Χρησιμοποιούμε τα cookies στην ιστοσελίδα μας, σύμφωνα με την Οδηγία 2009/136/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Μάξιμος Χαρακόπουλος | Νέα Δημοκρατία - Ομιλίες
Menu
A+ A A-

Ολόκληρη η Ομιλία Χαρακόπουλου σε Ολομέλεια επί των Άρθρων νσ για Ελληνόγλωσση Εκπ/ση

Μάξιμος Ελληνόγλωσση

Αθήνα, 31 Αυγούστου 2016

Εισήγηση
του Τομεάρχη Παιδείας και Θρησκευμάτων της Νέας Δημοκρατίας,
Εισηγητή της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου

στη συζήτηση στην Ολομέλεια της βουλής επί των Άρθρων του νομοσχεδίου «Ρυθμίσεις για την ελληνόγλωσση εκπαίδευση, τη διαπολιτισμική εκπαίδευση και άλλες διατάξεις»


«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Συζητούμε ένα ακόμη νομοσχέδιο κουρελού του υπουργείου Παιδείας χωρίς αρχή, μέση και τέλος.

Η συζήτηση για την ελληνόγλωσση εκπαίδευση πραγματοποιείται στη σκιά μιας οδυνηρής εξέλιξης για τον ελληνισμό της Βαυαρίας. Μιλώ για την απόφαση του δήμου Μονάχου να ανακαλέσει την παραχώρηση οικοπέδου για την ανέγερση ελληνικού σχολείου.

Η υπενθύμιση αυτή ενόχλησε τον αρμόδιο υφυπουργό κ. Πελεγρίνη στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων. Προφανώς υπάρχουν διαχρονικές ευθύνες για τις καθυστερήσεις στην ανέγερση του σχολικού συγκροτήματος.

Όμως κ. υφυπουργέ, και εσείς προσωπικά αναλάβατε δεσμεύσεις, θέσατε χρονοδιαγράμματα και δεν τα τηρήσατε. Μας είπατε ότι θα υπάρξει μια νέα ευκαιρία. Μακάρι. Όπως σας είπα είμαστε στη διάθεσή σας ως αξιωματική αντιπολίτευση αν κρίνετε ότι μπορούμε να συμβάλουμε για την ανατροπή αυτής της εξέλιξης.

Με τις ρυθμίσεις για την ελληνόγλωσση εκπαίδευση ουσιαστικά η κυβέρνηση βάζει τίτλους τέλους στα ελληνικά σχολεία του εξωτερικού. Και μάλιστα αυτό γίνεται σε μια εποχή έξαρσης της μετανάστευσης νέων οικογενειών ιδιαίτερα στη Γερμανία. Ένα από τα κριτήρια, όπως οι ίδιοι λένε, της επιλογής του τόπου εγκατάστασής τους ήταν και η λειτουργία ελληνικού σχολείου.

Στόχος μας θα πρέπει να είναι εκείνα τα δίγλωσσα σχολεία που προσφέρουν πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση τόσο στη χώρα υποδοχής, όσο και στην ημεδαπή, δίνοντας έτσι την ευκαιρία στα παιδιά των ομογενών να σταδιοδρομήσουν, είτε στην χώρα που ζουν, είτε στην Ελλάδα αν θελήσουν να επιστρέψουν.

Εκείνο που είναι ακατανόητο, ιδιαίτερα σήμερα, είναι η εμμονή της κυβέρνησης να θέλει σώνει και καλά να συνεχίσει να στέλνει εκπαιδευτικούς με επιμίσθιο, επιβαρύνοντας τον κρατικό προϋπολογισμό, όταν υπάρχουν εκπαιδευτικοί σύζυγοι Ελλήνων του εξωτερικού ή αλλοδαπών που μπορούν να διδάξουν χωρίς επιμίσθιο.

Αν υπάρχει όπως μας είπε ο αρμόδιος υφυπουργός «κρυφό επιμίσθιο» στη Βαυαρία γιατί δεν αντιμετωπίζει το ζήτημα στο συγκεκριμένο κρατίδιο και επιλέγει με μια γενική διάταξη να στερήσει τη δυνατότητα απόσπασης εκπαιδευτικών χωρίς επιμίσθιο σε όλα τα υπόλοιπα ελληνικά σχολεία του εξωτερικού.

Στο Γ΄ Κεφάλαιο με τις ρυθμίσεις για την Ανώτατη Εκπαίδευση, προωθείται και μέσω ΔΟΥ η είσπραξη των οφειλών από άσκηση επιχειρηματικής δραστηριότητας από καθηγητές. Επιπλέον, η παραγραφή γίνεται εικοσαετής. Θα πρέπει να διευκρινιστεί ότι δεν υφίσταται αναδρομική παρακράτηση επί μερισμάτων εταιρειών στις οποίες συμμετέχουν καθηγητές. Δεν μπορούμε να το ψηφίσουμε αν δεν υπάρχει σαφής πρόβλεψη για τη μη αναδρομικότητα της ρύθμισης όσον αφορά στα μερίσματα.

Στη σκιά των παραιτήσεων μελών των Συμβουλίων Ιδρυμάτων στα ΑΕΙ που καταγγέλλουν μεθόδευση απαξίωσής τους, η κυβέρνηση με τροπολογία μετά τους αιώνιους φοιτητές επαναφέρει και όσους αδιαφορούν να εγγραφούν για δυο συνεχόμενα εξάμηνα.

Η ρύθμιση για την ιδιωτική εκπαίδευση που περιλαμβάνεται στο Δ΄ Κεφάλαιο, καθρεπτίζει την αρνητική στάση της κυβέρνησης έναντι του ιδιωτικού τομέα. Λησμονεί ότι οι δεκάδες χιλιάδες οικογένειες που επιλέγουν να στείλουν τα παιδιά τους στα ιδιωτικά σχολεία στην πλειοψηφία τους ανήκουν στην μεσαία τάξη. Και το κάνουν με κόστος οικονομικό στον οικογενειακό τους προϋπολογισμό γιατί δεν είναι ικανοποιημένοι από τη δημόσια εκπαίδευση και αναζητούν κάτι καλύτερο, κάτι επιπλέον στην ιδιωτική.

Εσείς, αντί να αναβαθμίσετε την δημόσια εκπαίδευση, ενάμιση χρόνο τώρα την απαξιώνετε περαιτέρω. Και τώρα, με μανία ιδεοληπτικών επιχειρείτε να ακυρώσετε ουσιαστικά τα δυο βασικά πλεονεκτήματα της ιδιωτικής εκπαίδευσης:
Πρώτον τη δυνατότητα επιλογής και αξιοκρατικής αντιμετώπισης του εκπαιδευτικού προσωπικού και Δεύτερον τις δυνατότητες διαφοροποίησης στο εφαρμοζόμενο εκπαιδευτικό πρόγραμμα. Επιπλέον, με χθεσινή νομοτεχνική βελτίωση στερείται από τα ιδιωτικά σχολεία η δυνατότητα να προσφέρουν φροντιστηριακά μαθήματα.

Το άρθρο 28 ουσιαστικά μονιμοποιεί τους ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς μετά την παρέλευση διετίας. Η παραπομπή σε επιτροπές συνδικαλιστών, υπαλλήλων του υπουργείου Παιδείας ή καθηγητών ΑΕΙ που θα κρίνουν τη νομιμότητα της απόλυσης παραπέμπει σε πρακτικές του παρελθόντος που στην πράξη δεν λειτούργησαν.

Σε κάθε περίπτωση δεν πιστεύουμε στην υποκατάσταση της δικαιοσύνης από επιτροπές της εκτελεστικής εξουσίας. Κάθε εργαζόμενος έχει τη δυνατότητα να βρει το δίκιο του στη δικαιοσύνη.

Με την ίδια λογική θα πρέπει το υπουργείο υγείας να συστήσει επιτροπή που θα ελέγχει αν καλώς ένα ιδιωτικό θεραπευτήριο απέλυσε ένα γιατρό. κ.ο.κ.

Επιπλέον η μονιμοποίηση των ιδιωτικών εκπαιδευτικών στερεί ευκαιρίες εργασίας σε νέους και αξιόλογους εκπαιδευτικούς με αυξημένα προσόντα.
Στο νομοσχέδιο έχει προστεθεί για το θεαθήναι διάταξη σύμφωνα με την οποία ιδιωτικός εκπαιδευτικός μπορεί να απολυθεί λόγω «ανεπάρκειας ως προς την εκτέλεση των καθηκόντων του, η οποία διαπιστώνεται από το οικείο υπηρεσιακό συμβούλιο και στηρίζεται σε δύο τουλάχιστον υπηρεσιακές εκθέσεις που συντάσσονται από τον αρμόδιο Διευθυντή Εκπαίδευσης και αφορούν δύο τουλάχιστον συνεχόμενα διδακτικά έτη».

Χωρίς, όμως να υπάρχει σύστημα αξιολόγησης πού θα στηριχθεί ο αρμόδιος Διευθυντής Εκπαίδευσης για να συντάξει την υπηρεσιακή έκθεση -που και πάλι θα περάσει από τον έλεγχο του υπηρεσιακού συμβουλίου; Και γιατί θα πρέπει να συνταχθούν δύο εκθέσεις και μάλιστα να «αφορούν δύο τουλάχιστον συνεχόμενα διδακτικά έτη»; Η μία δεν φτάνει;

Η αλήθεια είναι ότι η κυβέρνηση έχει αλλεργία σε κάθε αξιολόγηση είτε των εκπαιδευτικών του δημοσίου είτε των ιδιωτικών σχολείων. Γι’ αυτό και κατάργησε στην πράξη την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού συστήματος και των εκπαιδευτικών από τους Σχολικούς Συμβούλους για την παιδαγωγική και διδακτική επάρκεια και από τους Διευθυντές των σχολείων για την υπηρεσιακή συνέπεια και την ανταπόκριση στα καθήκοντά τους.

Όσον αφορά στην τροπολογία για τα Φροντιστήρια και τα Κέντρα Ξένων Γλωσσών, θα σας έλεγα να ακούσετε το αίτημα των εκπροσώπων του χώρου και να την αποσύρετε προκειμένου να υπάρξει διάλογος, που όπως καταγγέλλουν δεν έγινε.

Αναφορικά με τα παράτυπα πτυχία, όπως είπα μετά το 2008 και το μέγα θόρυβο που τότε έγινε πανελληνίως για το θέμα, κανείς δεν μπορεί να επικαλεστεί άγνοια. Αν τέτοια ΤΕΕ εξακολούθησαν να λειτουργούν και κάποιοι προσέφυγαν σε αυτά για να πάρουν τίτλους με άριστα για να διοριστούν στο δημόσιο, παρακάμπτοντας άλλους, δεν μπορούμε να συναινέσουμε στην νομιμοποίησή τους.

Τέλος με την τροπολογία της Ειδικής αγωγής, τον παραγκωνισμό των πτυχιούχων ΠΕ61 και ΠΕ71, και την ένταξη στην ειδική αγωγή εκπαιδευτικών από την γενική εκπαίδευση, χωρίς κανένα προσόν ειδικής αγωγής ή μάλλον με μοναδικό προσόν να περισσεύουν από την γενική, κινδυνεύει να επέλθει πλήρης απορρύθμιση, αποδόμηση και απαξίωση της ειδικής αγωγής.

Επειδή ο υπουργός είπε τη μισή αλήθεια ότι και σήμερα αποσπώνται εκπαιδευτικοί χωρίς εξειδίκευση στην ειδική αγωγή να θυμίσω ότι η πρόβλεψη ήταν μόνο αν εξαντληθούν οι πίνακες των αναπληρωτών της ειδικής αγωγής και μόνο για την Παράλληλη Στήριξη.

Ακόμα και το τελευταίο τμήμα της τροπολογίας που αφορά στην επαγγελματική εκπαίδευση και που θα μπορούσε κανείς να βρει θετικά στοιχεία όπως η ενοποίηση των ειδικών επαγγελματικών γυμνασίων και λυκείων, είναι μια αποσπασματική ρύθμιση του πολύπαθου χώρου της ειδικής επαγγελματικής εκπαίδευσης και αφήνει απ’ έξω σημαντικά θέματα όπως η λειτουργία και η εκπαιδευτική διέξοδος των αποφοίτων των Εργαστηρίων Ειδικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης (ΕΕΕΕΚ).

Ουσιαστικά εξουσιοδοτείται ο υπουργός κατά το δοκούν, με υπουργικές αποφάσεις να ρυθμίσει, να αναιρέσει, και τελικά να διαμορφώσει όλα τα παραπάνω θέματα.

Δυστυχώς και αυτό το νομοσχέδιο επιβεβαιώνει ότι η κυβέρνηση αντιμετωπίζει το χώρο της παιδείας με ιδεοληψίες και εμμονές που παραπέμπουν στο παρελθόν της δεκαετίας του ’80 που ευθύνεται για τις περισσότερες παθογένειες της χώρας».

Δείτε το σχετικό βίντεο της Ομιλίας μου εδώ:

https://www.youtube.com/watch?v=jbVI3Ka_Px0&feature=youtu.be

Read more...

Ολόκληρη η Ομιλία Χαρακόπουλου σε Ολομέλεια επί της Αρχής νσ για Ελληνόγλωσση

νσχ Ελληνογλωσση 2

Αθήνα, 30 Αυγούστου 2016

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΥΠΕΥΘΥΝΟΥ του ΤΟΜΕΑ ΠΑΙΔΕΙΑΣ & ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΝΔ
ΚΑΙ ΕΙΣΗΓΗΤΗ ΤΗΣ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΗΣ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ
Κ. ΜΑΞΙΜΟΥ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
ΚΑΤΑ ΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΒΟΥΛΗ ΤΟΥ Ν/Σ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ
«Ρυθμίσεις για την ελληνόγλωσση εκπαίδευση, τη διαπολιτισμική εκπαίδευση και άλλες διατάξεις».

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Η συζήτηση του νομοσχεδίου του υπουργείου Παιδείας για την Ελληνόγλωσση εκπαίδευση πραγματοποιείται λίγες μέρες μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων στις Πανελλαδικές εξετάσεις για την εισαγωγή στα Πανεπιστήμια και ΤΕΙ.
Στον απόηχο, λοιπόν, της εισαγωγής στα ΑΕΙ της χώρας φοιτητών που έγραψαν 1,5 η κυβέρνηση προαναγγέλλει στο Τύπο την αλλαγή του τρόπου εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Σύμφωνα με όσα διαρρέονται από το υπουργείο Παιδείας η κυβέρνηση προωθεί την «ελεύθερη πρόσβαση» στα τμήματα μειωμένου ενδιαφέροντος.
Αντί να επαναφέρει τη βάση του δέκα που απέτρεπε τέτοια φαινόμενα εκφυλισμού στις εισαγωγικές εξετάσεις, τις καταργεί προφανώς για να γίνει αρεστή στους μαθητές που θα έχουν πλέον και το δικαίωμα ψήφου στα 17.
Όπως, όμως, πληροφορούμαστε για τις σχολές υψηλής ζήτησης δεν θα ισχύει η «ελεύθερη πρόσβαση». Δύο μέτρα και δυο σταθμά, που εκ των πραγμάτων θα οδηγήσουν σε υποβάθμιση και απαξίωση των ΑΕΙ που θα εγγράφουν ελεύθερα τους φοιτητές στα τμήματά τους. Και κατ’ επέκταση σε απονομή τίτλων που κινδυνεύουν να μην έχουν κανένα κύρος στην κοινωνία και την αγορά εργασίας.
Ήδη, οι πρόεδροι των ΤΕΙ καταθέτοντας τη διαφωνία τους για την κατάργηση της βάσης του δέκα για την εισαγωγή στα ΑΕΙ, επισήμαναν στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων το μέγα πρόβλημα που δημιουργήθηκε με τους λιμνάζοντες φοιτητές που εισάγονται μεν αλλά αδυνατούν να λάβουν πτυχίο.
Μπαίνουν στα ΤΕΙ και τα Πανεπιστήμια, αλλά αδυνατώντας να ανταποκριθούν στο επίπεδο σπουδών μετατρέπονται σε αιώνιους φοιτητές. Δημιουργούν μια ψευδαίσθηση επιτυχίας στην οικογένειά τους, η οποία στην πορεία του χρόνου συνειδητοποιεί το κόστος της αυταπάτης γιατί τα παιδιά τους δεν παίρνουν πτυχίο, δεν μπορούν να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους.
Αυτή τη φενάκη πάτε να διευρύνετε με την λεγόμενη ελεύθερη πρόσβαση. Μια επιλογή που επιβεβαιώνει το μήνυμα της ήσσονος προσπάθειας που θέλετε να στείλετε στην ελληνική κοινωνία.
Εμφανίζετε ως δήθεν φιλολαϊκό μέτρο την είσοδο χωρίς εξετάσεις, υποστηρίζοντας ότι θα αντιμετωπίσει την ανάγκη προσφυγής στα φροντιστήρια. Εκείνο που θα καταφέρετε είναι να γενικεύσετε το φροντιστήριο και για τους φοιτητές προκειμένου να μπορέσουν να πάρουν πτυχίο.
Ο Γενικός Γραμματέας του υπουργείου Παιδείας μίλησε για μπακαλορεά. Όπου αυτό εφαρμόζεται υπάρχει αδιάβλητο σύστημα εξετάσεων με τράπεζα θεμάτων. Θυμίζω ότι όχι μόνο κατασυκοφαντήσατε την τράπεζα θεμάτων, που εμείς καθιερώσαμε, αλλά σπεύσατε μόλις αναλάβατε να την καταργήσετε.
Εμείς πιστεύουμε ότι για την πρόσβαση των μαθητών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση θα πρέπει να υπάρχει σύστημα αξιολόγησης. Προς αυτή την κατεύθυνση επεξεργαζόμαστε προτάσεις που σύντομα θα παρουσιάσουμε στην ελληνική κοινωνία με υπευθυνότητα και όχι χαϊδεύοντας αυτιά, όπως κάνει η κυβέρνηση.

Όμως, Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Η συζήτηση του νομοσχεδίου γίνεται και τις παραμονές έναρξης του νέου σχολικού έτους. Με αλλαγές που ήδη έχουν προαναγγελθεί στη βάση υποτίθεται του λεγόμενου εθνικού διαλόγου για την παιδεία. Ενός διαλόγου που πραγματοποιήθηκε με το καθ’ ύλην αρμόδιο Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας σε ρόλο θεατή. Μια παρωδία διαλόγου, στη διάρκεια του οποίου το υπουργείο κατέθετε ρυθμίσεις κατά κανόνα με εκπρόθεσμες τροπολογίες και Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου για ζητήματα που υποτίθεται αποτελούσαν αντικείμενο διαλόγου.
Όλες οι παρεμβάσεις που βαφτίζονται μεταρρυθμίσεις διέπονται από την αρχή της ισοπέδωσης προς τα κάτω. Την κατάργηση των Πρότυπων Σχολείων, ακολούθησε η κατάργηση του Ολοήμερου Σχολείου με Ενιαίο Αναμορφωμένο Πρόγραμμα, σε μια προσπάθεια εξοικονόμησης ανθρώπινων πόρων. Και τούτο γιατί παρά τις μεγαλόστομες και κατ’ επανάληψη διαβεβαιώσεις του υπουργού Παιδείας, και φέτος δεν θα υπάρξουν διορισμοί μονίμων εκπαιδευτικών στα σχολεία.
Έτσι, η κατάργηση των ΕΑΕΠ με μείωση των ωρών διδασκαλίας σε 1337 δημοτικά από 35 σε 30 ώρες την εβδομάδα μεταφράζεται σε 4.000 εκπαιδευτικούς λιγότερους. Η κατάργηση των 2.400 Κλασικών Ολοήμερων και η μετατροπή τους σε Ενιαίου Τύπου Ολοήμερα με μείωση των μαθημάτων κατά 9 ώρες την εβδομάδα συνεπάγεται άλλους 900 εκπαιδευτικούς λιγότερους.
Στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, η μείωση στα Γυμνάσια των ωρών διδασκαλίας από 35 σε 32 την εβδομάδα δημιουργεί ένα πλεόνασμα περίπου 4.000 εκπαιδευτικών. Ενώ άλλοι 500 θα εξοικονομηθούν από τις ρυθμίσεις για την εργαστηριακή διδασκαλία.
Προφανώς αν μειώνατε κι άλλο τις ώρες διδασκαλίας θα γλιτώνατε όχι 9,5 χιλιάδες εκπαιδευτικούς, όπως σας παρουσίασα, αλλά πολλούς περισσότερους. Είναι, όμως, πρόκληση, αυτό να βαφτίζεται αναβάθμιση των δημόσιων σχολείων. Όλα αυτά γίνονται σε βάρος της ποιότητας της εκπαίδευσης, καθώς επιπλέον αυξάνονται τα μονόωρα μαθήματα (βιολογία, γεωγραφία κλπ) και όπως λένε οι εκπαιδευτικοί «μία ώρα ίσον καμία».
Ταυτόχρονα καταργείτε και τον Σχολικό Επαγγελματικό Προσανατολισμό στη Γ΄ Γυμνασίου και έτσι ο μαθητής παντελώς ανενημέρωτος θα επιλέγει το Λύκειο που θα πάει Γενικό ή Επαγγελματικό.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Συνηθίζουμε να λέμε ότι οι εκτός συνόρων οι Έλληνες είναι δυο φορές Έλληνες. Νοιάζονται για την πατρίδα και όποτε χρειάστηκε σήκωσαν ψηλά τη σημαία των εθνικών μας δικαίων. Σε αυτούς που στα ξένα είναι Έλληνες και στην Ελλάδα ξένοι, η πατρίδα έχει χρέος να τους προσφέρει τη δυνατότητα να διδαχθούν τη μητρική τους γλώσσα.
Εμείς πιστεύουμε ότι οφείλουμε να τους δώσουμε και το δικαίωμα της ψήφου στον τόπο κατοικίας τους. Το δικαίωμα να έχουν λόγο για τον τόπο που αγαπούν και πολλοί επιθυμούν να επιστρέψουν. Πόσο δε μάλλον όταν πολλοί νέοι έχουν μεταναστεύσει σε αναζήτηση καλύτερης μοίρας.
Μιλώντας για την ελληνόγλωσση εκπαίδευση οφείλουμε να αναγνωρίσουμε την συμβολή της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην παιδεία των ομογενών και κυρίως στη διατήρηση της εθνικής τους συνείδησης, ιδιαίτερα στην Αμερική και την Αυστραλία.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Το υπό συζήτηση νομοσχέδιο επιβάλει τη μετατροπή των αμιγών ελληνικών σχολείων σε δίγλωσσα από το 2018-19. Και τούτο γίνεται σε μια περίοδο που παρατηρείται αύξηση των μεταναστευτικών ροών προς τη Γερμανία από εργαζόμενους γονείς που όπως δηλώνουν επιλέγουν την πόλη εγκατάστασής τους και με βάση την ύπαρξη ελληνικού σχολείου για τη συνέχιση των σπουδών των παιδιών τους.
Βεβαίως, στόχος μας θα πρέπει να είναι η μετάβαση στα δίγλωσσα. Για ποιο δίγλωσσο, όμως σχολείο μιλούμε; Τα υφιστάμενα δίγλωσσα σχολεία στη Γερμανία επιπέδου αντίστοιχου δεκατάξιου, τα λεγόμενα Γκεζάμ-σούλε, τα γενικά σχολεία, είναι από τις χαμηλότερες βαθμίδες εκπαίδευσης, που οι απόφοιτοί τους δεν έχουν τη δυνατότητα πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Η δική μας ξεκάθαρη θέση είναι ότι το δίγλωσσο σχολείο που προσβλέπουμε είναι το ποιοτικό σχολείο που δίνει δυνατότητα πρόσβασης στα ΑΕΙ τόσο στη χώρα υποδοχής όσο και στην ημεδαπή.
Δεν περίμενα από μια κυβέρνηση της αριστεράς να μην επιτρέπει στα παιδιά των ομογενών μας να έχουν δικαίωμα στο όνειρο για μια καλύτερη ζωή από τους γονείς τους, για ευκαιρίες σε πανεπιστημιακή μόρφωση, αλλά η μόνη διέξοδο που επιφυλάσσει γι’ αυτά είναι οι κατώτερες σχολές μαθητείας.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Στην Ελλάδα της κρίσης φαίνεται ότι «λεφτά υπάρχουν» στο υπουργείο Παιδείας. Έτσι, αντί να προτάσσονται για τις αποσπάσεις εκπαιδευτικών στα σχολεία της ομογένειας, οι εκπαιδευτικοί χωρίς επιμίσθιο, που είναι σύζυγοι Ελλήνων του εξωτερικού ή αλλοδαπών, η κυβέρνηση θέτει εμπόδια προκειμένου να κάνει αποσπάσεις με επιμίσθιο, με επιβάρυνση του κρατικού προϋπολογισμού.
Και επειδή, προφανώς αυτοί που έχει κατά νου δεν έχουν τα απαραίτητα προσόντα, τα ψαλιδίζει. Συνεπής στο δόγμα «η αριστεία είναι ρετσινιά» υποβαθμίζει την προϋπόθεση της άριστης γνώσης της γλώσσας στη χώρα υποδοχής για την κατάληψη θέσης Συντονιστών Εκπαίδευσης και Διευθυντών των Σχολείων. Πάλι καλά θα πει κανείς σε σχέση με τη Σιβιτανίδειο, όπου εκεί καταργήθηκε εντελώς η προϋπόθεση γνώσης ξένης γλώσσας για τον διευθυντής της αρεσκείας σας.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Η πιο εμβληματική, όμως, διάταξη στο υπό συζήτησή νομοσχέδιο, που δείχνει τις εμμονές και τις ιδεοληψίες της κυβέρνησης με τον ιδιωτικό τομέα, είναι η ρύθμιση για την ιδιωτική εκπαίδευση. Αντί να αναβαθμίσει το δημόσιο σχολείο με την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών δομών, η κυβέρνηση επιχειρεί να κοντύνει το ιδιωτικό σχολείο.
Αφού δεν μπορεί να διορίσει εκπαιδευτικούς στο δημόσιο -παρά τα μεγάλα λόγια- επιχειρεί να μονιμοποιήσει τους εκπαιδευτικούς στην ιδιωτική εκπαίδευση. Με τη νέα ρύθμιση, ουσιαστικά το σχολείο δεν θα μπορεί να διαφυλάξει την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών εκπαίδευσης όταν δεν θα μπορεί μετά την παρέλευση διετίας να αντικαταστήσει τον εκπαιδευτικό που θεωρεί ότι δεν αποδίδει.
Ο καλός εκπαιδευτικός δεν χρειάζεται καμία ρήτρα μονιμότητας. Είναι διαφήμιση για το σχολείο. Το επιχείρημα της απόλυσης των παλαιότερων διότι στοιχίζουν ακριβότερα από τους νέους εκπαιδευτικούς καταρρίφθηκε στην Επιτροπή. Η διαφορά είναι μόλις 150 ευρώ το μήνα, όταν τα ετήσια δίδακτρα είναι περί τις 5.000 ευρώ. Ποιο σχολείο θα ρισκάριζε να χάσει μαθητές αντικαθιστώντας καταξιωμένους δασκάλους;
Επιπλέον, αν ένας εκπαιδευτικός δεν συμπληρώνει το ωράριό του, θα πρέπει να αμείβεται πλήρως, με την υποχρέωση του σχολείου να «εφευρίσκει» πρόσθετες δράσεις για να συμπληρώσει το ωράριό του.
Δεν ξέρω αν πράγματι αναζητείτε ταξικούς εχθρούς ή χρησιμοποιείτε την παιδεία για να δώσετε εξετάσεις αριστεροφροσύνης στο κομματικό σας πυρήνα, που δυσανασχετεί μετά την υπογραφή του αριστερού μνημονίου με τον «κόφτη». Θα πρέπει, όμως, να ξέρετε ότι οι 85 χιλιάδες οικογένειες που επιλέγουν την ιδιωτική εκπαίδευση, δεν είναι οι πλούσιοι κάποιων κολεγίων. Κατά κανόνα ανήκουν στη μεσαία τάξη που σφίγγει το ζωνάρι για να προσφέρει κάτι καλύτερο στα παιδιά της.
Το επιχείρημα ότι η παιδεία είναι δημόσιο αγαθό και θα πρέπει να έχει λόγο το υπουργείο Παιδείας στις προσλήψεις και απολύσεις των ιδιωτικών εκπαιδευτικών είναι έωλο. Δημόσιο αγαθό είναι και η υγεία, αλλά ο υπουργός υγείας δεν καθορίζει τις απολύσεις γιατρών στα ιδιωτικά θεραπευτήρια.
Αντί να ανοίξετε τη συζήτηση για την κατάργηση του κρατικού μονοπωλίου στην τριτοβάθμια εκπαίδευση –κινδυνεύει να χαθεί κι αυτή η ευκαιρία της συνταγματικής αναθεώρησης- επιχειρείτε να στραγγαλίσετε και την ιδιωτική πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση.
Αναφορικά με την τροπολογία που ενσωματώσατε για τα φροντιστήρια και τα Κέντρα Ξένων Γλωσσών, χωρίς κανένα διάλογο με τους εμπλεκόμενους φορείς, φοβούμαι ότι ο υπερβάλλον ζήλος σας να φανείτε αρεστοί στους εργαζόμενους μπορεί να φέρει τα αντίθετα αποτελέσματα.
Ο καθορισμός πλήρους ωραρίου με 21 ώρες, όταν στη δημόσια εκπαίδευση το ωράριο είναι 23 ώρες, με επιπλέον 7 ώρες για διοικητικά καθήκοντα, θα οδηγήσει σε έξαρση των ιδιαίτερων μαθημάτων και της αδήλωτης εργασία, φέρνοντας τελικά λουκέτα σε φροντιστήρια.
Όσον αφορά στη ρύθμιση για τα παράτυπα πτυχία που χορηγήθηκαν από ΤΕΕ που δεν λειτουργούσαν με νόμιμες προδιαγραφές, ο νόμος Γιαννάκου, (3577/2007) όταν έγινε γνωστό το ζήτημα, έδωσε τη δυνατότητα χορήγησης τίτλων στους μαθητές των σχολικών ετών από το 2004 έως το 2008 με γραπτές εξετάσεις.
Με την ρύθμιση που εσείς φέρνετε καταργείτε κάθε χρονικό περιορισμό παγιώνοντας αυτή τη διαδικασία. Σε κάτι τέτοιο δεν μπορούμε να συναινέσουμε. Μετά τον θόρυβο που υπήρξε το 2008 κανείς δεν έχει άλλοθι άγνοιας. Δεν δίνουμε, λοιπόν, άφεση αμαρτιών, σε όσους μετά το 2008 έκαναν χρήση αυτών των τίτλων και διορίστηκαν στο δημόσιο. Αυτό δεν μπορεί να γίνει ανεκτό από τη ΝΔ, η οποία ως Κυβέρνηση είχε την τόλμη, να στείλει το θέμα στο Σώμα Επιθεωρητών Ελεγκτών Δημόσιας Διοίκησης.
Παρά τι επανειλημμένες ερωτήσεις μας δεν λάβαμε απάντηση από την κυβέρνηση για τον «σκοτεινό αριθμό» αυτών των δημοσιών υπαλλήλων. Πόσοι είναι, σε ποια υπουργεία διορίστηκαν; Και επιπλέον τι θα πράξετε εάν κάποιος δεν πετύχει τη βαθμολογία με την οποία διορίστηκε; Θα απολυθεί και θα δημιουργηθούν νέοι πίνακες διοριστέων με επιλαχόντες εκείνης της περιόδου;
Σε μια εποχή έκρηξης της ανεργίας και μετανάστευσης νέων με προσόντα είναι πρόκληση η επέκταση της ρύθμισης έως σήμερα.
Τέλος, ενδεικτική του τρόπου που νομοθετεί η κυβέρνηση, αλλά και της σημασίας που δίνει στην Ειδική Αγωγή Εκπαίδευσης, αποτελεί η τροπολογία για την Ειδική Αγωγή. Επιφέρει την ισοπέδωση καθώς, ακόμη και πρόσωπα που δεν έχουν καμία απολύτως εξειδίκευση με την ειδική αγωγή, θα μπορούν να διδάσκουν εφεξής σε αυτή. Είναι πρόχειρη, αποσπασματική και έρχεται ουσιαστικά για να τοποθετήσει πλεονάζοντες δασκάλους της Γενικής Εκπαίδευσης στην Ειδική Αγωγή.

Για όλους αυτούς τους λόγους καταψηφίζουμε επί της αρχής και καλούμε την κυβέρνηση να πάψει να πειραματίζεται με τον χώρο της παιδείας.

Δείτε ολόκληρη την ομιλία του κου Χαρακόπουλου εδώ:

https://www.youtube.com/watch?v=155S1pU4KkU&feature=youtu.be

Read more...

Εισήγηση δρ Μάξιμου Χαρακόπουλου στην 18η Πανελλήνια Σύναξη Καππαδοκών (Γαβούστημα 2016)

Φωτό Εκπαίδευση στην Καππαδοκία 6

Βούναινα, 18 Αυγούστου 2016

Εισήγηση
δρ Μάξιμου Χαρακόπουλου
στην 18η Πανελλήνια Σύναξη Καππαδοκών (Γαβούστημα 2016)

«Η Εκπαίδευση στις ελληνορθόδοξες κοινότητες της Καππαδοκίας»

«Φίλες και φίλοι,
Στην Καππαδοκία υπήρξαν μέχρι και τις τελευταίες μέρες της Ανταλλαγής των πληθυσμών σε εφαρμογή της συνθήκης της Λοζάνης του 1923 μετά τη μικρασιατική καταστροφή, 81 ελληνορθόδοξες κοινότητες σε πόλεις και χωριά, είτε αμιγή ρωμαίικα, είτε μεικτά με μουσουλμάνους. Από αυτές, οι περισσότερες στο διάβα του χρόνου απώλεσαν την ελληνική λαλιά και τουρκοφώνησαν.

Έτσι, σε μόλις 32 κοινότητες επιβίωσαν ελληνικά γλωσσικά ιδιώματα που παραπέμπουν στην αρχαία ελληνική γλώσσα, ενώ στις 49, σταδιακά, επικράτησε η τουρκική γλώσσα. Για την τουρκοφωνία έχουν ειπωθεί πολλά. Και αποτέλεσε και έναν από τους βασικούς λόγους που έκαναν πιο δυσχερή την ενσωμάτωση των Καππαδοκών προσφύγων στην νεοελληνική κοινωνία σε σχέση με τους υπόλοιπους πρόσφυγες που γνώριζαν την ελληνική γλώσσα.

Είναι ευρέως γνωστή η θεωρεία ότι οι Καππαδόκες κλήθηκαν να επιλέξουν ανάμεσα στη γλώσσα και την πίστη τους και επέλεξαν να κρατήσουν την ορθοδοξία και να μην αλλαξοπιστήσουν. Βεβαίως, υπήρξαν περίοδοι στην οθωμανική ιστορία που χαρακτηρίστηκαν από βίαιους εξισλαμισμούς, αλλά και εκούσιους από χριστιανούς που αλλαξοπίστησαν και «τούρκεψαν» γιατί δεν άντεχαν να αντιμετωπίζονται ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας.

Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει κανείς να λάβει υπόψη πρώτον ότι οι Ρωμιοί στην Καππαδοκία είναι μια μικρή μειονότητα που συναλλάσσεται με την πολλαπλώς υπέρτερη πληθυσμιακά πλειονότητα στην επικρατούσα γλώσσα. Δεύτερον ότι η Καππαδοκία μετά την ατυχή μάχη στο Ματζικέρτ το 1071 και την ήττα του Ρωμανού Δ΄ του Διογένη έμεινε υπό οθωμανικό ζυγό πάνω από 8 αιώνες μέχρι την έξοδο των Ρωμιών το 1924. Θυμίζω ακόμη ότι στην Αμερική σήμερα, μόλις τέταρτης και πέμπτης γενιάς Ελληνοαμερικανοί δεν μιλούν ελληνικά.

Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο ότι βασικό κριτήριο προσδιορισμού της εθνικής συνείδησης για την ανταλλαγή των πληθυσμών στη συνθήκη της Λοζάνης δεν ήταν η γλώσσα αλλά η θρησκεία. Και στη διατήρηση της εθνικής συνείδησης των Ρωμιών της Καππαδοκίας που τουρκοφωνησαν καθοριστικό ρόλο διαδραμάτισε η ορθόδοξη εκκλησία και το Οικουμενικό Πατριαρχείο με την καθιέρωση της λεγόμενης καραμανλίδικης γραφής.

Με τα καραμανλίδικα, την γραφή της ομιλούμενης τουρκικής με ελληνικά γράμματα, δόθηκε η δυνατότητα πρόσβασης των Καππαδοκών στα εκκλησιαστικά κείμενα αλλά και σε βιβλία θρησκευτικού και εκπαιδευτικού χαρακτήρα.

Όταν το 19ο αιώνα στο μικρό ελληνικό βασίλειο γεννήθηκε η θεωρεία της Μεγάλης Ιδέας και της απελευθέρωσης των αλύτρωτων πατρίδων, της ανασύστασης της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη και όχι την τότε μικρή επαρχιακή πόλη των Αθηνών, εκδηλώθηκε το ενδιαφέρον για την εκπαίδευση των ελληνοπαίδων της Ανατολής και την πνευματική και εθνική τους αφύπνιση.

Είναι αλήθεια ότι στις αρχές του 19ου αιώνα η μόρφωση των περισσότερων Μικρασιατών ήταν πολύ περιορισμένη. Σύμφωνα με τον ερευνητή Χρήστο Σολδάτο «Αυτοί που γνώριζαν ελληνικά δείχνονταν με το δάχτυλο κι αυτοί που γνώριζαν ανάγνωση εκκλησιαστικών βιβλίων κι εκκλησιαστική μουσική ήταν μόλις ένας στους εκατό».

Γρήγορα, όμως, οι Μικρασιάτες αντιλήφθηκαν ότι οι λησμονημένες επί αιώνες ελληνορθόδοξες κοινότητές τους θα έβγαιναν από την απομόνωση, με την ανάπτυξη της παιδείας. Ιδίως μετά το 1856 παρατηρείται μία άνθηση των ελληνικών γραμμάτων με τη δημιουργία σχολείου και στο τελευταίο ρωμαίικο χωριό της οθωμανικής επικράτειας.

Συστηματική προσπάθεια για την ίδρυση σχολείων και την επάνδρωσή τους με δασκάλους που αποφοιτούσαν από σημαντικές ελληνικές σχολές, όπως η Μεγάλη του Γένους Σχολή ή η Ευαγγελική Σχολή της Σμύρνης, ξεκινά μετά το 1830 με πρωτοβουλίες των μητροπολιτών, πρώτα της Καισάρειας και μετά του Ικονίου.

Το πρώτο οργανωμένο σχολείο που λειτούργησε στην περιοχή της Καππαδοκίας ήταν εκείνο της Σινασού, της αποκαλούμενης και «Διαμάντι της Ανατολής» το 1821. Δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία της συντεχνίας των Σινασιτών Χαβιαράδων της Κων/πολης και με τη συνδρομή του εθνικού ευεργέτη Ι. Βαρβάκη, που συνεργαζόταν μαζί τους. Η εγγραφή και η φοίτηση των παιδιών ήταν υποχρεωτική, ενώ αξιοσημείωτο είναι ότι επιβαλλόταν πρόστιμο σε όποιον δεν άφηνε το παιδί του να ολοκληρώσει τον κύκλο σπουδών.

Όπως καταγράφει η Ιστορία του Ελληνικού Έθνους «Στην περιοχή της Καισάρειας λειτουργούσαν συνολικά 58 σχολές: 3 αλληλοδιδακτικές, 25 μη πλήρεις αστικές, 9 πλήρεις αστικές, τριτάξια ή τετρατάξια «ελληνικά» (σχολαρχεία), 7 παρθεναγωγεία, 2 γραμματοδιδασκαλεία και 2 ιερατικές σχολές. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στους 43 συνολικά οικισμούς που υπάγονται στην Μητρόπολη Ικονίου. Λειτουργούσαν συνολικά 54 σχολές: 2 νηπιαγωγεία, 25 αλληλοδιδακτικά, 8 πλήρεις αστικές, 9 πλήρη ελληνικά και 10 τετρατάξια ή εξατάξια «παρθεναγωγεία». Σταθμό, τέλος, στα εκπαιδευτικά ζητήματα της Καππαδοκίας αποτέλεσε η ίδρυση το 1882 του γυμνασίου αρρένων στο Ζιντζίντερε».

Τα αποτελέσματα, βέβαια, από τη λειτουργία των σχολείων αυτών δεν ήταν άμεσα και εντυπωσιακά, ιδιαίτερα στις φτωχές περιοχές, όπου τα χρήματα για τη συντήρηση των σχολείων ήταν λιγοστά, ενώ υπήρχαν συχνά έριδες στους κόλπους των κοινοτήτων.

Επιπλέον, η βοήθεια από τη μητροπολιτική Ελλάδα ήταν ασήμαντη, καθώς επικέντρωνε το ενδιαφέρον της μόνο στα μεγάλα παραθαλάσσια αστικά κέντρα του ελληνισμού της Μικρασίας, και η προσαρμογή των δασκάλων ήταν δύσκολη στα ήθη, στην νοοτροπία και το χαρακτήρα των Ελλήνων του εσωτερικού της Μικράς Ασίας.

Τα αποτελέσματα όμως θα γίνουν πιο ορατά μετά το 1880, όταν όλη αυτή η φιλεκπαιδευτική δραστηριότητα θα οργανωθεί πιο αποτελεσματικά, η οικονομική δύναμη των κοινοτήτων της Καππαδοκίας θα ανέβει σημαντικά και έτσι η εθνική αφύπνιση των Ελλήνων της περιοχής θα επιταχυνθεί με τη βοήθεια της εκκλησίας και της παιδείας.

Η διαδεδομένη πάντως χρήση της τουρκικής γλώσσας στους ορθόδοξους χριστιανικούς πληθυσμούς της μικρασιατικής ενδοχώρας αλλά και του δυτικού Πόντου (Μπαφραλήδες) επιβεβαιώνει κατά τον Ν. Μαρατζίδη «την περιορισμένη απήχηση των ελεγχόμενων από την Ελλάδα εκπαιδευτικών θεσμών, που εμφυτεύτηκαν στις κοινότητες αυτές των Ποντίων. Παρά τη συστηματική προσπάθεια του ελληνικού κράτους και του Πατριαρχείου στο τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα για ίδρυση σχολείων και τα αποτελέσματα που παρατηρήθηκαν, το «πρόβλημα» της τουρκοφωνίας έδειχνε δυσεπίλυτο. Εξάλλου, η προσπάθεια εκμάθησης ελληνικών ακόμη και μέσα στα σχολεία παρουσιάζεται συχνά ως κάτι το εξαιρετικά δύσκολο».

Στη Σουλούτζοβα λειτουργούσε σχολείο το τρίτο τέταρτο του 19ου αιώνα και αυτό με πρωτόγονα εποπτικά μέσα, χωρίς συγκεκριμένη μέθοδο διδασκαλίας. Ούτε μαυροπίνακας δεν υπήρχε. Το μόνο εποπτικό μέσο ήταν το αμμοδοχείο, όπου με ένα ξυλάκι ή με το δείκτη του χεριού σχημάτιζαν οι μαθητές τα γράμματα. Η διδασκαλία είναι σχεδόν απρογραμμάτιστη και στηρίζεται μόνο στις ικανότητες, την προπαίδεια και την ευσυνειδησία των δασκάλων, η συγκρότηση των οποίων τις περισσότερες φορές είναι απελπιστική.

Το σχολείο λειτουργούσε, τα τελευταία τουλάχιστον χρόνια, πρωί και απόγευμα, χωρίς τούτο να σημαίνει ότι η φοίτηση όλων των μαθητών ήταν τακτική, Η συνέπεια στην παρακολούθηση των μαθημάτων εξαρτιόταν άμεσα από τις αγροτικές ασχολίες των γονιών. Οι μαθητές πολλές φορές αναγκάζονταν να θυσιάσουν το μάθημα, προκειμένου να συμβάλουν στις αγροτικές εργασίες του νοικοκυριού. Βασική παιδευτική μέθοδος ήταν ….το ξύλο. Η φοίτηση βεβαίως δεν ήταν υποχρεωτική.

Την κατάσταση που επικρατεί στα σχολεία της επαρχίας Ικονίου περιγράφει χαρακτηριστικά πατριαρχικό σιγίλιο προς αυτά, του Οικουμενικού Πατριάρχη Ιωακείμ Γ΄ που υπογράφεται και από άλλους εννέα συνοδικούς αρχιερείς στις 08.01.879. Το έγγραφο είναι στα καραμανλήδικα –μιας και η πλειονότητα των Καππαδοκών τα καραμανλήδικα γνωρίζει- και αναφέρει τα εξής: «Συμπεραίνουμε απ΄ όσα μας γράφετε ότι τα σχολεία σας βρίσκονται σε άθλια κατάσταση κι ότι δεν υπάρχει ένας κανονισμός, ότι οι δάσκαλοι βρίσκονται τυχαία, διορίζονται χωρίς κανονισμό κα συχνά απολύονται προτού λήξει η θητεία τους. Σας ζητούμε τη σύνταξη ενός κανονισμού των σχολείων και την αποστολή στα Πατριαρχεία για έγκριση».

Λόγος για άδεια άσκησης του διδασκαλικού επαγγέλματος δεν μπορεί να γίνεται, Δάσκαλοι ήταν συνήθως Καππαδόκες απόφοιτοι σχολαρχείου των γύρω προηγμένων κοινοτήτων: Νεβσεχιρ, Πόρου, Μπερεκετλί Μαντέν ή της Νίγδης. Οι γνώσεις που μετέφεραν ήταν περιορισμένες: γραφή, ανάγνωση και αριθμητική. Ικανές, όμως, για να διατηρήσουν άσβεστη τη φλόγα της εθνικής τους συνείδησης, μιας και οι δάσκαλοι τις παιδαγωγικές γνώσεις που τους έλλειπαν τις αναπλήρωναν με το ζήλο και την πίστη τους.

Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια πριν τη Μικρασιατική Καταστροφή, που παρατηρείται μια πνευματική έκρηξη του ελληνισμού της Ανατολή, δεν έλειψαν και από τη Σουλούτζοβα φωτισμένοι δάσκαλοι, όπως ο «Καχραμάν Δάσκαλος» από το Ακ νταγ Μαντέν, που στις σχολικές εκδρομές δεν διστάζει (πάντα βέβαια με τις κατάλληλες προφυλάξεις) να μαθαίνει στους μαθητές του πατριωτικά τραγούδια, προκειμένου να επιτύχει την εθνική τους αφύπνιση.

Τα δίδακτρα (τις περισσότερες φορές σε είδος) τα κατέβαλλαν οι γονείς των μαθητών, οι οποίοι επιπλέον εκ περιτροπής κάθε μέρα προσέφεραν το γεύμα στο δάσκαλο. Όταν μια οικογένεια ήταν άπορη, τα δίδακτρα αναλάμβανε η εκκλησία. Την Κυριακή ήταν απαραίτητος ο εκκλησιασμός όλων των μαθητών. Ο καλύτερος θα διάβαζε τον Απόστολο και στου περήφανους γονείς του θα έδινε τα συγχαρητήριά του το εκκλησίασμα.

Τα μαθήματα που διδάσκονταν ήταν τέσσερα: Το αλφαβητάριο, το προσευχητάριο (συνήθως η Οκτώηχος ή το Συναξάρι), η αριθμητική και τα τούρκικα. Στη διακριτική ευχέρεια ή τις γνώσεις των δασκάλων ήταν το κατά πόσον θα διδάσκονταν οι μαθητές πατριδογνωσία ή ελληνική ιστορία.

Η αλήθεια είναι ότι το έργο των δασκάλων ήταν εξαιρετικά δύσκολο. Δεν είναι μόνο ότι πολλές φορές συναντούσαν την αδιαφορία, την καχυποψία ή ακόμη και την εχθρότητα των αγράμματων γονιών. Δίδασκαν τα ελληνικά σε μαθητές που στο οικογενειακό τους περιβάλλον, στο παιχνίδι και σε όλους τους χώρους εκτός σχολείου μιλούσαν τουρκικά.

Όπως επισημαίνει ο Σολδάτος «Οι τουρκόφωνοι Έλληνες (…) ξύπνησαν με τα καραμανλήδικα βιβλία και προχώρησαν στην ανάγνωση όχι μόνο θρησκευτικών βιβλίων αλλά κα μορφωτικών». Αναμφίβολα τα καραμανλήδικα αποτέλεσαν την πρώτη θαρραλέα προσπάθεια εισαγωγής της ελληνικής γλώσσας στους τουρκόφωνους Έλληνες της Μικράς Ασίας.

Στα 1861 ιδρύεται στην Κωνσταντινούπολη ο «Ελληνικός Φιλολογικός Σύλλογος Κωνσταντινουπόλεως», ο οποίος προσπαθεί να συστήσει εκπαιδευτικούς μηχανισμούς έξω από τους θρησκευτικούς θεσμούς. Άμεσος στόχος του είναι «η διάδοσις των γραμμάτων εν γένει εις τους εν τω οθωμανικώ κράτει ορθοδόξους λαούς».

Ο Ελληνικός Φιλολογικός Σύλλογος Κωνσταντινουπόλεως, ο οποίος θα χαρακτηρισθεί και «Υπουργείον της Παιδείας των εν Τουρκία Ελλήνων», γίνεται ένας σημαντικός φορέας ελληνοκεντρικής εκπαίδευσης για τους Ρωμιούς και αναπτύσσει ένα εκπαιδευτικό δίκτυο σε όλη σχεδόν την Ανατολή.

Από πολύ νωρίς εκφράζονται αμφιβολίες σχετικά με την απόδοση –στους τουρκόφωνους μαθητές- των πατριαρχικών προγραμμάτων, που ήταν κατάλληλα για ελληνόφωνους μαθητές. Γι αυτό και σε συνεργασία με την Κεντρική Εκπαιδευτική Επιτροπή του Πατριαρχείου, ο Ελληνικός Φιλολογικός Σύλλογος Κωνσταντινουπόλεως θα προχωρήσει στη σύνταξη μεθόδου για τους τουρκόφωνους Έλληνες.

Γεγονός πάντως είναι ότι η προσπάθεια εκμάθησης της ελληνικής γλώσσας με τα αλφαβητάρια των τελευταίων χρόνων που ήταν στην ελληνική και στα καραμανλήδικα, «Ελένη, καλή μου κόρη, τι τα κάνεις τα άνθη, μικρά μου;/ Ελένη, ιγί κιζίμ, νε γιαπατσάν κιουτσουγιούμ που τσιτσεκλερί», δεν απέδωσε τα αναμενόμενα. Και τούτο, διότι τις περισσότερες φορές ούτε οι ίδιοι οι δάσκαλοι δεν γνώριζαν την ελληνική. Οι μαθητές απλώς παπαγάλιζαν το μάθημά τους (τόσο καλά που παρέμειναν εκφράσεις όπως οι παραπάνω), χωρίς όμως να μαθαίνουν ελληνικά.

Ενδεικτική αυτής της αλήθειας είναι και η αποστήθιση περικοπής του αναγνωστικού από την γιαγιά μου την Τοξάνα (Αλεξάνδρα) Χαρακοπούλου, που μπορεί η ίδια να μην πήγε σχολείο και να μην έμαθε ποτέ ελληνικά, ωστόσο, παρακολουθούσε την προσπάθεια ανάγνωσης του μαθήματος της ημέρας από τον Γιωρίκα Μερτζανίδη. Έλεγε λοιπόν με ανάλογη προφορά: «Εις εν χωρίον της Σμύρνης ζούσεν ο γερο-Γεωργιάδης. Είχεν και τύο παιτία. Ο Πέτρος ήτο μεγαλύτερο του Νικολάου. Αγάπων πολύ τον πατέρα των και την μητέρα των και τεν έκαναν καμία φορά κακόν».

Από τα μέσα του 19ου αιώνα μέχρι τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στην Ελλάδα αναπτύσσεται η πολιτική της Μεγάλης Ιδέας. Το εθνικό κέντρο, αθόρυβα αλλά σταθερά, προωθεί την εθνική αφύπνιση των Ελλήνων της Ανατολής, με την προσπάθεια αναβίωσης της ελληνικής γλώσσας σε περιοχές που για αιώνες έχει σιγήσει. Φτάνει στο σημείο να χρηματοδοτεί διδασκαλεία νηπιαγωγών, όπως αυτό στο μοναστήρι του Τιμίου Προδρόμου στο Ζιντζίντερε της Καισάρεια, που δημιουργήθηκε με τη συμβολή του Συλλόγου Μικρασιατών της Αθήνας η «Ανατολή». Και αυτό, γιατί «η ίδρυσης Νηπιαγωγείων είναι απαραίτητος εις τας κοινότητας της Μικράς Ασίας, διότι τα νήπια ευκόλως δύνανται να εθισθώσιν εις το διαλέγεσθαι ελληνιστί».

Η πνευματική αφύπνιση των Ελλήνων της Καππαδοκίας ήταν μια συλλογική προσπάθεια, που ξεκίνησε όμως από λίγους φωτισμένους ανθρώπους. Στην προσπάθεια αυτή για την πνευματική αναγέννηση σημαντικός ήταν ο ρόλος των λογίων, που όχι μόνο δίδαξαν αλλά με τη συγγραφική τους και εκδοτική τους δραστηριότητα πρόφεραν πολλά στον ελληνισμό της Καππαδοκίας.

Στην εκδοτική προσπάθεια σημαντικός ήταν επίσης ο ρόλος πολλών επιφανών και πλούσιων Καππαδοκών, που πρόσφεραν χρήματα για τη λειτουργία των σχολείων, αλλά και για την έκδοση βιβλίων γενικότερου ενδιαφέροντος, όπως: θρησκευτικού περιεχομένου, ιστορικά εγχειρίδια, επιστημονικά, γεωγραφίες, γραμματικές, βιβλία με ελληνικά τραγούδια, παιδαγωγικά, όπως Ο Γεροστάθης και Ο Παπα-Χριστόφορος του Μελλά. Αρκετές μάλιστα εκδόσεις γνώρισαν μεγάλη επιτυχία φτάνοντας τον καταπληκτικό για την εποχή αριθμό των 4000 αντιτύπων.

Στην πνευματική αναγεννητική προσπάθεια των Ελλήνων της Καππαδοκίας σημαντική είναι η συμβολή του μεγάλου λόγιου και δασκάλου Αγαθάγγελου. Στα μέσα περίπου του 19ου αιώνα άφησε τη Τεργέστη και ήρθε στην Καππαδοκία. Οργάνωσε τη σχολή της Μονής Ιωάννου Προδρόμου στο Ζιτζίντερε και συνέβαλε στο να γίνει σημαντικό θεολογικό και επιστημονικό ίδρυμα. Πολλοί μαθητές του τιμήθηκαν με μητροπολιτικούς θρόνους και καθηγητικές έδρες στη Θεολογική Σχολή της Χάλκη.

Σημαντική προσωπικότητα ήταν ο Φ. Αριστόβουλος, ο οποίος δίδαξε και οργάνωσε τα σχολεία του Νέβσεχιρ (Νεάπολη), δημοσίευσε μεταφράσεις ελληνικών έργων στα καραμανλήδικα, ανάμεσα στις οποίες και το Γεροστάθη του Μελλά. Από τα σχολεία αυτά προήλθαν δάσκαλοι του γένους, λόγιοι και επιστήμονες που διακρίθηκαν και στην Ελλάδα, όπως ο ιστορικός και βουλευτής του οθωμανικού Κοινοβουλίου Παύλος Καρολίδης.

Η εκπαιδευτική διαδικασία λοιπόν στην Καππαδοκία αποκτά εθνικό νόημα, καθώς επίκεντρό της αποτελεί η εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας. Κι αυτό, γιατί η εθνική υπόσταση των τουρκόφωνων Ελλήνων τελεί υπό αμφισβήτηση λόγω της γλωσσικής τους αφομοίωσης που προηγήθηκε. Επιβάλλεται, έτσι, η επανάκτηση της ελληνικής στις τουρκόφωνες κοινότητες της Καππαδοκίας. Η εκπαίδευση, επομένως, αναδεικνύεται σημαντικός παράγοντας ενίσχυσης του εθνικού φρονήματος των Ελλήνων της Ανατολής.

Τελευταία δασκάλα στη Σουλούτζοβα ήταν η Μαρίκο Χατζηλιάδου (νύφη από τη Νίγδη, γι αυτό και τη φώναζαν και Σεχιρλί). Όσο έλειπαν οι άνδρες στην Κιλικία, αυτή διάβαζε την αλληλογραφία στις γυναίκες του χωριού που δεν πήγαν σχολείο.

Το ότι οι Σουλουτζοβαλήδες γνώριζαν γραφή και ανάγνωση των ελληνικών χαρακτήρων μας το επιβεβαιώνει και ο Χαράλαμπος Αγγλόπουλος στο χειρόγραφό του που έχω αποθησαυρίσει στο βιβλίο μου «Ρωμιοί της Καπαδοκίας» όπου γράφει: «κι αλληλογραφία είχαμε με τους δικούς μας» (προφανώς στα καραμανλήδικα).

Πάντως, αυτή η περιορισμένη έστω εκπαίδευση, που έλαβαν οι τελευταίοι Σουλουτζοβαλήδες, τους φάνηκε χρήσιμη όταν ήρθαν πρόσφυγες στην Ελλάδα, γιατί, όταν έμαθαν να μιλούν ελληνικά, ήταν ταυτόχρονα σε θέση να τα γράφουν και να τα διαβάζουν λόγω των καραμαλήδικων που γνώριζαν.

Ο γλωσσικός εξελληνισμός ήταν στρατηγική επιλογή της πολιτείας και στόχος που συμμερίζονταν και οι πρόσφυγες, που παρότρυναν τους δασκάλους να εξαντλούν την αυστηρότητά τους. Ωστόσο, το έργο τους ήταν ιδιαίτερα δύσκολο, καθώς εκτός σχολείου οι μαθητές μιλούσαν τουρκικά. Θα κλείσω με μια μαρτυρία που μου εξιστόρησαν στη διάρκεια εκπόνησης της διδακτορικής μου διατριβής: «Μια μέρα ένας μαθητής δεν ήξερε τι θα πει η λέξη “νίκησα”, τότε ο δάσκαλος πάλεψε μαζί του και όταν τον έριξε κάτω, του είπε, αυτό θα πει νίκησα».

Σας ευχαριστώ για την προσοχή».

Φωτό Εκπαίδευση στην Καππαδοκία 4

Φωτό Εκπαίδευση στην Καππαδοκία 10

 

Read more...

Ομιλία Μ. Χαρακόπουλου στη β΄Ανάγνωση νσχ Ελληνόγλωσσης Παιδείας

θερινος

Αθήνα, 3 Αυγούστου 2016

Ομιλία του Υπεύθυνου Παιδείας και Θρησκευμάτων της ΝΔ
Μάξιμου Χαρακόπουλου

στην Διαρκή Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων,
με θέμα το σχέδιο νόμου του Υπουργείου Παιδείας «Ρυθμίσεις για την ελληνόγλωσση εκπαίδευση, τη διαπολιτισμική εκπαίδευση και άλλες διατάξεις»

4η συνεδρίαση-β΄ Ανάγνωση

«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Η Δεύτερη Ανάγνωση του νομοσχεδίου για την Ελληνόγλωσση εκπαίδευση καθώς γίνεται λίγες μόλις ώρες από την κατ’ άρθρων συζήτηση ουσιαστικά έρχεται σε αντίθεση με το σκοπό για τον οποίο θεσπίστηκε. Ο κανονισμός μιλά για μια εβδομάδα τουλάχιστον μετά την ψήφιση του νομοσχεδίου στην Επιτροπή με στόχο να υπάρχει ο απαραίτητος χρόνος διαβούλευσης για αλλαγές και διορθώσεις.
Για την κυβέρνηση, όμως, αυτά είναι ψιλά γράμματα. Ο τρόπος που νομοθετεί είναι πραγματικά παροιμιώδης. Καταθέτει νομοσχέδιο και την ίδια μέρα και νομοτεχνικές βελτιώσεις. Καλά δεν διαβάζετε το νομοσχέδιο πριν το καταθέσετε; Τι να πει κανείς για τις εκπρόθεσμες τροπολογίες! Μένει να δούμε μέχρι την ψήφιση του νομοσχεδίου στην Ολομέλεια πόσες θα μετρήσουμε.
Κύριε πρόεδρε,
Ανακεφαλαιώνοντας μετά από τρεις συνεχόμενες εξαντλητικές συνεδριάσεις επιτρέψτε μου να καταλήξω σε κάποιες διαπιστώσεις.
Η πατρίδα έχει χρέος να προσφέρει ελληνική παιδεία στα παιδιά των ομογενών. Η εκπρόσωπος των Ελλήνων της Έσσης το εξέφρασε νομίζω πιο γνήσια, διατυπώνοντας την έκκληση τα Ελληνόπουλα στο εξωτερικό να έχουν δικαίωμα στην μητρική τους γλώσσα.
Πολύς λόγος έγινε για τα σχολεία που θα προσφέρουν την ελληνική παιδεία. Ο υπουργός -που δήλωσε ότι δεν αντιλήφθηκε πλήρως τη θέση μας- στις τοποθετήσεις του, ουσιαστικά αναγνωρίζει την επιχειρηματολογία μας:
Δεν μιλά για κατάργηση των αμιγών ελληνικών σχολείων, αλλά για σταδιακή μετατροπή σε δίγλωσσα ορισμένων από αυτά. Ακούσαμε ότι δεν θα είναι οριζόντιο το μέτρο για κάθε κράτος της Ομοσπονδιακής Γερμανίας, όπως επίσης ότι θα λαμβάνεται υπόψιν η θέληση των κατά τόπους ομογενών. Μόνο που αυτά δεν υπάρχουν στο νομοσχέδιο!
Δεν ξέρω αν θέλετε να προλάβετε αντιδράσεις της ομογένειας, αλλά προκαλεί τη νοημοσύνη όλων μας άλλα να λέει το νομοσχέδιο και άλλα να μας παρουσιάζετε ότι γράφει. Σύμφωνα, λοιπόν, με το νομοσχέδιο αν γίνει νόμος του κράτους, από το 2018 επέρχεται ο βίαιος θάνατος των αμιγών ελληνικών σχολείων.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Εξήγησα ότι ως ΝΔ, ως φιλελεύθερη παράταξη που πιστεύουμε στη δυνατότητα επιλογής, θα θέλαμε οι ίδιοι οι γονείς να πεισθούν και να επιλέξουν τα δίγλωσσα σχολεία. Για να γίνει αυτό θα πρέπει να διασφαλίσουμε στις διμερείς συμφωνίες ότι τα παιδιά των ομογενών θα μπορούν να φοιτούν και σε δίγλωσσα που ανοίγουν την πόρτα των Πανεπιστημίων και στη χώρα υποδοχής και στην Ελλάδα.
Δεν έχω επισκεφθεί όπως ο υπουργός ελληνικά σχολεία στο Βέλγιο ή τη Γερμανία. Άκουσα, όμως, να μιλά με απαξία για το επίπεδο των παιδιών που φοιτούν σε αυτά. Προσωπικά έχω γνωρίσει πολλά τέτοια παιδιά από τη Γερμανία που σπούδασαν στην Ελλάδα και σταδιοδρομούν. Δεν νομίζω ότι το ζήτημα είναι απλό για να το αντιμετωπίζουμε με αφορισμούς.
Κύριε υπουργέ,
στην επιχειρηματολογία σας για να δικαιολογήσετε τα αδικαιολόγητα για τις αποσπάσεις με επιμίσθιο όταν εκπαιδευτικοί σύζυγοι ομογενών προσφέρονται να διδάξουν χωρίς επιμίσθιο, πραγματικά σηκώνω τα χέρια.
Μας λέτε ότι επειδή παίρνουν «επιδοματάκι» όπως είπατε στη Βαυαρία -που δεν είναι παράνομο σύμφωνα με τον κ. Πελεγρίνη- εσείς στέλνετε σε όλη την ομογένεια όπου γης, αποσπασμένους με επιμίσθιο εν ονόματι της ισότητας. Αν τους στέλνατε μόνο στη Βαυαρία, ενδεχομένως κάποιοι να σας πίστευαν. Δεν νομίζω, όμως, ότι πείθετε κανέναν. Αυτά που καταγγέλλετε ως πελατειακές σχέσεις ότι έκαναν προκάτοχοί σας κάνετε και μην κρύβεστε πίσω από το δάχτυλο σας.
Άλλωστε, και οι εκπτώσεις στην επάρκεια γλώσσας Συντονιστών και Διευθυντών σχολείων την ίδια λογική υπηρετούν. Το κουστούμι το ράβετε στα μέτρα του πελάτη. Και βεβαίως η επιλογή σας αυτή στέλνει και το λάθος μήνυμα της ήσσονος προσπάθειας.
Όσον αφορά στο άλλο μεγάλο ζήτημα του νομοσχεδίου, τις ρυθμίσεις για την ιδιωτική εκπαίδευση, νομίζω ότι εντάσσονται στις εξετάσεις αριστεροσύνης που δίνει η κυβέρνηση στην κομματική της βάση. Προσπαθείτε να πείσετε αυτούς που σας εγκαταλείπουν ότι η καρδιά σας παραμένει αριστερή, μπας και σας ξαναψηφίσουν.
Είδαμε τα όσα απαράδεκτα έγιναν στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης με τους νομάδες του αναρχισμού να καταπατούν το χώρο και να καταστρέφουν τη δημόσια περιουσία επί δεκαήμερο με την πολιτεία να κάνει τον παρατηρητή.
Είδαμε τα αίσχη στο μητροπολιτικό ναό της Θεσσαλονίκης την ώρα της θείας λειτουργίας και τη δυσκολία της κυβέρνησης να πει τα αυτονόητα.
Ακούσαμε τις περίεργες αναγωγές που έκανε η αναπληρώτρια υπουργός Παιδείας σχετικά με τις καταλήψεις, για τις οποίες από ότι καταλάβαμε θα πρέπει να είμαστε κι ευγνώμονες που υπάρχουν. Μήπως να τεθούν και υπό την αιγίδα του υπουργείου Παιδείας;
Και δυστυχώς φαίνεται να χάνετε και αυτή η ευκαιρία της Συνταγματικής Αναθεώρησης του άρθρου 16, καθώς ο πρωθυπουργός δεν δέχθηκε την πρόταση του Κυριάκου Μητσοτάκη να ανοίξουν όσα άρθρα προτείνουν τα κόμματα και η επόμενη βουλή να αποφασίσει προς ποια κατεύθυνση θα αλλάξουν.
Η Ελλάδα θα είναι καταδικασμένη, όταν όλοι γύρο μας έχουν ιδιωτικά πανεπιστήμια, αντί να είναι πόλος φοιτητών από διάφορες χώρες, ιδιαίτερα της ανατολικής μεσογείου, να εξάγει φοιτητές με ότι αυτό συνεπάγεται.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το πρόβλημα είναι μεγάλο. Κανείς δεν υποστηρίζει ότι το εκπαιδευτικό μας σύστημα είναι άγιο. Αλλά και κανείς λογικός και αντικειμενικός κριτής δεν θα πει ότι όσα προωθεί αυτή η κυβέρνηση στο χώρο της παιδείας είναι προς τη σωστή κατεύθυνση. Το αντίθετο. Πρόκειται για μια πολιτική που πάει τα πράγματα προς τα πίσω, στη δεκαετία του ‘80.
Εμείς ως Νέα Δημοκρατία, δεν πρόκειται, λοιπόν, να δώσουμε τη συγκατάθεσή μας στην ισοπεδωτική προσπάθεια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Θα την αντιμετωπίσουμε και πιστεύουμε ότι πολύ σύντομα, θα μας δοθεί η δυνατότητα να ξεκινήσουμε μια πραγματικά σοβαρή προσπάθεια στο χώρο της παιδείας, που θα βάλει τέλος σε ό,τι αναχρονιστικό προσπαθεί αυτή κυβέρνηση να διατηρήσει στη ζωή».

Read more...

Εισήγηση Μ. Χαρακόπουλου σε γ΄συνεδρίση της Μορφωτικών για νσ Ελληνόγλωσσης Παιδείας

MORFOTIKON

Αθήνα, 2 Αυγούστου 2016

Εισήγηση υπεύθυνου Τομέα Παιδείας και Θρησκευμάτων της ΝΔ
Μάξιμου Χαρακόπουλου

στην Διαρκή Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων,
με θέμα το σχέδιο νόμου του Υπουργείου Παιδείας «Ρυθμίσεις για την ελληνόγλωσση εκπαίδευση, τη διαπολιτισμική εκπαίδευση και άλλες διατάξεις»

3η συνεδρίαση-συζήτηση επί των άρθρων
.

«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
το σύστημα της ελληνόγλωσσης εκπαίδευσης που λειτουργεί με την ευθύνη του ελληνικού Υπουργείου Παιδείας χρειάζεται βελτιώσεις, αλλά μελετημένες, ιδιαίτερα σήμερα σε μια περίοδο αθρόας μετανάστευσης, κυρίως στη Γερμανία.

Το νομοσχέδιο αυτό δεν προσθέτει κάτι νέο στην ελληνόγλωσση εκπαίδευση, αντίθετα επαναφέρει το θέμα της εφαρμογής των δίγλωσσων σχολείων, με κατάργηση των αμιγών. Τα αμιγή σχολεία, κατά τη γνώμη μας, πρέπει να συνεχίσουν να λειτουργούν, τουλάχιστον μέχρι να εφαρμοστεί ένα δίγλωσσο σχολείο, που θα δίνει τη δυνατότητα πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, τόσο στη χώρα υποδοχής, όσο και στην ημεδαπή.

Και ενώ η Κυβέρνηση κλείνει, στην ουσία, τα αμιγή σχολεία και για λόγους οικονομικούς, προτάσσει την ίδια ώρα, στους πίνακες των αποσπάσεων στο Εξωτερικό, τους εκπαιδευτικούς με επιμίσθιο. Βάζει θα έλεγα «φωτογραφικούς φραγμούς» σε εκείνους τους εκπαιδευτικούς, που έχουν συνάψει γάμο με μόνιμους κατοίκους Εξωτερικού και προβλέπεται να υπηρετούν χωρίς επιμίσθιο. Στις αναφορές περί «πατριωτισμού και «κρυφού επιμίσθιου» νωρίτερα του Υπουργού, του κ. Φίλη, από την Βαυαρική κυβέρνηση, απήντησα στην προηγούμενη συνεδρίαση.

Βεβαίως, όπως συνηθίζει η Κυβέρνηση, στο νομοσχέδιο για την ελληνόγλωσση εκπαίδευση, ενσωμάτωσε άρθρο, που αλλάζει όλο το statusquo της ιδιωτικής εκπαίδευσης και μονιμοποιεί, με τις σχετικές διατάξεις, τους ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς, που δεν θα ανταποκρίνονται στα καθήκοντά τους.
Πριν προχωρήσω στα άρθρα, θέλω να κάνω μια παρατήρηση στην χθεσινή αναφορά του κ. Υπουργού για τα νηπιαγωγεία. Κύριε Υπουργέ, μας διαβεβαιώσατε ότι όχι μόνο δεν θα γίνουν συγχωνεύσεις νηπιαγωγείων αλλά και νέα τμήματα θα δημιουργηθούν, ενώ ο αριθμός των νηπίων είναι μικρότερος από πέρυσι. Μακάρι να είναι έτσι! Επειδή όμως «όποιος καεί στο χυλό φυσάει και το γιαούρτι» θα αναμένουμε να χτυπήσει πρώτα το κουδούνι στα σχολεία και τότε θα έχουμε πραγματική εικόνα.

Κρατώ μικρό καλάθι ξέρετε κύριε Υπουργέ, γιατί και άλλη φορά όταν μιλήσαμε για τα κενά στα σχολεία, ήρθατε στη Βουλή διαψεύδοντάς μας σε υψηλούς τόνους και εμάς και τη ΔΟΕ και την ΟΛΜΕ και όταν σας υποβάλλαμε ερώτηση και αίτηση κατάθεσης εγγράφων, τα στοιχεία που εσείς επισήμως μας δώσατε δια του κοινοβουλευτικού ελέγχου ήταν χειρότερα από αυτά για τα οποία σας είχαμε ασκήσει κοινοβουλευτικό έλεγχο. Σημειώσαμε λοιπόν τα νούμερα που είπατε για τα νηπιαγωγεία και ελπίζουμε αυτή τη φορά να επιβεβαιωθείτε.

Έρχομαι τώρα στις παρατηρήσεις μου επί των άρθρων. Στα άρθρα 1 και 2 θεωρώ σημαντικό το γεγονός ότι στους φορείς παροχής ελληνόγλωσσης εκπαίδευσης συμπεριλαμβάνετε και τις ορθόδοξες εκκλησίες και νομίζω ότι είναι μια αναγνώριση στο σημαντικό έργο που επιτελούν κυρίως στην Αυστραλία και την Αμερική. Ψηφίζουμε ναι.

Στο άρθρο 3 που αφορά τις μονάδες παροχής εκπαίδευσης στο εξωτερικό, επισημαίνω τα εξής: Τα σημερινά δίγλωσσα σχολεία, όπως ειπώθηκε και στη συνεδρίαση, δεν είναι σχολεία κύρους με αποδοχή στην ομογένεια. Η εμμονή στην άμεση κατάργηση από το 2018 των αμιγών ελληνικών σχολείων, μπορεί να στρέψει τους ομογενείς όχι στα δίγλωσσα αλλά στα αμιγή γερμανικά. Στο νομοσχέδιο δεν περιγράφεται το πλαίσιο λειτουργίας των δίγλωσσων σχολείων, αφήνετε να το χειριστεί η κυβέρνηση μετά από δύο χρόνια. η προώθηση τέτοιων προγραμμάτων προϋποθέτει προεργασία ετών και ποικίλλει στη Γερμανία από το ένα κρατίδιο στο άλλο. Στο κρατίδιο της Έσσης έχουν υπάρξει μοντέλα αναπληρωματικών δίγλωσσων σχολείων, αλλά μόνο για το δημοτικό, έως την τετάρτη δημοτικού. Τα δίγλωσσα σχολεία έχουν μια περίοδο δοκιμαστικής λειτουργίας των τάξεων αυτών περίπου 4 ετών με συγκεκριμένες υποχρεώσεις πριν λάβουν τη χρηματοδότηση του γερμανικού κράτους. Επίσης προϋποθέτουν την πρόσληψη δίγλωσσου προσωπικού και η αξιολόγηση είναι απαιτητική.

Με δεδομένο ότι κατά το άρθρο 26 παρ. 2 από το σχολικό έτος 2018-2019 καταργούνται όλα τα αμιγή σχολεία, ψηφίζουμε όχι, εκτός και αν υπάρξει διόρθωση μέχρι την ψήφιση στην Ολομέλεια στο πνεύμα της τοποθέτησης του Υφυπουργού Εξωτερικών του κ. Αμμανατίδη.

Στο άρθρο 4 παρ. 2, θα πρέπει να επισημανθεί ότι είναι αναγκαίο να ζητηθεί κατά τις διμερείς συμφωνίες οι απολυτήριοι τίτλοι σπουδών που χορηγούν τα δίγλωσσα να αναγνωρίζονται και στη χώρα υποδοχής. Όσον αφορά στο παρουσιολόγιο των μαθητών, θα μπορούσε να επεκταθεί το myschool. Ψηφίζουμε ναι.

Στο άρθρο 5 ψηφίζουμε ναι.
Στο άρθρο 6 ψηφίζουμε ναι.
Στο άρθρο 7 ψηφίζουμε ναι.
Στο άρθρο 8 ψηφίζουμε ναι.

Στο άρθρο 9 επισημαίνουμε ότι πρόκειται απ’ όσον γνωρίζουμε, για 22 έδρες ελληνικών σπουδών ανά τον κόσμο, παραμένουν εκπαιδευτικοί αποσπασμένοι για 8 ως 15 χρόνια. Μία μόνιμη και πολυπρόσωπη επιτροπή για 22 αποσπασμένους εκπαιδευτικούς; Ψηφίζουμε όχι.

Στο άρθρο 10 ψηφίζουμε ναι.
Στο άρθρο 11 ψηφίζουμε ναι.
Στο άρθρο 12 ψηφίζουμε ναι.

Κύριε Πρόεδρε, δεν αναφέρω ούτε τον τίτλο των άρθρων για την οικονομία του χρόνου, στα οποία ψηφίζουμε ναι και δεν ξέρω κατά πόσο μπορούν και οι συνάδελφοι βουλευτές και όσοι μας βλέπουν να σχηματίσουν πλήρη εικόνα της θέσης της Νέας Δημοκρατίας έτσι, αλλά υπό τη δαμόκλειο σπάθη του χρόνου προχωρώ.

Στο άρθρο 13 όσον αφορά τα κριτήρια επιλογής των συντονιστών εξωτερικού, επισημαίνουμε πρώτον, αναφέρονται εντελώς ασαφή κριτήρια, καθώς δεν περιγράφεται ούτε η διαδικασία επιλογής ούτε η βαρύτητα μοριοδότησης κάθε κριτηρίων. Δεύτερον, υποβιβάζονται όπως σας είπα και εχθές τα προσόντα γλωσσομάθειας των συντονιστών εκπαίδευσης από το επίπεδο του άριστα, επίπεδο Γ2, όπως ίσχυε, σε επίπεδο πολύ καλής γνώσης, σε επίπεδο Γ1 της γλώσσας υποδοχής. Για παράδειγμα κύριε Υπουργέ στη Γερμανία δεν έχει καμία σημασία εάν οι συντονιστές γνωρίζουν μερικώς δεύτερη ξένη γλώσσα, όταν δεν είναι ικανοί να επικοινωνούν, να συνάπτουν συμφωνίες επαρκώς στα γερμανικά. Ψηφίζουμε όχι.

Στο άρθρο 14 ψηφίζουμε ναι.
Στο άρθρο 15 ψηφίζουμε ναι.

Στο άρθρο 16 κατά τη γνώμη μας έπρεπε να περιλαμβάνεται διάταξη που θα προβλέπει την κατά προτεραιότητα απόσπαση εκπαιδευτικών χωρίς επιμίσθιο και αν δεν καλύπτονται οι ανάγκες, τότε να αποσπώνται οι εκπαιδευτικοί με επιμίσθιο. Ψηφίζουμε όχι.

Στο άρθρο 17 ψηφίζουμε ναι.
Στο άρθρο 18 ψηφίζουμε ναι.
Στο άρθρο 19 ψηφίζουμε ναι.
Στο άρθρο 20 ψηφίζουμε ναι.
Στο άρθρο 21 ψηφίζουμε ναι.

Στο άρθρο 22 εξήγησα γιατί θεωρούμε ακατανόητη τη μετατροπή όλων των Διαπολιτισμικών Σχολείων σε Πειραματικά. Επίσης, δημιουργούνται εύλογα ερωτήματα. Θα εφαρμοστεί τη νομοθεσία για στελέχωση των Πειραματικών Σχολείων και στα Πειραματικά Διαπολιτισμικά Σχολεία; Θα είναι πενταετής η θητεία των εκπαιδευτικών; Θα υπάρξει αξιολόγηση για την τοποθέτησή τους; Ψηφίζουμε όχι.

Στα άρθρα 23, 24,25 ψηφίζουμε ναι.

Στο άρθρο 26, στην παράγραφο 1, κατά τη γνώμη μας, όπως είπα, δεν πρέπει να υπάρχει κανένα εμπόδιο σε όσους ομογενείς ή συζύγους ομογενών ή αλλογενών επιθυμούν να εργαστούν χωρίς επιμίσθιο.

Στην παράγραφο 2, προβλέπει τη μετατροπή των αμιγών ελληνικών σχολείων σε δίγλωσσα χωρίς πρόγραμμα, με την «καυτή πατάτα» να μεταφέρεται για το σχολικό έτος 2018- 2019. Αυτό θα οδηγήσει σε υποβάθμιση των ελληνικών σχολείων, διαρροή των Ελλήνων μαθητών και κλείσιμο. Θα μπορούσε να προβλέπεται η ταυτόχρονη λειτουργία κάποιων Ελληνόγλωσσων σχολείων υπό συγκεκριμένους όρους και προϋποθέσεις.

Όπως είπα και στην πρωτολογία μου, στόχος μας πρέπει να είναι τα δίγλωσσα που θα δίνουν τη δυνατότητα πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και στη χώρα υποδοχής και στην ημεδαπή. Αν η μετάβαση στα δίγλωσσα γίνεται χωρίς να πειστούν οι ομογενείς ότι τα παιδιά τους έχουν μέλλον σε αυτά, τότε το αποτέλεσμα θα είναι να στραφούν στα αμιγή γερμανικά. Ιδιαίτερα στην παρούσα περίοδο με το νέο κύμα μετανάστευσης λόγω της κρίσης, δεν μπορεί να συναινέσουμε στο βίαιο θάνατο των αμιγών ελληνικών σχολείων το 2018, όπως σαφώς ορίζει ο νόμος. Ψηφίζουμε όχι.

Στο άρθρο 27. Με την παράγραφο 1, προωθείται και μέσω ΔΟΥ, η είσπραξη των οφειλών από άσκηση επιχειρηματικής δραστηριότητας από καθηγητές. Επίσης, η παραγραφή γίνεται εικοσαετής αλλά αυτό νομικά δεν ξέρω αν θα σταθεί στα δικαστήρια. Θα πρέπει, όμως να διευκρινιστεί, ότι δεν υφίστανται αναδρομική υποχρέωση απόδοσης για άσκηση επιχειρηματικής δραστηριότητας. Σχετική υποχρέωση δημιουργήθηκε βάσει του ν. 4386/2016.

Επίσης, με την παράγραφο 2, προβλέπεται η ανάπτυξη συνεργασιών του διεθνούς πανεπιστημίου με άλλα ιδρύματα για νέα Προγράμματα Σπουδών και προσέλκυση ξένων φοιτητών. Δεν θα πρέπει όμως να σταματήσουν να έχουν τη σχετική δυνατότητα και τα άλλα πανεπιστήμια. Ψηφίζουμε ναι.

Στο άρθρο 28. Ο Υπουργός Παιδείας, αφού δεν μπορεί να διορίσει μόνιμους εκπαιδευτικούς στη δημόσια εκπαίδευση, μονιμοποιεί τους εκπαιδευτικούς στα ιδιωτικά σχολεία. Ακυρώνει έτσι, τα δύο βασικά πλεονεκτήματα της ιδιωτικής εκπαίδευσης, τη δυνατότητα επιλογής και αξιοκρατικής αντιμετώπισης του εκπαιδευτικού προσωπικού και τις δυνατότητες διαφοροποίησης στο εφαρμοζόμενο εκπαιδευτικό πρόγραμμα.

Στην Εισηγητική Έκθεση, το Υπουργείο επικαλείται τις προβλέψεις του Αναθεωρημένου Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Χάρτη και ιδιαίτερα, τις διατάξεις του Β΄ Μέρους και του σχετικού παραρτήματος του άρθρου 24, όπου «προβλέπεται η προστασία του εργαζόμενου σε περίπτωση λύσης της εργασιακής σχέσης» ενώ στην ουσία, νομοθετεί την υπερπροστασία, δηλαδή, την μονιμοποίηση των ιδιωτικών εκπαιδευτικών. Άλλωστε, ο Κοινωνικός Χάρτης αφορά το σύνολο των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα και με αυτή τη λογική, θα μπορούσε η μονιμότητα ως προστασία να εφαρμοστεί για όλους. Επισημαίνεται, ότι για την προστασία αυτή όλων των εργαζομένων έχει θεσπιστεί και ισχύει το άρθρο 281 του Αστικού Κώδικα περί καταχρηστικότητας.
Αναφέρθηκα και νωρίτερα, νομίζω εξαντλήθηκε η κριτική, στο άρθρο 28 και ψηφίζουμε όχι.

Στα άρθρα 29, 30, 31, ψηφίζουμε ναι.

Στο άρθρο 32, για τα παράτυπα πτυχία, από το ΤΕΕ. Η ρύθμιση που φέρνει σήμερα η κυβέρνηση, γεννά εύλογα ερωτήματα, καθώς καταργεί τη συγκεκριμένη χρονική αναφορά του νομού Γιαννάκου, για τα πτυχία που δόθηκαν μέχρι το 2008, επεκτείνοντας τη διάταξη ως σήμερα. Μετά τον θόρυβο που υπήρξε το 2007, κανείς δεν μπορεί να επικαλεστεί άγνοια ότι δεν ήξερε. Όποιοι συνέχισαν να καταφεύγουν σε τέτοια ΤΕΕ, δεν έχουν κανένα άλλοθι και προφανώς το έκανα συνειδητά για να αποκτήσουν τίτλους που δεν δικαιούνταν και με τους οποίους διορίστηκαν σε βάρος άλλων που τους συναγωνίστηκαν έντιμα. Ψηφίζουμε όχι.

Στο άρθρο 33, ψηφίζουμε ναι.

Στο άρθρο 34. Επαναδιατυπώνει ρυθμίσεις που είχαν εισαχθεί πριν ένα μήνα με το ν.4403, γεγονός που καταδεικνύει την προχειρότητα στην νομοθετήσει εκ μέρους της κυβέρνησης και ψηφίζουμε όχι.

Στο άρθρο 35, ψηφίζουμε ναι.

Στο άρθρο 36, για τις ρυθμίσεις θεμάτων για την εκπαίδευση των προσφύγων. Η κυβέρνηση παρά τα μεγάλα λόγια, φαίνεται ότι είναι ανέτοιμη να εισηγηθεί συγκεκριμένα μέτρα για την αντιμετώπιση του ζητήματος. Γι' αυτό το λόγο και παραπέμπει σε μελλοντική Υπουργική Απόφαση. Επειδή μοιάζει με «λευκή επιταγή». Ψηφίζουμε όχι.

Στο άρθρο 37, ψηφίζουμε όχι.

Όσον αφορά την τροπολογία, τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα, εκπρόθεσμη τροπολογία! Η τροπολογία ρυθμίζει κατά κύριο λόγο τους όρους εργασίας στα φροντιστήρια και τα κέντρα ξένων γλωσσών. Η παράγραφος 1 δημιουργεί μεγάλη γραφειοκρατία, διότι υποχρεώνει τα φροντιστήρια και τα κέντρα ξένων γλωσσών να αποστέλλουν το ωρολόγιο προγράμματα στη διεύθυνση εκπαίδευσης, προφανώς για λόγους ελεγκτικούς. Αν και η προσπάθεια για έλεγχο, κ. Υπουργέ, είναι σωστή, θα έπρεπε να υπάρχει ένα ηλεκτρονικό σύστημα για να δηλώνονται τα προγράμματα και οι αλλαγές τους, που στην περίπτωση των φροντιστηρίων είναι πολλές. Όλα αυτά αυξάνουν το κόστος διοίκησης και δεν βοηθούν την οικονομική δραστηριότητα. Η διοίκηση όφειλε πρώτα να φτιάξει ένα ηλεκτρονικό σύστημα και μετά να επιβάλει την αποστολή των στοιχείων.
Η παράγραφος ρητά επιβάλλει την πληρωμή στις αργίες με επαύξηση, κάτι που ισχύει στον υπόλοιπο ιδιωτικό τομέα.

Με την παράγραφο 3 ο καθορισμός του πλήρους εβδομαδιαίου ωραρίου σε 21 ώρες έρχεται σε αντίθεση και με όσα συμβαίνουν στη δημόσια, εκπαίδευση που το ωράριο είναι 23 ώρες. Δεν θα επιμείνω περαιτέρω επ΄αυτού.

Στην τροπολογία ψηφίζουμε παρών, ζητώντας, κ. Υπουργέ, να ακούσετε την έκκληση που διατύπωσαν οι εκπρόσωποι του χώρου, να αποσύρετε την τροπολογία, να κάνετε διβούλευση μ΄αυτούς και να φέρετε μια ρύθμιση που θα τους βρει σύμφωνους.
Ευχαριστώ».

Read more...

Τοποθέτηση Μ. Χαρακόπουλου σε β συνεδρίαση Μορφωτικών για νσχ Ελληνόγλωσσης παιδείας

MORFOTIKON

Αθήνα, 2 Αυγούστου 2016

Τοποθέτηση του

Υπεύθυνου Παιδείας και Θρησκευμάτων της ΝΔ
Μάξιμου Χαρακόπουλου

στην Διαρκή Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων,
με θέμα το σχέδιο νόμου του Υπουργείου Παιδείας «Ρυθμίσεις για την ελληνόγλωσση εκπαίδευση, τη διαπολιτισμική εκπαίδευση και άλλες διατάξεις»

2η συνεδρίαση-ακρόαση εξωκοινοβουλευτικών φορέων
.

«Εκ προοιμίου να πω, ότι γνωρίζοντας την εκτίμηση μου στο πρόσωπό του, θεωρώ υπερβολική την αντίδραση του Προέδρου του κ. Γαβρόγλου, για μια παρατήρηση διαδικαστικού χαρακτήρα.

Κύριε πρόεδρε,

ελέγχθηκαν παρά πολλά και θα πρέπει να υπάρχουν και κάποια σχόλια από όσα ακούστηκαν νωρίτερα και από τον Υπουργό και από εκπροσώπους φορέων.
Κατ’ αρχήν, με αφορμή την παρατήρησή μου χθες, ότι δεν είναι δυνατόν τη στιγμή που υπάρχουν εκπαιδευτικοί σύζυγοι ομογενών ή αλλογενών στο εξωτερικό και οι οποίοι μπορούν χωρίς επιμίσθιο να διδάσκουν στα ελληνικά σχολεία, τα αμιγή ή τα δίγλωσσα, άκουσα τον Υπουργό να μιλά και πάλι με στόμφο για πελατειακές σχέσεις, όταν με το νομοσχέδιο αυτό θεσπίζει διατάξεις που έχουν χαρακτήρα που μπορεί κανείς να πει ότι αγγίζει το ρουσφετολογικό, όταν ψαλιδίζει τα προσόντα των συντονιστών εκπαίδευσης ή των διευθυντών σχολικών μονάδων, περιορίζοντας το επίπεδο γνώσης της γλώσσας υποδοχής από Γ2 σε Γ1.

Τα είπα και χθες, αλλά μας είπε ο Υπουργός σήμερα, ότι δεν το κάνουν από πατριωτισμό ή γιατί μένουν στο εξωτερικό, στη Γερμανία για παράδειγμα, αλλά γιατί παίρνουν ένα επιπλέον επιμίσθιο από τα σχολεία αυτά που επιχορηγούνται από τη Βαυαρική Κυβέρνηση, από τις κατά τόπους κυβερνήσεις των κρατών που συναποτελούν το γερμανικό ομόσπονδο κράτος. Αν είναι έτσι, να ελεγχθούν κύριε Πρόεδρε, αν παρανόμως γίνεται κάτι τέτοιο, να αντιμετωπιστεί. Αλλά ποια είναι η απάντηση που μας δίνει ο Υπουργός; Ότι ενδεχομένως, επειδή κάποιοι παίρνουν αυτό το επιμίσθιο από το γερμανικό κράτος, εμείς θα στέλνουμε από την Ελλάδα εκπαιδευτικούς που θα τους δίνουμε κι εμείς επιμίσθιο. Ακατανόητος ο συλλογισμός του!

Χαίρομαι επίσης, γιατί ο Υπουργός αναγνώρισε ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, ως Υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης, είναι αυτός που ζήτησε από το Σώμα των Ελεγκτών Δημόσιας Διοίκησης, έλεγχο για τα ΤΕΕ που έδιναν παράτυπους τίτλους. Επί των ημερών,επίσης, του Κυριάκου Μητσοτάκη, στο Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης ξεκίνησε η μεγάλη προσπάθεια για την αποκάλυψη των δημοσίων υπαλλήλων που διορίστηκαν με πλαστά δικαιολογητικά, με πλαστά πτυχία, με πλαστούς τίτλους και απομακρύνθηκαν από το δημόσιο. Μακάρι αυτή η προσπάθεια να έβρισκε συνέχεια.

Ελέχθησαν πολλά για τα παράτυπα. Μίλησα κι εγώ χθες στην πρωτολογία μου. Όσον αφορά στον έλεγχο των παράτυπων πτυχίων και την επέκταση της ισχύος του νόμου Γιαννάκου μετά το 2008, εμείς πιστεύουμε ότι μετά το θόρυβο που έγινε τότε ουδείς μπορεί να επικαλεστεί άγνοια. Δεν πιστεύουμε, λοιπόν, ότι ο νόμος θα πρέπει να γίνει η κολυμπήθρα του Σιλωάμ, δίνοντας ευκαιρία νομιμοποίησης των τίτλων που ελήφθησαν μετά το 2008. Σε μια εποχή που εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι με προσόντα, αδυνατούν να βρουν δουλειά, όταν χιλιάδες αναγκάζονται να φύγουν στο εξωτερικό για ανεύρεση εργασίας, είναι προκλητικό να τακτοποιηθούν έτσι, διασφαλίζοντας την παραμονή τους στο δημόσιο, όσοι ενσυνείδητα αναζήτησαν πτυχία από ΤΕΕ, όπως αυτό της Άρτας μετά το 2008. Δεν θα μπω στονπειρασμό να σχολιάσω το γεγονός, ότι άκουσα για πρώτη φορά τον κ. Φίλη να μιλά θετικά για την αξιολόγηση, έστω την αξιολόγηση των ιδιωτικών σχολείων.

Χαίρομαι κύριε Πρόεδρε, επίσης, ακούγοντας τον κ. Παϊση και άλλους εκπροσώπους φορέων, για την αναγνώριση του έργου και των παρεμβάσεων των κυβερνήσεων της Νέας Δημοκρατίας διαχρονικά για την ιδιωτική εκπαίδευση, τόσο με την παρέμβαση του Κωνσταντίνου Καραμανλή επί υπουργίας Γεωργίου Ράλλη, το 1977, που έθεσε το θεσμικό πλαίσιο, αλλά και την παρέμβαση Σιούφα–Γιαννάκου το 2007, για τον προγραμματισμό των διδάκτρων και την αποφυγή αυθαιρεσιών από μέρους των ιδιοκτητών.

Μένω, λοιπόν, σε αυτά που ελέχθησαν. Είπε ο κ. Κουρουτός, επαναλαμβάνοντας αυτό που είπε χθες και ο Υπουργός, προσπάθησα να τον διακόψω τότε, αλλά δεν ακούστηκε προφανώς, ότι αναφέρθηκα ότι ισχύει σήμερα η 6ετία όσον αφορά στη δυνατότητα απολύσεως του 1/3 των εργαζομένων. Εκείνο που είπα κύριε Κουρουτέ, αν δείτε το κείμενο της ομιλίας μου, είναι ότι κατά τον ν. 682/77 και το μνημόνευσα, γιατί ο Υπουργός μίλησε με καλά λόγια για τον εμπνευστή του νόμου, υπήρχε αυτή η πρόνοια. Αν, λοιπόν, η Κυβέρνηση τόσο πολύ πιστεύει ότι πραγματικά εκείνος ο νόμος ανταποκρίνεται στα δεδομένα της ιδιωτικής εκπαίδευσης, ας τον εφαρμόσει και ας επανέλθει στις παραμέτρους εκείνου του νόμου.

Έρχομαι τώρα στα ερωτήματα προς τους εκπροσώπους του χώρου της ιδιωτικής εκπαίδευσης, ιδιοκτήτες και εργαζόμενους. Επειδή πολύς θόρυβος έγινε όλο αυτό το διάστημα για καταγγελίες εντός ή εκτός εισαγωγικών για μαύρη εργασία, θα ήθελα να ξέρω εάν υπάρχουν επίσημα στοιχεία για αδήλωτη εργασία από ελέγχους και τι ακριβώς λένε αυτά. Αν ένας ιδιωτικός εκπαιδευτικός προσλαμβάνεται από κάποιο σχολείο και στον πρώτο χρόνο διαπιστώνεται ότι είναι ακατάλληλος εκπαιδευτικά, γιατί θα πρέπει το σχολείο να τον κρατήσει για έναν ακόμη χρόνο και μετά να καταγγείλει τη σύμβαση;

Επειδή ρίχνονται ονόματα στην αρένα και σήμερα έγινε κι αυτό, θέλω να πιστεύω όχι για δημιουργία εντυπώσεων. Καλό θα είναι να ξέρουμε ποιο είναι το ποσοστό των εκπαιδευτικών που απολύθηκαν κατά την τελευταία τριετία. Ποιο είναι το ποσοστό των ελεγχθέντων από την Επιθεώρηση Εργασίας Ιδιωτικών Σχολείων στα οποία παρατηρήθηκαν παραβάσεις. Για ποιο λόγο ένας ιδιοκτήτης ιδιωτικού σχολείου να θέλει να απολύσει έναν καλό εκπαιδευτικό που είναι εξαίρετος στη δουλειά του, αγαπητός από τους μαθητές του, ένας εκπαιδευτικός που σε τελική ανάλυση, αποτελεί διαφήμιση για το σχολείο;

Το ιδιωτικό σχολείο ως μια ιδιωτική επιχείρηση, για να μπορεί να πληρώνει τους εκπαιδευτικούς του και το προσωπικό του γενικότερα, θα πρέπει να έχει τα απαιτούμενα έσοδα, τα οποία προέρχονται αποκλειστικά από τα δίδακτρα των μαθητών. Αντιλαμβάνομαι την ευαισθησία που διατυπώθηκε που είναι και δική μας ευαισθησία για την προστασία των εργαζόμενων ιδιωτικών εκπαιδευτικών, αλλά πόσο λογικό φαίνεται ένα εκπαιδευτήριο να είναι υποχρεωμένο να αμείβει κάποιον εκπαιδευτικό, χωρίς να τον έχει ανάγκη, αναθέτοντάς του ακόμη και εικονικές ή μη αναγκαίες εργασίες για να συμπληρώσει το πλήρες ωράριο του διοριστηρίου του;

Πώς μπορεί να θεμελιωθεί από ένα υπηρεσιακό συμβούλιο αν μια καταγγελία σύμβασης είναι καταχρηστική ή μη καταχρηστική, όταν αυτό είναι πολύ δύσκολο να γίνει και από τα ίδια τα δικαστήρια;

Όσον αφορά την τροπολογία για τα φροντιστήρια -οι ερωτήσεις απευθύνονται στους εκπροσώπους του χώρου των φροντιστηρίων και των κέντρων ξένων γλωσσών- να επισημάνω, βεβαίως, την παρατήρηση ότι δεν υπήρξε κανένας διάλογος με τους εκπροσώπους αυτούς. Κύριε Υπουργέ, θέλω να πιστεύω ότι δεν είναι γιατί τους θεωρείτε ιδεολογικούς σας εχθρούς. Άκουσα ότι έχετε την πρόθεση να κάνετε διάλογο μαζί τους.

Σημειώνοντας ότι κατά κανόνα οι φροντιστές είναι οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί κύριε Πρόεδρε, το ερώτημα είναι κατά πόσο από την υποχρέωση αποστολής των εβδομαδιαίων ωρολογίων προγραμμάτων, προκύπτει ένα επιπλέον διοικητικό άχθος, μία επιπλέον γραφειοκρατία αντί να υπάρχει απλοποίηση μέσω μιας ηλεκτρονικής πλατφόρμας, όπως ελέχθηκε. Προφανώς, θα πρέπει να γίνεται έλεγχος, αλλά η Πολιτεία να λαμβάνει υπόψη την ανάγκη ευελιξίας των φροντιστηρίων και των κέντρων ξένων γλωσσών.

Όσον αφορά τον καθορισμό πλήρους ωραρίου με 21 ώρες, όταν στη δημόσια εκπαίδευση το ωράριο είναι 23 ώρες, με επιπλέον ώρες για διοικητικά καθήκοντα, το ερώτημα είναι, αν αυτή τελικά η υπερβολή οδηγήσει στα αντίθετα αποτελέσματα με την έξαρση της παραπαιδείας των ιδιαίτερων μαθημάτων, της αδήλωτης εργασία, με λουκέτα ιδιαίτερα σε μικρά και συνοικιακά φροντιστήρια.

Αν υπήρχε ο απαραίτητος χρόνος στην Επιτροπή μας, πιστεύωότι θα είχαμε περισσότερους εκπροσώπους της Ομογένειας και των εκπαιδευτικών και των Ελληνικών Κοινοτήτων. Δυστυχώς, η Κυβέρνηση νομοθετεί με έναν τρόπο που ακόμα και τα νομοσχέδια που δεν είναι με διαδικασία κατεπείγοντος, τελικά, στην πράξη, γίνονται με διαδικασία κατεπείγοντος. Έτσι, έχουμε μόνο την εκπρόσωπο Ομογενών μας από τηνΈσση, η οποία με την τοποθέτησή της μας άγγιξε ιδιαίτερα.

Θα ήθελα να τη ρωτήσω -στον βαθμό που μπορεί να μας απαντήσει, αν και μας έδωσε μια εικόνα μιας ιδιαίτερης περιοχής όπου δεν υπάρχουν ούτε αμιγή, ούτε δίγλωσσα σχολεία- αν, η κατάργηση των αμιγώς Ελληνικών σχολείων, πιστεύετε ότι θα συμβάλει στην ενίσχυση των δεσμών της Ομογένειας με την Ελλάδα ή ενδέχεται να κόψει και τους υφιστάμενους δεσμούς; Πόσο πιθανό, εκτιμάτε ότι είναι, οι Ομογενείς να προτιμήσουν τα αμιγώς ξενόγλωσσα, παραδείγματος χάριν τα Γερμανικά σχολεία, σε ενδεχόμενο κατάργησης των Ελληνικών σχολείων, που σύμφωνα με τον νόμο, δρομολογείται από το 2018; Ποιο είναι το εκπαιδευτικό κύρος που έχουν τα υφιστάμενα δίγλωσσα σχολεία, γενικά, στον τόπο που λειτουργούν και ειδικότερα στην Ομογένεια; Τέλος, πόσο σημαντικό προσόν θεωρείται, για έναν συντονιστή εκπαίδευσης, η άριστη γνώση της γλώσσας της χώρας υποδοχής;

Ευχαριστώ».

 

Read more...

"Μ.Χαρακόπουλος, Ομιλία επί της Αρχής για την Ελληνόγλωσση Παιδεία"

MORFOTIKON

Αθήνα, 2 Αυγούστου 2016

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΤΟΜΕΑΡΧΗ ΠΑΙΔΕΙΑΣ & ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΝΔ
ΜΑΞΙΜΟΥ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
ΚΑΤΑ ΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΕΠΙ ΤΗΣ ΑΡΧΗΣ ΤΟΥ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟΥ ΓΙΑ
ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΟΓΛΩΣΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ


Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Η συζήτηση του νομοσχεδίου για την Ελληνόγλωσση εκπαίδευση πραγματοποιείται στη σκιά μιας εθνικής ήττας, γιατί μόνο έτσι μπορεί να χαρακτηριστεί η ταπεινωτική εξέλιξη της επιστροφής του οικοπέδου και του υπό ανέγερση οικοδομήματος που θα φιλοξενούσε το Ελληνικό Σχολείο του Μονάχου.
Μιλούμε για το ιδιόκτητο σχολείο που θα κάλυπτε τις διδακτικές ανάγκες των παιδιών της ομογένειας του Μονάχου που σήμερα αριθμεί περί τους 30.000 Έλληνες, και η λειτουργία του οποίου θα εξοικονομούσε ετήσιες δαπάνες σχολικής στέγης 1,3 εκατομμυρίων ευρώ.
Μια προσπάθεια χρόνων, ένα όραμα των ομογενών, κατέληξε σε αυτό το ναυάγιο με την απόφαση του Δήμου Μονάχου, στις 20 Ιουλίου, να ενεργοποιήσει τη ρήτρα ανάκλησης της παραχώρησης του οικοπέδου στο ελληνικό δημόσιο γιατί αυτό, για μια ακόμη φορά, ήταν ασυνεπές στις δεσμεύσεις του.
Πέραν του επιμερισμού ευθυνών για τις καθυστερήσεις στην ανέγερση του σχολικού συγκροτήματος, με χρηματοδότηση 70% από τις βαυαρικές αρχές, γεγονός είναι ότι η κυβέρνηση της αριστεράς ανέλαβε συγκεκριμένες δεσμεύσεις για χρονοδιαγράμματα που δεν τήρησε.
Και αυτό ήταν το μοιραίο λάθος μιας κυβέρνησης που στα λόγια πλειοδοτούσε στην ανάγκη υλοποίησής του, αλλά στην πράξη η αναποτελεσματικότητα και η ανεπάρκειά της οδήγησαν σε αυτό το οικτρό αποτέλεσμα.
Αλήθεια κ. υφυπουργέ τι μεσολάβησε ανάμεσα στην πανηγυρική σας ανακοίνωση στις 30-03-16 με τίτλο «Ελληνικό σχολείο στην καρδιά της Βαυαρίας» και την «οδυνηρή» όπως παραδέχεστε με νεότερη ανακοίνωσή σας απόφαση του δημοτικού Συμβουλίου Μονάχου;
Τότε μας διαβεβαιώνατε ότι Το Υπουργείο Παιδείας, «άνοιξε επιτέλους τον δρόμο για την ολοκλήρωση ενός ελληνικού σχολικού κτηρίου στην καρδιά της Ευρώπης, στο Μόναχο του Γερμανικού κράτους της Βαυαρίας».
Αφού αναφέρεται στο ιστορικό της υπόθεσης από το 2001 και τον κίνδυνο σύμφωνα με απόφαση της γερμανικής δικαιοσύνης να περιέλθει στο βαυαρικό κράτος αν δεν έχει ολοκληρωθεί έως 30 Ιουνίου 2017 ο κ. Πελεγρίνης, στις 8 Μαρτίου, μας πληροφορεί ότι:
«ύστερα από συνεννόηση με τον Υπουργό Νίκο Φίλη, συνάντησε στο Μόναχο τον φιλέλληνα υπουργό της Παιδείας της Βαυαρικής κυβέρνησης, Λούτβιχ Σπάνλε, με τον οποίον συμφώνησαν ότι, εφόσον η ελληνική πλευρά κατορθώσει να ολοκληρώσει τον σκελετό του κτηρίου έως τον Ιούνιο, η βαυαρική κυβέρνηση θα συνεισφέρει οικονομικώς στην ολοκλήρωση του έργου διαθέτοντας για την συνέχιση του έργου το ποσόν που της αναλογεί, αντί να το καταβάλει στο τέλος, μετά την ολοκλήρωσή του».
Κατόπιν αυτών, σε διθυραμβικό ύφος, συνεχίζει η ανακοίνωσή του υπουργείου Παιδείας ότι:
«Το ποσόν που απαιτείται για εκπλήρωση της νέας συμφωνίας εκταμιεύθηκε στις 29 Μαρτίου, μέσα σε 10 εργάσιμες ημέρες –πράγμα ασυνήθιστο για τα ελληνικά δεδομένα– και μπορούμε πλέον να προσβλέπομε με βεβαιότητα ότι η χώρα μας θα έχει αποκτήσει ένα σύγχρονο εκπαιδευτήριο, όπου τα παιδιά των Ελλήνων ομογενών θα μπορούν να εκπαιδεύονται σε ένα άνετο περιβάλλον, ικανό να προσελκύει και γερμανικής καταγωγής παιδιά».
Τι έγινε, λοιπόν, κ. υπουργέ και το σχολείο στο οποίο μπορούσαμε να προσβλέπουμε με βεβαιότητα και το οποίο θα προσέλκυε και γερμανάκια, μας το πήραν πίσω;
Πέραν των γενικών δικαιολογιών περί διαχρονικής αναξιοπιστίας του ελληνικού κράτους -που είδα να ψελλίζετε στην ανακοίνωσή σας μετά την απόφαση του δήμου Μονάχου- δεν νιώθετε την ανάγκη να απολογηθείτε γιατί δεν ήσασταν συνεπής στις δεσμεύσεις που σεις αναλάβατε;
Σεις δεν βάλατε τον πήχη της 30ης Ιουνίου 2016 για ολοκλήρωση του σκελετού του κτηρίου με πόρτες παράθυρα και στέγη, και περάσατε από κάτω;
Βρείτε τη γενναιότητα να αναλάβετε τις ευθύνες σας! Και κυρίως εξαντλείστε -έστω και κατόπιν εορτής- κάθε δυνατότητα σε υψηλότατο επίπεδο για την ανατροπή αυτής της εθνικής ήττας.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Μια άλλη Ελλάδα εκτός συνόρων ζει και προοδεύει με έγνοια πάντα για την πατρίδα. Θυμούμαι παλαιότερα οι εκτός συνόρων Έλληνες υπολογίζονταν σε 7 εκατομμύρια.
Οι λιγοστοί Ρωμιοί της Πόλης, της Ίμβρου και της Τενέδου, οι Έλληνες της Αλεξάνδρειας, οι αδελφοί μας Κύπριοι του άλλου ελληνικού κράτους, οι Βορειοηπειρώτες και οι δοκιμαζόμενοι Έλληνες του Πόντου στις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, οι ομογενείς στις εύρωστες ελληνικές κοινότητες της Αμερικής και της Αυστραλίας και φυσικά οι Έλληνες της Ευρώπης, οι απανταχού της γης συμπατριώτες μας συναποτελούν τον Οικουμενικό Ελληνισμό.
Είναι οι καλύτεροι πρεσβευτές της Ελλάδας και όποτε χρειάστηκε ύψωσαν τη σημαία των εθνικών μας δικαίων και για το Κυπριακό και για το Μακεδονικό και τώρα στηρίζοντας μέσω της Εκκλησίας τούς δοκιμαζόμενους από την κρίση συμπολίτες μας.
Και μια και αναφέρθηκα στην Ορθόδοξη Εκκλησία οφείλουμε όλοι να αναγνωρίσουμε το σημαντικό της ρόλο στην εκπαίδευση των Ελλήνων ιδιαίτερα στην Αμερική και την Αυστραλία, αλλά και τη συμβολή της στη διατήρηση της εθνικής συνείδησης των ομογενών τέταρτης και πέμπτης γενιάς.
Σ’ αυτό το κομμάτι του έθνους που στα «ξένα είναι Έλληνας» και πονά την πατρίδα περισσότερο ίσως από πολλούς Ελλαδίτες, οφείλουμε να παρέχουμε τη δυνατότητα ελληνικής παιδείας.
Εμείς πιστεύουμε ότι η Ελλάδα οφείλει να τους δώσει και το δικαίωμα της ψήφου. Το δικαίωμα να συναποφασίζουν για την πορεία της πατρίδας που αγαπούν και νοιάζονται και πολλοί επιθυμούν να επιστρέψουν σε αυτήν.
Με το υπό συζήτηση νομοσχέδιο η κυβέρνηση δεν προσφέρει κάτι νέο στην ελληνόγλωσση εκπαίδευση. Αντίθετα επαναφέρει το θέμα της εφαρμογής των δίγλωσσων σχολείων σε περίοδο αθρόας μετανάστευσης των Ελλήνων, ιδιαίτερα στη Γερμανία.
Για ποια δίγλωσσα, όμως, σχολεία μιλάμε; Όπως καταγγέλλουν ομογενείς τα υπάρχοντα δίγλωσσα Σχολεία στην Γερμανία είναι σχολεία επιπέδου αντίστοιχου δεκατάξιου σχολείου, τα λεγόμενα Γκεζάμτ-σούλε (γενικά σχολεία), η πιο χαμηλή βαθμίδα εκπαίδευσης στη Γερμανία (μετά τα εννεαετή Χάουπτ-σούλε τα τεχνικά σχολεία) που οι απόφοιτοί τους κατευθύνονται σε κατώτερες σχολές μαθητείας.
Η Επιστολή της «Ομοσπονδίας Ελληνικών Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων Βορείου Ρηνανίας και Βεστφαλίας» είναι χαρακτηριστική. Όπως επισημαίνουν, πολλοί από αυτούς επέλεξαν τις συγκεκριμένες πόλεις να μεταναστεύσουν γιατί υπήρχαν αμιγή ελληνικά σχολεία. (Την καταθέτω στα πρακτικά).
Ο ορατός κίνδυνος, που ίσως δεν βλέπει η κυβέρνηση, είναι οι ομογενείς να προτιμήσουν τα αμιγώς γερμανικά σχολεία, οπότε το αποτέλεσμα θα είναι αντί να ενισχύσουμε τους δεσμούς με την ομογένεια να κόψουμε και τους ήδη υφιστάμενους.
Στόχος θα πρέπει να είναι το δίγλωσσο σχολείο που θα δίνει τη δυνατότητα πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση τόσο στην χώρα υποδοχής όσο και στην ημεδαπή.
Οι διατάξεις για την Ελληνόγλωσση εκπαίδευση και την επιλογή των στελεχών διατρέχονται από τα βασικά δόγματα της κυβέρνησης «η αριστεία είναι ρετσινιά» και «η καριέρα είναι χολέρα».
Ενδεικτικά αναφέρω (με το άρθρο 13 παρ. 4) την υποβάθμιση των απαιτούμενων προσόντων γλωσσομάθειας των Συντονιστών Εκπαίδευσης και των Διευθυντών των σχολείων από το επίπεδο του άριστα (επίπεδο Γ2), όπως επί δεκαετίες τώρα ίσχυε, σε επίπεδο πολύ καλής γνώσης (επίπεδο Γ1) της γλώσσας υποδοχής.
Προφανώς, όπως στην περίπτωση του Διευθυντή της Σιβιτανιδείου, το κουστούμι ράβεται στα μέτρα των «ημετέρων». Για τον Διευθυντή της Σιβιτανιδείου καταργήθηκε τελείως η προϋπόθεση της επάρκειας ξένης γλώσσας, για τους Συντονιστές ή τους Διευθυντές αρκεί η υποβάθμιση του επιπέδου γνώσης.
Ακατανόητη, επίσης, σε εποχή οικονομικής κρίσης είναι η εμμονή της κυβέρνησης να θέτει εμπόδια στις αποσπάσεις εκπαιδευτικών συζύγων Ελλήνων του εξωτερικού ή αλλοδαπών χωρίς επιμίσθιο.
Αντί να προτάσσονται όλοι αυτοί και αφού εξαντληθούν οι εκπαιδευτικοί χωρίς επιμίσθιο να εξετάζονται οι περιπτώσεις αποσπάσεων με επιμίσθιο από την Ελλάδα, η κυβέρνηση προκαλεί την κοινή λογική.
Προφανώς και πρέπει να αναβαθμιστεί το επίπεδο των ελληνικών σχολείων στο εξωτερικό και επ΄ αυτού θα έχουμε την ευκαιρία να πούμε περισσότερα στην κατ’ άρθρον συζήτηση.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Το νομοσχέδιο έχει επίσης ρυθμίσεις για τη διαπολιτισμική εκπαίδευση. Η δημιουργία κάποιων διαπολιτισμικών σχολείων ως πειραματικών έχει ως σκοπό τα όποια συμπεράσματα να γενικεύονται και στα υπόλοιπα διαπολιτισμικά. Αν όλα τα διαπολιτισμικά σχολεία είναι πειραματικά, (όπως προβλέπει το σχετικό άρθρο) ο πειραματισμός τους πού στοχεύει και απευθύνεται και ποιος ό λόγος ορισμούς τους ως πειραματικών;

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Εν μέσω θέρους λίγο πριν κλείσει η βουλή για τις καλοκαιρινές διακοπές η κυβέρνηση αποπειράται για τρίτη φορά να εισάγει ρυθμίσεις για την ιδιωτική εκπαίδευση. Τις προηγούμενες άλλες δυο, αναγκάστηκε να τις αποσύρει. Μένει να δούμε τι τύχη θα έχουν αυτή τη φορά…
Η κυβέρνηση αντί να αναβαθμίσει το δημόσιο σχολείο επιχειρεί να κοντύνει το ιδιωτικό σχολείο, ψαλιδίζοντας τα πλεονεκτήματά του. Αντί να εφαρμόσει την αξιολόγηση εκπαιδευτικών δομών και εκπαιδευτικών σε όλη την εκπαίδευση επιχειρεί ουσιαστικά τη μονιμοποίηση των ιδιωτικών εκπαιδευτικών.
Επειδή περισσεύει η σπέκουλα, να τονίσουμε για μια ακόμη φορά ότι δεν μπορεί να υπάρχει καμία ανοχή σε φαινόμενα μαύρης, αδήλωτης εργασίας. Αντιθέτως, η πολιτεία οφείλει να διασφαλίζει το σεβασμό στα δικαιώματα των εργαζόμενων εκπαιδευτικών του ιδιωτικού τομέα.
Ωστόσο, το Υπουργείο Παιδείας, κυριευμένο από τις ιδεοληψίες του ενάντια στον ιδιωτικό τομέα προσπαθεί να αναιρέσει δύο βασικά πλεονεκτήματα της ιδιωτικής εκπαίδευσης: τη δυνατότητα επιλογής και αξιοκρατικής αντιμετώπισης του εκπαιδευτικού προσωπικού και τις δυνατότητες διαφοροποίησης στο εφαρμοζόμενο εκπαιδευτικό πρόγραμμα.
Με τη νέα ρύθμιση η διοίκηση του κάθε σχολείου στο εξής δεν θα μπορεί να διαφυλάξει την ποιότητα της εκπαιδευτικής υπηρεσίας που παρέχει στους μαθητές, καθώς δεν θα μπορεί να αντικαταστήσει έναν εκπαιδευτικό, ανεξάρτητα αν αυτός αποδίδει ή όχι.
Η ρύθμιση δεν προστατεύει τον καλό εκπαιδευτικό (ο οποίος, άλλωστε, δεν χρειάζεται άλλη ρήτρα μονιμότητας παρά μόνο την αξία του) αλλά αυτόν που θα μπει στην τάξη και δεν θα ανταποκριθεί στα καθήκοντα του με ευσυνειδησία.
Σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία (τον ν. 682/77 όπως τροποποιήθηκε) ο ιδιοκτήτης μπορούσε να καταγγείλει την σύμβαση με τον εκπαιδευτικό κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους ή στο τέλος της διετίας. Μετά τη διετία η σύμβαση γινόταν αορίστου χρόνου. Τώρα η σύμβαση μπορεί να καταγγελθεί μόνο στο τέλος της διετίας.
Επομένως, αρχικά προσλαμβανόμενος ιδιωτικός εκπαιδευτικός, ακόμη και αν στον πρώτο χρόνο αποδειχθεί μη ικανός, δεν μπορεί να απολυθεί πριν τη διετία.
Ενώ η κυβέρνηση θέλει να φανεί αρεστή στους ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς, επί της ουσίας το μέτρο μπορεί να οδηγήσει σε μεγαλύτερο αριθμό απολύσεων, καθώς θα ωθήσει τους ιδιοκτήτες να προβαίνουν σε προληπτικές απολύσεις στο τέλος του 2ου έτους για να είναι εξασφαλισμένοι.
Κατά τον 682/77 (όπως τροποποιήθηκε) στο τέλος της εξαετίας ο ιδιοκτήτης μπορούσε να καταγγείλει το 33% των συμβάσεων καταβάλλοντας σχετικές αποζημιώσεις. Τώρα, μετά τη διετία οι συμβάσεις μετατρέπονται σε αορίστου χρόνου και ο ιδιοκτήτης δεν μπορεί στην ουσία να απολύσει κανέναν.
Επιπλέον, για ιδιωτικό εκπαιδευτικό που δεν υπάρχουν ώρες για να συμπληρώνει το υποχρεωτικό του ωράριο, ώστε να δικαιούται το σύνολο των προβλεπόμενων αμοιβών του, είναι υποχρεωμένος ο ιδιοκτήτης να «εφευρίσκει» πρόσθετες δράσεις για να το συμπληρώσει.
Μέχρι τώρα προβλεπόταν ότι ο ιδιοκτήτης σε τέτοιες περιπτώσεις ήταν υποχρεωμένος να πληρώνει τον ιδιωτικό εκπαιδευτικό για δώδεκα τουλάχιστον ώρες.
Επομένως, θα γίνει στο ιδιωτικό σχολείο κάτι που δεν γίνεται ούτε στο δημόσιο, όπου ένας εκπαιδευτικός που δεν συμπληρώνει το υποχρεωτικό του ωράριο διδασκαλίας σε ένα σχολείο διατίθεται μέχρι και σε τέσσερα δημόσια σχολεία για να το συμπληρώσει υποχρεωτικά και να δικαιολογείται η πλήρης αμοιβή.
Τέλος, περιορίζεται η δυνατότητα εφαρμογής από το ιδιωτικό σχολείο πρόσθετου διαφοροποιημένου εκπαιδευτικού προγράμματος, μετά την ολοκλήρωση του προβλεπόμενου και για τα δημόσια σχολεία υποχρεωτικού ωρολογίου προγράμματος.
Ισοπέδωση προς τα κάτω, μετά τη δημόσια και στην ιδιωτική εκπαίδευση!

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Κλείνοντας θα ήθελα να αναφερθώ στη ρύθμιση του άρθρο 32 για τα πτυχία που χορηγήθηκαν από ΤΕΕ στα οποία επιβλήθηκαν κυρώσεις ή αφαιρέθηκε η άδεια λειτουργίας τους. Πολλοί μαθητές δεν γνώριζαν ότι το τεχνικό σχολείο που φοιτούσαν δεν λειτουργούσε νόμιμα. Είτε γιατί δεν τηρούσε το ωρολόγιο και αναλυτικό πρόγραμμα είτε γιατί δεν συμπλήρωνε τα επίσημα βιβλία, δεν είχε το απαραίτητο εκπαιδευτικό προσωπικό κ.ά.
Ο νόμος 3577/2007 έδινε τη δυνατότητα χορήγησης τίτλων στους μαθητές των σχολικών ετών 2004-2005, 2005-2006, 2006-2007 και 2007-2008 κατόπιν ειδικών πτυχιακών εξετάσεων, οι οποίες θα διενεργούνταν γι’ αυτόν το σκοπό. Για την απονομή των πτυχίων θα λαμβάνονταν υπόψη μόνο οι βαθμοί των γραπτών πτυχιακών εξετάσεων. Δυστυχώς δεν εκδόθηκε ποτέ η υπουργική απόφαση που θα έλυνε το ζήτημα.
Η ρύθμιση που φέρνει, όμως, σήμερα η κυβέρνηση γεννά εύλογα ερωτήματα καθώς καταργεί τη συγκεκριμένη χρονική αναφορά επεκτείνοντας τη διάταξη έως σήμερα.
Για ποιο λόγο η κυβέρνηση κάνει “λάστιχο” τη διάταξη επεκτείνοντας την μέχρι σήμερα; Υπάρχουν αυτή την ώρα που μιλάμε Εκπαιδευτήρια που λειτουργούν παράνομα και πρέπει να νομιμοποιηθούν οι τίτλοι που εκδίδουν; Θα θέλαμε να γνωρίζουμε επισήμως πόσους πτυχιούχους αφορά η ρύθμιση ανά έτος. Συγχωροχάρτια για μετά το 2008, που όλοι πλέον γνώριζαν, είναι αδιανόητα!
Αλήθεια, που κατέληξε ο έλεγχος του Σώματος Επιθεωρητών Ελεγκτών Δημόσιας Διοίκησης που είχε ζητήσει ο τότε υπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης;
Υπήρξαν περιπτώσεις σπουδαστών που τελικά διορίστηκαν στο δημόσιο κάνοντας χρήση τίτλου σπουδών των ΤΕΕ Άρτας; Γνωρίζετε πόσες είναι οι περιπτώσεις και που έχουν διοριστεί;
Διαβάζουμε για διορισμούς προσώπων που εμφανίζονται το ίδιο διάστημα να φοιτούν στη Δραπετσώνα με βαθμό 11 και φοιτώντας δυο μήνες στην Άρτα “ω του θαύματος” να παίρνουν απολυτήριο 19,9.
Θεωρείτε σωστό να δώσετε τη δυνατότητα να νομιμοποιήσουν σήμερα τους διορισμούς τους, όταν κατέλαβαν θέσεις σε βάρος συνυποψηφίων τους;
Αν υποθέσουμε, λοιπόν, ότι λαμβάνουν μέρος στις εξετάσεις και δεν πετυχαίνουν τη βαθμολογία με την οποία διορίστηκαν, θα απομακρυνθούν από το δημόσιο και τη θέση τους θα καταλάβουν οι επιλαχόντες; Με ποια διαδικασία; Θα ανακαλέσετε τους παράνομους διορισμούς, όπως έγινε σε εκατοντάδες άλλες περιπτώσεις με πλαστά δικαιολογητικά ή απλά θα προσληφθούν και οι επιλαχόντες;
Σε κάθε περίπτωση για να πείσετε για τις προθέσεις σας θα θέλαμε να ξέρουμε αν η ρύθμιση αφορά και τα ΤΕΕ της Άρτας για τα οποία βοούν και οι πέτρες!

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Η κυβέρνηση αδυνατώντας να υλοποιήσει από το Σεπτέμβρη την πολλάκις εξαγγελθείσα πρόσληψη εκπαιδευτικών στα σχολεία προσπαθεί να καλύψει τα κενά με διάφορα τρικ -που βαφτίζει μεταρρυθμίσεις- όπως οι συγχωνεύσεις των νηπιαγωγείων και το κόντεμα των ολοήμερων σχολείων ή η μείωση της διδασκαλίας των αρχαίων.
Επειδή, όμως, αυτά δεν πείθουν κανέναν διαβάζουμε ότι θα καταφύγει σε πιο εντυπωσιακές κινήσεις. Σύμφωνα με διαρροές του υπουργείου Παιδείας στον κυριακάτικο Τύπο, η κυβέρνηση εν μέσω καυτού φθινοπώρου θα ανακοινώσει την κατάργηση των πανελλαδικών εξετάσεων για την εισαγωγή στα ΑΕΙ. Κι’ όλα αυτά με το βλέμμα στις κάλπες.

Κύριοι υπουργοί,
μην παίζετε με την παιδεία για μικροκομματικούς λόγους. Έτσι κι’ αλλιώς τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει τον κατήφορο της κυβέρνησής σας. Αργά ή γρήγορα θα έρθει η ώρα του λαού και μην έχετε καμία αμφιβολία για την ετυμηγορία του. Η εμπειρία της διακυβέρνησης της χώρας από την αριστερά θα είναι παράδειγμα προς αποφυγή για πολλά χρόνια.
Καταψηφίζουμε, λοιπόν, επί της αρχής το νομοσχέδιο.

Read more...

Ομιλία Μάξιμου Χρακόπουλου στη Βουλή κατά τη συζήτηση για τον εκλογικό νόμο

Βουλη εκλογικος

'Ομιλία Μάξιμου Χρακόπουλου στη Βουλή
κατά τη συζήτηση για τον εκλογικό νόμο'

Αθήνα 20 Ιουλίου 2016

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Η πρόταση νόμου για τον εκλογικό νόμο αποτελεί ένα ακόμη δείγμα ανευθυνότητας και πολιτικού καιροσκοπισμού της κυβέρνησης. Επιβεβαιώνει ότι οι αποφάσεις της εκπορεύονται αποκλειστικά με μοναδικό κριτήριο εκείνο του στενού κομματικού συμφέροντος. Αγνοεί επιδεικτικά την ζωτική για την ανόρθωση της οικονομίας απαίτηση για πολιτική σταθερότητα.

Αυτό που επιχειρεί είναι ένα πολιτικό σάλτο μορτάλε για τη χώρα με γνώμονα μόνον την πολιτική επιβίωση του σχήματος που βρίσκεται στην εξουσία και το οποίο υφάρπαξε την ψήφο του ελληνικού λαού με τερατώδη ψέματα και κούφιες υποσχέσεις.

Έτσι, εντελώς άκαιρα, ενώ η χώρα βιώνει τις τραγικές συνέπειες από τους τυχοδιωκτισμούς του 2015, που είχαν ως αποτέλεσμα εκατομμύρια συμπολίτες μας να υποφέρουν από την υπερφορολόγηση, χιλιάδες επιχειρήσεις να βάζουν λουκέτο, και οι συνταξιούχοι να βλέπουν ψαλιδισμένες τις συντάξεις τους, η κυβέρνηση θυμήθηκε ξαφνικά τον εκλογικό νόμο.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί με αυτό τον τρόπο να αποδείξει την αριστεροσύνη του και δεν διστάζει να τσαλακώσει τον υπουργό Εσωτερικών που διατυμπάνιζε ότι η απλή αναλογική οδηγεί σε ακυβερνησία.

Με τυράκι την απλή αναλογική, αφού πρώτα χρησιμοποίησε χωρίς πολιτικές τύψεις το μπόνους των 50 εδρών όταν κατήργησε για χάρη του τις συνιστώσες του, προσπαθεί τώρα να σύρει την αντιπολίτευση στο δικό του χορό.

Έχουμε μια κυβέρνηση, λοιπόν, που ψαρεύει σε όλα τα νερά. Ακόμη και στα θολά της Χρυσής Αυγής, καθώς φαίνεται για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Μόνο που ήρθαν τα ζάρια ανάποδα.

Ο σκοπός σας ήταν ένας: Να μην μπορέσει η Νέα Δημοκρατία να σχηματίσει κυβέρνηση, στις επικείμενες εκλογές. Γιατί, οι ένοικοι του Μαξίμου αντιλαμβάνονται πως το κοκαλάκι της νυχτερίδας του κ. Τσίπρα έχασε την μαγική του δύναμη.

Μπροστά στον ορυμαγδό των προβλημάτων και της καθολικής απαξίωσης από τους πολίτες, η κυβέρνηση προαισθάνεται την επικείμενη πτώση της. Εξ’ ου και η σπουδή της να περάσει το νομοσχέδιο εν μέσω θέρους.

Γι’ αυτό και το απίστευτο παζάρι, ώστε να πετύχει τους περιζήτητους 200 ψήφους. Μια διαδικασία που ευτελίζει περαιτέρω τους θεσμούς και τον πολιτικό κόσμο της χώρας.

Είναι χαρακτηριστικό το σκίτσο του Πετρουλάκη στην Καθημερινή που εικονίζει τον πρωθυπουργό να λέει σε βουλευτή που έχει δεχθεί στο Μαξίμου: “Ειδικά για σας ο εκλογικός νόμος θα περιέχει τροπολογία που θα προβλέπει νέα τριχοφυΐα με θεαματικά αποτελέσματα». Το καταθέτω στα πρακτικά)

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Αυτά βεβαίως, είναι ψιλά γράμματα για τον ΣΥΡΙΖΑ. Εδώ αδιαφορεί για τη σχεδόν βέβαιη ακυβερνησία που θα προκαλέσει η αδυναμία συγκρότησης σταθερής κυβέρνησης.

Τι κι αν γυρίσουμε στο ’89-’90, όπου με το νόμο Κουτσόγιωργα ήμασταν συνεχώς σε εκλογική διαδικασία για να σχηματιστεί κυβέρνηση;

Τι κι αν κινδυνεύουμε να γίνουμε όπως ήταν η Ιταλία πριν κάποια χρόνια που εφάρμοσε σύστημα ανάλογο με αυτό που φέρνετε «και είδε κι έπαθε να το αλλάξει»;

Τι κι αν χρειαζόμαστε ως οξυγόνο το κλίμα της πολιτικής σταθερότητας για να έλθουν ξένες επενδύσεις, ώστε να πάρει μπρος η οικονομία;

Γιατί αν περάσει η πρότασή σας, που είναι συνώνυμη της ακυβερνησίας, δεν θα βρίσκουμε επενδυτή ούτε με το κιάλι.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Η πρόταση αλλαγής του εκλογικού νόμου που προτείνει η κυβέρνηση ουσιαστικά στρέφεται ενάντια στις θυσίες που έχει κάνει ως σήμερα ο ελληνικός λαός για να βγούμε από την κρίση.

Ας μην υπάρχουν ψευδαισθήσεις. Πολυκομματικές κυβερνήσεις στην Ελλάδα, για όποιον στοιχειωδώς γνωρίζει τον τρόπο λειτουργίας του πολιτικού μας συστήματος, δεν μακροημερεύουν.

Όπως ανεύθυνο θα είναι να επιτρέψουμε τη μείωση του ορίου εισόδου στη Βουλή, εκτός των άλλων, και λόγω της βέβαιης πανσπερμίας κομμάτων διαμαρτυρίας που θα εντείνουν τις αντιθέσεις, τα άκρα και την αδυναμία παραγωγής κοινοβουλευτικού έργου.

Άκρως δημαγωγική είναι επίσης η απόφαση για μείωση της ηλικίας στην οποία αποκτά κανείς το δικαίωμα ψήφου. Το να ψηφίζουν 17ρηδες και 16ρηδες μαθητές, που δεν έχουν ακόμη τα αστικά δικαιώματα και υποχρεώσεις των ενηλίκων, φανερώνει μόνον υποκριτική και υστερόβουλη τακτική.

Βεβαίως, ο υπουργός Παιδείας είπε ότι θα τους δοθεί το δικαίωμα να βγάζουν δίπλωμα οδήγησης στα 17 αλλά όχι για μοτοσυκλέτα, μόνο για αυτοκίνητο. Μπορεί να μην τους θεωρεί έτοιμους να οδηγήσουν με ασφάλεια μοτοσυκλέτα, αλλά αυτό δεν εμποδίζει να τους θεωρεί ώριμους να ψηφίσουν.

Αντιθέτως, η άρνηση της κυβέρνησης να προχωρήσει σε δύο ρηξικέλευθες αποφάσεις, όπως είναι η κατάτμηση των μεγάλων περιφερειών και η ψήφος στους Έλληνες του εξωτερικού, αποδεικνύει ότι τα μαγειρεία του Μαξίμου για το μόνο που ενδιαφέρονται είναι αυτά που θεωρούν «τα καλά και συμφέροντα».

Ιδιαίτερα, για τους Έλληνες του εξωτερικού, είναι πιστεύω μια οφειλόμενη απόφαση προς όλους αυτούς τους συμπατριώτες μας, που αγωνιούν για την πατρίδα, πονούν και νοιάζονται γι’ αυτήν. Και ας μη λησμονούμε ότι κοντά σε αυτούς είναι και οι εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες των χρόνων της κρίσης.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Θεωρώ ότι αυτή κυβέρνηση ό,τι και να κάνει, όπως ο πνιγμένος που πιάνεται από τα μαλλιά του, τα ψωμιά της τα έχει φάει. Το τέλος της είναι κοντά. Σύντομα θα αποτελεί μια κακή ανάμνηση. Κανένα εκλογικό σύστημα δεν μπορεί να σώσει όποιον έχει καταδικάσει η ίδια η κοινωνία.

Δείτε εδώ το βίντεο της Ομιλίας του Μάξιμου Χαρακόπουλου για τον εκλογικό νόμο:

https://www.youtube.com/watch?v=_iqFFFByDi8&feature=youtu.be

Read more...

Μάξιμος στη ΔΣΟ: Το μεταναστευτικό λύνεται μόνον στην πηγή -Ζήτησε καταδίκη Τουρκίας για Αγία Σοφία

Μάξιος ΔΣΟ 1

Θεσσαλονίκη, 6 Ιουλίου 2016

Εισήγηση
τομεάρχη Παιδείας και Θρησκευμάτων της Νέας Δημοκρατίας
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου,
στην 23η Γενική Συνέλευση
της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης της Ορθοδοξίας,


ΘΕΜΑ: «Η Ορθοδοξία στο σταυροδρόμι των προσφυγικών & μεταναστευτικών ροών
Εποχή κολοσσιαίων προκλήσεων και επείγουσας ανασύνταξης»


«Φίλες και φίλοι,
Ζούμε σε ταραγμένους καιρούς. Οι βεβαιότητες που καθόριζαν τη σχέση μας με τον κόσμο και το μέλλον του βρίσκονται υπό σοβαρή δοκιμασία.
Ιδιαίτερα, μετά την πτώση των σοσιαλιστικών καθεστώτων στην κεντρική και ανατολική Ευρώπη, την αποκαθήλωση των μαρξιστικών δογμάτων, και την επικράτηση του δυτικού φιλελεύθερου μοντέλου διακυβέρνησης αλλά και της κοσμοαντίληψης που την συνοδεύει, ενισχύθηκε η ελπίδα αν όχι η πεποίθηση ότι πλέον είχαμε εισέλθει σε μια νέα εποχή.
Η ανθρωπότητα έμοιαζε να ατενίζει με αισιοδοξία και αυτοπεποίθηση ένα αύριο σίγουρο, όπου η ειρήνη, η δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα θα ήταν απόλυτα εξασφαλισμένα.
Το «παγκόσμιο χωριό» έμοιαζε για αρκετό διάστημα να μην αποτελεί την ουτοπική σύλληψη κάποιων ρομαντικών ή πρωτοπόρων αλλά μια υπαρκτή δυνατότητα. Σε αυτήν την ατμόσφαιρα κάποιοι είχαν βιαστεί να μιλήσουν και για τέλος αυτής ακόμη της Ιστορίας.
Ωστόσο, οι ελπίδες αυτές άρχισαν εδώ και κάποια χρόνια να ξεθωριάζουν, οι προσδοκίες αποδείχθηκαν ψευδαισθήσεις και σήμερα κυριαρχεί μια γενικευμένη απαισιοδοξία.

Η οικονομική κρίση έχει κτυπήσει για τα καλά την πόρτα του λεγόμενου αναπτυγμένου κόσμου, και υπονομεύει χώρες και κοινωνίες. Η Ελλάδα ιδιαιτέρως, έχει βρεθεί στο μάτι αυτού του κυκλώνα και ακόμη αγωνιά για να εξέλθει από τη δίνη της ύφεσης.
Κοινωνικά στρώματα τα οποία έως και πρόσφατα θεωρούσαν ότι το επίπεδο διαβίωσής τους θα είχε μόνον βελτίωση βρίσκονται ενώπιον οδυνηρών εκπλήξεων.
Οι νέοι ανακαλύπτουν έναν κόσμο που λείπουν οι ευκαιρίες εργασίας, περιθωριοποιούνται κοινωνικά ή μεταναστεύουν. Τα θεμέλια του κράτους-πρόνοιας, που αποτελούσε την σπουδαιότερη κατάκτηση του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, τρίζουν επικίνδυνα.
Συνάμα, τα φαντάσματα του πολέμου, της τρομοκρατίας, του εθνικισμού και ενός νέου ψυχροπολεμικού ανταγωνισμού έχουν καταλάβει περίοπτη θέση στην ατζέντα.

Φίλες και φίλοι,
Βρισκόμαστε στην Θεσσαλονίκη, την ένδοξη συμβασιλεύουσα του Βυζαντίου, την πόλη του Αγίου Δημητρίου και των μεγάλων Ελλήνων Κυρίλλου και Μεθοδίου, φωτιστών των Σλάβων. Την πόλη που διακόνησε ως Αρχιεπίσκοπος ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς και σήμερα, ως συμπρωτεύουσα του ελληνικού κράτους, παραμένει διαρκές σύμβολο της ελληνικότητας της Μακεδονίας από τα χρόνια του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Μια πόλη που, λόγω της θέσεώς της, ανέκαθεν υπήρξε ένα παρατηρητήριο των εξελίξεων στα Βαλκάνια, στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, στην Εγγύς και Μέση Ανατολή. Κοιτάξτε, λοιπόν, από εδώ τα όσα σήμερα συμβαίνουν στην ευρύτερη γειτονιά μας και που αποδεικνύουν την κρισιμότητα της κατάστασης:
στην Ουκρανία μιλούν ακόμη τα όπλα, στα Βαλκάνια επανακάμπτουν αναθεωρητικοί εθνικισμοί, στην ανατολική Ευρώπη παγιώνεται μια νέα θερμή γραμμή αντιπαράθεσης ΝΑΤΟ-Ρωσίας, στην Τουρκία μαίνεται η εσωτερική σύγκρουση με τον κουρδικό πληθυσμό ενώ εκδηλώνεται ένα κύμα αιματηρής τρομοκρατίας, και βεβαίως στη Μέση Ανατολή η κατάσταση παραμένει τραγική.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής γράφτηκε ίσως η πιο επώδυνη διάψευση των οπαδών της ταχείας παγκοσμιοποίησης. Η ψευδαίσθηση ότι το δυτικό πρότυπο θα μπορούσε να μεταφερθεί αυτούσιο σε κοινωνίες εντελώς ξένες, με άλλες αρχές και κανόνες λειτουργίας, κατέληξε σε μια τραγωδία.
Η «αραβική άνοιξη» άνοιξε το κουτί της Πανδώρας, φέρνοντας μια ανείπωτη καταστροφή. Ο πόλεμος στη Συρία, πρωτίστως, αλλά και στη Λιβύη έχει προκαλέσει το θάνατο εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, την καταστροφή υποδομών, και μια ανθρωπιστική τραγωδία τεραστίων διαστάσεων.
Το αποτέλεσμα ήταν η μαζική έξοδος των προσφύγων του πολέμου προς αναζήτηση καλύτερης τύχης. Τα καραβάνια των προσφύγων ήλθαν να ενωθούν με αυτά των μεταναστών από περιοχές που παρουσιάζουν δημογραφική έξαρση και πλήττονται από τη φτώχεια, την ανασφάλεια και τις διακρίσεις.
Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι από την Ασία και την Αφρική πήραν το δρόμο για τη νέα Γη της Επαγγελίας, τη νέα Εδέμ, την ευρωπαϊκή ήπειρο. Η εποχή μας θυμίζει σε πολλά αυτή των μεγάλων μεταναστεύσεων την περίοδο της Pax Romana και των πρώτων αιώνων του Βυζαντίου, όταν λαοί από το βορρά και την ανατολή αναζητούσαν την επιβίωση και τον πλούτο.
Η Ευρώπη ανακάλυψε ξαφνικά πόσο κοντά βρίσκεται στις εστίες των συγκρούσεων. Και το ανακάλυψε τη στιγμή που η ίδια περνάει μια βαθιά κρίση σε πολλά επίπεδα. Συνέπεια της νέας πραγματικότητας υπήρξε ο διχασμός της Ευρώπης. Διχασμός τόσο μεταξύ των κρατών όσο και μεταξύ των πολιτών.
Το ένα στρατόπεδο βλέπει στους νέους μετανάστες το νέο αίμα που θα αναζωογονήσει την γερασμένη Ευρώπη, που θα δώσουν νέα ορμή στην κουρασμένη οικονομία, καθώς είναι πηγή φθηνού εργατικού δυναμικού, που θα φέρουν εγγύτερα το τέλος των εθνών-κρατών, δημιουργώντας τον πολυπολιτισμικό χώρο που αναμένουν οι οπαδοί της παγκοσμιοποίησης.
Το άλλο στρατόπεδο αντικρίζει με τρόμο τις στρατιές των νεοφερμένων. Βλέπει σε αυτούς έναν πληθυσμό που έχει άλλα ήθη, άλλες συνήθειες. Και που δεν είναι διατεθειμένος να τις αλλάξει με τις αρχές που βρίσκει στις χώρες της διαμονής του –όχι μόνον τις χριστιανικές αλλά ούτε καν αυτές του διαφωτισμού.
Αυτή η μερίδα ανησυχεί ότι χάνονται οι ρίζες του ευρωπαϊκού πολιτισμού, η ταυτότητα των ανθρώπων του. Παράλληλα, συνδέει την αύξηση της ανεργίας με την έλευση ενός νέου, χαμηλά αμειβόμενου, εργατικού δυναμικού. Τέλος, θεωρεί ότι η ένταση του φαινομένου της τρομοκρατίας, κυρίως από ακραίες ισλαμιστικές οργανώσεις, έχει άμεση σχέση με την έλευση των μεταναστών.

Ως αποτέλεσμα αυτού του διχασμού παρακολουθήσαμε αποφάσεις πρωτοφανείς, όπως το κλείσιμο των συνόρων με συρμάτινους φράχτες, την ίδια ώρα που άλλες χώρες και κοινωνίες των πολιτών καλοδέχονταν τους νεοφερμένους.
Ο ευρωπαϊκός κόσμος έμεινε διαιρεμένος χωρίς να συμφωνήσει σε μια ενιαία στάση. Και δυστυχώς, αυξήθηκε κατακόρυφα η ξενοφοβία αλλά και η διάθεση για περίκλειστες επικράτειες που υποτίθεται θα κρατήσουν μακριά το πρόβλημα από τον οίκο του καθενός. Κι αυτή η τάση συμβάλλει καθοριστικά στην έκβαση εκλογικών αναμετρήσεων, όπως η πρόσφατη στην Αυστρία για εκλογή νέου προέδρου, ή σε δημοψηφίσματα, όπως αυτό στην Μεγάλη Βρετανία.
Ποια λοιπόν, πρέπει να είναι η δική μας η στάση, των Ορθοδόξων, αν υποθέσουμε ότι μπορεί να υπάρξει μια τέτοια στάση αρχών, εδρασμένη στην πίστη μας και στις παραδόσεις μας;
Αναλογιζόμενοι την πολυδιάστατη φύση του σύγχρονου μεταναστευτικού φαινομένου αντιλαμβανόμαστε ότι αυτό δεν επιδέχεται μονοδιάστατες απαντήσεις.
Οπωσδήποτε εκπροσωπούμε έθνη και πολίτες που έχουν συγκεκριμένα συμφέροντα και αυτά δεν επιτρέπεται να τα παραγνωρίσουμε. Δεν μπορούμε να κλείσουμε τα μάτια και να αγνοήσουμε τους πιθανούς κινδύνους από μια διαρκή και γιγαντιαίων διαστάσεων μεταναστευτική κίνηση προς τις χώρες μας.
Είναι θέμα χρόνου να εκδηλωθούν σειρά από παρενέργειες σε οικονομικό, κοινωνικό, πολιτισμικό επίπεδο, όπως επίσης στο πεδίο της ασφάλειας. Και αυτό θα είναι μια φυσιολογική εξέλιξη όταν έχουμε ταχύτατες και δραστικές αλλαγές.
Από την άλλη ωστόσο, ως Ορθόδοξοι, ως άνθρωποι που αναγνωρίζουμε στην Αγάπη τον στύλο της πίστεώς μας, και μάλιστα την Αγάπη που δεν διαχωρίζει, γιατί όπως είπε και ο Απόστολος των Εθνών «οὐκ ἔνι ᾿Ιουδαῖος οὐδὲ ῞Ελλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ· πάντες γὰρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ». (Προς Γαλάτ. 3,28), οφείλουμε να αρθούμε υπεράνω των συγκυριών και να προσεγγίσουμε το πρόβλημα στην ανθρώπινη διάστασή του.
Αυτό σημαίνει ότι ο ανθρώπινος πόνος είναι και δικός μας πόνος, ανεξάρτητα από το ποιος είναι αυτός που πονά, ανεξάρτητα από τη θρησκεία, την φυλή ή το φύλο του. Η Ορθόδοξη Εκκλησία στην Ελλάδα ανέδειξε αυτές τις αξονικές αρχές της πίστης μας καθ’ όλη την διάρκεια των αφίξεων προσφύγων και μεταναστών. Όπως επίσης διαρκώς εκδηλώνει την μέριμνά της προς τους αναξιοπαθούντες διευρύνοντας το φιλανθρωπικό της έργο άνευ διακρίσεως.
Το ήθος αυτό της Ορθοδοξίας, εμπεδωμένο στη ένδοξη περίοδο της ιστορίας της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ή του Βυζαντίου ως είθισται να την ονομάζουμε, είναι ακόμη ζωντανό και συνιστά την πολυτιμότερη κληρονομιά μας.
Υπό αυτό το πρίσμα, η απροθυμία για την από κοινού αντιμετώπιση του ζητήματος, η ύψωση φραχτών, η άσκηση βίας ακόμη, εκ μέρους κάποιων ευρωπαϊκών κρατών έρχονται σε αντίθεση με τον πυρήνα της χριστιανικής πίστης. Κι εδώ καραδοκεί ένας πραγματικός κίνδυνος που θα πρέπει να τον αποτρέψουμε προτού προλάβει να δηλητηριάσει το νου και τις ψυχές των ανθρώπων.
Θα ήταν, λοιπόν, ασυγχώρητο εκ μέρους μας αν ως υπεύθυνοι πολιτικοί δεν λαμβάναμε ορθές αποφάσεις ώστε να επιλύσουμε το πρόβλημα κι όχι απλώς να το διαχειριστούμε έως ότου γίνει ανεξέλεγκτο.
Αυτό προϋποθέτει ότι θα επιδιώξουμε να ιάσουμε τις αιτίες του προβλήματος στην πηγή του. Δηλαδή, να επιβάλλουμε την ειρήνη στα πολεμικά μέτωπα που προκαλούν την έκρηξη της προσφυγιάς.
Αυτό συνεπάγεται ότι πρέπει στη Συρία, στο Ιράκ, στη Λιβύη και στο Αφγανιστάν, όπου μαίνονται ακόμη μάχες να πετύχουμε μια κοινή παρέμβαση που θα σταματήσει τον πόλεμο, θα εξολοθρεύσει τις εστίες των εξτρεμιστών και κυρίως θα δώσει προοπτική μέσω μιας γιγαντιαίας ανοικοδόμησης των κατεστραμμένων χωρών που θα επιτρέψει όχι μόνον την ανακοπή των προσφυγικών εκροών αλλά και την επιστροφή των προσφύγων που έχουν εκπατρισθεί.
Δι’ αυτού του τρόπου, θα γίνει δυνατή και η παραμονή των εναπομεινάντων χριστιανών στο λίκνο της χριστιανοσύνης, στην Μέση Ανατολή, όπου βρίσκονται υπό την δαμόκλειο σπάθη της φυσικής τους εξόντωσης, και έτσι οδηγούνται στο δρόμο της ξενιτιάς, κάνοντας το τέλους του χριστιανισμού στην περιοχή να μοιάζει αναπόφευκτο.
Όπως ανέφερε και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος πρόσφατα στη Βέροια «πόσοι χριστιανοί σήμερα επώνυμοι και κυρίως ανώνυμοι στην πόλη της Δαμασκού, στη Συρία, στην Ελλάδα, αλλά και σε όλη την οικουμένη, φεύγουν με τα σύγχρονα δίκτυα, για να σωθούν, εξ εκείνων οι οποίοι δεν ανέχονται την πίστην εις τον Χριστόν και την μαρτυρίαν του και βαδίζουν εν αγωνία την οδόν της προσφυγιάς, την οδόν ενός νέου τύπου μαρτυρίου».

Αλλά και στο τελικό κείμενο της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου καταδικάζεται το φαινόμενο «της μονίμου τάσεως αυξήσεως των καταπιέσεων και διώξεων των χριστιανών και άλλων κοινοτήτων, εξ αιτίας της πίστεως αυτών, εις την Μέσην Ανατολήν και αλλαχού, καθώς και αι απόπειραι εκριζώσεως του Χριστιανισμού εκ των παραδοσιακών κοιτίδων αυτού».
Τούτο σημαίνει ότι πρέπει να είμαστε αυστηροί με όσους καταδιώκουν τους αδελφούς μας, αλλά και με όσους χρησιμοποιούν το μεταναστευτικό πρόβλημα και τους ταλαίπωρους πρόσφυγες για ιδιοτελείς πολιτικούς σκοπούς, ως όργανα εκβιασμού ή ως χαρτιά σε αλλότριες διαπραγματεύσεις.
Αυτές τις πρακτικές έχουμε καθήκον να τις αποκαλύπτουμε και να τις καταδικάζουμε ως ξένες με κάθε ανθρωπιστική αξία, με όποιο προκάλυμμα και αν εμφανίζονται.
Το εγχείρημα, βεβαίως, φαντάζει πελώριο, ωστόσο, είναι το μοναδικό που μπορεί να δημιουργήσει τις αναγκαίες ισορροπίες, που θα αποτρέψει την αναπόφευκτη κοινωνική αναταραχή στις χώρες εγκατάστασης, και που θα φέρει την άνθιση στις χώρες προέλευσης.
Ένα σχέδιο, όμως, οικονομικής ανασυγκρότησης απαιτείται και για τις χώρες που ως βασική αιτία της μαζικής μετανάστευσης έχουν την μεγάλη φτώχεια.
Ως Διακοινοβουλευτική Συνέλευση Ορθοδοξίας έχουμε καθήκον να δώσουμε το στίγμα μας στις εξελίξεις, να μην επιτρέψουμε να διολισθήσει ο πλανήτης σε φθοροποιές έριδες και διαλυτικές διαδικασίες.
Εμείς οι Ορθόδοξοι καλούμαστε να δώσουμε την πνευματικότητα που απουσιάζει σε μια εποχή που φαίνεται να μέθυσε από την υλική ευμάρεια και την αίσθηση της απόλυτης δύναμης που προσδίδουν τα επιτεύγματα της σύγχρονης επιστήμης.
Γιατί χωρίς ηθικά ερείσματα και χωρίς στέρεα πνευματικά θεμέλια ο κόσμος μας θα είναι πάντοτε εύθραυστος, όλες οι προσπάθειες θα καταλήγουν στην αποτυχία, σε μια σισύφεια ανάβαση χωρίς λυτρωτικό τέρμα.

Φίλες και φίλοι,
Η Μεγάλη και Αγία Σύνοδος που διεξήχθη προ ημερών στην Κρήτη έδειξε την οδό της ενότητας των Ορθοδόξων και, παρά τα όποια πρόσκαιρα ελπίζω, προβλήματα που ανέκυψαν, στην οδό αυτή θα βαδίσουμε όλοι δίδοντας απαντήσεις στα ζέοντα προβλήματα της εποχής μας, μεταξύ αυτών και στο μεταναστευτικό».

Read more...

Μάξιμος προς Υπ. Αγρ. Ανάπτυξης: "Θα φέρετε για κύρωση στη βουλή τις Συμφωνίες για τη φέτα;"

maximos vouli

Αθήνα, 30 Ιουνίου 2016

Παρέμβαση
του βουλευτή Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου

στη συνεδρίαση της Διαρκούς Επιτροπής Παραγωγής και Εμπορίου,
με θέμα ημερήσιας διάταξης: «Συνέχιση της ενημέρωσης των μελών της Επιτροπής από τον υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, κ. Ευάγγελο Αποστόλου, σύμφωνα με το άρθρο 36 παρ. 5 του Κανονισμού της Βουλής, με θέμα “Προστασία και κατοχύρωση των Γεωγραφικών Ενδείξεων στις συμφωνίες με τρίτες χώρες”».


«Κύριε υπουργέ,
Όπως ξέρετε δεν είμαι πια μέλος της Επιτροπής Παραγωγής και Εμπορίου από τη στιγμή που τοποθετήθηκα Τομεάρχης Παιδείας και Θρησκευμάτων της Νέας Δημοκρατίας. Η Επιτροπή, όμως, γνωρίζει το ενδιαφέρον μου για τα ζητήματα του πρωτογενούς τομέα, καθώς υπηρέτησα για 22 μήνες τον αγροτικό κόσμο, μέχρι την ημέρα της παραίτησής μου από τη θέση του Αναπληρωτή Υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης για τη διαφωνία μου στο ζήτημα του γάλακτος. Προέρχομαι, όμως και από ένα αγροκτηνοτροφικό νομό, οπότε παρακολουθώ με προσοχή τα ζητήματα αυτά.

Θα ξεκινήσω με τη ρήση του Κωνσταντίνου Καραμανλή ότι “στην πολιτική γίνονται πολλά και δε λέγονται”.

Κύριε υπουργέ,
συμμερίζομαι αυτή την άποψη και, όσο διάστημα ήμουν στο Υπουργείο σε θέση ευθύνης, προσπάθησα να την ακολουθήσω. Δυστυχώς, στην Ελλάδα μιλούμε πολύ, μιλούμε δημόσια, συχνά για πράγματα που δεν γνωρίζουμε σε βάθος, αγνοώντας εάν βλάπτουμε το εθνικό συμφέρον. Η εξέλιξη του λεγόμενου “πακέτου Χατζηγάκη” είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση που πρέπει να διδάσκεται στις σχολές πολιτικής επιστήμης. Πώς το μικροκομματικό συμφέρον μπορεί να βλάψει το εθνικό συμφέρον!

Κύριε υπουργέ,
θεωρώ ότι είστε άνθρωπος καλών προθέσεων. Δυστυχώς, η πολιτική είναι σκληρή και δεν κρινόμαστε από τις προθέσεις, αλλά στο τέλος της ημέρας από τα αποτελέσματα που φέρνουμε. Και, δυστυχώς, όχι μόνο σαν αντιπολίτευση, αλλά και ως κυβέρνηση πολλές φορές ενδίδετε στον πειρασμό να λέτε πράγματα που δεν κάνετε.
Θυμίζω τα λεγόμενά σας για το “πακέτο Χατζηγάκη”: “Με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και Αποστόλου υπουργό δε θα γίνουν ανακτήσεις από τους αγρότες”.

(Παρέμβαση Ευ. Αποστόλου, υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων: Εκ του αποτελέσματος θα τα κρίνετε).

Ναι. Ξεκινήσατε, όμως, ζητώντας ανάκτηση από αγρότες που έλαβαν άνω των 5.000 ευρώ και έπονται αυτοί που έχουν λάβει 2000 ευρώ και άνω.

Να θυμίσω τα λεγόμενά σας για την αύξηση διάρκειας ζωής στο φρέσκο γάλα. Χαρακτηρίζατε απαράδεκτο το ότι από 5 πήγε σε 7 ημέρες. Συγκρατήθηκε τότε στις 7 με τη δική μου παραίτηση και με τις αντιδράσεις άλλων συναδέλφων βουλευτών. Παρουσία κτηνοτρόφων της Θεσσαλίας μιλάγατε για “τροπολογία Χαρακόπουλου”, όπως τη βαφτίσατε, που θα επανέφερε το γάλα στις 5 ημέρες. Όχι στις 5 δεν επανήλθε, όχι στις 7 δεν έμεινε, όχι στις 11 -όπως ήταν ο αρχικός σχεδιασμός της εργαλειοθήκης του ΟΟΣΑ- δεν πήγε, αλλά επί των ημερών σας, με σφραγίδα δική σας, έχουμε φρέσκο γάλα αορίστου διαρκείας! Η γαλακτοβιομηχανία μπορεί να ορίζει όποια διάρκεια ζωής θέλει στο λεγόμενο φρέσκο γάλα.

Το τρίτο παράδειγμα είναι το βέτο που θα θέτατε στις συμφωνίες της ΕΕ με τρίτες χώρες, αναφορικά με την προστασία των Προϊόντων Ονομασίας Προέλευσης και Γεωγραφικών Ενδείξεων, όπως είναι και η φέτα. Συμφωνίες με τον Καναδά, τη Νότιο Αφρική, τη Διατλαντική Εταιρική Συμφωνία με τις ΗΠΑ κ.α.

Προφανώς και είναι απαράδεκτη η τακτική της ΕΕ να έχει στις συμφωνίες με τρίτες χώρες ΠΟΠ, Προϊόντα Γεωγραφικής Ένδειξης, τριών κατηγοριών. Αυτά που απολαμβάνουν Πλήρη προστασία, αυτά που απολαμβάνουν Μερική προστασία και αυτά που δεν έχουν Καμία προστασία.

Αναφερθήκατε νωρίτερα στην παρέμβαση του πρώην Πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά στον τότε Πρόεδρο της Κομισιόν κ. Barroso, σχετικά με τη συμφωνία με τον Καναδά. Μήπως η παρέμβαση έγινε προκειμένου να υπάρξει έστω μερική προστασία της φέτας;

Στην Ελλάδα, συνήθως, δραματοποιούμε τα πράγματα. Τα πάντα είναι ή απόλυτος θρίαμβος ή απόλυτη καταστροφή. Αλλά πολλές φορές υπάρχουν και ενδιάμεσες λύσεις και η Συμφωνία με τον Καναδά, πράγματι, είναι μια μεσοβέζικη λύση.

Αλλά θα πρέπει απ' αυτό το βήμα να επαναλάβουμε και πάλι, ότι δεν υπάρχει κανένα ζήτημα εισαγωγής τυριών, που βαφτίζονται φέτα, σε χώρα μέλος της ΕΕ. Εντός της ΕΕ δεν υπάρχει κανένα τέτοιο ζήτημα -γιατί δημιουργείται πολλές φορές σύγχυση και παραπληροφόρηση.

Οι συμφωνίες αυτές, που επιτυγχάνουν μερική προστασία, προφανώς είναι προτιμότερες από την πλήρη ασυδοσία, που υπάρχει αυτή την ώρα, μέχρι την υπογραφή των συμφωνιών αυτών, στις οποίες ασκούμε πίεση, προκειμένου να πετύχουμε καλύτερους όρους. Δεν υπάρχει καμία προστασία της φέτας, ο καθείς μπορεί να βαπτίζει, όπως θέλει, ότι προϊόν παράγει παραπλανώντας τον καταναλωτή, χρησιμοποιώντας ελληνικά σύμβολα από την ελληνική σημαία και την Ακρόπολη μέχρι κίονες.

Επιχειρείται, λοιπόν, με αυτές τις συμφωνίες, έστω μια μερική προστασία. Ευχής έργο, θα ήταν να έχουμε απόλυτη προστασία, αλλά να έχουμε συναίσθηση και των δεδομένων. Μιλούμε για Συμφωνίες της ΕΕ με τρίτες χώρες, όταν και στο εσωτερικό της ΕΕ, υπάρχουν αντιμαχόμενα συμφέροντα και πολλοί προτάσσουν τα συμφέροντα της αυτοκινητοβιομηχανίας και των διευκολύνσεων εξαγωγών της ευρωπαϊκής αυτοκινητοβιομηχανίας στις Ηνωμένες Πολιτείες, για παράδειγμα.

Το λέω τούτο, διότι έχω παρακολουθήσει το θέμα στις διασκέψεις της COSAC, των Επιτροπών Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, και στη Ρίγα της Λετονίας και στη Χάγη, όπου έλαβα το λόγο. Αυτό που θεωρούμε μεσοβέζικη λύση με τον Καναδά, μπορεί να μην το πετύχουμε στη Συμφωνία με τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.

Στη μεν Ρήγα, ήταν και η Επίτροπος Εμπορίου, η κ. Malmstrom, και της είπα, ότι είναι ύβρις η αξίωση του Συνδέσμου Γαλακτοβιομηχανιών των Ηνωμένων Πολιτειών, που ζητούν να αρθούν τα εμπόδια για την εισαγωγή “αμερικανικής φέτας” -όπως τη βαφτίζουν- στις χώρες-μέλη της ΕΕ. Φτάσαμε σε αυτό το σημείο.

Το ζητούμενο, λοιπόν, είναι οι συμφωνίες αυτές να θεωρηθούν “μεικτές”, να χρίζουν, δηλαδή, κύρωσης και από τα Εθνικά Κοινοβούλια. Από τη συμμετοχή μου, όπως σας είπα στις διασκέψεις της COSAC, είδα ότι υπάρχει εύφορο έδαφος από τις αντιδράσεις άλλων συναδέλφων, από άλλες χώρες. Το ζητούμενο είναι, ως πολιτεία, ως Ελληνική Κυβέρνηση να προβούμε στις απαραίτητες εκείνες ενέργειες και συμμαχίες με τις ευρωπαϊκές χώρες του Νότου, που έχουν και εκείνες Προϊόντα Ονομασίας Προέλευσης, Προϊόντα Γεωγραφικής Ένδειξης, προκειμένου να ασκηθεί η μεγαλύτερη δυνατή πίεση, για να θεωρηθούν αυτές οι συμφωνίες “μεικτές”. Εάν κάτι τέτοιο το αξιώσετε, κύριε υπουργέ, είναι και ένας μοχλός πίεσης, γιατί η διαπραγμάτευση είναι αέναη, όπως ξέρετε.

Επίσης, η Επίτροπος Malmstrom απαντώντας μου στη Διάσκεψη της Ρίγα, άφησε ανοικτό, το αν τα Εθνικά Κοινοβούλια θα επικυρώσουν ή όχι αυτές τις συμφωνίες. Είναι, λοιπόν, σημαντικό, να προχωρήσουμε σε συμμαχίες με τις αντίστοιχες χώρες, που έχουν κοινά ενδιαφέροντα με εμάς και σε μια προσπάθεια πανευρωπαϊκής ευαισθητοποίησης της κοινής γνώμης για τις συμφωνίες αυτές.

Υπάρχει, ήδη, καθολική αντίδραση σε πολλές χώρες για το γεγονός ότι οι συμφωνίες αυτές γίνονται σε συνθήκες αδιαφάνειας, ελλιπούς ενημέρωσης των ευρωπαίων πολιτών, για το γεγονός, ότι στην TTIP από την πίσω πόρτα ανοίγει το ενδεχόμενο εισαγωγής μεταλλαγμένων αγροτικών προϊόντων στην ΕΕ. Για αυτά τα ζητήματα υπάρχει ευαισθητοποίηση, και η κοινή γνώμη είναι ένας μοχλός πίεσης στην ΕΕ, η οποία αντιλαμβάνεται, ότι εκτός από τους αριθμούς και τους γραφειοκράτες υπάρχουν και ευρωπαίοι πολίτες και το συνειδητοποιεί κάπως αργά, μετά το Brexit, μετά το σοκ που υπέστησαν από το δημοψήφισμα στη Μεγάλη Βρετανία.

Θα κλείσω με μια αναφορά στην κατάσταση που βιώνει η ελληνική αγελαδοτροφία.

Κύριε υπουργέ,
τα πράγματα είναι πολύ δυσάρεστα μετά την επέκταση της διάρκειας ζωής στο φρέσκο γάλα. Και γίνονται ακόμη χειρότερα με την αρνητική εξέλιξη που φαίνεται ότι υπάρχει σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Επιτροπής με την αποδοχή του “ελληνικού γιαουρτιού”, που θα παράγεται στην Τσεχία.

Θα θέλαμε να ξέρουμε σε τι κινήσεις προτίθεστε να προβείτε για τη στήριξη της ελληνικής αγελαδοτροφίας, εάν τελικά θα αξιώσετε να είναι “μεικτές” οι συμφωνίες της ΕΕ με τρίτες χώρες, με Καναδά, με Νότια Αφρική, με Βιετνάμ, με Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και εάν όχι, αν θα θέσετε βέτο».

Read more...