Χρησιμοποιούμε τα cookies στην ιστοσελίδα μας, σύμφωνα με την Οδηγία 2009/136/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Μάξιμος Χαρακόπουλος | Νέα Δημοκρατία - Ομιλίες
Menu
A+ A A-

Ομιλία Μ. Χαρακόπουλου στη Διαρκή Επιτροπή Δημ. Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΔΔΔ2

Αθήνα, 20 Ιουλίου 2017

Ομιλία Μάξιμου Χαρακόπουλου
στη Διαρκή Επιτροπή Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης, στην επί των άρθρων συζήτηση του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Εσωτερικών: «Ρυθμίσεις για τον εκσυγχρονισμό του θεσμικού πλαισίου οργάνωσης και λειτουργίας των Δημοτικών Επιχειρήσεων Ύδρευσης Αποχέτευσης (Δ.Ε.Υ.Α.) - Ρυθμίσεις σχετικές με την οργάνωση, τη λειτουργία, τα οικονομικά και το προσωπικό των Ο.Τ.Α. - Ευρωπαϊκοί Όμιλοι Εδαφικής Συνεργασίας - Μητρώο Πολιτών και άλλες διατάξεις»

 

«Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

το νομοσχέδιο που συζητούμε, αλλά και τα όσα είπε προ ολίγο ο κύριος Υπουργός, είναι χαρακτηριστικά για την κατανόηση της βασικής φιλοσοφίας της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Πρόκειται για την αναβίωση των ημερών του λαϊκισμού, του κρατισμού, του ρουσφετιού, της προχειρότητας που γιγαντώθηκαν την δεκαετία του 1980 και δημιούργησαν τελικώς τις προϋποθέσεις για την εκδήλωση της μεγάλης κρίσης που βιώνουμε όλα αυτά τα χρόνια. Όπως φαίνεται, αυτές οι παθογένειες συνεχίζουν να υφίστανται και υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις που τις υπερασπίζονται με νύχια και με δόντια αρνούμενες να διδαχθούν από τα παθήματα του παρελθόντος και αποστρέφουν την κεφαλή από την τραγική κατάληξη που διαφαίνεται ενώπιων όλων μας αν συνεχιστεί αυτό το φάλτσο τροπάρι.

Επειδή, κ. Πρόεδρε, πολύς λόγος έγινε και σήμερα για τις προσλήψεις του παρελθόντος από συναδέλφους που κατ' επανάληψη διέκοψαν τον Εισηγητή μας, θα ήθελα να πω το εξής: Αλήθεια, δεν θυμάμαι ποτέ την Αριστερά ως αντιπολίτευση, να διαφωνεί με τις προσλήψεις και ούτε με τις αυξήσεις μισθών και συντάξεων, αλλά αντιθέτως, πάντα ζητούσε επιπλέον προσλήψεις και επιπλέον αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις.

Από τη μία, λοιπόν, έχουμε μια πρωτοφανή “φορομπηχτική” πολιτική που ισοπεδώνει κάθε παραγωγική δραστηριότητα, εξουθενώνει οικονομικά και ψυχολογικά τους επαγγελματίες, τους αγρότες και κάθε εργαζόμενο που με τον ιδρώτα του προσώπου του προσπαθεί να σταθεί όρθιος μέσα στην κρίση, αλλά και τους συνταξιούχους που έχουν γονατίσει. Από την άλλη, έρχεται σήμερα, η Κυβέρνηση, με το συγκεκριμένο νομοσχέδιο, που κάνει διάφορα μπαλώματα, “όχι μεγάλα, αλλά μικρά μπαλώματα”, μας είπε πριν από λίγο ο κ. Υπουργός, ουσιαστικά εξυπηρέτηση διαφόρων αιτημάτων, τα περισσότερα είναι χωρίς κοστολόγηση από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους και κυρίως, χωρίς σχεδιασμό και χωρίς ορθολογική ιεράρχηση των αναγκών.

Αυτό αποδεικνύει η απόφαση της Κυβέρνησης να επαναπροσλάβει δημοσιογράφους και λοιπούς πρώην εργαζόμενους που εργάζονταν μέχρι το 2010 σε Δημοτικές Επιχειρήσεις, που λειτουργούσαν ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς. Τώρα, το τι θα κάνουν οι δημοσιογράφοι χωρίς να υπάρχει μέσω μαζικής ενημέρωσης, γι' αυτό δεν γίναμε περισσότερο σοφοί από την τοποθέτηση του κ. Υπουργού.

Την ίδια μεταχείριση έχουμε και με το προσωπικό Εταιριών Ύδρευσης και κοινωφελών επιχειρήσεων, ανεξαρτήτως του τρόπου πρόσληψης που μεταφέρεται στον αντίστοιχο Φορέα με την ίδια σχέση εργασίας. Και εδώ, καμία αξιοκρατική διαδικασία και ουδεμία, ορθολογιστική προσέγγιση.

Η απάντηση του κ. Υπουργού, είναι, μην διαμαρτύρεστε δεν είναι χιλιάδες οι προσλήψεις, είναι μερικές δεκάδες. Σε κάθε περίπτωση και αυτή τη δαπάνη, δεν μπορεί να την υπολογίσει το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, δεν υπάρχει στην Έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου του κράτους.

Επιπλέον, προβλέπετε ότι οι εταιρείες θα ξανά λειτουργήσουν, ανεξαρτήτως, εάν έχουν τρεις ζημιογόνες χρήσεις. Με ποια προοπτική άραγε; Παρά τα όσα υποστηρίζει η Κυβέρνηση, το αποτέλεσμα θα είναι, όπως και τις προηγούμενες φορές, δηλαδή, να κληθούν οι ίδιοι οι δημότες μέσω των τελών να πληρώσουν, την γαλαντομία και την έλλειψη σχεδιασμού των κυβερνώντων.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
είναι απορίας άξιον, πότε επιτέλους θα αντιληφθούν όλοι την πραγματική κατάσταση της οικονομίας μας, την αδήριτη ανάγκη να κλείσουμε τις “μαύρες τρύπες” σε κρίσιμους τομείς και όχι να εξυπηρετούν άλλες σκοπιμότητες.

Ωστόσο, όπως φαίνεται για την Κυβέρνηση, “λεφτά υπάρχουν”, καθώς εκτός από τις προσλήψεις, που είναι δεκάδες κατά τον κ. Υπουργό, μοιράζει χρήμα και σε άλλες περιπτώσεις, με πρόσχημα την προστασία της τέχνης.

Διαβάζουμε για τα ΔΗΠΕΘΕ, για τα οποία πρόσφατα νομοθετήσατε σκανδαλωδώς, ότι δεν χρειάζεται ο διευθυντής να έχει πανεπιστημιακό τίτλο, ότι μπορούν να συνεχίσουν να λειτουργούν στο διηνεκές και ας είναι μονίμως ζημιογόνα.

Χαρακτηριστικό, όμως, δείγμα γραφής της σημερινής Κυβέρνησης, δίδεται και με το άρθρο 100 του νομοσχεδίου. Στο οποίο, αναφέρεται, ότι παύουν οι πειθαρχικές διώξεις δημοτικών υπαλλήλων και αρμοδίων οργάνων των Ο.Τ.Α., για τη μη χορήγηση στοιχείων εργαζομένων.

Ας αναλογιστούμε το τι συζητάμε. Είμαστε στο 2017, όπου τα πάντα βρίσκονται σε ηλεκτρονική μορφή, με καταγεγραμμένα στοιχεία και πληροφορίες και το ελληνικό κράτος, δεν γνωρίζει, πόσοι είναι οι υπάλληλοι στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Και όταν προσπαθεί να το μάθει και να δούμε επιτέλους το τι πληρώνουμε και γιατί, οι αρμόδιοι αρνούνται να το κάνουν. Στη συνέχεια απαλλάσσονται από τις όποιες συνέπειες, σαν να μην έγινε τίποτα. Σκεφτείτε, ποιο είναι το μήνυμα που στέλνετε, “παρανομήστε και μην ανησυχείτε, εμείς είμαστε εδώ”.

Πριν τελειώσω, κύριε Πρόεδρε, θα ήθελα να επιστήσω την προσοχή μας στο άρθρο 125, που αναφέρεται στην Ίδρυση της Ειδικής Γραμματείας ιθαγένειας. Δεν υπάρχει αμφιβολία ό,τι θα πρέπει να ξεπεράσουμε τα γραφειοκρατικά εμπόδια για τους ανθρώπους που πραγματικά δικαιούνται να λάβουν την ελληνική ιθαγένεια, όμως, επ’ ουδενί, κύριε Υπουργέ, δεν θα πρέπει η νέα Γραμματεία να γίνει εργοστάσιο μαζικής απόδοσης ιθαγένειας, για σκοπούς αλλότριους από αυτούς που αποδίδεται η ιθαγένεια και θα είμαστε εδώ για να παρακολουθήσουμε το θέμα.

Καταλήγοντας θέλω να πω ό,τι με εξέπληξε το άρθρο 133, για την αποτέφρωση των νεκρών. Και αυτό, κύριε Πρόεδρε, γιατί εκεί ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α., ξεπέρασε τον εαυτό του. Στην συγκεκριμένη διάταξη, όλες οι ιδεοληπτικές σας αναστολές για την ιδιωτική πρωτοβουλία “πήγαν περίπατο” και προκειμένου να επιτευχθεί το ζητούμενο που είναι η καύση των νεκρών, προχωράτε σε συμμαχία με τον μισητό ταξικό εχθρό, δηλαδή, τις ιδιωτικές εταιρείες που θα στήσουν τα αποτεφρωτήρια. Εύχομαι, κύριε Υπουργέ, αυτή η ρήξη με την ιδεολογία σας, να μην μείνει μόνο στους τεθνεώτες, αλλά να επεκταθεί και στους ζώντες, πριν και αυτοί εγκαταλείψουν τον “μάταιο τούτο κόσμο”, από τις πολιτικές σας.

Σας ευχαριστώ».

Δείτε το βίντεο της ομιλίας:

https://www.youtube.com/watch?v=5sTLQrL4x0U&feature=youtu.be

Read more...

Ομιλία Μάξιμου Χαρακόπουλου κατά την επίσκεψη του Υπουργού Ευρωπ. Υποθέσεων του Μαυροβουνίου

Μάξιμος Μαυροβούνιος Υπουργός

Αθήνα, 17 Ιουλίου 2017

Ομιλία του Αντιπροέδρου της Ομάδας Φιλίας Ελλάδας-Μαυροβουνίου
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου
κατά την επίσκεψη του Υπουργού Ευρωπαϊκών Υποθέσεων του Μαυροβουνίου
κ. Aleksandar Andrija Pejovic
στο Ελληνικό Κοινοβούλιο

«Αγαπητέ κ. Υπουργέ
Είναι μεγάλη η χαρά και η τιμή που σας φιλοξενούμε σήμερα εδώ στο χώρο του Ελληνικού Κοινοβουλίου ως υπουργό Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της φίλης χώρας του Μαυροβουνίου. Οι δεσμοί των χωρών και των λαών μας είναι, ως γνωστόν, πολύ στενοί και με μεγάλη χρονική διάρκεια. Στηρίξαμε ο ένας τον άλλον σε κρίσιμες καμπές της ιστορικής μας διαδρομής, κι αυτό είναι κάτι που δεν πρόκειται να ξεχάσει κανείς μας. Και είμαι βέβαιος ότι αυτό θα συνεχιστεί και στο μέλλον, για την υπεράσπιση της ειρήνης, της συνεργασίας και των υψηλών ανθρωπιστικών αξιών.

Η φίλη χώρα του Μαυροβουνίου βρίσκεται προ των πυλών της ένταξής της στην ΕΕ, στο μεγάλο αυτό ελπιδοφόρο πείραμα της Ευρώπης, που στοχεύει να ενώσει όλους τους λαούς της ηπείρου μας-η οποία τόσο ταλαιπωρήθηκε στο παρελθόν από αιματηρούς πολέμους- στη βάση της προόδου και της ευημερίας όλων των κρατών μελών της.

Παρά τα σοβαρά προβλήματα που έχουν ενσκήψει στη λειτουργία της Ένωσης, που οφείλονται σε επιλογές που απέχουν από τις κατευθυντήριες γραμμές που χάραξαν μεγάλοι Ευρωπαίοι ηγέτες, στις πρώτες δεκαετίες της πορείας της, πιστεύω ότι θα υπερβούμε τις δυσκολίες και η οικογένεια των ευρωπαϊκών κρατών θα βρει εκ νέου σταθερό βηματισμό.

Αναμφισβήτητα, το ιστορικό Μαυροβούνιο μπορεί και πρέπει σύντομα να γίνει μέλος αυτής της οικογένειας. Και να συμβάλει και το ίδιο στην διαμόρφωση του νέου ευρωπαϊκού τοπίου, και κυρίως του τοπίου στην Βαλκανική χερσόνησο. Για την επίτευξη αυτού του σκοπού η Ελλάδα έχει και την επιθυμία και την δυνατότητα να παράσχει κάθε αρωγή, και κυρίως την τεχνογνωσία που διαθέτει από τη συμμετοχή της ήδη από το 1981 στις δομές της ΕΕ. Και γι’ αυτό θα πρέπει να είναι βέβαιοι οι φίλοι μας από το Μαυροβούνιο.

Προσδοκούμε αυτή η άριστη σχέση των δύο χωρών μας να μετουσιωθεί σε μια γεωμετρική αύξηση των οικονομικών και εμπορικών σχέσεών μας, που έχουν πραγματικά μεγάλες δυνατότητες και εξαιρετικές προοπτικές. Ήδη, ο αριθμός των ελληνικών επενδύσεων στο Μαυροβούνιο δεν είναι αμελητέος, και ελπίζουμε αυτές οι επενδύσεις, με την ένταξη της χώρας στην ΕΕ και την εντέλει μετάβαση της Ελλάδας σε μια τροχιά ανάπτυξης, που θα βάλει τέλος στην μακρά οικονομική κρίση, να αυξηθούν.

Αγαπητέ κ. Υπουργέ,
Είναι φανερό ότι σήμερα, βρισκόμαστε σε μια νέα φάση του διεθνούς γίγνεσθαι, όπου παρατηρούνται πολλές αναταράξεις και προκλήσεις, τις οποίες πρέπει από κοινού να αντιμετωπίσουμε. Ιδιαιτέρως στην Βαλκανική Χερσόνησο παρατηρούμε με ανησυχία την ανάδυση, εκ νέου νοσηρών φαινομένων, που ταλαιπώρησαν την ευρύτερη περιοχή μας έως και πρόσφατα, και πιστεύαμε ότι τα είχαμε αφήσει οριστικά πίσω μας.

Ο ανιστόρητος αλυτρωτισμός και ο εθνικισμός απειλούν να μεταβάλουν και πάλι την γειτονιά μας σε μπαρουταποθήκη:
Α) ο αλβανικός μεγαλοϊδεατισμός απειλεί ευθέως την βίαιη αλλαγή των συνόρων, στηριζόμενος μάλλον και σε εξωγενείς παράγοντες που επιθυμούν μια κατάσταση ανωμαλίας για δικά τους συμφέροντα, και

Β) η εμμονή των Σκοπίων στον σφετερισμό της ονομασίας της Μακεδονίας, υπονοεί σαφέστατα αλυτρωτικούς στόχους, τους οποίους υπηρετεί με τη συστηματική παραχάραξη της ιστορίας.
Αμφότερα είναι ζητήματα που επιζητούν επίλυση. Και επ’ αυτών μπορούμε να εργασθούμε από κοινού. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε την επιστροφή σε ένα σκοτεινό παρελθόν, και την απομάκρυνση από τις ευρωπαϊκές αρχές.

Ο σεβασμός του διεθνούς δικαίου, των διεθνών συμφωνιών, των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των υφιστάμενων συνόρων πρέπει να είναι συνθήκες απαράβατες για όλους τους εμπλεκόμενους. Κι αυτό πρέπει να γίνει κατανοητό από όλους και κυρίως απ’ όσους διολισθαίνουν σε επικίνδυνες για όλους τους λαούς της περιοχής φαντασιώσεις. Ο μόνος δρόμος προς το συμφέρον όλων είναι αυτός της συνεργασίας και της αλληλοκατανόησης, στο πλαίσιο ενός κοινού ευρωπαϊκού οράματος.

Θα ήθελα, εν κατακλείδι, να τονίσω ότι και η Ελλάδα και το Μαυροβούνιο θα πρέπει να επιμείνουν σε έναν κοινό στόχο, που είναι η αποτροπή νέων τειχών και ανταγωνιστικών συνασπισμών στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Αντιθέτως, επιδίωξή μας πρέπει να είναι η υπέρβαση των εμποδίων στη συνεργασία όλων, προς όφελος πρωτίστως των λαών μας και των επερχόμενων γενεών.
Κύριε υπουργέ,

Στο προηγούμενο ταξίδι σας στην Αθήνα, θυμούμαι ότι δυο ήταν οι στόχοι σας: η ένταξη της χώρας σας στους ευρωατλαντικούς θεσμούς, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Χαίρομαι γιατί ήδη το Μαυροβούνιο έχει πετύχει τον ένα από τους δυο στόχους που είχε θέσει, την ένταξη του στο ΝΑΤΟ, ενώ έχει κάνει σημαντική πρόοδο στην προετοιμασία για την ένταξη στην ΕΕ. Η Ελλάδα στηρίζει την ενταξιακή πορεία όχι μόνο του Μαυροβουνίου αλλά όλων των Δυτικών Βαλκανίων, θεωρώντας ότι αυτή θα συμβάλει στη σταθερότητα στην περιοχή.

Με αυτές τις σκέψεις και πάλι σας καλωσορίζω στην Αθήνα, ευχόμενος να είναι ιδιαίτερα εποικοδομητικό το ταξίδι σας».

Read more...

ΕΙΣΗΓΗΣΗ Μ.ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΔΙΑΚΟΜΜΑΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ

Μαξ επιτρ δημογραφικό

Αθήνα, 13 Ιουλίου 2017

ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΜΑΞΙΜΟΥ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΔΙΑΚΟΜΜΑΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ

στη συνεδρίαση της Επιτροπής με θέμα ημερήσιας διάταξης τον προγραμματισμό των εργασιών της

«Θέλω καταρχήν να χαιρετίσω και εγώ την συγκρότηση της Επιτροπής για το δημογραφικό, ένα τεράστιο εθνικό ζήτημα, το οποίο έχει πολλές συνέπειες, σε κοινωνικό, οικονομικό, ασφαλιστικό και όχι μόνο επίπεδο. Και ελπίζω αυτή τη φορά, τα πορίσματα στα οποία θα καταλήξει η Επιτροπή μας, να γίνουν εφαρμοσμένη πολιτική.
Διαβάζοντας τις προβλέψεις από την έκθεση της επιτροπής για το δημογραφικό, στο οποίο αναφερθήκατε και εσείς του 1993, που είχε συστήσει η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, ανακαλύπτουμε ότι οι χειρότεροι φόβοι, όσων συμμετείχαν στη σύνταξη της έκθεσης, επαληθεύτηκαν.
Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, ενώ ο δείκτης γεννήσεων, που αποτυπώνει το μέσο όρο τέκνων ανά γυναίκα σε αναπαραγωγική ηλικία, είχε από το 1950 έως το 1980 διατηρηθεί σε ένα επίπεδο 2,3 - 2,2, δηλαδή πάνω από το δείκτη ανανέωσης γενεών που είναι το 2,1, το 1990 έπεσε στο 1,4. Η ραγδαία μείωση των γεννήσεων, μας έφερε γρήγορα στο σημείο, οι θάνατοι να ξεπερνούν τις γεννήσεις. Προχθές πληροφορηθήκαμε από την EUROSTAT ότι την περσινή χρονιά οι θάνατοι ξεπέρασαν τις γεννήσεις κατά 26.000.
Εξαίρεση αποτέλεσε μόνο η περίοδος 2005-2009, που είχαμε μια παροδική ανάκαμψη των γεννήσεων, η οποία οφείλεται σε μια σειρά από λόγους, ανάμεσά τους, όπως υποστηρίζουν κάποιοι επιστήμονες και τα μέτρα υπέρ της μητρότητας, που έλαβαν οι κυβερνήσεις του Κώστα Καραμανλή.
Τα πράγματα επιδεινώθηκαν πολύ περισσότερο, τα τελευταία οκτώ χρόνια, λόγω της οικονομικής κρίσης. Εξαιτίας της, ακόμη περισσότεροι νέοι αποφεύγουν να κάνουν οικογένεια ή παιδιά.
Επιπλέον, παρατηρείται μαζική μετανάστευση νέων, που μπορεί να θεωρηθεί ως το τρίτο μεταναστευτικό κύμα του νεότερου ελληνισμού, μετά από αυτό του 1896-1912 και το δεύτερο του 1950-1973.
Πέρα από τη φυσική μείωση του πληθυσμού, αυτό συνεπάγεται και την μείωση των γεννήσεων, από αυτούς που φεύγουν από τον τόπο μας και είναι οι νέοι σε ηλικία.
Η Ελλάδα, λοιπόν, είναι παγιδευμένη σε ένα δημογραφικό καθοδικό σπιράλ λόγω υπογονιμότητας, αλλά και με έναν πληθυσμό γηρασμένο.
Σύμφωνα με τις δημογραφικές προβολές της EUROSTAT, που αναφερθήκατε και εσείς κυρία Πρόεδρε νωρίτερα, η Ελλάδα θα έχει το 2050, 9,1 εκατομμύρια υπό την προϋπόθεση να ανακάμψει η γονιμότητα από το 1,34 στο 1,54 παιδιά ανά γυναίκα. Ταυτόχρονα, από αυτά τα 9 εκατομμύρια τα 3 εκατομμύρια θα είναι άνω των 65 ετών.
Ήδη, το 2015, ο ελληνικός πληθυσμός ήταν ο έκτος πιο γηρασμένος στον κόσμο, με προοπτική το 2030, να ανέλθει στην πέμπτη θέση, έχοντας ως μέση ηλικία τότε τα 49 έτη.
Τα στοιχεία είναι πράγματι καταθλιπτικά και απαιτούν μακρόπνοη στρατηγική και διακομματική συνεργασία. Αυτή τη φορά δεν πρέπει να μείνουμε στα χαρτιά.
Καταρχάς, θα πρέπει να θέσουμε έναν εφικτό στόχο, να επιβραδύνουμε τις τάσεις συρρίκνωσης του πληθυσμού και την αύξηση του μέσου ηλικιακού όρου. Να γίνουν συναντήσεις με φορείς, που εξειδικεύονται με το ζήτημα, κυρίως με τον ακαδημαϊκό χώρο και να γίνει ενημέρωση για πολιτικές πληθυσμιακής τόνωσης και αύξησης των γεννήσεων, όπως σε άλλες χώρες, π.χ. στις Σκανδιναβικές, που αναφερθήκατε. Να ιδρυθεί υπηρεσία στο πλαίσιο της ΕΛΣΤΑΤ, που θα διενεργεί συνεχώς λεπτομερείς μετρήσεις για την κατάσταση του δημογραφικού και να ενημερώνει την Ελληνική Βουλή. Η δημιουργία θέσεων εργασίας, η ψυχολογία της βεβαιότητας για το αύριο είναι αναμφίβολα προϋπόθεση για το ξεκίνημα μιας οικογένειας. Η επιστροφή των νέων μας, τουλάχιστον, για ένα μεγάλο τμήμα τους είναι ένας εφικτός στόχος. Οι δεσμοί τους με την Πατρίδα είναι ακόμη ισχυροί, αναμένουν από εδώ το πράσινο φως, αναμένουν τις ευκαιρίες για να ζήσουν αξιοπρεπώς.
Η Επιτροπή μας δεν μπορεί να δώσει τις λύσεις, αλλά μπορεί να αναδείξει το ζήτημα και σε αυτή του τη διάσταση. Επιπλέον, οφείλουμε να δώσουμε γενναίες φορολογικές ελαφρύνσεις σε όλες τις οικογένειες, που έχουν τρία ή και περισσότερα παιδιά. Αυτό πρέπει να αφορά όλους τους φόρους από τον ΕΝΦΙΑ μέχρι το φόρο εισοδήματος. Στις προσλήψεις ανέργων βασική παράμετρος για τις προσλήψεις πρέπει να είναι και ο αριθμός των παιδιών. Το κριτήριο αυτό πρέπει να εισαχθεί ακόμη και σε προγράμματα επιδοτήσεων, ακόμη και σε αυτά για τους νέους αγρότες και την απόδοση γης. Στην εκπαίδευση να είναι δεδομένη η αποδοχή στους παιδικούς σταθμούς όλων των παιδιών, χωρίς καμία εξαίρεση. Να γνωρίζουν οι γονείς, οι επιθυμούντες να γίνουν γονείς, ότι τα παιδιά τους θα βρίσκονται, στις ώρες που αυτοί εργάζονται, στις εκπαιδευτικές δομές για όσο χρειάζεται και με δυνατότητα σίτισης
Θεωρώ, επίσης, ότι πρέπει να απαιτήσουμε από την ΕΕ, αφού η δημογραφική συρρίκνωση είναι και ευρωπαϊκό πρόβλημα -μιλάμε για Γηραιά Ήπειρο, αλλά και για γερασμένη ήπειρο- να θεσπίσει και να ενισχύσει ειδικά προγράμματα υποστήριξης των γεννήσεων με γενναία ποσά. Δεν είναι δυνατόν να κλείνουμε τα μάτια μπροστά σε ένα μέγιστο πρόβλημα αναδεικνύοντας άλλα, που μπορεί να είναι ήσσονος σημασίας.
Επίσης, επιτέλους θα πρέπει να προβάλουμε τα πρότυπα της οικογένειας και τη χαρά της τεκνογονίας μέσα από τα σχολικά βιβλία.
Τέλος, ως πολιτεία πρέπει να θέσουμε ως προτεραιότητα τη μείωση των θανάτων από μη φυσικά αίτια στις νεότερες ηλικίες, κυρίως από τα τροχαία ατυχήματα και τα ναρκωτικά. Προς αυτή την κατεύθυνση θεωρώ ότι πρέπει να συγκροτηθεί μια επιστημονική επιτροπή, που θα λειτουργεί υποβοηθητικά στο έργο της Επιτροπής μας. Το επόμενο διάστημα, πιστεύω, ότι θα πρέπει να ακούσουμε εξειδικευμένους επιστήμονες και να μελετήσουμε θετικά παραδείγματα άλλων χωρών, που αντιμετώπισαν επιτυχώς το δημογραφικό. Συμφωνώ, λοιπόν, με την πρόταση της ακρόασης επιστημόνων από άλλες χώρες, που αντιμετώπισαν θετικά το πρόβλημα, να ακούσουμε την ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ, για τις συνέπειες του δημογραφικού στο ασφαλιστικό σύστημα, να ακούσουμε την Εκκλησία της Ελλάδος, η οποία έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το ζήτημα και χρηματοδοτεί μάλιστα, προγράμματα ενίσχυσης οικογενειών στη Θράκη, την ΕΛ.ΑΣ. και εκπροσώπους φορέων, που δραστηριοποιούνται στο χώρο της οδικής ασφάλειας για τις απώλειες νέων στο «Μολώχ της ασφάλτου» και εκπροσώπους κέντρων απεξάρτησης για το τεράστιο πρόβλημα των ναρκωτικών, που οδηγεί σε αργό θάνατο χιλιάδες νέους.
Δεν ξέρω εάν ο χρονικός ορίζοντας, που έχει τάξει ο κ. Πρόεδρος της Βουλής, αρκεί για το έργο της Επιτροπής. Θέλω να πιστεύω, ότι θα υπάρξει μια ευελιξία, γιατί μεσολαβεί και καλοκαίρι, θα κλείσει η Βουλή για τρεις εβδομάδες, να έχουμε τη δυνατότητα να συνεχίσουμε τις εργασίες μας και το Φθινόπωρο.
Με αυτές τις σκέψεις, κυρία Πρόεδρε, θέλω να πιστεύω, ότι αυτή τη φορά το πόρισμα της Επιτροπής δεν θα μείνει σε κάποια συρτάρια, αλλά θα γίνει εφαρμοσμένη πολιτική όσο ακόμη είναι αναστρέψιμη η κατάσταση».

Δευτερολογία του κ. Μ. Χαρακόπουλου
«Μια ευχή και μια πρόταση να διατυπώσω κυρία Πρόεδρε. Εγώ νομίζω ότι ήταν εξαιρετικά γόνιμη η πρώτη συνεδρίαση αλλά φάνηκε ότι από την πρώτη συνεδρίαση υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις, οι οποίες μπορεί να έχουν αφετηρία και ιδεολογικές διαφορές, στην αντιμετώπιση του προβλήματος. Πιστεύω, όμως, ότι δεν πρέπει να σταθούμε εμπόδιο στο να καταλήξουμε τελικά σε ένα ενιαίο πόρισμα ως διακομματική Επιτροπή για το δημογραφικό. Να μην ακολουθήσουμε, δηλαδή, το κακό προηγούμενο των Εξεταστικών Επιτροπών, όπου κάθε πολιτική δύναμη, κάθε πολιτικό κόμμα, συντάσσει δικό του πόρισμα. Θα είναι ένα λάθος μήνυμα προς την ελληνική κοινωνία και νομίζω ότι θα φανούμε κατώτεροι των περιστάσεων, του μείζονος αυτού εθνικού προβλήματος. Αυτή ήταν η ευχή.
Η πρόταση, διαδικαστικά, έχει να κάνει με τον κατάλογο των φορέων, που θα συγκροτηθεί προς ακρόαση. Νομίζω για λόγους αναγνώρισης της συμβολής τους στην αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος, θα πρέπει να προτάξουμε στον κατάλογο την Ανώτατη Συνομοσπονδία Πολυτέκνων Ελλάδος (ΑΣΠΕ) και τους εκπροσώπους των τριτέκνων.
Και θα συμφωνήσω με την πρόταση του προλαλήσαντος συναδέλφου, η πρώτη συνεδρίαση που θα κάνουμε, να είναι για την μελέτη και αποτίμηση του πορίσματος του 1993. Τι προβλέψεις υπήρξαν τότε, τι έγινε, τι λάθη υπήρξαν, και να διδαχτούμε από αυτά. Ευχαριστώ».

 Δείτε το σχετικό video:

https://www.youtube.com/watch?v=hkDEFmF9cSg

Read more...

Εισήγηση Μάξιμου Χαρακόπουλου στη Γ.Σ. της ΔΣΟ στη Ρώμη

ΜΑΞΙΜΟΣ ΡΩΜΗ 1

Ρώμη, 27 Ιουνίου 2017

Εισήγηση
Μάξιμου Χαρακόπουλου στη Γ.Σ. της ΔΣΟ στη Ρώμη:
Η χριστιανική ταυτότητα στα χρόνια της παγκόσμιας κρίσης
ως στοιχείο συνοχής, συνεργασίας και ελπίδας

Κυρίες και κύριοι,
Θέλω να εκφράσω τη χαρά και την ικανοποίησή μου γιατί η Γενική Συνέλευση της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας πραγματοποιείται στη Ρώμη, την «αιώνια πόλη», την πόλη του Αγίου Πέτρου, και καθέδρα της δυτικής χριστιανοσύνης. Μια επιλογή που στέλνει το μήνυμα συνεργασίας και συνεννόησης όλου του χριστιανικού κόσμου για την αντιμετώπιση των σύγχρονων προκλήσεων.

Φίλες και φίλοι,
Πολύ φοβούμαι, ότι μιλώντας για κρίση αναφερόμαστε μόνον στις πρόσφατες γενικά εκδηλώσεις της, που αφορούν στην οικονομική ύφεση αλλά και στις πολλαπλές, φανερές ή υπόγειες, συγκρούσεις που δημιουργούν μια εύφλεκτη ατμόσφαιρα σ’ όλον τον πλανήτη και γεννούν αισθήματα ανασφάλειας στους πολίτες.
Ωστόσο, νομίζω ότι αυτής της κρίσης προηγείται κατά πολύ η κρίση των αξιών του κόσμου μας. Στην πραγματικότητα, τις τελευταίες δεκαετίες έχουμε βιώσει μια ιδιαίτερα παράδοξη εξέλιξη των γεγονότων.
Από τη μια πλευρά, στην ανατολική Ευρώπη, καθώς και το βαλκανικό χώρο, όπου επί δεκαετίες είχαν επικρατήσει σοσιαλιστικά άθρησκα καθεστώτα, μετά την πτώση τους, παρατηρείται μια εντυπωσιακή στροφή προς τις χριστιανικές παραδόσεις, και κυρίως στην Ορθοδοξία.
Από την άλλη, όμως, πλευρά, κυρίως στη Δυτική Ευρώπη, διαπιστώνεται μια διαρκώς οξυνόμενη απόπειρα αποχριστιανισμού του πολιτισμού μας. Με πρόσχημα την επιβολή των ιδεών του διαφωτισμού αλλοιώνεται εσκεμμένα το ιστορικό και πνευματικό παρελθόν από το οποίο γεννήθηκε αυτό που ονομάζουμε ευρωπαϊκός πολιτισμός. Έτσι, ο χριστιανισμός όταν δεν κατηγορείται για σκοταδισμό, για κάθε είδους εκμετάλλευση και εγκλήματα, εμφανίζεται απλά ως ένα μουσειακό είδος, ένα απολίθωμα του μεσαίωνα.
Αυτό οπωσδήποτε συνιστά μια απόλυτη διαστροφή της αλήθειας, καθώς όπως είχε πει ο Πωλ Βαλερύ, ο Ευρωπαίος είναι αυτός που έχει υποστεί φιλοσοφικά την επίδραση της αρχαίας ορθολογιστικής σκέψης, που έχει ζήσει με την ιουδαϊκοχριστιανική πνευματικότητα και έχει υποστεί την επίδραση της ρωμαϊκής διοίκησης και των ρωμαϊκών θεσμών. Αθήνα-Ιερουσαλήμ-Ρώμη. Αυτήν την διαστρέβλωση την αντιμετωπίζουμε έντονα και στην Ελλάδα με την υποτίμηση, ακόμη και την λοιδορία, της ένδοξης ιστορίας του Βυζαντίου, που υπήρξε χιλιόχρονος φάρος του χριστιανικού κόσμου.
Πιστεύω ότι θα συμφωνήσετε μαζί μου πως είναι τουλάχιστον αφελές να αναμένουμε πως αφαιρώντας στοιχεία της ιδιοπροσωπείας μας, αυτό θα κάνει πιο εύκολη την επικοινωνία με τους εκπροσώπους των άλλων θρησκειών, δογμάτων και αντιλήψεων τόσο στο εσωτερικό, κοινωνικό επίπεδο όσο και στις διεθνείς σχέσεις.
Όπως όλοι μας διαπιστώνουμε, αυτό που συνέβη είναι ότι το κενό που αφήνουν πίσω τους οι σαρωμένες από έναν επιφανειακό προοδευτισμό χριστιανικές αξίες, καλύπτονται άμεσα από άλλες αντιλήψεις. Για παράδειγμα το μονοδιάστατο υλιστικό-ευδαιμονιστικό πρότυπο, που πυρήνας του είναι η οικονομία, οι αγορές και η θεοποίηση της τεχνολογίας, αλλά και άλλες θρησκευτικές δοξασίες, και κυρίως το Ισλάμ με τις διάφορες ριζοσπαστικές του εκφάνσεις.
Όσον αφορά τον παγκοσμιοποιημένο άνθρωπο, σε αντίθεση με τον οικουμενικό που στερέωσε ο χριστιανισμός στα χρόνια του Βυζαντίου, εμφανίζεται σήμερα άρριζος, ανέστιος, υποβιβαζόμενος σε απλό καταναλωτή αγαθών, υπηρεσιών αλλά και ιδεών. Και βεβαίως αποκαλύπτεται απαράσκευος ενώπιον της οικονομικής καταιγίδας, την οποία δεν ανέμενε, και σαρώνει εν μια νυχτί τη ζωή του. Γιατί αν θυμόμαστε έως και το 2008 ήταν κυρίαρχη η άποψη που μιλούσε για μια αέναη ανέφελη ανάπτυξη ή το τέλος της ιστορίας, όπως είχε υποστηρίξει ο Φουκουγιάμα.
Ο άνθρωπος και η ανθρώπινη κοινωνία είναι, λοιπόν, κάτι πολύ πιο σύνθετο, και σαφώς ανώτερο από μια οικονομική μονάδα ή ένα οικονομικό σύστημα. Κι αυτό το γνωρίζουν καλύτερα από όλους οι φίλοι μας από τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, όπου επικράτησε αυτή η ακραία μαρξιστική οικονομίστικη αντίληψη. Τελικώς, τα συστήματα αυτά κατέρρευσαν διότι ούτε τα οικονομικά προβλήματά τους δεν μπόρεσαν να επιλύσουν αλλά ούτε στις βαθύτερες ανάγκες του ανθρώπου δεν μπόρεσαν να δώσουν απαντήσεις, όπως προείδε και προείπε ο μέγας Ρώσος συγγραφέας Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι.
Επιπλέον, στα χρόνια της κρίσης, και τούτο το βιώσαμε πολύ έντονα στην Ελλάδα, εκδηλώθηκε αδήριτη η ανάγκη της ύπαρξης θεσμών αλληλεγγύης προς τους δεινοπαθούντες συνανθρώπους μας. Κι εκεί η Εκκλησία ήταν πανταχού παρούσα. Χωρίς τυμπανοκρουσίες, χωρίς τα φώτα της δημοσιότητας σε ένα έργο τιτάνιο, καθημερινό, ακατάπαυστο. Ακόμη κι όσοι έχουν ταχθεί στον αγώνα της αποχριστιανοποίησης, παραδέχονται ότι χωρίς την Εκκλησία, χωρίς την έμπρακτη εν Χριστώ ελεημοσύνη στον συνάνθρωπο οι συνέπειες της κρίσης θα ήταν πολύ πιο επώδυνες.
Αξίζει εδώ να τονίσουμε ότι το χριστιανικό μήνυμα της αγάπης και της συναλληλίας πήρε ευρύτερες διαστάσεις. Η φιλάνθρωπος Εκκλησία και οι καλοί Σαμαρείτες προσέτρεξαν, στο μέτρο του δυνατού, προς βοήθεια των ταλαιπωρημένων και κυνηγημένων προσφύγων και μεταναστών, χωρίς να διακρίνουν θρησκεία, φυλή, εθνικότητα.
Οφείλουμε, επομένως, τις πνευματικές αρχές, τις ηθικές αξίες και τις ιστορικές παραδόσεις του Χριστιανισμού να τις μετουσιώσουμε σε έμπρακτες πολιτικές που θα διαπεράσουν όλους τους τομείς του δημόσιου βίου. Και πρωτίστως την εκπαίδευση. Διότι εκεί βρίσκεται και ο μέγιστος κίνδυνος. Η αποκοπή του ομφάλιου λώρου που συνδέει τις νέες γενιές με το πνευματικό παρελθόν.
Οι οπαδοί του αποχριστιανισμού θεωρούν ότι αν ο άνθρωπος γίνει tabula rasa, ένα λευκό πινάκιο, χωρίς κανένα πνευματικό ή ηθικό φορτίο, τότε είναι δυνατόν να γραφεί επάνω του ο κώδικας της πολιτικής ορθότητας. Το πόσο επικίνδυνο είναι αυτό για την ανθρώπινη φύση, σε ποια ανελεύθερα μονοπάτια μπορεί να μας οδηγήσει αυτός ο δρόμος, είναι εύκολο να τα φανταστούμε.

Αγαπητοί συνάδελφοι,
Όπως είπαμε, όμως, ο Χριστιανισμός οφείλει να δώσει το στίγμα του και να καθορίσει τις εξελίξεις και στο επίπεδο των διεθνών σχέσεων. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι έχουμε εισέλθει σε μια νέα περίοδο, κατά την οποία αναδύεται ένας κόσμος πολυπολικός, με πολλές ταυτόχρονα δυνάμεις, μεγαλύτερες και μικρότερες, κεντρικές και περιφερειακές, που ζητούν το δικό τους ρόλο στο παγκόσμιο γίγνεσθαι.
Δυστυχώς, επικρατούν για μια ακόμη φορά τα στυγνά οικονομικά συμφέροντα, οι γεωστρατηγικές επιδιώξεις, οι χωρίς αρχές συμμαχίες, φανερές ή υπόγειες. Το αποτέλεσμα το βιώνουμε με επώδυνο τρόπο, στα πολεμικά μέτωπα της Μέσης Ανατολής, της Βόρειας Αφρικής, της Ουκρανίας. Στη θέση της ειλικρινούς και προς αμοιβαίο όφελος συνεργασίας έχουμε ένα σκληρό ανταγωνισμό. Έχει θέση σ’ όλα αυτά ο Χριστιανισμός και οι χριστιανικές αρχές ή τα αφήνουμε όλα στο στυγνό ρεαλισμό; Αν το αποδεχόμασταν αυτό, στην ουσία θα ακυρώναμε τις ίδιες τις χριστιανικές αρχές, ως ανεφάρμοστές στον επίγειο κόσμο.
Αντιθέτως, εμείς απαντάμε ότι οι χριστιανικές αξίες πρέπει να επηρεάσουν το διεθνές γίγνεσθαι, για έναν κόσμο ασφάλειας, ειρήνης και συνεργασίας. Ο πολιτικός λόγος οφείλει να επικεντρωθεί στον άνθρωπο, στις πραγματικές του ανάγκες, σε πλανητικό επίπεδο.
Ο χριστιανικός κόσμος θα έπρεπε να δουλέψει προς αυτήν την κατεύθυνση, εκκινώντας από την επίλυση των προβλημάτων που έχει εντός του. Δεν υπονοώ ασφαλώς μια χριστιανική συμμαχία που θα ερχόταν να αντιπαρατεθεί για παράδειγμα με τον μουσουλμανικό, τον σινικό ή τον ινδουιστικό κόσμο.
Αντιθέτως, η αγαστή συνεργασία των κρατών μας επί των χριστιανικών αρχών, θα επέτρεπε και την επίλυση συγκρούσεων και σε άλλα σημεία του πλανήτη, όπου σαφώς αντανακλώνται ευρύτεροι ανταγωνισμοί.
Φέρνω ως πρώτο παράδειγμα την ουκρανική κρίση και την εν γένει κατάσταση στην ανατολική Ευρώπη. Ποιόν συμφέρει πραγματικά η ύψωση ενός νέου τείχους που θα χωρίζει την Ευρώπη στα δύο, ή η δημιουργία μιας μόνιμης εστίας ανταγωνισμού που συμπαρασύρει τους λαούς μας; Πιστεύω ότι πρωτίστως, δεν συμφέρει τους ίδιους τους λαούς μας.
Αναφέρθηκα πριν στο Βυζάντιο και στον εκπολιτιστικό του ρόλο μέσω της διάδοσης του μηνύματος του Χριστού. Αν η Ευρώπη αναδείχθηκε ως ενιαίος χώρος από τα βρετανικά νησιά έως και στο Βλαδιβοστόκ, και από τα σκανδιναβικά κράτη μέχρι τη Μεσόγειο αυτό το οφείλει στον Χριστιανισμό. Ας μην επιτρέψουμε επομένως να χαθεί αυτή η πολύτιμη κληρονομιά.
Κι ένα δεύτερο παράδειγμα, είναι αυτό που συμβαίνει στη Συρία και στο Ιράκ σήμερα. Δεν μπορεί να δικαιολογηθεί σε καμία περίπτωση η παραμικρή υπόνοια συνεργασίας χριστιανικών δυνάμεων με ακραίους ισλαμιστές, στο όνομα ιδιοτελών συμφερόντων.
Αντιθέτως, εδώ απαιτείται η συνεργασία των πάντων για την εξάλειψη του Ισλαμικού Κράτους και όλων των τρομοκρατικών οργανώσεων και κυρίως η αρωγή στα δύο αυτά κράτη να ανασυγκροτηθούν, να ανοικοδομηθούν στη βάση της συμβίωσης όλων των κατοίκων τους, ανεξαρτήτως εθνότητας και θρησκείας, η οποία για αιώνες ήταν μια πραγματικότητα. Γιατί αυτό θα επιτρέψει, μεταξύ άλλων την επιστροφή των προσφύγων στις εστίες τους αλλά και την άνθηση του χριστιανισμού στο δισχιλιετές λίκνο του.

Σας ευχαριστώ».

ΜΑΞΙΜΟΣ ΡΩΜΗ 2

Read more...

Προσφώνηση κ. Μαξίμου Χαρακοπούλου στον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. κ. Βαρθολομαίο,στη Σινασό

Καππαδοκία 1

Προσφώνηση
του εισηγητή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, βουλευτή Λαρίσης,
κ. Μαξίμου Χαρακοπούλου
στον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. κ. Βαρθολομαίο,
μετά τη λειτουργία στον Ι. Ν. Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στη Σινασό κατά το ετήσιο προσκύνημά του στην Καππαδοκία.

Σινασός, 18 Ιουνίου 2017


Παναγιώτατε πάτερ και δέσποτα, αυθέντη του Γένους των Ρωμιών Ορθοδόξων Χριστιανών,
Μακαριωτάτε,
Σεβασμιώτατοι,
Κύριε Πρόξενε,
Άρχοντες της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας,
Ευλαβείς προσκυνητές,

Όσες φορές και αν βρεθούμε στα άγια χώματα της Καππαδοκίας, ακολουθώντας τα βήματά σας Παναγιώτατε, όσες φορές κι αν λειτουργηθούμε στις ξεχασμένες εκκλησιές μας, όσες φορές κι αν αντικρύσουμε τα μνημεία-μάρτυρες ενός σπουδαίου παρελθόντος, το ρίγος της συγκίνησής μας θα είναι πάντοτε ίδιο.

Γιατί αισθανόμαστε βαρύ το χρέος απέναντι στην ιστορία, στους ξεχασμένους Ρωμιούς της Ανατολής, στους μάρτυρες που αγίασαν αυτά τα χώματα. Το χρέος μας να μην επιτρέψουμε η λήθη να τα καλύψει όλα με την σκόνη του χρόνου και την ανθρώπινη αμετροέπεια.

Να κρατήσουμε ζωντανή την μνήμη, σαν κερί που μας έλαχε να κρατήσουμε εμείς αναμμένο και να το παραδώσουμε στους νεότερους, σε όσους θα ακολουθήσουν. Να μην χαθεί το νήμα που μας ενώνει αιώνες πίσω, με μεγάλες μορφές των πατέρων της εκκλησίας, όπως ο Μέγας Βασίλειος, που φώτισαν και φωτίζουν την χριστιανοσύνη και την ανθρωπότητα, που έκαναν την Καππαδοκία λίκνο της Ορθοδοξίας και των γραμμάτων.

Κι αυτές τις παρακαταθήκες, που μας μετέφεραν οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας, οφείλουμε κι εμείς σήμερα να διασώσουμε και να μεταδώσουμε στις νεότερες γενιές. Γιατί αν έφυγαν πια οι πρόσφυγες πρώτης γενιάς, για την αγιοτόκο γη της Καππαδοκίας και το ανεξίτηλο αποτύπωμα της ρωμαίικης παρουσίας μιλούν τα μνημεία, όπως ο επιβλητικός ναός της Αραβισού, που χθες τελέσατε τον εσπερινό. Μιλούν οι υπόσκαφες εκκλησιές και τα πετρομονάστηρα στα Κόραμα που ύμνησε ο νομπελίστας Καππαδόκης ποιητής Γιώργος Σεφέρης.

Μιλούν οι υπόγειες πολιτείες στη Μαλακοπή με το τρόχι στην είσοδο να προστατεύει από κάθε επιβουλή. Μιλούν τα ξακουστά αρχοντικά της Σινασού, αλλά και ο στάβλος που αγίασε ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος στο Προκόπι. Μιλούν τα δίπατα σπίτια στα Ποτάμια του Αγίου Γεωργίου, όπου ακόμη διακρίνει κανείς τους δικέφαλους αετούς.

Μιλά το εντυπωσιακό παρθεναγωγείο της Καρβάλης και η δεκάτρουλη εκκλησία των Αγίων Βασιλείου και Βλασίου στο Μιστί. Μιλά η λάρνακα της Αγίας Μακρίνας στην Αξό και η μοναδική ίσως στον κόσμο εκκλησία επ’ ονόματι του Αγίου Παχωμίου στο Ένεχιλ. Μιλούν οι κτητορικές επιγραφές σε εκκλησίες και αρχοντικά στα ρωμαίικα και τα καραμανλήδικα.

Μιλούν οι σχισμένοι, ακρωτηριασμένοι μονόλιθοι, που αποκαλύπτουν σε κοινή θέα τις εκκλησιές που έκρυβαν στα σωθικά τους, όπως ο Άγιος Βασίλειος στη Σινασό, που δεν άντεξε το βάρος των χρόνων και κατέρρευσε φέτος από έντονη βροχόπτωση. Μιλούν οι Καππαδοκικές Αδελφότητες στην Πόλη και τα καραμανλήδικα ευαγγέλια. Μιλούν η εφημερίδα “Ανατολή” του Ευαγγελινού Μισαηλίδη και οι εικόνες που έφεραν μαζί τους οι πρόσφυγες στην Ελλάδα. Μιλούν, ακόμη, ο Άγιος Αρσένιος και ο Άγιος Γέροντας Παΐσιος από τα Φάρασα, που πρόσεξα πως κοσμούν το ωμοφόριό σας, οι τελευταίοι Άγιοι που ανέδειξε η Καππαδοκία.

Γι’ αυτήν την Καππαδοκία των Ρωμιών κραυγάζουν γύρω μας, όπου κι αν στρέψει κανείς το βλέμμα του, οι σφραγίδες του χρόνου. Κι αν επιμένουμε, στην ανάγκη της ιστορικής γνώσης δεν είναι γιατί είμαστε προγονόπληκτοι, αλλά γιατί πάνω από όλα αυτό που χρειαζόμαστε είναι το φως των σπουδαίων ανθρώπων, που έγιναν πρότυπα πίστης, αγάπης, ηρωισμού, αλτρουισμού, αλληλεγγύης, προσφοράς και μαρτυρίας. Γιατί με τα δικά τους παραδείγματα θα βρούμε κι εμείς το δικό μας το δρόμο, τον ατομικό, τον εθνικό, τον οικουμενικό, μέσα σε συνθήκες κρίσης, κυρίως κρίσης αξιών και αρχών.

Παναγιώτατε,
Θα μου επιτρέψετε να συγκαταλέξω και εσάς σε αυτήν την χορεία των σπουδαίων ανθρώπων-προτύπων, που ανοίγουν δρόμους σε δύσβατες περιοχές, που δίνουν ελπίδα και φως σε καιρούς σκοτεινούς.

Η σοφή σας ποιμαντορία εδώ και σχεδόν τρεις δεκαετίες από τον Οικουμενικό θρόνο έχει ταρακουνήσει τα βαλτωμένα ύδατα. Σε δυσχερές διεθνές περιβάλλον, με μύριες όσες αντιξοότητες, με φανερούς αλλά και κρυφούς υπονομευτές των προσπαθειών σας, εσείς συνεχίζετε απτόητος, ακούραστος, ακάματος, πάντοτε με σύνεση, με σωφροσύνη, με πραότητα αλλά και αποφασιστικότητα την πορεία που έχετε χαράξει, πιστός στο ιερό σας καθήκον.

Η Οικουμενικότητα του θρόνου της Μητρός Εκκλησίας είναι σήμερα γεγονός αναμφισβήτητο, και η λάμψη της έχει καταστεί ασπίδα προστασίας έναντι κάθε πιθανής επιβουλής.

Η δυνατότητα σήμερα να βρισκόμαστε εδώ, και πριν λίγες εβδομάδες στην Έφεσο, και πιο πριν κάπου αλλού στην Μικρά Ασία οφείλεται στη δική σας κοπιώδη προσπάθεια. Είναι οι καρποί ενός αγώνα ζωής που έχετε αναλάβει. Και εύχομαι μέσα από την καρδιά μου ο Θεός να σας δίνει χρόνους πολλούς για να το συνεχίζετε για πολύ ακόμη στο πηδάλιο της οικουμενικής ορθοδοξίας

Παναγιώτατε,
Σήμερα, ο κόσμος μας, δείχνει και πάλι να βρίσκεται σε μεγάλη αναταραχή. Μεγαλοϊδεατισμοί, που επέφεραν πολλά δεινά στους λαούς, ξαναβγαίνουν από τα σεντούκια του παρελθόντος. Αντί ο κόσμος να έρχεται εγγύτερα, αντί να γίνονται σεβαστοί οι κανόνες του διεθνούς δικαίου, διαπιστώνουμε την αύξηση της αυθαιρεσίας, της βίας, της καταπίεσης.

Οι πληγές πολέμων που άνοιξαν εδώ και χρόνια δεν λένε να κλείσουν, το δράμα εκατομμυρίων προσφύγων και μεταναστών συνεχίζεται, ενώ προβάλει παντού το φάντασμα των τρομοκρατικών ενεργειών, που κόβουν το νήμα αθώων ανθρώπων, ακόμη και παιδιών.

Χρέος κάθε ελεύθερου ανθρώπου είναι να μην μείνει σιωπηλός, να μην ανεχθεί την αδικία, αλλά και να μην κατρακυλήσει στο μίσος και στην απόρριψη.

Η αγάπη, όπως μας δίδαξαν οι Καππαδόκες Πατέρες της Εκκλησίας μας, όπως και εσείς δεν κουράζεστε να επαναλαμβάνετε και να το μετουσιώνετε σε πράξη, δεν γνωρίζει ούτε φυλές, ούτε χρώμα δέρματος, ούτε θρησκείες, ούτε σύνορα. Και γι’ αυτό και είναι και η πιο δυνατή.

Κι αυτό ας είναι το μήνυμα που θα στείλουμε σήμερα παντού από τη γη της Καππαδοκίας.
Και του χρόνου!

Καππαδοκία 3

Καππαδοκία 2

Read more...

Ομιλία Μάξιμου Χαρακόπουλου στη Συνάντηση της ΔΣΟ στην Ορμύλια

MAΞΙΜΟΣ ΔΣΟ ΟΡΜΥΛΙΑ 1

Ομιλία
Μάξιμου Χαρακόπουλου
στη Συνάντηση της ΔΣΟ στην Ορμύλια για τη Σύνταξη Κανονισμού Απονομής Σήματος για Μοναστηριακά Προϊόντα και προϊόντα Μικρών Παραγωγών

Ορμύλια, 8 Ιουνίου 2017

Σεβασμιώτατε,
σεβαστοί πατέρες, οσιότατες αδελφές,
αγαπητοί συνάδελφοι στα κοινοβούλια,
κύριε δήμαρχε,
κύριε πρόεδρε της ΓΣΕΒΕΕ,
κυρίες και κύριοι,
αγαπητές φίλες και αγαπητοί φίλοι,

Ένα από τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν την εποχή της παγκοσμιοποίησης είναι η έκρηξη της κατανάλωσης. Για πρώτη φορά η τεχνολογία, οι παγκόσμιες μεταφορές και ο κατακλυσμός των γνώσεων μας δίνουν τη δυνατότητα να απολαμβάνουμε προϊόντα από κάθε σχεδόν γωνιά του πλανήτη μας.

Εντούτοις, αυτή η νέα συνθήκη πολύ νωρίς απέδειξε τα όριά της. Απέδειξε ότι η ποσότητα δεν συμβαδίζει κατά κανόνα με την ποιότητα. Και επιπλέον ότι ο άνθρωπος δεν αρκείται στο να είναι απλώς ένας καταναλωτής. Η ανάγκη της επαφής με το γνήσιο, το ποιοτικό γίνεται ολοένα και πιο ισχυρή. Όπως επίσης, η στροφή προς το παραδοσιακό, αυτό που είναι φορέας και απόσταγμα της πείρας αιώνων.

Πείρα που βλέπει το προϊόν της φύσης ως δώρο προς τον άνθρωπο, και την ίδια τη φύση ως το περιβάλλον που ο άνθρωπος οφείλει να βρίσκεται σε ισορροπία μαζί του. Πλέον, όλο και περισσότερο, γίνεται αντιληπτό ότι η υπερεκμετάλλευση της φύσης μας οδηγεί ταχύτατα στην αυτοκαταστροφή.

Γι’ αυτό και δεν πρέπει να μας κάνει εντύπωση που αναδύεται ως σημαντικός παράγων της οικονομίας ο μικρός παραγωγός, η μικρή μονάδα και ανάμεσά τους, στον χριστιανικό κόσμο οι μονές. Ιδιαίτερα για την Ορθόδοξη παράδοση, τα μοναστήρια μας, ήταν πάντα θεματοφύλακες των γνώσεων και των παραδόσεων του Βυζαντίου. Στον ελλαδικό χώρο, μάλιστα, τα μοναστήρια με πρώτα αυτά του κοντινού μας Αγίου Όρους, μας προσφέρουν προϊόντα άφθαστης ποιότητας, γνησιότητας και θρεπτικής αξίας.

Δεν είναι, άλλωστε, τυχαία η έκρηξη σε εκδόσεις που αναφέρονται στην κουζίνα του Αγίου Όρους ή γενικότερα στην αξία της υγιεινής και ισορροπημένης μοναστηριακής διατροφής. Όπως, επίσης, όλοι όσοι έχουν γευτεί το μοναστηριακό κρασί δεν μπορεί παρά να συμφωνούν με τη βιβλική ρήση «οίνος ευφραίνει καρδία ανθρώπου».

Εν τέλει, όμως, τα μοναστήρια προσφέρουν και έναν άλλο τρόπο αντίληψης του κόσμου, μια διαφορετική θεώρηση της ζωής, που αποκλίνει από την καθεστηκυία γραμμή που επέβαλε η βιομηχανική επανάσταση και ο καταναλωτικός τρόπος ζωής. Γιατί ιδιαίτερα με τα προϊόντα της διατροφής, όπως ορθώς έχει ειπωθεί, ο άνθρωπος είναι ό,τι τρώει. Κι αυτό σημαίνει ότι οι διατροφικές του συνήθειες διαμορφώνουν και τον τρόπο της ζωής του.

Πιστεύω ακράδαντα ότι σ’ αυτόν τον τομέα ανοίγονται τεράστιες προοπτικές. Αρκεί να ξανοιχτούμε στο πέλαγος του αγοραστικού κοινού με σχέδιο, υπεύθυνα βήματα και αποφασιστικότητα.

Εξάλλου, η οικονομική κρίση, που διαρκεί ακάθεκτη για όγδοη χρονιά απαιτεί απαλλαγή από τις κατεστημένες νοοτροπίες, την μεταπρατική λογική, όλα όσα υπονόμευσαν την οικονομία μας και μας έφεραν σε τούτο το οριακό σημείο.

Σήμερα πρέπει να δράσουμε με οξύνοια, συνδυάζοντας την παράδοση με τις δυνατότητες του σύγχρονου κόσμου για να δώσουμε το ποιοτικό προϊόν που διαθέτει ταυτότητα και μπορεί να κατακτήσει κάθε αγορά.

Ο ορθόδοξος κόσμος αν δράσει από κοινού, και δεν μείνει καθηλωμένος σε απομονωμένες απόπειρες, μπορεί να πετύχει θαύματα. Και ιδού ένα πρώτο δείγμα, αυτή η πρωτοβουλία της ΔΣΟ που βρήκε ευήκοα ώτα στην ΓΣΕΒΕΕ και στον κ. Καββαθά, να προχωρήσει η ίδρυση του «Κέντρου Απονομής Σ’ηματος Μοναστηριακών Προϊόντων και Προϊόντων Μικρών Παραγωγών», υπό τον τίτλο « Κανών».

Αυτό το σχήμα αν λειτουργήσει ορθά μπορεί να αποτελέσει το όχημα για την άνθιση κυριολεκτικά της μοναστηριακής παραγωγής, να την κάνει γνωστή σε ευρύτερο κοινό σε πολλές χώρες, και να αποτελέσει το κίνητρο για ανάλογες πρωτοβουλίες που θα ακολουθήσουν.

Είναι, επίσης, θετικό ότι σε αυτή τη διαδικασία πιστοποίησης εντάσσονται και προϊόντα από μικρές-οικογενειακές παραγωγικές μονάδες, που εξακολουθούν να αποτελούν κύτταρα ελπίδας για την αναζωογόνηση της πρωτογενούς παραγωγής, αλλά και της ελληνικής υπαίθρου.

Με βάση, όμως, την εμπειρία μου από τη θητεία μου στο υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων –με χαρά βλέπω πρώην συνεργάτες μου σήμερα εδώ- θέλω να υπογραμμίσω ότι σε κάθε περίπτωση, απαιτείται μια αυστηρή διαδικασία πιστοποίησης, ώστε να διατηρηθεί πάντοτε υψηλό το επίπεδο της ποιότητας και το σήμα των προϊόντων να είναι εγγύηση για τον αγοραστή. Να μην υπάρχει καμία σκιά και κανένα ερωτηματικό στον καταναλωτή.

Τέλος, θεωρώ σημαντικό στην πορεία της προσπάθειάς μας την επαφή με άλλες ορθόδοξες χώρες, ώστε να μεγιστοποιήσουμε τα οφέλη: αγοραστικά, οικονομικά και επικοινωνιακά. Ιδιαίτερα, αφού υπάρχει ενδιαφέρον από τη ρωσική πλευρά, θα πρέπει να επιδιώξουμε τη συνεργασία. Αναμφίβολα, η δυνατότητα συμμετοχής μετόχων από διάφορες χώρες στο εγχείρημα θα του προσδώσει άλλη δυναμική.

Με αυτές τις σκέψεις εύχομαι κάθε επιτυχία στις εργασίες για τη σύνταξη Κανονισμού Απονομής Σήματος για Μοναστηριακά Προϊόντα και προϊόντα Μικρών Παραγωγών.

Σας ευχαριστώ».

ΟΡΜΥΛΙΑ 3

ΟΡΜΥΛΙΑ 1

ΟΡΜΥΛΙΑ 2

ΟΡΜΥΛΙΑ 4

Read more...

ΟΜΙΛΙΑ Μ.Χαρακόπουλου στην Ειδική Μόνιμη Επιτροπή Σωφρονιστικού Συστήματος

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟΥ

Αθήνα, 31 Μαΐου 2017


ΟΜΙΛΙΑ
ΤΟΥ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗ ΤΟΜΕΑΡΧΗ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΑΡΜΟΔΙΟΥ ΓΙΑ ΘΕΜΑΤΑ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ
κ. ΜΑΞΙΜΟΥ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
στην Ειδική Μόνιμη Επιτροπή Σωφρονιστικού Συστήματος & λοιπών Δομών Εγκλεισμού Κρατουμένων, με θέμα ημερήσιας διάταξης:
«Έκφραση γνώμης της Επιτροπής επί του Στρατηγικού Σχεδίου για το Σωφρονιστικό Σύστημα του Υπουργείου Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για τα έτη 2018 – 2020».


«Θεωρώ αξιέπαινη την πρωτοβουλία της Επιτροπής, κυρία Πρόεδρε, ωστόσο, οφείλω να πω ότι είναι κοινά αποδεκτό, ότι η χώρα βρίσκεται σε φάση έξαρσης της εγκληματικότητας και της σοβαρής παραβατικότητας. Τα φαινόμενα είναι καθημερινά και καταχρηστικά. Από τις περιπτώσεις των ληστειών μετά φόνου ή άσκησης βίας έως τις καταστροφές δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας από ανεξέλεγκτες αγέλες περιθωριακών που δημιουργούν ανενόχλητοι νησίδες ανομίας στο κέντρο της πρωτεύουσας.
Σε αυτά, να προσθέσουμε και την δράση ομάδων τρομοκρατών που έφτασαν στο σημείο να αποπειραθούν δολοφονική ενέργεια σε έναν πρώην πρωθυπουργό. Το αίσθημα ασφάλειας του πολίτη φοβούμαι ότι έχει κυριολεκτικά καταρρακωθεί, νιώθει συχνά παντελώς ανυπεράσπιστος, και παρά τις ηρωικές προσπάθειες της αστυνομίας το κράτος να τον έχει εγκαταλείψει. Και ενώ επικρατεί αυτή η νοσηρή ατμόσφαιρα και θα έπρεπε να έχει σημάνει ήδη συναγερμός στην κυβέρνηση και στα αρμόδια υπουργεία, ώστε να ληφθούν τα κατάλληλα μέτρα και να επιβληθεί ο νόμος και η τάξη, οι αποφάσεις που προωθούνται είναι ακριβώς προς την αντίθετη κατεύθυνση. Περισσότερη ανοχή προς την πάσης φύσεως εγκληματικότητα.
Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται και οι αποφάσεις που δίνουν μαζικά «συγχωροχάρτι» σε φυλακισμένους που έχουν καταδικαστεί για βαριά εγκλήματα και οι οποίοι εξερχόμενοι των σωφρονιστικών καταστημάτων συνεχίζουν την παράνομη δράση τους. Η επιχειρηματολογία υπέρ αυτής της πολιτικής είναι εξωφρενική καθώς εδράζεται στην έλλειψη χώρου. Και αντί να υπάρξει ένας σχεδιασμός, αφήνουμε τους πάντες έξω κατατρομοκρατώντας την κοινωνία.
Το στρατηγικό σχέδιο για το Σωφρονιστικό Σύστημα 2018-2020 περιγράφει τα προβλήματα του ποινικού σωφρονισμού στη χώρα μας και θέτει τις κατευθύνσεις πάνω στις οποίες πρέπει να επιχειρηθεί η αντιμετώπισή τους.
Το κύριο ζήτημα σύμφωνα με τους συντάκτες του, είναι βέβαια ο υπερπληθυσμός των κρατουμένων σε σχέση με τη χωρητικότητα των υφιστάμενων σωφρονιστικών καταστημάτων, οι κακές συνθήκες διαβίωσης των κρατουμένων και η διαρκής προσπάθεια να διατηρηθούν οι «αποσυμφορητικές διατάξεις» ώστε ο αριθμός των κρατουμένων να βρίσκεται κάτω από 10.000.
Παρά ταύτα όμως, στην Ελλάδα δεν υπάρχει υπερπληθυσμός κρατουμένων σε σύγκριση με τον γενικό πληθυσμό. Η «Λευκή Βίβλος» του Συμβουλίου της Ευρώπης στην οποία και παραπέμπει το έγγραφο του Υπουργείου Δικαιοσύνης, αναφέρει ότι «ο αριθμός κρατουμένων ανά 100.000 κατοίκους στα κράτη μέλη του Συμβουλίου», δηλαδή στο σύνολο των ευρωπαϊκών κρατών, «κυμαινόταν τα έτη 2012-2014 μεταξύ 124 και 134 ανά 100.000 κατοίκους». Στην Ελλάδα, λοιπόν, ο αριθμός των κρατουμένων την 1η Φεβρουαρίου 2017, όπως αναφέρεται στο σχέδιο του Υπουργείου Δικαιοσύνης ήταν 9.383 κρατούμενοι, δηλαδή, περίπου 85 κρατούμενοι ανά 100.000 κατοίκους.
Επομένως, το πραγματικό μας πρόβλημα δεν είναι ότι έχουμε υπερβολικό αριθμό κρατουμένων, αλλά ότι η χώρα δεν διαθέτει σωφρονιστικά καταστήματα με τέτοια χωρητικότητα ώστε να μπορεί να στεγαστεί με συνθήκες αξιοπρέπειας και ασφάλειας ο αναλογικά μικρότερος αριθμός κρατουμένων στην Ελλάδα. Τουλάχιστον κατά το 1/3 μικρότερος από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Χρειαζόμαστε, επομένως, ένα ευρύ πρόγραμμα κατασκευής νέων σωφρονιστικών καταστημάτων και αναβάθμισης αυτών που λειτουργούν αλλά και προτεραιότητα στην ασφάλεια με σωφρονιστικά καταστήματα νέου τύπου, η οποία ασφάλεια δε φαίνεται δυστυχώς, να αποτελεί προτεραιότητα για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.
Περαιτέρω, τα μέτρα αποσυμφόρησης που λήφθηκαν με το ν.4325/2015, η ισχύς τους παρατάθηκε έως 28 Αυγούστου 2017 με το ν.4411/2016, έχουν μάλλον χαρακτηριστικό και καταλυτικό της έννομης τάξης χαρακτήρα, και δεν μπορούν ούτε πρέπει να αποτελούν ντε φάκτο μόνιμη λύση με τυχόν αλλεπάλληλες παρατάσεις της ισχύος τους. Σοβαρό σφάλμα, εξάλλου, της έκτακτης αυτής νομοθεσίας, ήταν η οριζόντια εφαρμογή της αδιακρίτως σε δράστες βίαιων και μη αδικημάτων, με τραγικό αποτέλεσμα κάποιοι από όσους επωφελήθηκαν και απολύθηκαν πρόωρα, να διαπράξουν νέα αποτρόπαια εγκλήματα βίας στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό.
Γενικότερο, άλλωστε, πολιτισμικό πρόβλημα της χώρας, αποτελεί το έλλειμμα σεβασμού στους υφιστάμενους κανόνες δικαίου, πρόβλημα που επιτείνεται με τη θέσπιση κατά καιρούς προσωρινών ρυθμίσεων που καθιερώνουν κατ' εξαίρεση, ευνοϊκή μεταχείριση υπέρ παραβατών του ενός ή του άλλου είδους για συγκυριακούς λόγους. Η απροθυμία για μακροπρόθεσμο προγραμματισμό με οριστική αντιμετώπιση του φαινομένου και η πλημμελής τήρηση των κανόνων, καταλήγουν στην αδυναμία του κράτους δικαίου να λειτουργήσει στρατηγικά συντονισμένα, συλλογικά και αποτελεσματικά.
Κλείνω, κυρία Πρόεδρε, λέγοντας ότι δυστυχώς, πολύ φοβάμαι ότι με την συγκεκριμένη κυβέρνηση, ελάχιστες είναι οι ελπίδες να λειτουργήσει το κράτος, ως κράτος. Τα φαινόμενα αποσύνθεσης είτε λόγω ανικανότητας, είτε λόγω ιδεοληψιών συνεχίζονται και θα εντείνονται. Η αποτυχία της κυβέρνησης στον τομέα της ασφάλειας είναι πλέον «εκκωφαντική», όπως και σε κάθε άλλο τομέα και γι' αυτό πρέπει να δοθεί ένα τέλος όσο το δυνατόν πιο σύντομα.
Ευχαριστώ»

Read more...

Ομιλία Μ. Χαρακόπουλου στην παρουσίαση του βιβλίου της Άννας Καρακασίδου-Μπίσκα

Παρουσίαση βιβλίου Καρακασίδου 1

Λάρισα, 19 Μαΐου 2017

Ομιλία
Μάξιμου Χαρακόπουλου
στην παρουσίαση του βιβλίου της Άννας Καρακασίδου-Μπίσκα: «Επώδυνα μυστικά – Λυτρωτικές αλήθειες»

«Φίλες και φίλοι,
Θέλω καταρχάς να ευχαριστήσω την καλή φίλη Άννα Καρακασίδου-Μπίσκα που μου εμπιστεύθηκε την παρουσίαση και αυτού του βιβλίου της. Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό πόνημα που υφαίνεται πάνω στην ιστορία. Στην τραγική ιστορία του ποντιακού ελληνισμού, στη γενοκτονία του, στην εκτόπισή του από την πατρίδα του, στην εξάλειψη της πανάρχαιας παρουσίας του, στην αναγκαστική εν κρυπτώ επιβίωση των υπολειμμάτων του.
Και η παρουσίαση ανήμερα της ημέρας μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων είναι και ένα μνημόσυνο στους εκατοντάδες χιλιάδες αδελφούς μας που υπήρξαν θύματα ενός οργανωμένου απάνθρωπου σχεδίου που είχε στόχο την εξαφάνιση των Χριστιανών της καθ’ ημάς Ανατολής.
Αλλά δεν πρόκειται μόνον για την καταγραφή αναμνήσεων από τις προσωπικές τραγωδίες, τις οδύσσειες των ηρώων που παρελαύνουν από τις σελίδες του βιβλίου. Είναι κάτι πολύ περισσότερο, είναι η ανασύνθεση μιας εποχής, μέσα από τα μάτια των ανθρώπων που έζησαν τα γεγονότα, τις ψυχικές τους διακυμάνσεις, τους εσωτερικούς τους αγώνες και τέλος η επιθυμία ή η ανάγκη για ανακάλυψη της αλήθειας που είναι και ένα είδος ολοκλήρωσης του δράματος που ξεκίνησε πριν από έναν περίπου αιώνα.
Είναι πανθομολογούμενο ότι η λογοτεχνία έχει την ευχέρεια να αποδώσει τα ιστορικά γεγονότα σε τέτοιες διαστάσεις που αδυνατεί να το κάνει η καθαρή ιστορία.
Η λογοτεχνική γραφίδα αναδεικνύει κάθε πλευρά, ορατή και αθέατη, του σκηνικού που διαδραματίζονται οι ιστορικές πράξεις. Ανασυνθέτει στη λεπτομέρειά τους το φυσικό περιβάλλον, τα χωριά και τις πόλεις, τις φορεσιές και την καθημερινότητά των ανθρώπων, αλλά και τις βαθύτερες σκέψεις, τα συναισθήματά τους, τις εσωτερικές αλλαγές και μεταμορφώσεις που επισυμβαίνουν παράλληλα με τα ιστορικά δρώμενα.
Αυτό το πολυδιάστατο παζλ είναι μια πολύ δύσκολη διαδικασία, πολύ πιο δυσχερής από το να συγκεντρωθούν ημερομηνίες και γεγονότα, από το να καταγραφούν οι εξωτερικές, πολιτικές και οικονομικές αιτίες που τα προκάλεσαν, όπως και οι συνέπειές τους. Η κατάδυση στα ανθρώπινα άδυτα είναι επιχείρημα ριψοκίνδυνο και περιπετειώδες. Αλλά όταν πετυχαίνει παράγει διαχρονικά αποτελέσματα.
Πόσο ελλιπέστερη θα ήταν η εικόνα που θα είχαμε για τα λίκνα του ελληνικού πολιτισμού στη Μικρά Ασία, στην Ιωνία, στον Πόντο, στην Καππαδοκία, πόσο πιο αδύνατη θα ήταν η σχέση μας μαζί τους και στα όσα ανείπωτα συνέβησαν αν δεν υπήρχαν κάποια σπουδαία λογοτεχνικά έργα.
Και φέρνω για παράδειγμα, τα “Ματωμένα Χώματα” της Διδούς Σωτηρίου, το “Νούμερο 31328” του Ηλία Βενέζη –που ειρήσθω εν παρόδω έγινε ταινία από τον πρόσφατα εκλιπόντα Νίκο Κούνδουρο, ταινία που θάφτηκε για να μην θιχτούν οι απόγονοι των δραστών, αλλά και το “Στου Χατζηφράγκου” του Κοσμά Πολίτη, που αναδεικνύει τη Σμύρνη πριν την καταστροφή της.
Θα πρόσθετα ακόμη τη “Λωξάνδρα” της Μαρίας Ιορδανίδου και το σχετικά πρόσφατο “Ούτε το όνομά μου” της Θέα Χάλο, που μιλά και αυτή με τρόπο συγκλονιστικό για την Οδύσσεια των Ελλήνων του Πόντου. Και φυσικά κι άλλα πολλά, λιγότερο ή περισσότερο γνωστά, που συνθέτουν την μεγάλη τοιχογραφία του ελληνισμού της καθ΄ ημάς Ανατολής, του ελληνισμού που έπαψε να υφίσταται ξαφνικά και αποτρόπαια, έπειτα από 3 χιλιάδες χρόνια.
Σ΄ αυτή την χορεία της διατήρησης της βαθιάς μνήμης ανθρώπων, τοπίων, βιωμάτων φιλοδοξεί να προσθέσει τη δική της ψηφίδα και η Άννα Καρακασίδου-Μπίσκα με το βιβλίο της “Επώδυνα Μυστικά Λυτρωτικές Αλήθειες”.
Η συγγραφέας ιχνηλατεί ορισμένα πρόσωπα της μεγάλης τραγωδίας της Γενοκτονίας των Ποντίων –αλλά και των απογόνων τους. Εκεί που χάθηκαν πάνω από 350 χιλιάδες άνθρωποι, είτε από το σπαθί του φανατισμού και της μισαλλοδοξίας είτε από τις κακουχίες που εσκεμμένα εκτέθηκαν και είχαν σκοπό την εξόντωσή τους.
Εκεί που εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι ξεσπιτώθηκαν άρον-άρον, αφήνοντας πίσω για πάντα σπίτια, εκκλησιές, προγόνους και όνειρα, και έφυγαν ως πρόσφυγες για να ξεκινήσουν μια νέα αρχή. Άνθρωποι που στις καρδιές τους έμενε πάντα μέχρι να φύγουν από τον κόσμο αυτό μια χαίνουσα ανοιχτή πληγή, μια ακατανίκητη νοσταλγία για ό,τι άφησαν πίσω τους.
Άνθρωποι που έπεσαν θύματα ενός σατανικού σχεδίου αποχριστιανοποίησης της οθωμανικής αυτοκρατορίας, για να εξυπηρετηθούν συγκεκριμένα συμφέροντα, πολιτικά και οικονομικά. Ένα σχέδιο που συμπεριελάμβανε ακόμη τους Έλληνες της Ιωνίας, τους Αρμένηδες και τους Ασσύριους αλλά και όλους τους άλλους, από κάθε περιοχή, από την Καππαδοκία, την Πόλη, την Ίμβρο και την Τένεδο, που σε διαφορετικές χρονικές στιγμές αναγκάσθηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους, στο όνομα της τουρκικής καθαρότητας.
Το που οδήγησε αυτή η ιδεοληψία το βλέπουμε σήμερα καθαρά στα τεκταινόμενα της γείτονος που προσπαθεί να γυρίσει το ρολόι της ιστορίας στο παρελθόν και να αναστήσει το οθωμανικό απολίθωμα, διολισθαίνοντας στον αυταρχισμό και στον ισλαμιστικό ολοκληρωτισμό. Και γι’ αυτό και οι απόγονοι των δραστών αρνούνται ακόμη να αναγνωρίσουν αυτό το έγκλημα που διαπράχθηκε τότε και αντιθέτως το συνεχίζουν εφαρμόζοντας σήμερα πια τη γενοκτονία της μνήμης με την μετατροπή εκκλησιών σε τεμένη.
Μετέτρεψαν την Αγία Σοφία των Μεγαλοκομνηνών στην Τραπεζούντα σε τζαμί, την Αγία Σοφία στη Νίκαια, την Αγία Σοφία στην Ανδριανούπολη. Και δεν κρύβουν ότι επιθυμούν διακαώς την μετατροπή και αυτής της Αγιασοφιάς στην Πόλη, του συμβόλου της οικουμενικής ορθοδοξίας, σε τζαμί.
Στο βιβλίο της η Άννα Καρακασίδου-Μπίσκα ανασύρει από τη λήθη συγκλονιστικές προσωπικές περιπέτειες, μικρές ιστορίες εντός της μεγάλης Ιστορίας. Όπως
• του μωρού που έπρεπε να στραγγαλισθεί από τους γονείς του για να επιζήσουν οι υπόλοιποι στον ταξίδι της σωτηρίας, παρά το ότι «η έλευση στη ζωή ενός βρέφους είναι η έλευση ενός αγγέλου στη γη (σελ. 19)», και σώθηκε ως εκ θαύματος και μεγαλώνοντας έγινε Τούρκος αστυνομικός που μισούσε τους Έλληνες,
• του παιδιού που έμεινε ορφανό και αποπαίδι σε έναν κόσμο εχθρικό, για να γίνει ληστής,
• του παλληκαριού που σώθηκε δυο φορές την ίδια μέρα από τον θάνατο, για να σωθεί από τον γέροντα που έμεινε τελευταίος κλειδοκράτορας στο αποψιλωμένο από κατοίκους χωριό του,
• τους νέους που ανακάλυπταν έκπληκτοι τις ελληνικές τους ρίζες.
Τελικά, όμως, μήπως αυτό δεν είναι η πραγματική Ιστορία; Οι μικρές, καθημερινές, προσωπικές ιστορίες και οι σχέσεις που τις δένουν μεταξύ τους; Σχέσεις που διαταράσσονται βίαια όταν ενσκήπτει η λαίλαπα του πολέμου.
Μέχρι να βρεθώ μεταπτυχιακός υπότροφος στην Κωνσταντινούπολη, θεωρούσα υπερβολικές τις αναφορές σε κρυπτοχριστιανούς και Ρωμιούς που δεν αντηλλάγησαν με βάση τη συνθήκη της Λοζάνης.
Στην φοιτητική εστία που φιλοξενούμουν μια μέρα οι συγκάτοικοί μου, Τούρκοι φοιτητές, μου παρουσίασαν έναν φοιτητή λέγοντας μου «sizden kalan biri’dir / είναι ένας από εσάς που έμεινε». Ήταν ένας φοιτητής, μικρό το δέμας, από τη Ριζούντα, σημερινό Ρίζε, γενέτειρα και του προέδρου Ερντογάν.
Ποντιακά δεν μιλώ, αλλά αν δώσει κανείς προσοχή καταλαβαίνει, καθώς βάση τους είναι τα αρχαία ελληνικά. Θυμάμαι ότι μου πρόσφερε ένα αχλάδι ως απίδι. Είπαμε να τα ξαναπούμε. Τον αναζήτησα, αλλά μου είπαν ότι έφυγε στο χωριό του.
Θυμούμαι, επίσης, ότι αργότερα όταν έμενα σε ένα κελί που μου παραχώρησε το πατριαρχείο στην εκκλησία της Ευαγγελίστριας στο Boyacikoyi / Βαφεοχώριον του Βοσπόρου, όπου βοηθούσα τον κύριο Μιχάλη στο ψαλτήρι στα αναγνώσματα, πρόσεξα ανάμεσα στο ελάχιστο εκκλησίασμα –τόσο λίγοι που γνωριζόμασταν όλοι- έναν ξένο. Ρώτησα και έμαθα ότι ερχόταν από την άλλη πλευρά του Βοσπόρου, από το Kadikoyi, προκειμένου στην περιοχή του να μην αποκαλυφθεί ότι ήταν χριστιανός.
Θυμούμαι επίσης πρωτοσέλιδο του περιοδικού Aktuel εκείνη την εποχή με ολοσέλιδη φωτογραφία μιας ηλικιωμένης με γαλάζια μάτια, που κοίταγαν ευθέως το φακό, με μια ξανθή γάτα στα γόνατά της, της Φατμέ, να λέει «εγώ τουρκικά δεν ξέρω και τα ρωμαίικα δεν τα έμαθα από τον αέρα».
Χιλιάδες ελληνόφωνοι κρυπτοχριστιανοί δεν μπόρεσαν να έρθουν στην Ελλάδα, καθώς στη συνθήκη της Λοζάνη ως κριτήριο ανταλλαγής των πληθυσμών δεν ελήφθη η γλώσσα αλλά η θρησκεία. Έτσι ήρθαν ως ανταλλάξιμοι οι Ρωμιοί Ορθόδοξοι της Καππαδοκίας, της Πισιδίας, του Δυτικού Πόντου και άλλοι που ήταν τουρκόφωνοι, όχι, όμως, οι ελληνόφωνοι κρυπτοχριστιανοί.
Στη διάρκεια της διδακτορικής μου διατριβής είχα εντοπίσει σπαρακτική επιστολή κρυπτοχριστιανών από το Σταυρί στο Ερζερούμ προς το προξενείο μας στην Πόλη, οι οποίοι, με αφορμή την έλευση του Ελευθερίου Βενιζέλου για την υπογραφή της ελληνοτουρκικής φιλίας του 1930, ζήταγαν να τους επιτραπεί να έρθουν στην Ελλάδα. Δυστυχώς, το ελληνικό κράτος δεν θέλησε να ανοίξει αυτό το κεφάλαιο.
Πρόπερσι, κατά το ετήσιο προσκύνημα του Οικουμενικού Πατριάρχη στην Καππαδοκία, μαζί με τον πρόεδρο της Πανελλήνιας Ένωσης Καππαδοκικών Σωματίων επισκεφθήκαμε τη γενέτειρα των παππούδων του, το Μισθί, απ’ όπου πρόσφυγες έχουν εγκατασταθεί και στη Μάνδρα, προκειμένου να δούμε τις εργασίες αποκατάστασης της δωδεκάτρουλης εκκλησίας των Αγίων Βασιλείου και Βλασίου.
Εκεί ο εργάτης, ο Χασάν, όταν άκουσε ότι είμαστε Έλληνες άρχισε να μας μιλάει στα ρούμτζα, τα ρωμαίικα, δηλαδή ποντιακά. Ήταν από την Τραπεζούντα, και προς αναζήτηση εργασίας βρέθηκε στην Προύσα όπου και παντρεύτηκε. Με ρώτησε για ποιο λόγο στο δάπεδο του ναού υπήρχε δεξιά και αριστερά ένα μακρόστενο κενό. Του απάντησα ότι εκεί ήταν τα στασίδια. Δεν κατάλαβε. Όταν του εξήγησα, αναφώνησε «Α, τα σκαμνία». Τον ρώτησα αν τα παιδιά του μιλούνε ρούμτζα. Δυστυχώς, μου είπε δεν θα μάθουν γιατί ούτε η γυναίκα του ξέρει, ούτε η μάνα του είναι μαζί του.
Έτσι χάνεται σιγά-σιγά η γλώσσα, αλλά πλέον με το διαδίκτυο πολλοί στον ιστορικό Πόντο αρχίζουν να αναρωτιούνται για την πραγματική καταγωγή τους. Στην Τουρκία των αντιφάσεων που διώκει τον ελληνόφωνο συγγραφέα του βιβλίου “Pontos kulturu / Ο πολιτισμός του Πόντου» Ομέρ Ασάν, γυρίστηκε η πολύ καλή ταινία που αναδεικνύει το πρόβλημα των κρυπτοχριστιανών «Yureyini sor / Ρώτα την καρδιά σου» που υπάρχει και με ελληνικούς υπότιτλους.
Η όσμωση Ποντίων προσφύγων από την Ελλάδα και τον ιστορικό Πόντο, που βρέθηκαν μετανάστες στη Γερμανία και τραγουδούν ίδια τραγούδια και χορεύουν τους ίδιους χορούς, ήταν ένα σοκ για αμφότερους και αφορμή αναζήτησης της ταυτότητας όσων έχουν μείνει στις αλησμόνητες πατρίδες της Ανατολής.

Φίλες και φίλοι,
Η συγγραφέας στηλιτεύει τον πόλεμο, ως μια παρέκκλιση του φυσικού νόμου και της ανθρώπινης φύσης. Κι όπως γράφει «Πατρίδες, μέρη αγαπημένα, μνημεία, δημιουργήματα, πολιτισμοί, κόποι ολόκληρης ζωής περνάνε στα χέρια άλλων, αλλάζουν ταυτότητα. Είναι τα κλεμμένα όνειρα των ανθρώπων, που υφαρπάζονται βίαια. Το χειρότερο όμως όλων είναι ο πόνος και η συμφορά, που επιφέρει ο πόλεμος γιατί χάνονται ψυχές, παλληκάρια σκοτώνονται, οικογένειες ξεκληρίζονται, μικρά παιδιά βρίσκονται έρμαια της τύχης χάνουν την ταυτότητά τους, αλλάζουν ταυτότητα, και όλα αυτά δεν επέρχονται ανώδυνα, αλλά συμβαδίζουν με ψυχικά κατάλοιπα» σελ. 169
Θεωρώ ότι το στοιχείο που κάνει αυτό το βιβλίο ιδιαίτερο, και το οποίο πρέπει να πούμε ότι διαβάζεται μονορούφι, αυτό που το κάνει να ξεχωρίζει είναι η επίμονη προσπάθεια να ολοκληρωθεί ο κύκλος ή ορθότερα οι πολλοί κύκλοι που έμειναν ανοικτοί. Είναι η ανάδειξη της αδήριτης ανάγκης να πληρωθούν οι λογαριασμοί που άνοιξαν για τους πρωταγωνιστές του βιβλίου, που οι περισσότεροι έχουν δύο ονόματα και ταυτότητες. Του Δωρόθεου-Κενάν, του Ερντογάν-Ιορδάνη, της Μελπωμένης-Μελέκ.
Είναι η αποκάλυψη των μυστικών που κρατούσε μέσα της η ζωή ή κάποιοι από τους πρωταγωνιστές. Η υποχρέωση αυτά τα μυστικά να δουν και πάλι το φως της ημέρας, γιατί μόνον έτσι θα ερχόταν η λύτρωση, η κάθαρση, κατά την δομή της αρχαίας τραγωδίας.
Και αυτή η διαδικασία, η νομοτελειακή, η αναπόφευκτη, ξετυλιγόταν είτε από τη θέληση των ίδιων των προσώπων του δράματος είτε από την ίδια τη ζωή. Ή όπως το γράφει η συγγραφέας «Η μοίρα έρχεται μόνη της και αποδίδει δικαιοσύνη και βρίσκεται τόσο κοντά αλλά και τόσο μακριά από τα θέλω των ανθρώπων». Σελ. 96
Ποιο είναι, όμως, κάθε φορά το κυρίαρχο μυστικό, τι είναι αυτό που καλύπτεται και πρέπει να αποκαλυφθεί, τουλάχιστον από τους και προς τους πρωταγωνιστές; Είναι η μαγική λέξη ταυτότητα. Το ποιος πραγματικά βρίσκεται στο βάθος, πίσω από το κοινωνικό και το συγκυριακό παραπέτασμα.
Η πορεία προς αυτήν την αποκάλυψη δεν είναι ένα παιχνίδι ικανοποίησης, όπως σε ένα αστυνομικό μυθιστόρημα. Είναι ένα επίπονο, οδυνηρό και επικίνδυνο ταξίδι αυτογνωσίας. Κι αυτό αφορά και όλους εκείνους που έμειναν στα εδάφη του Πόντου, με αλλαγμένη ταυτότητα, για να γλυτώσουν το μαχαίρι. Και κράτησαν κρυφή την αληθινή τους ταυτότητα ακόμη και από τα παιδιά τους. Οι χιλιάδες κρυπτοχριστιανοί που, εξωτερικά εμφανίζονται ως πιστοί μουσουλμάνοι, και μέσα τους προσεύχονται στην Παναγία.
Ας αναρωτηθούμε, λοιπόν, όλοι. Όταν η ταυτότητα για έναν άνθρωπο είναι δομικό στοιχείο της ύπαρξής του, όταν χωρίς αυτήν, ή όταν αυτή είναι ελλιπής, χάνει την ακεραιότητά του, πώς δικαιολογείται αυτή η επίθεση εναντίον της ταυτότητας στη χώρα μας; Γιατί αυτό συμβαίνει εδώ και καιρό. Μια ολομέτωπη επίθεση σε κάθε στοιχείο που συγκροτεί την ελληνική ταυτότητα, τη γλώσσα, την ιστορία, τις παραδόσεις, τη θρησκεία. Κάποιοι κύκλοι τυφλωμένοι από ιδεοληψίες και εμμονές θέλουν να αλλοιώσουν και να εξαφανίσουν ει δυνατόν ότι μας κάνει αυτό που είμαστε.
Είναι άραγε τυχαίο ότι οι ίδιοι κύκλοι αρνούνται τον όρο Γενοκτονία για τους Έλληνες του Πόντου και της Μικράς Ασίας, αλλά και εν γένει των Χριστιανών της Ανατολής; Ασφαλώς και όχι. Και αν οι χριστιανοί αδελφοί μας στην Τουρκία κρύβονται για να επιβιώσουν από την εκδικητικότητα των αλλόδοξων, εδώ στην Ελλάδα έχουμε να αντιμετωπίσουμε μια εσωτερική καταπίεση, πιο ύπουλη και ίσως και πιο επικίνδυνη, που ξεκίνησε με το «Συνωστισμό» της κ. Ρεπούση.
Γι’ αυτό και ο αγώνας για την ταυτότητα και τη μνήμη είναι αγώνας ζωής του ελληνισμού. Δεν είναι αγώνας οπισθοφυλακής για ξεχασμένες ιστορίες. Είναι για το σήμερα και κυρίως το αύριο. Για έναν κόσμο που δεν θα έχει χάσει την ψυχή του.
Γι’ αυτό πιστεύω ότι βιβλία σαν της Άννας Καρακασίδου-Μπίσκα προσφέρουν πολύτιμη συμβολή για την επίτευξη αυτού του σκοπού. Και σας το συστήνω ανεπιφύλαχτα.

Άννα καλοτάξιδο!»

Read more...

Ομιλία Μ. Χαρακόπουλου στην παρουσίαση του βιβλίου της Άννας Καρακασίδου-Μπίσκα

Παρουσίαση βιβλίου Καρακασίδου 1

Λάρισα, 19 Μαΐου 2017

Ομιλία
Μάξιμου Χαρακόπουλου
στην παρουσίαση του βιβλίου της Άννας Καρακασίδου-Μπίσκα: «Επώδυνα μυστικά – Λυτρωτικές αλήθειες»

«Φίλες και φίλοι,
Θέλω καταρχάς να ευχαριστήσω την καλή φίλη Άννα Καρακασίδου-Μπίσκα που μου εμπιστεύθηκε την παρουσίαση και αυτού του βιβλίου της. Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό πόνημα που υφαίνεται πάνω στην ιστορία. Στην τραγική ιστορία του ποντιακού ελληνισμού, στη γενοκτονία του, στην εκτόπισή του από την πατρίδα του, στην εξάλειψη της πανάρχαιας παρουσίας του, στην αναγκαστική εν κρυπτώ επιβίωση των υπολειμμάτων του.
Και η παρουσίαση ανήμερα της ημέρας μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων είναι και ένα μνημόσυνο στους εκατοντάδες χιλιάδες αδελφούς μας που υπήρξαν θύματα ενός οργανωμένου απάνθρωπου σχεδίου που είχε στόχο την εξαφάνιση των Χριστιανών της καθ’ ημάς Ανατολής.
Αλλά δεν πρόκειται μόνον για την καταγραφή αναμνήσεων από τις προσωπικές τραγωδίες, τις οδύσσειες των ηρώων που παρελαύνουν από τις σελίδες του βιβλίου. Είναι κάτι πολύ περισσότερο, είναι η ανασύνθεση μιας εποχής, μέσα από τα μάτια των ανθρώπων που έζησαν τα γεγονότα, τις ψυχικές τους διακυμάνσεις, τους εσωτερικούς τους αγώνες και τέλος η επιθυμία ή η ανάγκη για ανακάλυψη της αλήθειας που είναι και ένα είδος ολοκλήρωσης του δράματος που ξεκίνησε πριν από έναν περίπου αιώνα.
Είναι πανθομολογούμενο ότι η λογοτεχνία έχει την ευχέρεια να αποδώσει τα ιστορικά γεγονότα σε τέτοιες διαστάσεις που αδυνατεί να το κάνει η καθαρή ιστορία.
Η λογοτεχνική γραφίδα αναδεικνύει κάθε πλευρά, ορατή και αθέατη, του σκηνικού που διαδραματίζονται οι ιστορικές πράξεις. Ανασυνθέτει στη λεπτομέρειά τους το φυσικό περιβάλλον, τα χωριά και τις πόλεις, τις φορεσιές και την καθημερινότητά των ανθρώπων, αλλά και τις βαθύτερες σκέψεις, τα συναισθήματά τους, τις εσωτερικές αλλαγές και μεταμορφώσεις που επισυμβαίνουν παράλληλα με τα ιστορικά δρώμενα.
Αυτό το πολυδιάστατο παζλ είναι μια πολύ δύσκολη διαδικασία, πολύ πιο δυσχερής από το να συγκεντρωθούν ημερομηνίες και γεγονότα, από το να καταγραφούν οι εξωτερικές, πολιτικές και οικονομικές αιτίες που τα προκάλεσαν, όπως και οι συνέπειές τους. Η κατάδυση στα ανθρώπινα άδυτα είναι επιχείρημα ριψοκίνδυνο και περιπετειώδες. Αλλά όταν πετυχαίνει παράγει διαχρονικά αποτελέσματα.
Πόσο ελλιπέστερη θα ήταν η εικόνα που θα είχαμε για τα λίκνα του ελληνικού πολιτισμού στη Μικρά Ασία, στην Ιωνία, στον Πόντο, στην Καππαδοκία, πόσο πιο αδύνατη θα ήταν η σχέση μας μαζί τους και στα όσα ανείπωτα συνέβησαν αν δεν υπήρχαν κάποια σπουδαία λογοτεχνικά έργα.
Και φέρνω για παράδειγμα, τα “Ματωμένα Χώματα” της Διδούς Σωτηρίου, το “Νούμερο 31328” του Ηλία Βενέζη –που ειρήσθω εν παρόδω έγινε ταινία από τον πρόσφατα εκλιπόντα Νίκο Κούνδουρο, ταινία που θάφτηκε για να μην θιχτούν οι απόγονοι των δραστών, αλλά και το “Στου Χατζηφράγκου” του Κοσμά Πολίτη, που αναδεικνύει τη Σμύρνη πριν την καταστροφή της.
Θα πρόσθετα ακόμη τη “Λωξάνδρα” της Μαρίας Ιορδανίδου και το σχετικά πρόσφατο “Ούτε το όνομά μου” της Θέα Χάλο, που μιλά και αυτή με τρόπο συγκλονιστικό για την Οδύσσεια των Ελλήνων του Πόντου. Και φυσικά κι άλλα πολλά, λιγότερο ή περισσότερο γνωστά, που συνθέτουν την μεγάλη τοιχογραφία του ελληνισμού της καθ΄ ημάς Ανατολής, του ελληνισμού που έπαψε να υφίσταται ξαφνικά και αποτρόπαια, έπειτα από 3 χιλιάδες χρόνια.
Σ΄ αυτή την χορεία της διατήρησης της βαθιάς μνήμης ανθρώπων, τοπίων, βιωμάτων φιλοδοξεί να προσθέσει τη δική της ψηφίδα και η Άννα Καρακασίδου-Μπίσκα με το βιβλίο της “Επώδυνα Μυστικά Λυτρωτικές Αλήθειες”.
Η συγγραφέας ιχνηλατεί ορισμένα πρόσωπα της μεγάλης τραγωδίας της Γενοκτονίας των Ποντίων –αλλά και των απογόνων τους. Εκεί που χάθηκαν πάνω από 350 χιλιάδες άνθρωποι, είτε από το σπαθί του φανατισμού και της μισαλλοδοξίας είτε από τις κακουχίες που εσκεμμένα εκτέθηκαν και είχαν σκοπό την εξόντωσή τους.
Εκεί που εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι ξεσπιτώθηκαν άρον-άρον, αφήνοντας πίσω για πάντα σπίτια, εκκλησιές, προγόνους και όνειρα, και έφυγαν ως πρόσφυγες για να ξεκινήσουν μια νέα αρχή. Άνθρωποι που στις καρδιές τους έμενε πάντα μέχρι να φύγουν από τον κόσμο αυτό μια χαίνουσα ανοιχτή πληγή, μια ακατανίκητη νοσταλγία για ό,τι άφησαν πίσω τους.
Άνθρωποι που έπεσαν θύματα ενός σατανικού σχεδίου αποχριστιανοποίησης της οθωμανικής αυτοκρατορίας, για να εξυπηρετηθούν συγκεκριμένα συμφέροντα, πολιτικά και οικονομικά. Ένα σχέδιο που συμπεριελάμβανε ακόμη τους Έλληνες της Ιωνίας, τους Αρμένηδες και τους Ασσύριους αλλά και όλους τους άλλους, από κάθε περιοχή, από την Καππαδοκία, την Πόλη, την Ίμβρο και την Τένεδο, που σε διαφορετικές χρονικές στιγμές αναγκάσθηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους, στο όνομα της τουρκικής καθαρότητας.
Το που οδήγησε αυτή η ιδεοληψία το βλέπουμε σήμερα καθαρά στα τεκταινόμενα της γείτονος που προσπαθεί να γυρίσει το ρολόι της ιστορίας στο παρελθόν και να αναστήσει το οθωμανικό απολίθωμα, διολισθαίνοντας στον αυταρχισμό και στον ισλαμιστικό ολοκληρωτισμό. Και γι’ αυτό και οι απόγονοι των δραστών αρνούνται ακόμη να αναγνωρίσουν αυτό το έγκλημα που διαπράχθηκε τότε και αντιθέτως το συνεχίζουν εφαρμόζοντας σήμερα πια τη γενοκτονία της μνήμης με την μετατροπή εκκλησιών σε τεμένη.
Μετέτρεψαν την Αγία Σοφία των Μεγαλοκομνηνών στην Τραπεζούντα σε τζαμί, την Αγία Σοφία στη Νίκαια, την Αγία Σοφία στην Ανδριανούπολη. Και δεν κρύβουν ότι επιθυμούν διακαώς την μετατροπή και αυτής της Αγιασοφιάς στην Πόλη, του συμβόλου της οικουμενικής ορθοδοξίας, σε τζαμί.
Στο βιβλίο της η Άννα Καρακασίδου-Μπίσκα ανασύρει από τη λήθη συγκλονιστικές προσωπικές περιπέτειες, μικρές ιστορίες εντός της μεγάλης Ιστορίας. Όπως
• του μωρού που έπρεπε να στραγγαλισθεί από τους γονείς του για να επιζήσουν οι υπόλοιποι στον ταξίδι της σωτηρίας, παρά το ότι «η έλευση στη ζωή ενός βρέφους είναι η έλευση ενός αγγέλου στη γη (σελ. 19)», και σώθηκε ως εκ θαύματος και μεγαλώνοντας έγινε Τούρκος αστυνομικός που μισούσε τους Έλληνες,
• του παιδιού που έμεινε ορφανό και αποπαίδι σε έναν κόσμο εχθρικό, για να γίνει ληστής,
• του παλληκαριού που σώθηκε δυο φορές την ίδια μέρα από τον θάνατο, για να σωθεί από τον γέροντα που έμεινε τελευταίος κλειδοκράτορας στο αποψιλωμένο από κατοίκους χωριό του,
• τους νέους που ανακάλυπταν έκπληκτοι τις ελληνικές τους ρίζες.
Τελικά, όμως, μήπως αυτό δεν είναι η πραγματική Ιστορία; Οι μικρές, καθημερινές, προσωπικές ιστορίες και οι σχέσεις που τις δένουν μεταξύ τους; Σχέσεις που διαταράσσονται βίαια όταν ενσκήπτει η λαίλαπα του πολέμου.
Μέχρι να βρεθώ μεταπτυχιακός υπότροφος στην Κωνσταντινούπολη, θεωρούσα υπερβολικές τις αναφορές σε κρυπτοχριστιανούς και Ρωμιούς που δεν αντηλλάγησαν με βάση τη συνθήκη της Λοζάνης.
Στην φοιτητική εστία που φιλοξενούμουν μια μέρα οι συγκάτοικοί μου, Τούρκοι φοιτητές, μου παρουσίασαν έναν φοιτητή λέγοντας μου «sizden kalan biri’dir / είναι ένας από εσάς που έμεινε». Ήταν ένας φοιτητής, μικρό το δέμας, από τη Ριζούντα, σημερινό Ρίζε, γενέτειρα και του προέδρου Ερντογάν.
Ποντιακά δεν μιλώ, αλλά αν δώσει κανείς προσοχή καταλαβαίνει, καθώς βάση τους είναι τα αρχαία ελληνικά. Θυμάμαι ότι μου πρόσφερε ένα αχλάδι ως απίδι. Είπαμε να τα ξαναπούμε. Τον αναζήτησα, αλλά μου είπαν ότι έφυγε στο χωριό του.
Θυμούμαι, επίσης, ότι αργότερα όταν έμενα σε ένα κελί που μου παραχώρησε το πατριαρχείο στην εκκλησία της Ευαγγελίστριας στο Boyacikoyi / Βαφεοχώριον του Βοσπόρου, όπου βοηθούσα τον κύριο Μιχάλη στο ψαλτήρι στα αναγνώσματα, πρόσεξα ανάμεσα στο ελάχιστο εκκλησίασμα –τόσο λίγοι που γνωριζόμασταν όλοι- έναν ξένο. Ρώτησα και έμαθα ότι ερχόταν από την άλλη πλευρά του Βοσπόρου, από το Kadikoyi, προκειμένου στην περιοχή του να μην αποκαλυφθεί ότι ήταν χριστιανός.
Θυμούμαι επίσης πρωτοσέλιδο του περιοδικού Aktuel εκείνη την εποχή με ολοσέλιδη φωτογραφία μιας ηλικιωμένης με γαλάζια μάτια, που κοίταγαν ευθέως το φακό, με μια ξανθή γάτα στα γόνατά της, της Φατμέ, να λέει «εγώ τουρκικά δεν ξέρω και τα ρωμαίικα δεν τα έμαθα από τον αέρα».
Χιλιάδες ελληνόφωνοι κρυπτοχριστιανοί δεν μπόρεσαν να έρθουν στην Ελλάδα, καθώς στη συνθήκη της Λοζάνη ως κριτήριο ανταλλαγής των πληθυσμών δεν ελήφθη η γλώσσα αλλά η θρησκεία. Έτσι ήρθαν ως ανταλλάξιμοι οι Ρωμιοί Ορθόδοξοι της Καππαδοκίας, της Πισιδίας, του Δυτικού Πόντου και άλλοι που ήταν τουρκόφωνοι, όχι, όμως, οι ελληνόφωνοι κρυπτοχριστιανοί.
Στη διάρκεια της διδακτορικής μου διατριβής είχα εντοπίσει σπαρακτική επιστολή κρυπτοχριστιανών από το Σταυρί στο Ερζερούμ προς το προξενείο μας στην Πόλη, οι οποίοι, με αφορμή την έλευση του Ελευθερίου Βενιζέλου για την υπογραφή της ελληνοτουρκικής φιλίας του 1930, ζήταγαν να τους επιτραπεί να έρθουν στην Ελλάδα. Δυστυχώς, το ελληνικό κράτος δεν θέλησε να ανοίξει αυτό το κεφάλαιο.
Πρόπερσι, κατά το ετήσιο προσκύνημα του Οικουμενικού Πατριάρχη στην Καππαδοκία, μαζί με τον πρόεδρο της Πανελλήνιας Ένωσης Καππαδοκικών Σωματίων επισκεφθήκαμε τη γενέτειρα των παππούδων του, το Μισθί, απ’ όπου πρόσφυγες έχουν εγκατασταθεί και στη Μάνδρα, προκειμένου να δούμε τις εργασίες αποκατάστασης της δωδεκάτρουλης εκκλησίας των Αγίων Βασιλείου και Βλασίου.
Εκεί ο εργάτης, ο Χασάν, όταν άκουσε ότι είμαστε Έλληνες άρχισε να μας μιλάει στα ρούμτζα, τα ρωμαίικα, δηλαδή ποντιακά. Ήταν από την Τραπεζούντα, και προς αναζήτηση εργασίας βρέθηκε στην Προύσα όπου και παντρεύτηκε. Με ρώτησε για ποιο λόγο στο δάπεδο του ναού υπήρχε δεξιά και αριστερά ένα μακρόστενο κενό. Του απάντησα ότι εκεί ήταν τα στασίδια. Δεν κατάλαβε. Όταν του εξήγησα, αναφώνησε «Α, τα σκαμνία». Τον ρώτησα αν τα παιδιά του μιλούνε ρούμτζα. Δυστυχώς, μου είπε δεν θα μάθουν γιατί ούτε η γυναίκα του ξέρει, ούτε η μάνα του είναι μαζί του.
Έτσι χάνεται σιγά-σιγά η γλώσσα, αλλά πλέον με το διαδίκτυο πολλοί στον ιστορικό Πόντο αρχίζουν να αναρωτιούνται για την πραγματική καταγωγή τους. Στην Τουρκία των αντιφάσεων που διώκει τον ελληνόφωνο συγγραφέα του βιβλίου “Pontos kulturu / Ο πολιτισμός του Πόντου» Ομέρ Ασάν, γυρίστηκε η πολύ καλή ταινία που αναδεικνύει το πρόβλημα των κρυπτοχριστιανών «Yureyini sor / Ρώτα την καρδιά σου» που υπάρχει και με ελληνικούς υπότιτλους.
Η όσμωση Ποντίων προσφύγων από την Ελλάδα και τον ιστορικό Πόντο, που βρέθηκαν μετανάστες στη Γερμανία και τραγουδούν ίδια τραγούδια και χορεύουν τους ίδιους χορούς, ήταν ένα σοκ για αμφότερους και αφορμή αναζήτησης της ταυτότητας όσων έχουν μείνει στις αλησμόνητες πατρίδες της Ανατολής.

Φίλες και φίλοι,
Η συγγραφέας στηλιτεύει τον πόλεμο, ως μια παρέκκλιση του φυσικού νόμου και της ανθρώπινης φύσης. Κι όπως γράφει «Πατρίδες, μέρη αγαπημένα, μνημεία, δημιουργήματα, πολιτισμοί, κόποι ολόκληρης ζωής περνάνε στα χέρια άλλων, αλλάζουν ταυτότητα. Είναι τα κλεμμένα όνειρα των ανθρώπων, που υφαρπάζονται βίαια. Το χειρότερο όμως όλων είναι ο πόνος και η συμφορά, που επιφέρει ο πόλεμος γιατί χάνονται ψυχές, παλληκάρια σκοτώνονται, οικογένειες ξεκληρίζονται, μικρά παιδιά βρίσκονται έρμαια της τύχης χάνουν την ταυτότητά τους, αλλάζουν ταυτότητα, και όλα αυτά δεν επέρχονται ανώδυνα, αλλά συμβαδίζουν με ψυχικά κατάλοιπα» σελ. 169
Θεωρώ ότι το στοιχείο που κάνει αυτό το βιβλίο ιδιαίτερο, και το οποίο πρέπει να πούμε ότι διαβάζεται μονορούφι, αυτό που το κάνει να ξεχωρίζει είναι η επίμονη προσπάθεια να ολοκληρωθεί ο κύκλος ή ορθότερα οι πολλοί κύκλοι που έμειναν ανοικτοί. Είναι η ανάδειξη της αδήριτης ανάγκης να πληρωθούν οι λογαριασμοί που άνοιξαν για τους πρωταγωνιστές του βιβλίου, που οι περισσότεροι έχουν δύο ονόματα και ταυτότητες. Του Δωρόθεου-Κενάν, του Ερντογάν-Ιορδάνη, της Μελπωμένης-Μελέκ.
Είναι η αποκάλυψη των μυστικών που κρατούσε μέσα της η ζωή ή κάποιοι από τους πρωταγωνιστές. Η υποχρέωση αυτά τα μυστικά να δουν και πάλι το φως της ημέρας, γιατί μόνον έτσι θα ερχόταν η λύτρωση, η κάθαρση, κατά την δομή της αρχαίας τραγωδίας.
Και αυτή η διαδικασία, η νομοτελειακή, η αναπόφευκτη, ξετυλιγόταν είτε από τη θέληση των ίδιων των προσώπων του δράματος είτε από την ίδια τη ζωή. Ή όπως το γράφει η συγγραφέας «Η μοίρα έρχεται μόνη της και αποδίδει δικαιοσύνη και βρίσκεται τόσο κοντά αλλά και τόσο μακριά από τα θέλω των ανθρώπων». Σελ. 96
Ποιο είναι, όμως, κάθε φορά το κυρίαρχο μυστικό, τι είναι αυτό που καλύπτεται και πρέπει να αποκαλυφθεί, τουλάχιστον από τους και προς τους πρωταγωνιστές; Είναι η μαγική λέξη ταυτότητα. Το ποιος πραγματικά βρίσκεται στο βάθος, πίσω από το κοινωνικό και το συγκυριακό παραπέτασμα.
Η πορεία προς αυτήν την αποκάλυψη δεν είναι ένα παιχνίδι ικανοποίησης, όπως σε ένα αστυνομικό μυθιστόρημα. Είναι ένα επίπονο, οδυνηρό και επικίνδυνο ταξίδι αυτογνωσίας. Κι αυτό αφορά και όλους εκείνους που έμειναν στα εδάφη του Πόντου, με αλλαγμένη ταυτότητα, για να γλυτώσουν το μαχαίρι. Και κράτησαν κρυφή την αληθινή τους ταυτότητα ακόμη και από τα παιδιά τους. Οι χιλιάδες κρυπτοχριστιανοί που, εξωτερικά εμφανίζονται ως πιστοί μουσουλμάνοι, και μέσα τους προσεύχονται στην Παναγία.
Ας αναρωτηθούμε, λοιπόν, όλοι. Όταν η ταυτότητα για έναν άνθρωπο είναι δομικό στοιχείο της ύπαρξής του, όταν χωρίς αυτήν, ή όταν αυτή είναι ελλιπής, χάνει την ακεραιότητά του, πώς δικαιολογείται αυτή η επίθεση εναντίον της ταυτότητας στη χώρα μας; Γιατί αυτό συμβαίνει εδώ και καιρό. Μια ολομέτωπη επίθεση σε κάθε στοιχείο που συγκροτεί την ελληνική ταυτότητα, τη γλώσσα, την ιστορία, τις παραδόσεις, τη θρησκεία. Κάποιοι κύκλοι τυφλωμένοι από ιδεοληψίες και εμμονές θέλουν να αλλοιώσουν και να εξαφανίσουν ει δυνατόν ότι μας κάνει αυτό που είμαστε.
Είναι άραγε τυχαίο ότι οι ίδιοι κύκλοι αρνούνται τον όρο Γενοκτονία για τους Έλληνες του Πόντου και της Μικράς Ασίας, αλλά και εν γένει των Χριστιανών της Ανατολής; Ασφαλώς και όχι. Και αν οι χριστιανοί αδελφοί μας στην Τουρκία κρύβονται για να επιβιώσουν από την εκδικητικότητα των αλλόδοξων, εδώ στην Ελλάδα έχουμε να αντιμετωπίσουμε μια εσωτερική καταπίεση, πιο ύπουλη και ίσως και πιο επικίνδυνη, που ξεκίνησε με το «Συνωστισμό» της κ. Ρεπούση.
Γι’ αυτό και ο αγώνας για την ταυτότητα και τη μνήμη είναι αγώνας ζωής του ελληνισμού. Δεν είναι αγώνας οπισθοφυλακής για ξεχασμένες ιστορίες. Είναι για το σήμερα και κυρίως το αύριο. Για έναν κόσμο που δεν θα έχει χάσει την ψυχή του.
Γι’ αυτό πιστεύω ότι βιβλία σαν της Άννας Καρακασίδου-Μπίσκα προσφέρουν πολύτιμη συμβολή για την επίτευξη αυτού του σκοπού. Και σας το συστήνω ανεπιφύλαχτα.

Άννα καλοτάξιδο!»

Read more...

Ομιλία Μ. Χαρακόπουλου στη Βουλή στη συζήτηση του 4ου Μνημονίου

Μάξιμος 4ο Μνημόνιο A

Αθήνα, 17 Μαΐου 2017

Ομιλία
Μάξιμου Χαρακόπουλου
στην Ολομέλεια της βουλής κατά τη συζήτηση του σχεδίου νόμου του υπουργείου Οικονομικών:


«Συνταξιοδοτικές διατάξεις Δημοσίου και τροποποίηση διατάξεων του ν. 4387/2016, μέτρα εφαρμογής των δημοσιονομικών στόχων και μεταρρυθμίσεων, μέτρα κοινωνικής στήριξης και εργασιακές ρυθμίσεις, Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2018-2021 και λοιπές διατάξεις»

 

«Στην κατελθούσα από το βήμα συνάδελφο θα έλεγα το εξής: Να ζητήσετε συγγνώμη από τον ελληνικό λαό που τον εξαπατήσατε με χονδροειδή ψέματα και υποκλέψατε την ψήφο του.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
το τέταρτο μνημόνιο που συζητούμε, το μνημόνιο των τρομερών περικοπών και της μακράς λιτότητας που η Κυβέρνηση φορτώνει τον τόπο, ήταν αχρείαστο, όπως και το τρίτο μετά το κλείσιμο των τραπεζών. Και αυτό το δεύτερο μνημόνιο, μέσα σε δυόμισι χρόνια, είναι αποκλειστικά δικό σας έργο και έρχεται απλώς να επιβεβαιώσει αυτό που όλοι πλέον έχουν αντιληφθεί, ότι είστε πρόθυμοι σε κάθε υποχώρηση, παραχώρηση και εκχώρηση, με αντάλλαγμα λίγο ακόμη χρόνο στους θώκους της εξουσίας.
Εσείς, βεβαίως, συνεχίζετε να μιλάτε και να συμπεριφέρεστε ωσάν η Ελλάδα να είναι η χώρα των λωτοφάγων. Η αλήθεια, όμως, δεν μπορεί να κρυφθεί πίσω από τα ψεύδη της κυβερνητικής προπαγάνδας. Και η αλήθεια είναι ότι κάθε μέρα παραπάνω στο Μέγαρο Μαξίμου για τον ΣΥΡΙΖΑ, σημαίνει κάθε μέρα και πιο χαμηλά για τον ελληνικό λαό.
Παραλάβατε μια οικονομία που έβγαινε από την κρίση, που αντίκριζε το τέλος των μνημονίων και την φέρατε στα τάρταρα. Από το «Ούτε 1 ευρώ μέτρα» και το «Τέλος της λιτότητας και των θυσιών», που σε όλους τους τόνους υπόσχονταν ο κ. Τσίπρας, με το τέταρτο μνημόνιο μας φορτώσατε με 4,9 δισεκατομμύρια ευρώ. Και μαζί με τα 9,2 δισεκατομμύρια ευρώ του τρίτου μνημονίου ο λογαριασμός ξεπερνάει τα 14 δισεκατομμύρια, δηλαδή 3.400 ευρώ για κάθε νοικοκυριό.
Τη νύφη καλούνται να την πληρώσουν κυρίως οι συνταξιούχοι που τους υποσχεθήκατε «φύκια για μεταξωτές κορδέλες» για να τους υφαρπάξετε την ψήφο. Και τώρα τους αρπάζετε μέσα από τα χέρια δύο συντάξεις. Όμως, τη νύφη πληρώνουν και όλοι οι φορολογούμενοι, που θα δουν από τη μείωση του αφορολόγητου να κάνει φτερά ένα ακόμη μηνιάτικο.
Τη νύφη πληρώνουν οι ελεύθεροι επαγγελματίες, αλλά και οι αγρότες, με την ακόμη μεγαλύτερη αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών. Τη νύφη πληρώνουν οι αδύναμοι οικονομικά συμπολίτες μας με τη μείωση του επιδόματος θέρμανσης, αλλά και μιας σειράς κοινωνικών επιδομάτων. Τη νύφη πληρώνουν -και μάλιστα αναδρομικά-, τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας με τη μείωση των ειδικών μισθολογίων.
Στην προκειμένη περίπτωση η Κυβέρνηση ανερυθρίαστα παραβιάζει κάθε έννοια δικαίου και πολιτικής εντιμότητας. Αντί να εφαρμόσει τις αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας, επιστρέφοντας και το υπόλοιπο 50% των παρακρατηθέντων από τις αποδοχές των εργαζομένων στα Σώματα Ασφαλείας, με τις ρυθμίσεις για το μισθολόγιο εμπαίζει απροκάλυπτα τους ανθρώπους που καθημερινά διακινδυνεύουν τη ζωή τους για την ασφάλεια των συμπολιτών μας, για τη διαφύλαξη της περιουσίας και του φυσικού πλούτου της χώρας.
Με την κατάργηση του υπολογισμού της στράτευσης και των ετών πανεπιστημιακής εκπαίδευσης στα μισθολογικά κλιμάκια χιλιάδες άνθρωποι θα δουν μειώσεις στα εισοδήματά τους. Ο κ. Τόσκας πριν από λίγο είπε ότι δεν θα έχουν πρόβλημα όσοι πρόλαβαν να αναγνωρίσουν τον χρόνο στράτευσης. Οι υπόλοιποι;
Με το νέο μισθολόγιο προκύπτει άμεση μείωση αποδοχών για τους νεοεισερχόμενους στα Σώματα Ασφαλείας -τουλάχιστον αυτό δεν είδα να αμφισβητείται- ενώ για τους ήδη υπηρετούντες καθιερώνεται προσωπική διαφορά.
Έτσι, όμως, βάζετε σε βαθεία κατάψυξη τους μισθούς στη συντριπτική πλειοψηφία των ενστόλων, οι οποίοι δεν θα μπορούν να ξαναδούν αύξηση των πραγματικών εισοδημάτων τους -κάποιοι ακόμη και μέχρι την αποστράτευσή τους- αν δεν υπερβούν την προσωπική διαφορά.
Ο κ. Τόσκας προκειμένου να διασκεδάσει τις εντυπώσεις, μας είπε ότι η προσωπική διαφορά είναι θεσμοθετημένη, κατοχυρωμένη και δεν έχει χρονικό περιορισμό εφαρμογής. Πώς, όμως, να γίνετε πιστευτοί ότι μπορείτε να εγγυηθείτε το μέλλον της προσωπικής διαφοράς στους μισθούς αστυνομικών και πυροσβεστών, όταν με αυτό, με το τέταρτο μνημόνιο πετσοκόβετε την προσωπική διαφορά στις συντάξεις;
Επιπλέον, εφόσον η προσωπική διαφορά δεν θα υπολογίζεται στις κρατήσεις για την αναλογική σύνταξη, θα οδηγήσει μοιραία σε περαιτέρω μείωση των συντάξιμων αποδοχών.
Καταργείτε, ακόμα, το επίδομα του πενθημέρου και ορίζετε ότι οι ένστολοι θα μπορούν να λάβουν επίδομα υπερεργασίας για μόνο τέσσερα Σαββατοκύριακα το μήνα. Αντί για πενήντα δυο Σαββατοκύριακα το έτος θα λαμβάνουν σαράντα οκτώ. Πριν λίγο κατατέθηκε νομοτεχνική βελτίωση. Όλα αυτά, όμως, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, θυμίζουν τη γνωστή ιστορία με τον Χότζα. Επιβάλλετε μια σειρά αρνητικών ρυθμίσεων και όταν αποσύρετε κάποια, θέλετε και από πάνω να σας πουν και «ευχαριστώ».
Καταθέτω για τα Πρακτικά το ψήφισμα διαμαρτυρίας της πανελλαδικής ένστολης διαμαρτυρίας των Σωμάτων Ασφαλείας, που καταγγέλλουν τους κυβερνώντες ότι τους αντιμετωπίζουν ως πολίτες τριτοκοσμικής χώρας.
(Στο σημείο αυτό ο Βουλευτής κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος καταθέτει για τα Πρακτικά το προαναφερθέν ψήφισμα, το οποίο βρίσκεται στο αρχείο του Τμήματος Γραμματείας της Διεύθυνσης Στενογραφίας και Πρακτικών της Βουλής)
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
γνωρίζουμε την αλλεργία των κυβερνώντων στην Αστυνομία. Όμως, θα πρέπει κάποτε να γίνει κατανοητό ότι κράτος δικαίου χωρίς Σώματα Ασφαλείας δεν μπορεί να υπάρξει.
Σας καλούμε, λοιπόν, αφού ο κύριος υπουργός μάς είπε ότι θα επανεξετάσει με το υπουργείο Οικονομικών τα κλιμάκια μισθοδοσίας για να κάνει διορθώσεις, να αποσύρετε τις ρυθμίσεις για το μισθολόγιο και να υπάρξει διαβούλευση με όλους τους εμπλεκόμενους φορείς.
Σε κάθε περίπτωση, δέσμευση της Νέας Δημοκρατίας και του Προέδρου της Κυριάκου Μητσοτάκη είναι η υλοποίηση της απόφασης του Συμβουλίου της Επικρατείας για την απόδοση των αναδρομικών που εκκρεμούν, αλλά και η κατάθεση ενός νέου μισθολογίου για τις Ένοπλες Δυνάμεις και τα Σώματα Ασφαλείας που θα διασφαλίζει αξιοπρεπείς αποδοχές.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
είναι εμφανές ότι οι «κόκκινες γραμμές» για το αφορολόγητο και τις συντάξεις του κ. Τσακαλώτου θυσιάστηκαν στον βωμό των κόκκινων χαλιών της εξουσίας.
Η αλήθεια είναι, επίσης, ότι για την εφαρμογή ή μη των περίφημων αντίμετρων μετά τη λήξη του μνημονίου, απαιτείται η έγκριση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και ότι για την πλήρη εφαρμογή χρειάζονται πλεονάσματα 5,5%. Δεν λέτε αυτό που σας είπε το πρωί ο εισηγητής μας, ότι με το 3,5% τα αντίμετρα θα είναι μηδέν.
Για να επιτυγχάνονται, όμως, αυξημένα πλεονάσματα, θα συνεχιστεί μια φορομπηχτική πολιτική που ήδη έχει λιανίσει τον κορμό της παραγωγικής βάσης της χώρας και έχει εξαϋλώσει τη μεσαία τάξη. Συνεχίζετε μια καταστροφική και αδιέξοδη πορεία που προκαλεί ασφυξία στην επιχειρηματικότητα και σκοτώνει την πραγματική οικονομία.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το πείραμα της δημαγωγίας το πληρώσαμε και εξακολουθούμε να το πληρώνουμε πολύ ακριβά. Είναι καιρός να αλλάξουμε ρότα με γνώμονα την αλήθεια και τη σκληρή δουλειά για να βγούμε επιτέλους στο ξέφωτο της πραγματικής ανάπτυξης και της ευημερίας.
Σας ευχαριστώ».

Δείτε το βίντεο της Ομιλίας στην κάτωθι ηλεκτρονική διεύθυνση:

https://youtu.be/7g1QaFSdCos

Read more...