Χρησιμοποιούμε τα cookies στην ιστοσελίδα μας, σύμφωνα με την Οδηγία 2009/136/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Μάξιμος Χαρακόπουλος | Νέα Δημοκρατία - Άρθρα
Menu
A+ A A-

Ζόφος

zofosΤο σκάνδαλο της Siemens και οι καταγγελίες για χρηματισμό κομμάτων και πολιτικών συνθέτουν ένα ζοφερό κλίμα για την πολιτική ζωή της χώρας. Είναι κοινό μυστικό η χρηματοδότηση των κομμάτων από οικονομικούς παράγοντες. Όταν, όμως, οι χρηματοδότες παίρνουν έργα του Δημοσίου, τότε υπάρχει μείζον ηθικό ζήτημα! Γιατί, προφανώς, η «μίζα» προέρχεται από την υπερτιμημένη σύμβαση με το Δημόσιο. Κόμματα με «διπλά βιβλία», πολιτικοί με «σπόνσορες» αλλά και... πολιτικές δουλε(ί)ες. Κάπου εκεί χάνεται και η τιμή της πολιτικής.

Για να μη χαθεί και αυτή η ευκαιρία εκσυγχρονισμού του πολιτικού μας συστήματος, όπως έγινε με τόσα σκάνδαλα στο παρελθόν, ας μη θέσουμε μεγαλεπήβολους στόχους που μένουν κούφια λόγια. Ας περιοριστούμε σε συγκεκριμένα βήματα:

1. Χρηματοδότηση κομμάτων. Η κρατική χρηματοδότηση δεν αρκεί για την προεκλογική εκστρατεία. Αν δεχόμαστε χορηγίες, αυτές οφείλουν να έχουν ονοματεπώνυμο, όπως συμβαίνει στις ΗΠΑ. Με δεδομένο ότι η μεγαλύτερη δαπάνη των κομμάτων είναι η τηλεοπτική καμπάνια, εάν μπει πλαφόν στη διαφήμιση του «κομματικού προϊόντος» και την αναλάβει η πολιτεία, δεν χρειάζεται να υιοθετήσουμε το αμερικανικό σύστημα.

2. Χρηματοδότηση πολιτικών. Τα ονόματα εμπλεκομένων σε οικονομικά σκάνδαλα, συνήθως είναι πολιτευόμενων στις μεγάλες εκλογικές περιφέρειες του Λεκανοπεδίου και της Θεσσαλονίκης. Το... σπορ του πολιτεύεσθαι σε αυτές τις περιφέρειες είναι ιδιαίτερα ακριβό. Κανείς έως σήμερα δεν τόλμησε την κατάτμηση των μεγάλων εκλογικών περιφερειών. Είναι αστείο, επίσης, ελεγκτές και ελεγχόμενοι να είναι ίδιοι οι βουλευτές. Προκαλεί θυμηδία το γεγονός ότι ουδέν μεμπτό εντοπίστηκε ποτέ για κανένα κόμμα και υποψήφιο.

3. «Πόθεν έσχες» πολιτικών. Επιτέλους, να σταματήσει αυτό το ανέκδοτο. Σήμερα είναι μόνο έσχες και καθόλου πόθεν. Αλλά και εδώ τον έλεγχο ασκεί η Βουλή και όχι κάποια ανεξάρτητη αρχή.

4. Νόμος περί ευθύνης υπουργών. Ο νομοθέτης θέλησε να προστατεύσει τους πολιτικούς από την ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής, γι' αυτό και επέβαλε την παραγραφή των κατηγοριών που βαραίνουν υπουργούς με την παρέλευση πενταετίας. Η κοινοβουλευτική, όμως, πρακτική των τελευταίων χρόνων δείχνει ότι πρέπει να αλλάξει ο νόμος και να ισχύσει και για τους υπουργούς ο γενικός κανόνας.

Ας αφήσουμε, λοιπόν, τις μεγαλόστομες διακηρύξεις και ας επιχειρήσουμε να κάνουμε αυτά τα απλά, αλλά και πολύ δύσκολα για τα δεδομένα του πολιτικού μας συστήματος βήματα.

Read more...

Η νέα Μεγάλη Ελλάς

ineamegaliellasΣτην Ελλάδα γενιές Ελλήνων μεγάλωσαν με εθνικούς μύθους. Αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκη κακό. Συμβαίνει και αλλού. Μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα όμως, καλό είναι να έχει αυτογνωσία. Παράδειγμα: Θρηνούμε ακόμη την Άλωση της Πόλης στα 1453 και την πτώση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Αποσιωπούμε όμως το γεγονός ότι μετά τις στραυφορίες η Αυτοκρατορία ήταν μια λωρίδα γης στη Θράκη, ουσιαστικά η περιφέρεια της Κωνσταντινούπολης. Ούτε συζητούμε για τον πολυεθνικό χαρακτήρα του Βυζαντίου, στο οποίο βεβαίως τους τελευταίους αιώνες πρωταρχικό ρόλο είχαν οι Έλληνες. Άλλωστε, ο χαρακτηρισμός Ρωμιοί είναι δηλωτικός της συνέχειας των Ρωμαίων που ένοιωθαν πως είχαν οι Βυζαντινοί. Ο όρος Βυζαντινή Αυτοκρατορία είναι μεταγενέστερος. Οι Φράγκοι βάπτισαν έτσι μετέπειτα την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Το όνειρο της «Ελλάδας των δυο ηπείρων και των πέντε θαλασσών» που φάνηκε προσωρινά να γίνεται πράξη από τον Ελευθέριο Βενιζέλο αποδείχθηκε χίμαιρα για τον ελληνισμό. Εκείνο που ίσως δεν έχει φωτισθεί τόσο είναι τα πληθυσμιακά δεδομένα στη Μικρασία που καθιστούσαν δύσκολο το εγχείρημα. Όταν διατάζαμε προέλαση του ελληνικού στρατού στην Άγκυρα για να φτάσουμε στην «Κόκκινη Μηλιά» είχαμε επίγνωση ότι θα θέταμε υπό την κατοχή μας ένα έθνος πληθυσμιακά υπέρτερο ημών; Και τι βιωσιμότητα θα είχε ένα τέτοιο εγχείρημα και αν ακόμη πρόσκαιρα στέφονταν από επιτυχία;

Τα γράφω όλα αυτά με αφορμή τις εκλογές στην Αλβανία και την εκλογή ελληνικής καταγωγής βουλευτών στο αλβανικό κοινοβούλιο. Ποια θα μπορούσε να είναι σήμερα η σύγχρονη Μεγάλη Ιδέα του οικουμενικού ελληνισμού; Κατά την ταπεινή μου γνώμη η ένταξη όλων των γειτόνων μας στην ΕΕ. Η είσοδος της Τουρκίας και των χωρών των δυτικών Βαλκανίων (Αλβανίας και Σκοπίων) φυσικά χωρίς εκπτώσεις αλλά με την εκπλήρωση των προϋποθέσεων που θέτει η ΕΕ δημιουργεί μια τεράστια ενδοχώρα για την Ελλάδα. Μια ζώνη όπου οι ελληνικές κοινότητες που ζουν από αρχαιοτάτων χρόνων θα μπορέσουν σε συνθήκες πραγματικής ελευθερίας, δημοκρατίας και ασφάλειας να αναπτυχθούν και να προοδεύσουν. Μια τέτοια προοπτική θα επιτρέψει όχι μόνο την επάνοδο εκείνων που εγκατέλειψαν τις εστίες τους και ήρθαν στην Ελλάδα γιατί ένοιωθαν πολίτες δεύτερης κατηγορίας στη γενέθλια γη τους, αλλά θα δημιουργήσει τις προϋποθέσεις δραστηριοποίησης και ελλαδιτών στη νέα αυτή ενδοχώρα. Αυτή μπορεί να είναι η νέα Μεγάλη Ελλάς, χωρίς την εθνικιστική φόρτιση του παρελθόντος.

Read more...

Φούμαρα

foumaraΗ αντικαπνιστική εκστρατεία που εσχάτως εφαρμόζεται και στη χώρα μας, ως γνωστόν ξεκίνησε από την Αμερική. Μάλιστα, στις ΗΠΑ τα μέτρα είναι πολύ πιο αυστηρά σε βαθμό που κάποιοι κάνουν λόγο όχι για εκστρατεία αλλά για υστερία. Στο χώρο του καπνού δραστηριοποιούνται ισχυρές πολυεθνικές εταιρείες. Αν οι πολιτικές αποφάσεις σε όλο τον κόσμο επηρεάζονται σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό από οικονομικά συμφέροντα, αυτό προφανώς ισχύει πολλαπλασίως για τη… Μέκκα της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, την Αμερική. Πως λοιπόν εξηγείται η απόλυτη αντικαπνιστική πολιτική που ακολουθεί η υπερατλαντική κοινοπολιτεία; Και ακόμη, το τσιγάρο βλάπτει περισσότερο από τα ναρκωτικά; Το ερώτημα είναι ρητορικό γιατί τα ναρκωτικά κάνουν θραύση στο νέο κόσμο -όπως και στη γηραιά ήπειρο- και μέχρι σήμερα δεν είχαμε αποτελεσματική αντιμετώπιση των παγκόσμιων κυκλωμάτων εμπορίας και διακίνησής τους. Επιπλέον, υπό την ανοχή του αμερικάνικου στρατού στο Αφγανιστάν παράγεται το μεγαλύτερο μέρος των ναρκωτικών ουσιών σε όλο τον πλανήτη.

Δεν κομίζει γλαύκας εις Αθήνας όποιος πει ότι το τσιγάρο βλάπτει σοβαρά την υγεία. Δεν ζούμε όμως σε έναν κόσμο αγγελικά πλασμένο, όπου ξαφνικά οι κυβερνήσεις –με πρώτη των ΗΠΑ- ανακάλυψαν την απόλυτη αξία της ανθρώπινης ζωής και τα δικαιώματα των μη καπνιστών. Κακά τα ψέματα, με οικονομικά κριτήρια αποφάσισαν την καπνοαπαγόρευση. Η ασφάλιση στην Αμερική είναι κατά βάση ιδιωτική υπόθεση. Οι εργαζόμενοι πληρώνουν σε ασφαλιστικές εταιρείες για ιατροφαρμακευτική και νοσοκομειακή περίθαλψη. Ένας καπνιστής κατά κανόνα είναι πιο επιρρεπής σε ασθένειες όπως ο καρκίνος και τα καρδιακά νοσήματα, με αποτέλεσμα να εκτινάσσονται στα ύψη τα έξοδα των ασφαλιστικών εταιρειών. Αλλά και στις χώρες με δημόσιο σύστημα υγείας είναι προφανές ότι αυτό επιβαρύνεται σημαντικά από τους καπνιστές που νοσούν πιο εύκολα, ενώ επιπρόσθετα τα ήδη χρεοκοπημένα ασφαλιστικά συστήματα καλούνται να καταβάλλουν όλο και περισσότερες αναπηρικές συντάξεις σε καπνιστές με προβληματική υγεία. Φούμαρα λοιπόν οι ευαισθησίες της παγκόσμιας κοινότητας για τους μη καπνίζοντες;

Βεβαίως, τα παραπάνω δεν αναιρούν την ορθότητα της απόφασης για την απαγόρευση του καπνίσματος σε δημόσιους χώρους και τα μέτρα προστασίας των δικαιωμάτων των καπνιστών. Εκείνο που τώρα προέχει είναι η εφαρμογή του νόμου.

Read more...

Κόφτο το ρημάδι

koftotorimadiΕίχα καιρό να τον δω. Οι δρόμοι μας χώρισαν μετά την εκλογή μου ως βουλευτή. Είπαμε να βρεθούμε για καφέ. Τον θυμόμουν πάντα καλοκάγαθο και χωρατατζή και συνάμα μανιώδη καπνιστή να ανάβει το ένα τσιγάρο μετά το άλλο σε βαθμό τέτοιο που δεν χρειάζονταν φωτιά μετά το πρώτο. Στην εφημερίδα τρεισήμισι χρόνια, τρεις rewriter μοιραζόμασταν το ίδιο γραφείο μαζί με τους συντάκτες ύλης. Η κατάσταση όσο περνούσε η ώρα γινόταν αποπνικτική. Ο χώρος έμοιαζε περισσότερο με τεκέ, παρά με χώρο δουλειάς. Από την ώρα που έμπαινες στο γραφείο μύριζε έντονα τσιγαρίλα. Οι τοίχοι είχαν «ποτίσει» από τον καπνό και τη μυρωδιά των αποτσίγαρων που ξεχείλιζαν από τα τασάκια. Όταν επέστρεφα το βράδυ στο σπίτι έβγαζα τα ρούχα στη βεράντα γιατί τα παιδιά διαμαρτύρονταν ότι μυρίζουν άσχημα!

Μειοψηφία οι «άκαπνοι», όπως μας αποκαλούσαν με μια ελαφρά δόση ειρωνείας οι θεριακλήδες συνάδελφοι. Άλλοθι για τους περισσότερους καπνιστές η ένταση, το στρες και η πίεση που έχει το δημοσιογραφικό επάγγελμα. Δεν κάπνισα ποτέ –εκτός από το αναγκαστικό κάπνισμα του παθητικού καπνιστή- και έτσι δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός κριτής. Ή μάλλον, προσπάθησα να καπνίσω στο πρώτο έτος του πανεπιστημίου, όταν όλοι στην παρέα κάπνιζαν ως ένδειξη χειραφέτησης και μαγκιάς. Δεν τα κατάφερα. «Γινόταν το στόμα μου τσαρούχι» για να χρησιμοποιήσω μια έκφραση που άκουσα σε χωριό της Λάρισας και τη βρήκα πετυχημένη.

«Παντελή, μου φαίνεται πως έβαλες κιλά», ήταν η πρώτη μου παρατήρηση όταν τον χαιρέτησα. «Από τότε που έκοψα το τσιγάρο είναι αλήθεια έβαλα λίγα κιλά». «Και πώς το πήρες απόφαση» ήταν η επόμενη εύλογη ερώτηση. Το «μπαλονάκι» ήταν η απάντηση. Η καρδιά του είχε χτυπήσει καμπανάκι. Από τότε άλλαξε και η ζωή του. Έκοψε το τσιγάρο, άρχισε να περπατά καθημερινά 4 χιλιόμετρα. Έτσι του είπε ο γιατρός. Δεν τόλμησα να του θυμίσω πόσες φορές του λέγαμε «κόφτο το ρημάδι». Ακόμη και όταν ο τρίτος της παρέας, ο αξέχαστος για το πηγαίο χιούμορ του Γιάννης, έφυγε ξαφνικά από ανακοπή, φανατικός καπνιστής και αυτός, ο Παντελής δεν σκέφτηκε να κόψει το τσιγάρο. Το έκοψε κατόπιν εορτής. Αλλά απ’ ότι λεν οι γιατροί ποτέ δεν είναι αργά.

 

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, Αντιπρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων και Άμυνας της Βουλής των Ελλήνων.

Read more...

Η Δίκη των Εξ

idikitwneksΗ είδηση αρχικά προκαλεί έκπληξη. Η δικαιοσύνη, 87 χρόνια μετά την εκτέλεση των έξι με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας για την μικρασιατική καταστροφή, εξετάζει θετικά το αίτημα αναψηλάφησης της δίκης που έστειλε στο εκτελεστικό απόσπασμα την ηγεσία της αντιβενιζελικής παράταξης. Μετά από αυτό, γιατί όχι να ξανακάνουμε και τη δίκη του Σωκράτη, που αδίκως ήπιε το κόνιο! Σε μια χώρα που η ταχεία απονομή της δικαιοσύνης είναι διαρκές ζητούμενο, το ερώτημα είναι αν έχουμε την πολυτέλεια –γιατί περί αυτού πρόκειται- να απασχολούμε τη δικαιοσύνη με πολιτικές υποθέσεις του παρελθόντος για τις οποίες άλλωστε έχει αποφανθεί η ιστορία.

Η υπόθεση αυτή είναι μια ακόμη απόδειξη της ιδιαίτερης σχέσης που έχουμε στην Ελλάδα με την ιστορία. Πικρή γεύση αυτής της σχέσης δοκίμασε η πρώην υπουργός Παιδείας Μαριέττα Γιαννάκου με τις αντιδράσεις για το βιβλίο ιστορίας που βάπτιζε «συνωστισμό» τη σφαγή της Σμύρνης. Ενδεικτική επίσης του ενδιαφέροντος των Ελλήνων για την ιστορία είναι η μεγάλη ανταπόκριση του κοινού στην έρευνα γνωστού ειδησεογραφικού portal για τη ορθότητα ή μη της απόφασης του Βενιζέλου να στείλει αποβατικό στρατό στη Σμύρνη το 1919 κατ’ εφαρμογή συμμαχικής εντολής προς υλοποίηση της συνθήκης των Σεβρών.

Το Σεπτέμβριο του 1922 έπρεπε να αναζητηθούν εξιλαστήρια θύματα προς εξαγνισμό της οργής 1,5 εκατομμυρίου ανέστιων προσφύγων, χιλιάδων αξιωματικών και οπλιτών με καταρρακωμένο ηθικό και ενός λαού που αξίωνε τον καταλογισμό ευθυνών. Τα πολιτικά πάθη της εποχής στο αποκορύφωμα του εθνικού διχασμού, με τους πολιτικούς να αλληλοκατηγορούνται με περισσή ευκολία για εθνική μειοδοσία, δεν άφηναν χώρο στην κοινή λογική. Βεβαίως, ευθύνες έχουν όσοι διαχειριστήκαν τη μικρασιατική εκστρατεία και δεν τόλμησαν έντιμο συμβιβασμό όταν τα δεδομένα άλλαξαν με την εμφάνιση του κινήματος του Κεμάλ και την αλλαγή πλεύσης των συμμάχων. Συμβιβασμό, που θα διασφάλιζε την παρουσία των Ελλήνων στη Μικρά Ασία και την παραμονή της Ανατολικής Θράκης στον εθνικό κορμό. Άμοιρος ευθυνών δεν είναι και ο Βενιζέλος που οδήγησε την Ελλάδα στη Μικρασία χωρίς σαφείς συμμαχικές εγγυήσεις και προκάλεσε εκλογές εν μέσω του πολέμου! Όλα αυτά όμως είναι πλέον στη δικαιοδοσία των ιστορικών και όχι των δικαστών!

Read more...

Το μουσείο

tomouseioΗ αντιπαράθεση –κατώτερη των περιστάσεων- για την ιδέα ίδρυσης αλλά και την ανέγερση του νέου μουσείου της Ακρόπολης είναι ενδεικτική πρώτον της μικροκομματικής αντίληψης που πολλές φορές επισκιάζει τα μεγάλα και σημαντικά στη χώρα μας. Και δεύτερον των μεγάλων καθυστερήσεων -σε αντιδιαστολή με άλλες χώρες- που συνήθως συνοδεύουν την κατασκευή των μεγάλων έργων, έτσι ώστε όταν αυτά υλοποιούνται, οι κυβερνήσεις που εναλλάσσονται να ερίζουν για την πατρότητά τους.

Ωστόσο, τα λαμπρά εγκαίνια του νέου μουσείου της Ακρόπολης πρόβαλαν σε όλο τον κόσμο την εικόνα μιας Ελλάδας με αυτοπεποίθηση που είναι υπερήφανη όχι μόνο για τον πολιτισμό των αρχαίων προγόνων μας αλλά και για το σήμερα. Συνηθίζουμε να καυτηριάζουμε τα κακώς κείμενα και όλα όσα μας πληγώνουν –και καλώς πράττουμε. Ας αναλογιστούμε όμως ότι η ψωροκώσταινα του ’50 είναι σήμερα στην καρδιά της Ευρώπης. Το άλμα αυτό από την πυριτιδαποθήκη των Βαλκανίων στα σαλόνια της ΕΕ δεν έγινε ούτε με αυτόματο πιλότο, ούτε από τη μια μέρα στην άλλη. Έγινε πράξη χάρη στην εργώδη προσπάθεια του Κωνσταντίνου Καραμανλή, στο πρόσωπο του οποίου συνυπήρχε ο οραματιστής και ο ρεαλιστής πολιτικός. Παρά τις αντιξοότητες, τις εσωτερικές αντιθέσεις, με επιμονή και σχέδιο ο εθνάρχης υλοποίησε το όνειρό του. Αλλά και από την αντιπαράθεση των ημερών το πανελλήνιο έμαθε ότι για την ανάγκη δημιουργίας νέου μουσείου Ακρόπολης πρωτομίλησε ο Καραμανλής το 1976.

Αρκούσε το πάθος της Μελίνας Μερκούρη για την επιστροφή των μαρμάρων; Όχι, αλλά χάρις σε αυτή άρχισε να υπάρχει κινητικότητα στη διεθνή κοινότητα για το θέμα. Το όραμα της Μελίνας για την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα που έκλεψε ο λόρδος Έλγιν μέχρι πρότινος ήταν ένα ηθικό αίτημα. Στις διεθνείς σχέσεις, ωστόσο, συνήθως η ηθική χρησιμοποιείται ως «γαρνιτούρα» νομιμοποίησης προειλημμένων αποφάσεων. Στο αίτημα επιστροφής των αιχμάλωτων μαρμάρων, όπως εύστοχα τα χαρακτήρισε ο Πρόεδρος της Βουλής, το βρετανικό μουσείο απαντούσε αρνητικά οικοδομώντας την επιχειρηματολογίας του στην αδυναμία έκθεσής τους στην Ελλάδα σε χώρο αντάξιό τους. Η δημιουργία του νέου μουσείου «ξεδοντιάζει» την βρετανική επιχειρηματολογία. Το μουσείο κάτω από τον ιερό βράχο είναι πλέον μια διαρκής σιωπηλή καταγγελία στη διεθνή κοινότητα του εγκλήματος που τέλεσε ο Έλγιν.

 

  Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, Αντιπρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων και Άμυνας της Βουλής των Ελλήνων.

Read more...

Μάθε παιδί μου γράμματα

mathepedimougrammataΗ εικόνα μπροστά σε σχολείο όπου έχουν αναρτηθεί οι βαθμολογίες των πανελλαδικών εξετάσεων με μαθητές και γονείς –κυρίως μάνες- να αναζητούν εναγωνίως στις καταστάσεις το δικό τους όνομα φέρνει στο μυαλό σκέψεις για το σύστημα αξιολόγησης και τη δημόσια παιδεία στη χώρα μας.

Ο δρόμος για το πανεπιστήμιο –μιλώ για τις σχολές, το πτυχίο των οποίων έχει κάποιο αντίκρισμα- είναι συνήθως αγώνας δρόμου, ανηφορικός και διαρκείας. Τα αγαθά κόποις κτώνται! Τα παιδιά και μαζί οι γονείς τους περνούν μια ιδιαίτερη περίοδο της ζωής τους γεμάτη ένταση και άγχος. Οι μαθητές, όπως έχει εύστοχα ειπωθεί είναι οι σκληρότερα εργαζόμενοι. Για να μπει κανείς στο πανεπιστήμιο, κατά κανόνα θα πρέπει να δαπανά περισσότερο χρόνο στο φροντιστήριο και λιγότερο στο σχολείο. Είναι τόσα τα χρήματα που δαπανώνται στην παραπαιδεία, που αυτές τις μέρες εν είδει ρεκλάμας κατακλύζονται οι επαρχιακές εφημερίδες με καταχωρήσεις ευχαριστηρίων προς καθηγητές φροντιστηρίων από μαθητές που εισήχθησαν στα ΑΕΙ και ΤΕΙ. Κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να ευχαριστήσει το δημόσιο σχολείο και τους καθηγητές του!

Το σύστημα εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση έχει αποτύχει. Το ίδιο και ο προσανατολισμός του λυκείου που λειτουργεί ως προθάλαμος του πανεπιστημίου. Η διαπίστωση είναι χρόνια. Ωστόσο, μέχρι τώρα η κομματική αντιπαράθεση δεν επέτρεψε στην παιδεία μια μεταρρύθμιση –και οι λέξεις έχουν χάσει το νόημα τους- που να αντέξει στο χρόνο. Ακόμη και για την επιβολή της βάσης του 10 ως προϋπόθεση εισόδου στα ΑΕΙ και ΤΕΙ υπήρξαν ακραίες αντιδράσεις λαϊκισμού ότι έτσι στερείται το δικαίωμα στη μόρφωση σε χιλιάδες παιδιά! Κανείς δεν θέλει να ακούσει την κραυγή των πανεπιστημιακών ότι κάθε χρόνο εισάγονται όλο και περισσότεροι φοιτητές με χαμηλό επίπεδο βασικών γνώσεων που δεν τους επιτρέπει να παρακολουθήσουν τα μαθήματα. Μετά μην απορούμε για τους αιώνιους φοιτητές.

Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί όλοι στην Ελλάδα πρέπει να γίνουν επιστήμονες είτε «τα παίρνουν τα γράμματα» είτε όχι. Συνήθως, οι γονείς είναι εκείνοι που αξιώνουν από τα παιδιά να πετύχουν εκεί που οι ίδιοι απέτυχαν. Σε μια χώρα, όμως, που όλοι θέλουν να γίνουν επιστήμονες, μην έχουμε αυταπάτες ότι η εισαγωγή στο πανεπιστήμιο είναι αυτόματα και εισιτήριο επαγγελματικής αποκατάστασης.

Read more...

Σε χρόνους τηλεοπτικών δελτίων

sexronoystileoptikwndeltivnΣτην Ιταλία, ο Μπερλουσκόνι την ανάγκη φιλοτιμία ποιούμενος έσπευσε να δικαιολογήσει το «στήσιμο» που επεφύλαξε στον Πρόεδρο της βουλής και τους εκπροσώπους τους ιταλικού έθνους ο Καντάφι, που πραγματοποίησε επίσημη επίσκεψη στη Ρώμη. Η κατανόηση στα καπρίτσια του Λίβυου ηγέτη εξηγείται αν συνυπολογίσει κανείς τις οικονομικές συμφωνίες και κυρίως το ενδιαφέρον των Ιταλών για από κοινού αντιμετώπιση του σοβαρού μεταναστευτικού κύματος που δέχονται από τα αφρικανικά παράλια.

Το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί μεμονωμένα από κανένα κράτος. Χρειάζεται συνεργασία με τις χώρες προέλευσης και ενιαία ευρωπαϊκή πολιτική. Στην Ελλάδα, χώρα της υπερβολής, αρεσκόμαστε στα θαύματα. Θαύματα, όμως στην πολιτική δεν συμβαίνουν. Το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης και της διαχείρισης δεκάδων χιλιάδων παράνομων μεταναστών που ήρθαν στη χώρα μας ευελπιστώντας να μπουν στον παράδεισο της Ευρώπης –γιατί έτσι βλέπουν τη γηραιά ήπειρο- δεν μπορεί να λυθεί σε χρόνους τηλεοπτικών δελτίων. Από τη στιγμή που η πολιτεία αποφάσισε να ασχοληθεί σοβαρά με το θέμα θα πρέπει να διασφαλίσει ανθρώπινες συνθήκες για τους παράνομους μετανάστες και όχι να τους στοιβάξει σε «αποθήκες ανθρώπων». Ας μη ξεχνούμε ότι και οι μετανάστες είναι άνθρωποι! Χρειαζόμαστε δηλαδή τις κατάλληλες υποδομές, για το κόστος των οποίων δεν μπορεί να… σφυρίζουν αδιάφορα οι εταίροι μας στην ΕΕ.

Τα σύνορα της Ελλάδας είναι ευρωπαϊκά σύνορα και θα πρέπει να φυλάσσονται αποτελεσματικότερα. Εμείς είμαστε το ανατολικό σύνορο της ΕΕ και στις μέρες μας δεν υπάρχει Διγενής Ακρίτας να το φυλά. Η πρόταση Καραμανλή για τη δημιουργία ευρωπαϊκής ακτοφυλακής έρχεται να καλύψει αυτό το κενό. Ξεκάθαρη, όμως θα πρέπει να είναι και η θέση της ΕΕ προς την Τουρκία, απ’ όπου κυρίως έρχονται οι ορδές των λαθρομεταναστών. Η ενταξιακή πορεία της γείτονος κρίνεται και από τη συμμόρφωσή της στην εφαρμογή του πρωτοκόλλου επαναπροώθησης παράνομων μεταναστών.

Για να γίνουν αυτά θα χρειαστεί εύλογος χρόνος. Τούτο, βεβαίως, δεν σημαίνει ότι μέχρι να υπάρξει συνολική αντιμετώπιση του προβλήματος, θα πρέπει να συνεχίσουν οι αρχές να αντιμετωπίζουν το κέντρο της πρωτεύουσας ως «ζώνη ανοχής στην ανομία», όπως συνέβη με τα Εξάρχεια και τα Ζωνιανά.

Read more...

Σκούπα

skoypaΑκούω τις βαρύγδουπες αναλύσεις για «στροφή στα δεξιά» μετά την εξαγγελία μέτρων από την κυβέρνηση για την αντιμετώπιση του οξυμένου προβλήματος της λαθρομετανάστευσης. Είναι οι ίδιοι που συνηθίζουν να λένε ότι «τα προβλήματα δεν έχουν χρώμα». Όταν η αστυνομία επιχειρεί, έχουμε κατ’ αυτούς «αναβίωση του αστυνομικού κράτους της δεξιάς». Όταν υιοθετεί αμυντική στάση, όπως το Δεκέμβρη, τότε την κατηγορούνε για παντελή απουσία και αυτοαναίρεση. Βεβαίως, για να πούμε και του στραβού το δίκιο, στην κριτική τους για την έξαρση της λαθρομετανάστευσης και συνεπακόλουθα της εγκληματικότητας δεν έχουν άδικο. Το κράτος άργησε να λάβει μέτρα. Ωστόσο, όποιος μίλαγε για το πρόβλημα εύκολα αφορίζονταν από τους δήθεν προοδευτικούς ως ακραίος και ρατσιστής.

Εδώ και καιρό είναι κοινό μυστικό ότι όποιος αποτολμά να διαβεί το κέντρο της πόλης, από την πλατεία Ομονοίας και κάτω νιώθει ανασφάλεια. Η συσσώρευση λαθρομεταναστών από το Πακιστάν, το Αφγανιστάν και όλα τα –ιστάν σε περιοχές όπως ο Άγιος Παντελεήμονας έχει μετατρέψει τους γηγενείς κατοίκους της περιοχής σε μειονότητα! Με την ανοχή των αρχών, εξαθλιωμένοι λαθρομετανάστες καταλαμβάνουν εγκαταλελειμμένα δημόσια κτήρια που μετατρέπονται σε εστίες μολύνσεως. Η απουσία του κράτους εμφανής. Η κυκλοφορία τις νυχτερινές ώρες ενέχει πραγματικό ρίσκο. Οι οδομαχίες μεταξύ κατοίκων, αυτόκλητων υπερασπιστών τους και λαθρομεταναστών έφεραν το θέμα στην επικαιρότητα. Το ποτήρι είχε ξεχειλίσει.

Αρκούν οι επιχειρήσεις-σκούπα για την αντιμετώπιση του προβλήματος; Φυσικά όχι. Η κυβέρνηση εξήγγειλε μέτρα, όπως οι αυστηρότερες ποινές στους εμπόρους που διακινούν λαθρομετανάστες, η δημιουργία χώρων συγκέντρωσης τους και η επιμήκυνση της παραμονής σε αυτά από 3 σε 12 μήνες, ευελπιστώντας ότι έτσι θα αποθαρρύνει τους επίδοξους μετανάστες να έρθουν στη χώρα μας. Το πρόβλημα όμως δεν αντιμετωπίζεται μόνο με εθνικά μέτρα. Χρειάζεται σοβαρή ευρωπαϊκή πολιτική. Γι’ αυτό και ο πρωθυπουργός θέτει το ζήτημα στην ημερήσια διάταξη της επόμενης συνόδου κορυφής της ΕΕ. Καμία ευρωπαϊκή κοινωνία δεν μπορεί να ενσωματώσει ομαλά ανεξέλεγκτο αριθμό μεταναστών. Πόσο δε μάλλον όταν το νέο κύμα λαθρομεταναστών δεν μοιράζεται μαζί μας μια ευρύτερη κουλτούρα όπως οι βαλκάνιοι της δεκαετίας του ‘90, αλλά είναι κυρίως νεαρός ανδρικός πληθυσμός με χαρακτηριστικά θρησκευτικού φονταμενταλισμού.

Read more...

Η πολιτική δεν είναι αριθμητική

ipolitikideneinaiarithmitikiΈνα εκλογικό αποτέλεσμα επιδέχεται διαφορετικές αναγνώσεις. Συνήθως η ανάγνωση δεν είναι άσχετη με τον τρόπο που αυτοτοποθετείται εκείνος που επιχειρεί να αναλύσει το πολιτικό μήνυμα της κάλπης. Κάποιοι στη Νέα Δημοκρατία διάβασαν ως μήνυμα των ευρωεκλογών την ανάγκη συνεργασίας με το κόμμα του κ. Καρατζαφέρη. Λησμονούν ότι στην πολιτική δεν ισχύει πάντα η απλή αριθμητική. Οι πολιτικές πρωτοβουλίες άλλοτε δημιουργούν δυναμική και άλλοτε επιφέρουν αρνητικά αποτελέσματα.

Η ιστορία είναι κατά κανόνα διδακτική. Στις εκλογές του 1977 η ΝΔ του Κωνσταντίνου Καραμανλή κέρδισε τις εκλογές με… ψαλιδισμένα, όμως, τα ποσοστά της. Σε εκείνες τις εκλογές η Εθνική Παράταξη του Θεοτόκη απέσπασε το 7% των ψήφων και εξέλεξε 5 βουλευτές. Στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση, πολλοί θεώρησαν ότι η συνεργασία με την άκρα δεξιά και η διεύρυνση με επιφανή στελέχη από το διαλυμένο Κέντρο θα έδινε αν όχι θριαμβευτική, σίγουρα άνετη νίκη στη φιλελεύθερη παράταξη. Τα αποτελέσματα των εκλογών του 1981 είναι γνωστά. Η Νέα Δημοκρατία συνετρίβη από το τσουνάμι της «αλλαγής», στην οποία κάθε πολίτης έδινε το περιεχόμενο που επιθυμούσε.

Το μήνυμα των πολιτών στις ευρωεκλογές της Κυριακής ήταν ξεκάθαρο. Ουσιαστικές αλλαγές τώρα και όχι μερεμέτια. Απολογισμός και επιμερισμός ευθυνών σε όποιους αναλογούν. Η γενναία τοποθέτηση του πρωθυπουργού στο υπουργικό συμβούλιο πρέπει άμεσα να συνοδευτεί από συγκεκριμένες πράξεις για αλλαγές στους τομείς εκείνους της κυβερνητικής πολιτικής που καταδίκασαν οι πολίτες με την ψήφο τους. Αλλαγές στο μοντέλο οργάνωσης του κόμματος που δεν απέδωσε τα αναμενόμενα, ίσως γιατί δεν έχουμε αντιληφθεί ότι βρισκόμαστε στο μεταίχμιο μιας νέας εποχής που αλλάζει και το κομματικό φαινόμενο. Αλλαγές στην επικοινωνιακή πολιτική, που πρέπει να γίνει πιο αποτελεσματική.

Το μήνυμα των εκλογών ήταν τόσο ηχηρό που λύνει τα χέρια του πρωθυπουργού. Δεν υπάρχουν ταμπού στην κυβέρνηση και το κόμμα. Η αποχή και η ψήφος διαμαρτυρίας προς το ΛΑΟΣ είναι μήνυμα να αλλάξουμε τα κακώς κείμενα. Αν δεν τα αλλάξουμε, ακόμη και αν συνεργαστούμε με το κόμμα Καρατζαφέρη, αυτοί οι πολίτες θα εκφράσουν με άλλη επιλογή τη διαμαρτυρία τους.

Read more...