωσορίζω στην Αθήνα, ευχόμενος να είναι ιδιαίτερα εποικοδομητικό το ταξίδι σας».

Read more...

ΕΙΣΗΓΗΣΗ Μ.ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΔΙΑΚΟΜΜΑΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ

Μαξ επιτρ δημογραφικό

Αθήνα, 13 Ιουλίου 2017

ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΜΑΞΙΜΟΥ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΔΙΑΚΟΜΜΑΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ

στη συνεδρίαση της Επιτροπής με θέμα ημερήσιας διάταξης τον προγραμματισμό των εργασιών της

«Θέλω καταρχήν να χαιρετίσω και εγώ την συγκρότηση της Επιτροπής για το δημογραφικό, ένα τεράστιο εθνικό ζήτημα, το οποίο έχει πολλές συνέπειες, σε κοινωνικό, οικονομικό, ασφαλιστικό και όχι μόνο επίπεδο. Και ελπίζω αυτή τη φορά, τα πορίσματα στα οποία θα καταλήξει η Επιτροπή μας, να γίνουν εφαρμοσμένη πολιτική.
Διαβάζοντας τις προβλέψεις από την έκθεση της επιτροπής για το δημογραφικό, στο οποίο αναφερθήκατε και εσείς του 1993, που είχε συστήσει η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, ανακαλύπτουμε ότι οι χειρότεροι φόβοι, όσων συμμετείχαν στη σύνταξη της έκθεσης, επαληθεύτηκαν.
Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, ενώ ο δείκτης γεννήσεων, που αποτυπώνει το μέσο όρο τέκνων ανά γυναίκα σε αναπαραγωγική ηλικία, είχε από το 1950 έως το 1980 διατηρηθεί σε ένα επίπεδο 2,3 - 2,2, δηλαδή πάνω από το δείκτη ανανέωσης γενεών που είναι το 2,1, το 1990 έπεσε στο 1,4. Η ραγδαία μείωση των γεννήσεων, μας έφερε γρήγορα στο σημείο, οι θάνατοι να ξεπερνούν τις γεννήσεις. Προχθές πληροφορηθήκαμε από την EUROSTAT ότι την περσινή χρονιά οι θάνατοι ξεπέρασαν τις γεννήσεις κατά 26.000.
Εξαίρεση αποτέλεσε μόνο η περίοδος 2005-2009, που είχαμε μια παροδική ανάκαμψη των γεννήσεων, η οποία οφείλεται σε μια σειρά από λόγους, ανάμεσά τους, όπως υποστηρίζουν κάποιοι επιστήμονες και τα μέτρα υπέρ της μητρότητας, που έλαβαν οι κυβερνήσεις του Κώστα Καραμανλή.
Τα πράγματα επιδεινώθηκαν πολύ περισσότερο, τα τελευταία οκτώ χρόνια, λόγω της οικονομικής κρίσης. Εξαιτίας της, ακόμη περισσότεροι νέοι αποφεύγουν να κάνουν οικογένεια ή παιδιά.
Επιπλέον, παρατηρείται μαζική μετανάστευση νέων, που μπορεί να θεωρηθεί ως το τρίτο μεταναστευτικό κύμα του νεότερου ελληνισμού, μετά από αυτό του 1896-1912 και το δεύτερο του 1950-1973.
Πέρα από τη φυσική μείωση του πληθυσμού, αυτό συνεπάγεται και την μείωση των γεννήσεων, από αυτούς που φεύγουν από τον τόπο μας και είναι οι νέοι σε ηλικία.
Η Ελλάδα, λοιπόν, είναι παγιδευμένη σε ένα δημογραφικό καθοδικό σπιράλ λόγω υπογονιμότητας, αλλά και με έναν πληθυσμό γηρασμένο.
Σύμφωνα με τις δημογραφικές προβολές της EUROSTAT, που αναφερθήκατε και εσείς κυρία Πρόεδρε νωρίτερα, η Ελλάδα θα έχει το 2050, 9,1 εκατομμύρια υπό την προϋπόθεση να ανακάμψει η γονιμότητα από το 1,34 στο 1,54 παιδιά ανά γυναίκα. Ταυτόχρονα, από αυτά τα 9 εκατομμύρια τα 3 εκατομμύρια θα είναι άνω των 65 ετών.
Ήδη, το 2015, ο ελληνικός πληθυσμός ήταν ο έκτος πιο γηρασμένος στον κόσμο, με προοπτική το 2030, να ανέλθει στην πέμπτη θέση, έχοντας ως μέση ηλικία τότε τα 49 έτη.
Τα στοιχεία είναι πράγματι καταθλιπτικά και απαιτούν μακρόπνοη στρατηγική και διακομματική συνεργασία. Αυτή τη φορά δεν πρέπει να μείνουμε στα χαρτιά.
Καταρχάς, θα πρέπει να θέσουμε έναν εφικτό στόχο, να επιβραδύνουμε τις τάσεις συρρίκνωσης του πληθυσμού και την αύξηση του μέσου ηλικιακού όρου. Να γίνουν συναντήσεις με φορείς, που εξειδικεύονται με το ζήτημα, κυρίως με τον ακαδημαϊκό χώρο και να γίνει ενημέρωση για πολιτικές πληθυσμιακής τόνωσης και αύξησης των γεννήσεων, όπως σε άλλες χώρες, π.χ. στις Σκανδιναβικές, που αναφερθήκατε. Να ιδρυθεί υπηρεσία στο πλαίσιο της ΕΛΣΤΑΤ, που θα διενεργεί συνεχώς λεπτομερείς μετρήσεις για την κατάσταση του δημογραφικού και να ενημερώνει την Ελληνική Βουλή. Η δημιουργία θέσεων εργασίας, η ψυχολογία της βεβαιότητας για το αύριο είναι αναμφίβολα προϋπόθεση για το ξεκίνημα μιας οικογένειας. Η επιστροφή των νέων μας, τουλάχιστον, για ένα μεγάλο τμήμα τους είναι ένας εφικτός στόχος. Οι δεσμοί τους με την Πατρίδα είναι ακόμη ισχυροί, αναμένουν από εδώ το πράσινο φως, αναμένουν τις ευκαιρίες για να ζήσουν αξιοπρεπώς.
Η Επιτροπή μας δεν μπορεί να δώσει τις λύσεις, αλλά μπορεί να αναδείξει το ζήτημα και σε αυτή του τη διάσταση. Επιπλέον, οφείλουμε να δώσουμε γενναίες φορολογικές ελαφρύνσεις σε όλες τις οικογένειες, που έχουν τρία ή και περισσότερα παιδιά. Αυτό πρέπει να αφορά όλους τους φόρους από τον ΕΝΦΙΑ μέχρι το φόρο εισοδήματος. Στις προσλήψεις ανέργων βασική παράμετρος για τις προσλήψεις πρέπει να είναι και ο αριθμός των παιδιών. Το κριτήριο αυτό πρέπει να εισαχθεί ακόμη και σε προγράμματα επιδοτήσεων, ακόμη και σε αυτά για τους νέους αγρότες και την απόδοση γης. Στην εκπαίδευση να είναι δεδομένη η αποδοχή στους παιδικούς σταθμούς όλων των παιδιών, χωρίς καμία εξαίρεση. Να γνωρίζουν οι γονείς, οι επιθυμούντες να γίνουν γονείς, ότι τα παιδιά τους θα βρίσκονται, στις ώρες που αυτοί εργάζονται, στις εκπαιδευτικές δομές για όσο χρειάζεται και με δυνατότητα σίτισης
Θεωρώ, επίσης, ότι πρέπει να απαιτήσουμε από την ΕΕ, αφού η δημογραφική συρρίκνωση είναι και ευρωπαϊκό πρόβλημα -μιλάμε για Γηραιά Ήπειρο, αλλά και για γερασμένη ήπειρο- να θεσπίσει και να ενισχύσει ειδικά προγράμματα υποστήριξης των γεννήσεων με γενναία ποσά. Δεν είναι δυνατόν να κλείνουμε τα μάτια μπροστά σε ένα μέγιστο πρόβλημα αναδεικνύοντας άλλα, που μπορεί να είναι ήσσονος σημασίας.
Επίσης, επιτέλους θα πρέπει να προβάλουμε τα πρότυπα της οικογένειας και τη χαρά της τεκνογονίας μέσα από τα σχολικά βιβλία.
Τέλος, ως πολιτεία πρέπει να θέσουμε ως προτεραιότητα τη μείωση των θανάτων από μη φυσικά αίτια στις νεότερες ηλικίες, κυρίως από τα τροχαία ατυχήματα και τα ναρκωτικά. Προς αυτή την κατεύθυνση θεωρώ ότι πρέπει να συγκροτηθεί μια επιστημονική επιτροπή, που θα λειτουργεί υποβοηθητικά στο έργο της Επιτροπής μας. Το επόμενο διάστημα, πιστεύω, ότι θα πρέπει να ακούσουμε εξειδικευμένους επιστήμονες και να μελετήσουμε θετικά παραδείγματα άλλων χωρών, που αντιμετώπισαν επιτυχώς το δημογραφικό. Συμφωνώ, λοιπόν, με την πρόταση της ακρόασης επιστημόνων από άλλες χώρες, που αντιμετώπισαν θετικά το πρόβλημα, να ακούσουμε την ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ, για τις συνέπειες του δημογραφικού στο ασφαλιστικό σύστημα, να ακούσουμε την Εκκλησία της Ελλάδος, η οποία έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το ζήτημα και χρηματοδοτεί μάλιστα, προγράμματα ενίσχυσης οικογενειών στη Θράκη, την ΕΛ.ΑΣ. και εκπροσώπους φορέων, που δραστηριοποιούνται στο χώρο της οδικής ασφάλειας για τις απώλειες νέων στο «Μολώχ της ασφάλτου» και εκπροσώπους κέντρων απεξάρτησης για το τεράστιο πρόβλημα των ναρκωτικών, που οδηγεί σε αργό θάνατο χιλιάδες νέους.
Δεν ξέρω εάν ο χρονικός ορίζοντας, που έχει τάξει ο κ. Πρόεδρος της Βουλής, αρκεί για το έργο της Επιτροπής. Θέλω να πιστεύω, ότι θα υπάρξει μια ευελιξία, γιατί μεσολαβεί και καλοκαίρι, θα κλείσει η Βουλή για τρεις εβδομάδες, να έχουμε τη δυνατότητα να συνεχίσουμε τις εργασίες μας και το Φθινόπωρο.
Με αυτές τις σκέψεις, κυρία Πρόεδρε, θέλω να πιστεύω, ότι αυτή τη φορά το πόρισμα της Επιτροπής δεν θα μείνει σε κάποια συρτάρια, αλλά θα γίνει εφαρμοσμένη πολιτική όσο ακόμη είναι αναστρέψιμη η κατάσταση».

Δευτερολογία του κ. Μ. Χαρακόπουλου
«Μια ευχή και μια πρόταση να διατυπώσω κυρία Πρόεδρε. Εγώ νομίζω ότι ήταν εξαιρετικά γόνιμη η πρώτη συνεδρίαση αλλά φάνηκε ότι από την πρώτη συνεδρίαση υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις, οι οποίες μπορεί να έχουν αφετηρία και ιδεολογικές διαφορές, στην αντιμετώπιση του προβλήματος. Πιστεύω, όμως, ότι δεν πρέπει να σταθούμε εμπόδιο στο να καταλήξουμε τελικά σε ένα ενιαίο πόρισμα ως διακομματική Επιτροπή για το δημογραφικό. Να μην ακολουθήσουμε, δηλαδή, το κακό προηγούμενο των Εξεταστικών Επιτροπών, όπου κάθε πολιτική δύναμη, κάθε πολιτικό κόμμα, συντάσσει δικό του πόρισμα. Θα είναι ένα λάθος μήνυμα προς την ελληνική κοινωνία και νομίζω ότι θα φανούμε κατώτεροι των περιστάσεων, του μείζονος αυτού εθνικού προβλήματος. Αυτή ήταν η ευχή.
Η πρόταση, διαδικαστικά, έχει να κάνει με τον κατάλογο των φορέων, που θα συγκροτηθεί προς ακρόαση. Νομίζω για λόγους αναγνώρισης της συμβολής τους στην αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος, θα πρέπει να προτάξουμε στον κατάλογο την Ανώτατη Συνομοσπονδία Πολυτέκνων Ελλάδος (ΑΣΠΕ) και τους εκπροσώπους των τριτέκνων.
Και θα συμφωνήσω με την πρόταση του προλαλήσαντος συναδέλφου, η πρώτη συνεδρίαση που θα κάνουμε, να είναι για την μελέτη και αποτίμηση του πορίσματος του 1993. Τι προβλέψεις υπήρξαν τότε, τι έγινε, τι λάθη υπήρξαν, και να διδαχτούμε από αυτά. Ευχαριστώ».

 Δείτε το σχετικό video:

https://www.youtube.com/watch?v=hkDEFmF9cSg

Read more...

Εισήγηση Μάξιμου Χαρακόπουλου στη Γ.Σ. της ΔΣΟ στη Ρώμη

ΜΑΞΙΜΟΣ ΡΩΜΗ 1

Ρώμη, 27 Ιουνίου 2017

Εισήγηση
Μάξιμου Χαρακόπουλου στη Γ.Σ. της ΔΣΟ στη Ρώμη:
Η χριστιανική ταυτότητα στα χρόνια της παγκόσμιας κρίσης
ως στοιχείο συνοχής, συνεργασίας και ελπίδας

Κυρίες και κύριοι,
Θέλω να εκφράσω τη χαρά και την ικανοποίησή μου γιατί η Γενική Συνέλευση της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας πραγματοποιείται στη Ρώμη, την «αιώνια πόλη», την πόλη του Αγίου Πέτρου, και καθέδρα της δυτικής χριστιανοσύνης. Μια επιλογή που στέλνει το μήνυμα συνεργασίας και συνεννόησης όλου του χριστιανικού κόσμου για την αντιμετώπιση των σύγχρονων προκλήσεων.

Φίλες και φίλοι,
Πολύ φοβούμαι, ότι μιλώντας για κρίση αναφερόμαστε μόνον στις πρόσφατες γενικά εκδηλώσεις της, που αφορούν στην οικονομική ύφεση αλλά και στις πολλαπλές, φανερές ή υπόγειες, συγκρούσεις που δημιουργούν μια εύφλεκτη ατμόσφαιρα σ’ όλον τον πλανήτη και γεννούν αισθήματα ανασφάλειας στους πολίτες.
Ωστόσο, νομίζω ότι αυτής της κρίσης προηγείται κατά πολύ η κρίση των αξιών του κόσμου μας. Στην πραγματικότητα, τις τελευταίες δεκαετίες έχουμε βιώσει μια ιδιαίτερα παράδοξη εξέλιξη των γεγονότων.
Από τη μια πλευρά, στην ανατολική Ευρώπη, καθώς και το βαλκανικό χώρο, όπου επί δεκαετίες είχαν επικρατήσει σοσιαλιστικά άθρησκα καθεστώτα, μετά την πτώση τους, παρατηρείται μια εντυπωσιακή στροφή προς τις χριστιανικές παραδόσεις, και κυρίως στην Ορθοδοξία.
Από την άλλη, όμως, πλευρά, κυρίως στη Δυτική Ευρώπη, διαπιστώνεται μια διαρκώς οξυνόμενη απόπειρα αποχριστιανισμού του πολιτισμού μας. Με πρόσχημα την επιβολή των ιδεών του διαφωτισμού αλλοιώνεται εσκεμμένα το ιστορικό και πνευματικό παρελθόν από το οποίο γεννήθηκε αυτό που ονομάζουμε ευρωπαϊκός πολιτισμός. Έτσι, ο χριστιανισμός όταν δεν κατηγορείται για σκοταδισμό, για κάθε είδους εκμετάλλευση και εγκλήματα, εμφανίζεται απλά ως ένα μουσειακό είδος, ένα απολίθωμα του μεσαίωνα.
Αυτό οπωσδήποτε συνιστά μια απόλυτη διαστροφή της αλήθειας, καθώς όπως είχε πει ο Πωλ Βαλερύ, ο Ευρωπαίος είναι αυτός που έχει υποστεί φιλοσοφικά την επίδραση της αρχαίας ορθολογιστικής σκέψης, που έχει ζήσει με την ιουδαϊκοχριστιανική πνευματικότητα και έχει υποστεί την επίδραση της ρωμαϊκής διοίκησης και των ρωμαϊκών θεσμών. Αθήνα-Ιερουσαλήμ-Ρώμη. Αυτήν την διαστρέβλωση την αντιμετωπίζουμε έντονα και στην Ελλάδα με την υποτίμηση, ακόμη και την λοιδορία, της ένδοξης ιστορίας του Βυζαντίου, που υπήρξε χιλιόχρονος φάρος του χριστιανικού κόσμου.
Πιστεύω ότι θα συμφωνήσετε μαζί μου πως είναι τουλάχιστον αφελές να αναμένουμε πως αφαιρώντας στοιχεία της ιδιοπροσωπείας μας, αυτό θα κάνει πιο εύκολη την επικοινωνία με τους εκπροσώπους των άλλων θρησκειών, δογμάτων και αντιλήψεων τόσο στο εσωτερικό, κοινωνικό επίπεδο όσο και στις διεθνείς σχέσεις.
Όπως όλοι μας διαπιστώνουμε, αυτό που συνέβη είναι ότι το κενό που αφήνουν πίσω τους οι σαρωμένες από έναν επιφανειακό προοδευτισμό χριστιανικές αξίες, καλύπτονται άμεσα από άλλες αντιλήψεις. Για παράδειγμα το μονοδιάστατο υλιστικό-ευδαιμονιστικό πρότυπο, που πυρήνας του είναι η οικονομία, οι αγορές και η θεοποίηση της τεχνολογίας, αλλά και άλλες θρησκευτικές δοξασίες, και κυρίως το Ισλάμ με τις διάφορες ριζοσπαστικές του εκφάνσεις.
Όσον αφορά τον παγκοσμιοποιημένο άνθρωπο, σε αντίθεση με τον οικουμενικό που στερέωσε ο χριστιανισμός στα χρόνια του Βυζαντίου, εμφανίζεται σήμερα άρριζος, ανέστιος, υποβιβαζόμενος σε απλό καταναλωτή αγαθών, υπηρεσιών αλλά και ιδεών. Και βεβαίως αποκαλύπτεται απαράσκευος ενώπιον της οικονομικής καταιγίδας, την οποία δεν ανέμενε, και σαρώνει εν μια νυχτί τη ζωή του. Γιατί αν θυμόμαστε έως και το 2008 ήταν κυρίαρχη η άποψη που μιλούσε για μια αέναη ανέφελη ανάπτυξη ή το τέλος της ιστορίας, όπως είχε υποστηρίξει ο Φουκουγιάμα.
Ο άνθρωπος και η ανθρώπινη κοινωνία είναι, λοιπόν, κάτι πολύ πιο σύνθετο, και σαφώς ανώτερο από μια οικονομική μονάδα ή ένα οικονομικό σύστημα. Κι αυτό το γνωρίζουν καλύτερα από όλους οι φίλοι μας από τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, όπου επικράτησε αυτή η ακραία μαρξιστική οικονομίστικη αντίληψη. Τελικώς, τα συστήματα αυτά κατέρρευσαν διότι ούτε τα οικονομικά προβλήματά τους δεν μπόρεσαν να επιλύσουν αλλά ούτε στις βαθύτερες ανάγκες του ανθρώπου δεν μπόρεσαν να δώσουν απαντήσεις, όπως προείδε και προείπε ο μέγας Ρώσος συγγραφέας Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι.
Επιπλέον, στα χρόνια της κρίσης, και τούτο το βιώσαμε πολύ έντονα στην Ελλάδα, εκδηλώθηκε αδήριτη η ανάγκη της ύπαρξης θεσμών αλληλεγγύης προς τους δεινοπαθούντες συνανθρώπους μας. Κι εκεί η Εκκλησία ήταν πανταχού παρούσα. Χωρίς τυμπανοκρουσίες, χωρίς τα φώτα της δημοσιότητας σε ένα έργο τιτάνιο, καθημερινό, ακατάπαυστο. Ακόμη κι όσοι έχουν ταχθεί στον αγώνα της αποχριστιανοποίησης, παραδέχονται ότι χωρίς την Εκκλησία, χωρίς την έμπρακτη εν Χριστώ ελεημοσύνη στον συνάνθρωπο οι συνέπειες της κρίσης θα ήταν πολύ πιο επώδυνες.
Αξίζει εδώ να τονίσουμε ότι το χριστιανικό μήνυμα της αγάπης και της συναλληλίας πήρε ευρύτερες διαστάσεις. Η φιλάνθρωπος Εκκλησία και οι καλοί Σαμαρείτες προσέτρεξαν, στο μέτρο του δυνατού, προς βοήθεια των ταλαιπωρημένων και κυνηγημένων προσφύγων και μεταναστών, χωρίς να διακρίνουν θρησκεία, φυλή, εθνικότητα.
Οφείλουμε, επομένως, τις πνευματικές αρχές, τις ηθικές αξίες και τις ιστορικές παραδόσεις του Χριστιανισμού να τις μετουσιώσουμε σε έμπρακτες πολιτικές που θα διαπεράσουν όλους τους τομείς του δημόσιου βίου. Και πρωτίστως την εκπαίδευση. Διότι εκεί βρίσκεται και ο μέγιστος κίνδυνος. Η αποκοπή του ομφάλιου λώρου που συνδέει τις νέες γενιές με το πνευματικό παρελθόν.
Οι οπαδοί του αποχριστιανισμού θεωρούν ότι αν ο άνθρωπος γίνει tabula rasa, ένα λευκό πινάκιο, χωρίς κανένα πνευματικό ή ηθικό φορτίο, τότε είναι δυνατόν να γραφεί επάνω του ο κώδικας της πολιτικής ορθότητας. Το πόσο επικίνδυνο είναι αυτό για την ανθρώπινη φύση, σε ποια ανελεύθερα μονοπάτια μπορεί να μας οδηγήσει αυτός ο δρόμος, είναι εύκολο να τα φανταστούμε.

Αγαπητοί συνάδελφοι,
Όπως είπαμε, όμως, ο Χριστιανισμός οφείλει να δώσει το στίγμα του και να καθορίσει τις εξελίξεις και στο επίπεδο των διεθνών σχέσεων. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι έχουμε εισέλθει σε μια νέα περίοδο, κατά την οποία αναδύεται ένας κόσμος πολυπολικός, με πολλές ταυτόχρονα δυνάμεις, μεγαλύτερες και μικρότερες, κεντρικές και περιφερειακές, που ζητούν το δικό τους ρόλο στο παγκόσμιο γίγνεσθαι.
Δυστυχώς, επικρατούν για μια ακόμη φορά τα στυγνά οικονομικά συμφέροντα, οι γεωστρατηγικές επιδιώξεις, οι χωρίς αρχές συμμαχίες, φανερές ή υπόγειες. Το αποτέλεσμα το βιώνουμε με επώδυνο τρόπο, στα πολεμικά μέτωπα της Μέσης Ανατολής, της Βόρειας Αφρικής, της Ουκρανίας. Στη θέση της ειλικρινούς και προς αμοιβαίο όφελος συνεργασίας έχουμε ένα σκληρό ανταγωνισμό. Έχει θέση σ’ όλα αυτά ο Χριστιανισμός και οι χριστιανικές αρχές ή τα αφήνουμε όλα στο στυγνό ρεαλισμό; Αν το αποδεχόμασταν αυτό, στην ουσία θα ακυρώναμε τις ίδιες τις χριστιανικές αρχές, ως ανεφάρμοστές στον επίγειο κόσμο.
Αντιθέτως, εμείς απαντάμε ότι οι χριστιανικές αξίες πρέπει να επηρεάσουν το διεθνές γίγνεσθαι, για έναν κόσμο ασφάλειας, ειρήνης και συνεργασίας. Ο πολιτικός λόγος οφείλει να επικεντρωθεί στον άνθρωπο, στις πραγματικές του ανάγκες, σε πλανητικό επίπεδο.
Ο χριστιανικός κόσμος θα έπρεπε να δουλέψει προς αυτήν την κατεύθυνση, εκκινώντας από την επίλυση των προβλημάτων που έχει εντός του. Δεν υπονοώ ασφαλώς μια χριστιανική συμμαχία που θα ερχόταν να αντιπαρατεθεί για παράδειγμα με τον μουσουλμανικό, τον σινικό ή τον ινδουιστικό κόσμο.
Αντιθέτως, η αγαστή συνεργασία των κρατών μας επί των χριστιανικών αρχών, θα επέτρεπε και την επίλυση συγκρούσεων και σε άλλα σημεία του πλανήτη, όπου σαφώς αντανακλώνται ευρύτεροι ανταγωνισμοί.
Φέρνω ως πρώτο παράδειγμα την ουκρανική κρίση και την εν γένει κατάσταση στην ανατολική Ευρώπη. Ποιόν συμφέρει πραγματικά η ύψωση ενός νέου τείχους που θα χωρίζει την Ευρώπη στα δύο, ή η δημιουργία μιας μόνιμης εστίας ανταγωνισμού που συμπαρασύρει τους λαούς μας; Πιστεύω ότι πρωτίστως, δεν συμφέρει τους ίδιους τους λαούς μας.
Αναφέρθηκα πριν στο Βυζάντιο και στον εκπολιτιστικό του ρόλο μέσω της διάδοσης του μηνύματος του Χριστού. Αν η Ευρώπη αναδείχθηκε ως ενιαίος χώρος από τα βρετανικά νησιά έως και στο Βλαδιβοστόκ, και από τα σκανδιναβικά κράτη μέχρι τη Μεσόγειο αυτό το οφείλει στον Χριστιανισμό. Ας μην επιτρέψουμε επομένως να χαθεί αυτή η πολύτιμη κληρονομιά.
Κι ένα δεύτερο παράδειγμα, είναι αυτό που συμβαίνει στη Συρία και στο Ιράκ σήμερα. Δεν μπορεί να δικαιολογηθεί σε καμία περίπτωση η παραμικρή υπόνοια συνεργασίας χριστιανικών δυνάμεων με ακραίους ισλαμιστές, στο όνομα ιδιοτελών συμφερόντων.
Αντιθέτως, εδώ απαιτείται η συνεργασία των πάντων για την εξάλειψη του Ισλαμικού Κράτους και όλων των τρομοκρατικών οργανώσεων και κυρίως η αρωγή στα δύο αυτά κράτη να ανασυγκροτηθούν, να ανοικοδομηθούν στη βάση της συμβίωσης όλων των κατοίκων τους, ανεξαρτήτως εθνότητας και θρησκείας, η οποία για αιώνες ήταν μια πραγματικότητα. Γιατί αυτό θα επιτρέψει, μεταξύ άλλων την επιστροφή των προσφύγων στις εστίες τους αλλά και την άνθηση του χριστιανισμού στο δισχιλιετές λίκνο του.

Σας ευχαριστώ».

ΜΑΞΙΜΟΣ ΡΩΜΗ 2

Read more...

Προσφώνηση κ. Μαξίμου Χαρακοπούλου στον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. κ. Βαρθολομαίο,στη Σινασό

Καππαδοκία 1

Προσφώνηση
του εισηγητή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, βουλευτή Λαρίσης,
κ. Μαξίμου Χαρακοπούλου
στον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. κ. Βαρθολομαίο,
μετά τη λειτουργία στον Ι. Ν. Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στη Σινασό κατά το ετήσιο προσκύνημά του στην Καππαδοκία.

Σινασός, 18 Ιουνίου 2017


Παναγιώτατε πάτερ και δέσποτα, αυθέντη του Γένους των Ρωμιών Ορθοδόξων Χριστιανών,
Μακαριωτάτε,
Σεβασμιώτατοι,
Κύριε Πρόξενε,
Άρχοντες της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας,
Ευλαβείς προσκυνητές,

Όσες φορές και αν βρεθούμε στα άγια χώματα της Καππαδοκίας, ακολουθώντας τα βήματά σας Παναγιώτατε, όσες φορές κι αν λειτουργηθούμε στις ξεχασμένες εκκλησιές μας, όσες φορές κι αν αντικρύσουμε τα μνημεία-μάρτυρες ενός σπουδαίου παρελθόντος, το ρίγος της συγκίνησής μας θα είναι πάντοτε ίδιο.

Γιατί αισθανόμαστε βαρύ το χρέος απέναντι στην ιστορία, στους ξεχασμένους Ρωμιούς της Ανατολής, στους μάρτυρες που αγίασαν αυτά τα χώματα. Το χρέος μας να μην επιτρέψουμε η λήθη να τα καλύψει όλα με την σκόνη του χρόνου και την ανθρώπινη αμετροέπεια.

Να κρατήσουμε ζωντανή την μνήμη, σαν κερί που μας έλαχε να κρατήσουμε εμείς αναμμένο και να το παραδώσουμε στους νεότερους, σε όσους θα ακολουθήσουν. Να μην χαθεί το νήμα που μας ενώνει αιώνες πίσω, με μεγάλες μορφές των πατέρων της εκκλησίας, όπως ο Μέγας Βασίλειος, που φώτισαν και φωτίζουν την χριστιανοσύνη και την ανθρωπότητα, που έκαναν την Καππαδοκία λίκνο της Ορθοδοξίας και των γραμμάτων.

Κι αυτές τις παρακαταθήκες, που μας μετέφεραν οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας, οφείλουμε κι εμείς σήμερα να διασώσουμε και να μεταδώσουμε στις νεότερες γενιές. Γιατί αν έφυγαν πια οι πρόσφυγες πρώτης γενιάς, για την αγιοτόκο γη της Καππαδοκίας και το ανεξίτηλο αποτύπωμα της ρωμαίικης παρουσίας μιλούν τα μνημεία, όπως ο επιβλητικός ναός της Αραβισού, που χθες τελέσατε τον εσπερινό. Μιλούν οι υπόσκαφες εκκλησιές και τα πετρομονάστηρα στα Κόραμα που ύμνησε ο νομπελίστας Καππαδόκης ποιητής Γιώργος Σεφέρης.

Μιλούν οι υπόγειες πολιτείες στη Μαλακοπή με το τρόχι στην είσοδο να προστατεύει από κάθε επιβουλή. Μιλούν τα ξακουστά αρχοντικά της Σινασού, αλλά και ο στάβλος που αγίασε ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος στο Προκόπι. Μιλούν τα δίπατα σπίτια στα Ποτάμια του Αγίου Γεωργίου, όπου ακόμη διακρίνει κανείς τους δικέφαλους αετούς.

Μιλά το εντυπωσιακό παρθεναγωγείο της Καρβάλης και η δεκάτρουλη εκκλησία των Αγίων Βασιλείου και Βλασίου στο Μιστί. Μιλά η λάρνακα της Αγίας Μακρίνας στην Αξό και η μοναδική ίσως στον κόσμο εκκλησία επ’ ονόματι του Αγίου Παχωμίου στο Ένεχιλ. Μιλούν οι κτητορικές επιγραφές σε εκκλησίες και αρχοντικά στα ρωμαίικα και τα καραμανλήδικα.

Μιλούν οι σχισμένοι, ακρωτηριασμένοι μονόλιθοι, που αποκαλύπτουν σε κοινή θέα τις εκκλησιές που έκρυβαν στα σωθικά τους, όπως ο Άγιος Βασίλειος στη Σινασό, που δεν άντεξε το βάρος των χρόνων και κατέρρευσε φέτος από έντονη βροχόπτωση. Μιλούν οι Καππαδοκικές Αδελφότητες στην Πόλη και τα καραμανλήδικα ευαγγέλια. Μιλούν η εφημερίδα “Ανατολή” του Ευαγγελινού Μισαηλίδη και οι εικόνες που έφεραν μαζί τους οι πρόσφυγες στην Ελλάδα. Μιλούν, ακόμη, ο Άγιος Αρσένιος και ο Άγιος Γέροντας Παΐσιος από τα Φάρασα, που πρόσεξα πως κοσμούν το ωμοφόριό σας, οι τελευταίοι Άγιοι που ανέδειξε η Καππαδοκία.

Γι’ αυτήν την Καππαδοκία των Ρωμιών κραυγάζουν γύρω μας, όπου κι αν στρέψει κανείς το βλέμμα του, οι σφραγίδες του χρόνου. Κι αν επιμένουμε, στην ανάγκη της ιστορικής γνώσης δεν είναι γιατί είμαστε προγονόπληκτοι, αλλά γιατί πάνω από όλα αυτό που χρειαζόμαστε είναι το φως των σπουδαίων ανθρώπων, που έγιναν πρότυπα πίστης, αγάπης, ηρωισμού, αλτρουισμού, αλληλεγγύης, προσφοράς και μαρτυρίας. Γιατί με τα δικά τους παραδείγματα θα βρούμε κι εμείς το δικό μας το δρόμο, τον ατομικό, τον εθνικό, τον οικουμενικό, μέσα σε συνθήκες κρίσης, κυρίως κρίσης αξιών και αρχών.

Παναγιώτατε,
Θα μου επιτρέψετε να συγκαταλέξω και εσάς σε αυτήν την χορεία των σπουδαίων ανθρώπων-προτύπων, που ανοίγουν δρόμους σε δύσβατες περιοχές, που δίνουν ελπίδα και φως σε καιρούς σκοτεινούς.

Η σοφή σας ποιμαντορία εδώ και σχεδόν τρεις δεκαετίες από τον Οικουμενικό θρόνο έχει ταρακουνήσει τα βαλτωμένα ύδατα. Σε δυσχερές διεθνές περιβάλλον, με μύριες όσες αντιξοότητες, με φανερούς αλλά και κρυφούς υπονομευτές των προσπαθειών σας, εσείς συνεχίζετε απτόητος, ακούραστος, ακάματος, πάντοτε με σύνεση, με σωφροσύνη, με πραότητα αλλά και αποφασιστικότητα την πορεία που έχετε χαράξει, πιστός στο ιερό σας καθήκον.

Η Οικουμενικότητα του θρόνου της Μητρός Εκκλησίας είναι σήμερα γεγονός αναμφισβήτητο, και η λάμψη της έχει καταστεί ασπίδα προστασίας έναντι κάθε πιθανής επιβουλής.

Η δυνατότητα σήμερα να βρισκόμαστε εδώ, και πριν λίγες εβδομάδες στην Έφεσο, και πιο πριν κάπου αλλού στην Μικρά Ασία οφείλεται στη δική σας κοπιώδη προσπάθεια. Είναι οι καρποί ενός αγώνα ζωής που έχετε αναλάβει. Και εύχομαι μέσα από την καρδιά μου ο Θεός να σας δίνει χρόνους πολλούς για να το συνεχίζετε για πολύ ακόμη στο πηδάλιο της οικουμενικής ορθοδοξίας

Παναγιώτατε,
Σήμερα, ο κόσμος μας, δείχνει και πάλι να βρίσκεται σε μεγάλη αναταραχή. Μεγαλοϊδεατισμοί, που επέφεραν πολλά δεινά στους λαούς, ξαναβγαίνουν από τα σεντούκια του παρελθόντος. Αντί ο κόσμος να έρχεται εγγύτερα, αντί να γίνονται σεβαστοί οι κανόνες του διεθνούς δικαίου, διαπιστώνουμε την αύξηση της αυθαιρεσίας, της βίας, της καταπίεσης.

Οι πληγές πολέμων που άνοιξαν εδώ και χρόνια δεν λένε να κλείσουν, το δράμα εκατομμυρίων προσφύγων και μεταναστών συνεχίζεται, ενώ προβάλει παντού το φάντασμα των τρομοκρατικών ενεργειών, που κόβουν το νήμα αθώων ανθρώπων, ακόμη και παιδιών.

Χρέος κάθε ελεύθερου ανθρώπου είναι να μην μείνει σιωπηλός, να μην ανεχθεί την αδικία, αλλά και να μην κατρακυλήσει στο μίσος και στην απόρριψη.

Η αγάπη, όπως μας δίδαξαν οι Καππαδόκες Πατέρες της Εκκλησίας μας, όπως και εσείς δεν κουράζεστε να επαναλαμβάνετε και να το μετουσιώνετε σε πράξη, δεν γνωρίζει ούτε φυλές, ούτε χρώμα δέρματος, ούτε θρησκείες, ούτε σύνορα. Και γι’ αυτό και είναι και η πιο δυνατή.

Κι αυτό ας είναι το μήνυμα που θα στείλουμε σήμερα παντού από τη γη της Καππαδοκίας.
Και του χρόνου!

Καππαδοκία 3

Καππαδοκία 2

Read more...