Χρησιμοποιούμε τα cookies στην ιστοσελίδα μας, σύμφωνα με την Οδηγία 2009/136/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Μάξιμος Χαρακόπουλος | Νέα Δημοκρατία - Άρθρα
Menu
A+ A A-

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: "Η επιστροφή του ρεαλισμού..."

eleftheria

Η επιστροφή του ρεαλισμού…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Το έτος που αφήσαμε πίσω μας θα μείνει χαραγμένο στην μνήμη όλων. Ακόμη κι οι ιστορικοί του μέλλοντος θα σκύβουν με απορία στα όσα συνέβησαν στη διάρκειά του για να ανακαλύψουν τα πως και τα γιατί. Γιατί το 2015 συντελέσθηκε μια μεγάλη καταστροφή, με συνέπειες μακροπρόθεσμες και ακόμη άγνωστες ως προς το τελικό τους μέγεθος.
Αποκλειστικό αίτιο των όσων ζήσαμε αποτελεί η επικράτηση του παθογενούς λαϊκισμού, υπό τη μορφή της οξύμωρης συμμαχίας ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ. Σε μια ατμόσφαιρα πρωτοφανούς επικράτησης μαζικών ψευδαισθήσεων, λαοπλάνοι και «μαθητευόμενοι μάγοι» της πολιτικής παρέσυραν την ελληνική κοινωνία, πείθοντάς την μάλιστα τρεις φορές, σε δοκινχωτικές περιπέτειες.
Ανατρέχοντας για λίγο στα τέλη του 2014, και χωρίς να εξωραΐζουμε την τότε πραγματικότητα, αντιλαμβανόμαστε αμέσως τις επί τα χείρω αλλαγές που έχουν εν τω μεταξύ, συντελεστεί. Δυστυχώς, τα όσα συνέβησαν έφεραν τη χώρα μας πολύ πίσω. Βρεθήκαμε, χωρίς υπερβολή με «ενάμιση» πόδι εκτός Ευρωζώνης, εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, εκτός, εσχάτως, και συνθήκης Σένγκεν. Όσο κι αν προσπαθήσει κανείς δεν θα βρει ένα μέγεθος, έναν δείκτη, μια ένδειξη έστω που να έχει θετική αναφορά.
Η οικονομία, εκεί ακριβώς που άρχισε να αγναντεύει ένα ξέφωτο, μετά από 5 χρόνια κρίσης, γύρισε βίαια στην ύφεση και το ΑΕΠ καταγράφει πάλι αρνητική τροχιά με δυσμενείς προοπτικές. Οι ατέρμονες, ανούσιες και ολέθριες τελικά διαπραγματεύσεις του κ. Βαρουφάκη, φρέναραν την οικονομική δραστηριότητα, έκλεισαν τις τράπεζες, έδιωξαν χιλιάδες επιχειρήσεις, και μέσω ενός διχαστικού δημοψηφίσματος οδήγησαν σε ένα νέο, το σκληρότερο όλων, Μνημόνιο.
Έκτοτε και μετά και τη νίκη του κ. Τσίπρα στις εκλογές του Σεπτεμβρίου, ζούμε στον αστερισμό της νέας πολιτικής ΣΥΡΙΖΑ. Οι δεινοί κατήγοροι των, υποτίθεται, «γερμανοτσολιάδων» αφελλήνισαν το τραπεζικό σύστημα, δίνοντάς το στα «κοράκια» των κερδοσκοπικών κεφαλαίων για ένα κομμάτι ψωμί. Παράλληλα, το αριστερό Μνημόνιο περνιέται σε… δόσεις και η κυβερνητική μετρολογία κτυπά ανελέητα κάθε υγιή παραγωγική δραστηριότητα. Μοναδική αγωνία των ενοίκων του Μαξίμου είναι η παραμονή τους στον θώκο της εξουσίας. Οπότε, στύβουν τους εργαζόμενους, τις επιχειρήσεις που απέμειναν, τους αγρότες και τους συνταξιούχους, μπας και αφήσουν άθικτες κάποιες φιλικές προς το ΣΥΡΙΖΑ κοινωνικές ομάδες. Παράλληλα, σαν ταύροι σε υαλοπωλείο, εγκαθιδρύουν ένα κομματικό κράτος, όπου η αξιοκρατία και η αριστεία είναι άγνωστες λέξεις. Την ίδια ώρα η «αγία τριάς» του υπουργείου παιδείας –Ν. Φίλης, Σία Αναγνωστόπουλου, Α. Λιάκος- έχουν αναλάβει να «αλλάξουν τα φώτα» στην εκπαίδευση και στην ιστορία μας. Όσο για τη διαχείριση του μεταναστευτικού και προσφυγικού ζητήματος μιλούν μόνες τους οι εικόνες στις πλατείες της Αθήνας.
Πλέον, είναι φανερό ότι ακόμη κι οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ νοιώθουν την κοροϊδία που υπέστησαν. Αντιλαμβάνονται το λάθος που διέπραξαν λόγω του θυμού τους ή των ψεύτικων ελπίδων που τους πούλησαν οι αστέρες της «πρώτης φοράς αριστερά». Οι δημοσκοπήσεις, εξάλλου, καταγράφουν την ελεύθερη πτώση που έχουν υποστεί τα ποσοστά τους. Γι’ αυτό η παρέα της Αίγινας ψάχνει απεγνωσμένα «λεβέντηδες» ως σωσίβιο σωτηρίας. Κι όσο πάει. Με ψέματα –όπως αυτά που εκστομίζουν για το ασφαλιστικό που σχεδόν θέλουν να μας πείσουν ότι θα δώσουν και αυξήσεις- με καθυστερήσεις, με «πυροτεχνήματα» αλλά και εκβιασμούς.
Όλα τα παραπάνω περιγράφουν ένα σκηνικό μάλλον απαισιόδοξο έως και ζοφερό για το 2016. Κι αν συνυπολογίσει κανείς την παγκόσμια αρνητική συγκυρία –την οικονομική αλλά και αξιακή κρίση της Ε.Ε. και τις συνεχιζόμενες μεταναστευτικές ροές, την τουρκική επιθετικότητα, τον πόλεμο στη Συρία και στο Ιράκ, την αντιπαράθεση Ιράν-Σ. Αραβίας, τις αναταράξεις στην οικονομία της Κίνας- τότε δικαιολογημένα πρέπει να είμαστε επιφυλακτικοί στις εκτιμήσεις μας για όσα θα συμβούν στους επόμενους μήνες.
Ωστόσο, θα ήταν λάθος να δούμε τα πάντα για την πατρίδα μας «μαύρα» και το ποτήρι μισοάδειο. Γιατί υπάρχουν δεδομένα που μπορεί να μας κάνουν να αισιοδοξούμε. Το κυριότερο είναι η επιστροφή του ρεαλισμού, η αντίληψη της πραγματικότητας, τόσο στην πολιτική όσο κυρίως στην ευρύτερη κοινωνία. Η οδυνηρή αποκαθήλωση των βεβαιοτήτων που καλλιεργούσε ο λαϊκισμός επί δεκαετίες στη χώρα μας, δημιουργεί το έδαφος για πιο αποτελεσματικές, μεταρρυθμιστικές πολιτικές. Αυξάνονται τα ευήκοα ώτα στο κάλεσμα για μια εκ βάθρων αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου, που μπορεί να ευδοκιμήσει εκτός των ασφυκτικών μέχρι στραγγαλισμού ορίων του κρατισμού. Όπως επίσης, το ότι κατέρρευσαν και οι προσδοκίες μιας έξωθεν βοηθείας που ως εκ θαύματος θα μας γλίτωνε από τα δεινά, είναι θετικό στοιχείο. Οι περισσότεροι αντιλαμβάνονται, πλέον, ότι τη λύση θα τη δώσουμε εμείς, με τη δουλειά μας, την υπευθυνότητα και τη σοβαρότητά μας. Κι αυτό αφορά κάθε τομέα της οικονομικής και κοινωνικής δραστηριότητας από την ενίσχυση της πρωτογενούς παραγωγής έως την εφαρμογή μιας σοβαρής μεταναστευτικής πολιτικής. Η στροφή αυτή που επισυμβαίνει στο κοινωνικό σώμα είναι δύσκολο να εκφραστεί άμεσα και στην πολιτική εκπροσώπηση. Ιδίως, όταν έχουμε ακόμη μπροστά μας τις συμπληγάδες των σκληρών μέτρων και της απειλής του GREXIT. Είναι, όμως, νομοτελειακό, αργά ή γρήγορα, να εκδηλωθεί. Δεδομένων, βέβαια, των συνθηκών, εδώ ισχύει απόλυτα το «γοργόν και χάριν έχει».

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, πρώην αναπληρωτής υπουργός.

Το άρθρο του Μ. Χαρακόπουλου δημοσιεύθηκε στην "Ελευθερία" της Κυριακής 10 Ιανουαρίου 2016

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου "Το καράβι κλυδωνίζεται..."

eleytheros typos kyriakis full

eleftheria

Το καράβι κλυδωνίζεται…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η χώρα μας αποκόπτεται με μια σειρά από φράχτες από την υπόλοιπη Ευρώπη, ενώ από την Τουρκία συνεχίζεται αθρόα η έλευση και νέων προσφύγων και μεταναστών, μέσα στο καταχείμωνο, σε ένα ταξίδι που πολλοί, κυρίως γυναικόπαιδα, χάνουν τη ζωή τους. Δυστυχώς, όμως, απέναντι σε αυτό το πρόβλημα, η Ελλάδα φαίνεται ότι είναι απελπιστικά μόνη. Το γεγονός αυτό είχα την ατυχή ευκαιρία να το διαπιστώσω ιδίοις όμμασι κατά τη διάρκεια των εργασιών της 54ης Διάσκεψης των Επιτροπών Ευρωπαϊκών Υποθέσεων (COSAC), που πραγματοποιήθηκε πριν λίγες ημέρες στο Λουξεμβούργο.
Δεν θα πω τίποτε το αιρετικό εκφράζοντας την άποψη, μετά τα όσα άκουσα, ότι το ευρωπαϊκό όνειρο απειλείται πλέον σοβαρά. Άλλωστε, αυτό ήδη ελέχθη από τον Γερμανό πρόεδρο του Ευρωκοινοβουλίου κ. Μάρτιν Σουλτς. Η απουσία διάθεσης αλληλεγγύης προς τις χώρες που, ως πρώτη γραμμή των ευρωπαϊκών συνόρων, δέχονται την μεγαλύτερη πίεση από τις μεταναστευτικές ροές, ήταν εκκωφαντική. Ιδιαίτερα από τις νεόκοπες στην ευρωπαϊκή οικογένεια χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης.
Αντιθέτως, ήταν έντονη η πρόθεση περιχαράκωσης στα κρατικά σύνορα του κάθε μέλους, ακόμη και η τιμωρητική προς την Ελλάδα ροπή που έφτανε μέχρι την αποβολή μας από τη συνθήκη Σένγκεν. Αλλά και από τις ηγεσίες των «ισχυρών» κρατών-μελών η συμπεριφορά προς τη χώρα μας δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ευνοϊκή. Η Σύνοδος κορυφής ΕΕ-Τουρκίας απέδειξε ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες, φοβούμενοι το πολιτικό κόστος από την έλευση εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων και μεταναστών, προσέφεραν γη και ύδωρ στην Άγκυρα για να κάνει τα αυτονόητα. Έτσι, πέρα από τα χρήματα που αφειδώς της παρέχονται, ξεκινούν και πάλι με σπουδή οι ενταξιακές διαδικασίες της γείτονος, παραμερίζοντας τις αιτιάσεις της Κύπρου, την οποία η Τουρκία συνεχίζει να μην αναγνωρίζει. Όπως επισήμανα, κατά τις δύο παρεμβάσεις μου στην COSAC, ουσιαστικά η Ένωση δείχνει τελικά να υποκύπτει στον έμμεσο εκβιασμό της Άγκυρας και να κάνει εκπτώσεις στις ευρωπαϊκές αρχές και αξίες στην ενταξιακή διαδικασία της Τουρκίας. Αναμφίβολα, η Ελλάδα επιθυμεί την πλήρη ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ. Όμως, η διαδικασία ένταξης μιας χώρας, πρέπει να συνιστά μοχλό προσαρμογής της στους κανόνες της Ένωσης. Είναι λάθος να επιβραβεύεται η Τουρκία όταν παραβιάζει βάναυσα την ελευθερία του Τύπου, φυλακίζοντας δημοσιογράφους, και καταπατώντας ανθρώπινα δικαιώματα. Μάλιστα, όπως καταγγέλλεται, η συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας της 29ης Νοεμβρίου θα έχει και αρνητικές συνέπειες για τους Έλληνες αγρότες, καθώς ανοίγει το δρόμο για προνομιακές εισαγωγές στην ευρωπαϊκή αγορά στα τουρκικά φρούτα και λαχανικά που, πλέον, βρίσκουν κλειστές πόρτες στη Ρωσία.
Αντιθέτως, αυτό που πρέπει να γίνει είναι να ασκηθεί ουσιαστική πίεση στην Τουρκία προκειμένου να αποτρέπει τη δράση των δουλεμπόρων που διακινούν γυναικόπαιδα στα νερά του Αιγαίου. Επιπλέον, τα hotspots θα πρέπει να δημιουργηθούν στο δικό της έδαφός, ώστε η όποια μετακίνηση σε ευρωπαϊκές χώρες να γίνεται απευθείας, είτε με πλοία είτε με αεροπλάνα. Φαίνεται, όμως, ότι οι παραινέσεις αυτές, οι οποίες η πικρή αλήθεια είναι ότι είναι ισχνές, καθώς η ελληνική κυβέρνηση έχει χάσει και σε αυτό το πεδίο «τα αυγά και τα πασχάλια», δεν βρίσκουν ευήκοα ώτα. Έτσι, βρισκόμαστε μπροστά στο ενδεχόμενο η χώρα να γεμίσει με εκατοντάδες χιλιάδες απελπισμένους μετανάστες και πρόσφυγες -άλλους σε καταυλισμούς και άλλους να γυρνούν «σαν την άδικη κατάρα»-, με τα σύνορα κλειστά, τους φράχτες υψωμένους και επιχειρήσεις να καταστρέφονται ή να απειλούν να φύγουν (όρα Hewlett Packard). Δεν υπάρχει, βεβαίως, αμφιβολία ότι λύση στο προσφυγικό δράμα θα υπάρξει μόνον όταν σε Συρία και Ιράκ επικρατήσει επιτέλους η ειρήνη, και πάψουν οι άνθρωποι να φεύγουν κυνηγημένοι από τον πόλεμο και την ανέχεια.
Σε κάθε περίπτωση, όμως, αυτό που ως Ευρωπαίοι πολίτες πρέπει να προστατεύσουμε, ξεπερνώντας το στενό συμφέρον, είναι την αίσθηση του ανήκειν στην ευρωπαϊκή οικογένεια. Οι περιφερειακές εκλογές στη Γαλλία και η νίκη της άκρας δεξιάς δείχνει ότι το καράβι κλυδωνίζεται. Όπως τόνισα και στο Λουξεμβούργο, ευθύνη των πολιτικών ηγεσιών της Ευρώπης είναι να υπερασπισθούν σθεναρά το όραμα της ενωμένης Ευρώπης, που ενστερνίστηκαν σπουδαίοι πολιτικοί άνδρες, όπως ο Χέλμουντ Σμιτ που πρόσφατα έφυγε από τη ζωή, πριν αυτό ξεθωριάσει οριστικά!
Δυστυχώς, όλ’ αυτά λαμβάνουν χώρα τη στιγμή που η Ελλάδα βιώνει, χωρίς αμφιβολία, μια από τις κρίσιμες στιγμές της ιστορίας της. Τα προβλήματα που έχουν συσσωρευθεί είναι πολλά και σε διαφορετικά επίπεδα. Ενώ ταυτόχρονα, είναι εμφανής η ανεπάρκεια και η ανικανότητα των κυβερνώντων να ελέγξουν την κατάσταση και να εμπεδώσουν στους πολίτες ένα αίσθημα ασφάλειας. Αυτές οι διαπιστώσεις δεν έχουν καμία αντιπολιτευτική διάθεση. Αποτυπώνουν απλώς τη γενική αίσθηση, την οποία αποκομίζει κάθε ένας που ζει και κινείται σ’ αυτόν τον τόπο και δεν παρασύρεται από «ροζ φαντασιώσεις και ιδεοληψίες». Ας ελπίσουμε ότι η κυβέρνηση θα συνέλθει πριν είναι πια αργά…

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, πρώην αναπληρωτής υπουργός.

Το άρθρο του Μάξιμου Χαρακόπουλου "Το καράβι κλυδωνίζεται..." δημοσιεύθηκε ταυτόχρονα στον "Ελεύθερο Τύπο της Κυριακής" και την "Ελευθερία" της Λάρισας στις 13/12/2015.

Read more...

"Μετά το φιάσκο τι;"

efimerida ton syntakton

Μετά το φιάσκο τι;

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η κρίση που βιώνει η Νέα Δημοκρατία έρχεται στη χειρότερη στιγμή. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ με μια οριακή πλέον κοινοβουλευτική πλειοψηφία, μοιάζει να έχει χαθεί ανάμεσα στις προεκλογικές της δεσμεύσεις και στην σκληρή πραγματικότητα του Μνημονίου που συνομολόγησε το καλοκαίρι. Γύρω μας τα σύννεφα πυκνώνουν επικίνδυνα, μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι, την όξυνση του πολέμου στη Συρία και την πορεία που έχει πάρει το μεταναστευτικό/προσφυγικό, που απειλεί να καταστήσει την Ελλάδα σε αποθήκη εκατοντάδων χιλιάδων ψυχών.
Το πρόβλημα στη φιλελεύθερη παράταξη, το οποίο έχει αναμφίβολα λαβώσει την εικόνα της στην κοινωνία, προήλθε από ένα τεχνικό ζήτημα στην εκλογική διαδικασία της περασμένης Κυριακής. Ωστόσο, θα ήταν στρουθοκαμηλισμός να μην αναγνωρίσουμε ότι το φιάσκο αυτό ήταν η κορύφωση χρόνιων παθογενειών. Είχε από καιρό γίνει φανερό ότι η ΝΔ είχε ανάγκη από έναν επανακαθορισμό της ιδεολογικής της ταυτότητας, η οποία στα χρόνια της κρίσης είχε θολώσει. Κι αυτό έπρεπε να γίνει μέσω συντεταγμένων διαδικασιών ήδη μετά τις εκλογές του περασμένου Ιανουαρίου.
Τότε είχα επισημάνει, δημοσίως μάλιστα, ότι ο προηγούμενος κύκλος είχε κλείσει. Η ΝΔ όφειλε να ξαναβρεί τους δεσμούς της με το κυρίως σώμα των φίλων και οπαδών της που είχαν αποστασιοποιηθεί δυσαρεστημένοι από αποφάσεις και συμπεριφορές. Αυτό προϋπέθετε τη διενέργεια ενός συνεδρίου που θα ετίθεντο ανοιχτά και με δημοκρατικό τρόπο όλα αυτά τα ζητήματα, όπως και αυτό της ηγεσίας. Δυστυχώς, όμως, αυτό δεν έγινε. Επικράτησε μια λογική άρνησης στην αποδοχή της πραγματικότητας, την οποία το κόμμα μας την πλήρωσε τόσο στις εκλογικές αναμετρήσεις που ακολούθησαν όσο και στο τρόπο που διεξήχθη η προεκλογική διαδικασία για εκλογή αρχηγού.
Η κατάσταση περιεπλάκη και από την ψυχοφθόρα εκτόξευση αλληλοκατηγοριών των υποψηφίων, μέσα από τα ΜΜΕ, που καταρράκωσαν το ηθικό των φίλων και οπαδών της παράταξης.
Τώρα βεβαίως ότι έγινε έγινε. Κακώς έγινε, αλλά πρέπει να γιατρέψουμε τις πληγές που άνοιξαν, να δούμε μπροστά. Άλλωστε, δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Η χώρα έχει ανάγκη μια σοβαρή και συγκροτημένη αξιωματική αντιπολίτευση σε αυτές τις κρίσιμες ώρες.
Η συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, όπου ακούστηκαν ενδιαφέροντες απόψεις σε ένα κλίμα συναίνεσης, είναι μια καλή αφετηρία. Το γεγονός ότι όλοι οι βουλευτές ανέδειξαν ως μείζον στόχο την διατήρηση της ενότητας του κόμματος, και σε αυτό βοηθά και η τοποθέτηση του Γιάννη Πλακιωτάκη στη θέση του μεταβατικού προέδρου, σημαίνει ότι αφήνουμε στην άκρη το εφιαλτικό σενάριο της διάσπασης.
Θα ήταν βεβαίως, ευχής έργον, αν η εκλογή του νέου αρχηγού συνοδευόταν από τη διενέργεια συνεδρίου που θα έβαζε τα πράγματα στη θέση τους. Εδώ, όμως, που βρεθήκαμε αυτό φαντάζει δύσκολο. Εν πάση περιπτώσει, η εκλογή του νέου προέδρου πρέπει να γίνει σύντομα. Και για να αποκλείσουμε την περίπτωση επανάληψης ενός τεχνικού φιάσκου, θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε πιο παραδοσιακές μεθόδους, όπως είναι οι εκλογικοί κομματικοί κατάλογοι και η γραπτή διαδικασία.
Το ουσιαστικό αυτή τη στιγμή είναι η επανάκτηση της εμπιστοσύνης των πολιτών. Και αυτό είναι κάτι που θα χρειαστεί χρόνο να το καταφέρουμε.
Ως πρώτο βήμα απαιτείται αυτοσυγκράτηση από όλους τους υποψηφίους. Συναισθανόμενοι το χρέος τους απέναντι στην παράταξη και τον τόπο οφείλουν πριν και μετά τις εκλογές να κρατήσουν χαμηλούς τόνους, να σεβασθούν τους κανόνες ήθους που διέπουν διαχρονικά τη ΝΔ, να αποφεύγουν προσωπικές επιθέσεις και να λύνουν όσα προβλήματα προκύπτουν εντός των οργάνων του κόμματος.
Στη συνέχεια, σε κλίμα ενότητας, θα πρέπει να προχωρήσουμε, παράλληλα με την άσκηση στο ακέραιο του ρόλου μας ως αξιωματική αντιπολίτευση, στην οργανωτική ανασυγκρότηση, στην στελεχιακή ανανέωση και στον ιδεολογικό μας επανακαθορισμό.
Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, πρώην αναπληρωτής υπουργός.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ το Σάββατο 28/11/2015

 

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου στην ΗΜΕΡΗΣΙΑ: "Οι καιροί ούτε μενετοί"

Ημερησια

Οι καιροί ου μενετοί!

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η Νέα Δημοκρατία βρίσκεται εν μέσω μιας πρωτοφανούς, στην υπερτεσσαρακονταετή ιστορία της, τρικυμίας. Τη στιγμή κατά την οποία η χώρα δείχνει να πορεύεται σχεδόν ακυβέρνητη, καθώς οι λαϊκιστές κέρδισαν και κράτησαν την εξουσία με αναρίθμητα ψεύδη και κενές υποσχέσεις, η μεγάλη φιλελεύθερη παράταξη αδυνατεί να ανταποκριθεί πλήρως στο ρόλο της. Το έλλειμμα αυτό πλήττει σοβαρά τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος, υπονομεύει περαιτέρω την εμπιστοσύνη των πολιτών προς τον πολιτικό κόσμο και διαχέει ένα κλίμα ανασφάλειας.
Αφορμή για την εκδήλωση της δυσάρεστης εικόνας ενός ασθενούς κομματικού οργανισμού, όπου επικρατεί ο άναρχος ανταγωνισμός των διαφόρων διεκδικητών του αρχηγικού «στέμματος», υπήρξε ένα τεχνικό πρόβλημα. Δυστυχώς, όμως, το φιάσκο αυτό εξελίχθηκε σε καταρράκωση της δημόσιας εικόνας της φιλελεύθερης παράταξης, λόγω ατυχών δηλώσεων και αλληλοκατηγοριών των υποψηφίων αρχηγών.
Για να είμαστε ειλικρινείς απέναντι στους εαυτούς μας και κυρίως απέναντι στους φίλους και τα μέλη της Νέας Δημοκρατίας, το πρόβλημα προϋπήρχε. Ήμουν από αυτούς που μετ΄ επιτάσεως ζητούσα αμέσως μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου να προχωρήσουμε σε συνέδριο όπου θα έμπαινε τόσο το ζήτημα του επανακαθορισμού της ιδεολογικής ταυτότητας της παράταξης όσο και αυτό της ηγεσίας. Δυστυχώς, όμως, επικράτησαν άλλοι σχεδιασμοί. Όπως αποδείχθηκε η καθυστέρηση αυτή υπήρξε ολέθρια.
Σήμερα, έχοντας να διαχειριστούμε μια λίαν δυσχερή κατάσταση οφείλουμε να στοχεύσουμε στη διατήρηση της αρραγούς ενότητας του κόμματος. Δηλώσεις και αλληλοκατηγορίες θα πρέπει να παύσουν. Ο Γιάννης Πλακιωτάκης, απολαμβάνοντας της εμπιστοσύνης όλων μας, μπορεί να διασφαλίσει την ορθή τήρηση των κανόνων.
Εφόσον δεν υπάρχει χρόνος για ένα συνέδριο, που θα έθετε τις βάσεις της οργανωτικής και ιδεολογικής ανασυγκρότησης του κόμματος, ας προχωρήσουμε άμεσα στην διενέργεια των εκλογών, ακόμη και με τον παραδοσιακό τρόπο των εκλογικών καταλόγων. Όσο κι αν ακούγεται κοινότυπο στην περίπτωση της Νέας Δημοκρατίας ισχύει απόλυτα: Οι καιροί ου μενετοί!

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, πρώην αναπληρωτής υπουργός.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στη ''Ημερησία'' το Σάββατο 28/11/2015 

Read more...

"Τα ...παλαιά δαιμόνια"

kathimerini

Πέμπτη, 5 Νοεμβρίου 2015

Τα… παλαιά δαιμόνια

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η οικονομική καταιγίδα που μαίνεται για έκτη χρονιά –σε νέα όξυνση μάλιστα το τρέχον έτος-παρά τα τεράστια προβλήματα που έχει δημιουργήσει και τα οποία μεταφράζονται σε «λουκέτα» και αύξηση της ανεργίας, δεν φαίνεται να είναι ικανή να συνεφέρει την κυβέρνηση που παραμένει προσκολλημένη σε ιδεοληψίες. Η… δεύτερη φορά αριστερά δείχνει να μην αντιλαμβάνεται ότι μοναδική οδός για την αποκόλληση από το τέλμα παραμένει η διαμόρφωση ενός ευνοϊκότερου περιβάλλοντος για την επιχειρηματική δραστηριότητα.
Έτσι, ο αυτονόητος, για την κοινή λογική, στόχος της αλλαγής των παραγόντων της οικονομίας που αναστέλλουν την αναπτυξιακή προοπτική της χώρας σκοντάφτει μονίμως σε «πολιτικά» τείχη. Πίσω, βεβαίως, από τις πολιτικές προφάσεις υποκρύπτονται κατεστημένα συμφέροντα τα οποία ξορκίζουν τις οφειλόμενες μεταρρυθμίσεις. Τα ίδια συμφέροντα είναι που συντηρούν, με τεράστιες επιπτώσεις σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο, τα γνωστά «παλαιά δαιμόνια». Αναφερόμαστεστον πάντα κυρίαρχο«κρατισμό» και στην ιδεολογία του ισοπεδωτικού «λαϊκισμού». Αυτά, άλλωστε, ήταν και οι απόλυτοι νικητές στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου και της 20ης Σεπτεμβρίου.
Και είναι κρίμα γιατί με μεγάλο κόστος, αλλά και λάθη, κάτι εντούτοις είχε αρχίσει να αχνοφέγγει στον ορίζοντα. Και αυτό είχε την αντανάκλασή του και στην πραγματική οικονομία και στην αναζωογόνηση της επιχειρηματικότητας, ιδιαίτερα της μικρής και μεσαίας. Παρ’ όλα αυτά οι δυνάμεις του λαϊκισμού κατόρθωσαν να στρέψουν τους δείχτες του ρολογιού της ιστορίας και πάλι πίσω. Έπεισαν μεγάλη μερίδα των συμπολιτών μαςπως γίνονται θαύματα και ότι μπορούμεγυρίσουμε στη δεκαετία του ’80, στις «παχιές αγελάδες» των θαλασσοδανείων, των αλόγιστων διορισμών, του υπερτροφικού κράτους.
Το αποτέλεσμα αυτής της εσκεμμένης παραπλάνησης το βιώνουμε όλοι σήμερα που η χώρα έχει επωμισθεί το τρίτο και πιο επώδυνο Μνημόνιο, που συνομολογήθηκε από τους «λαϊκιστές» θαυματοποιούς, υπό το βάρος της απειλής τουGREXIT. Την ίδια ώρα,το τραπεζικό σύστημα βρίσκεται για μήνες με περιορισμούς στην κίνηση κεφαλαίων, που δεν γνωρίζουμε πότε θα λήξουν. Τα δημόσια έσοδα έχουν κυριολεκτικά βουλιάξει, υπό την επιρροή μάλιστα και των συνθημάτων του «δεν πληρώνω» που υπεράσπιζαν οι σημερινοί κυβερνώντες όταν ήταν στην αντιπολίτευση. Η δραματική αυτή κατάσταση, όπως ήταν φυσικό, έχει πλήξει τον ιδιωτικό τομέα και ιδιαίτερα τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις και αντικατοπτρίζεται στους χιλιάδες εργαζόμενους που μπαίνουν στις στρατιές των ανέργων.
Πώς, όμως, αντιμετωπίζει η κυβέρνηση την καταστροφή που η ίδια προκάλεσε; Προωθώντας έναν Αρμαγεδδώνα! Γιατί αυτό κάνει όταν επιμένει στην συνταγή της άγριας υπερφορολόγησης και του απηνούς διωγμού κάθε επιχειρηματικής δραστηριότητας. Όλα αυτά δείχνουν ότι οι συγκυβερνώντες είναι πανικόβλητοι και έτοιμοι για κάθε απόφαση που θα τους κρατήσει στην εξουσία.Προσδοκούν ότι θα διατηρήσουν τη δεξαμενή των ψηφοφόρων τους, στραγγίζοντας κάθε ικμάδα του ιδιωτικού τομέα συμπεριλαμβανομένων και των αγροτών.
Το τι μέλλει γενέσθαι δεν χρειάζεται να είμαστε μέντιουμ για να το προβλέψουμε. Η φοροεπιδρομή θα προκαλέσει περαιτέρω ασφυξία των επιχειρήσεων, το κλείσιμό τους ή τη μεταφορά τους σε γειτονικές χώρες που έχουν χαμηλή φορολόγηση, όπως στη Βουλγαρία, που ο φόρος είναι στο 10%. Και ακολούθως,συνεπάγεται τη μείωση των κρατικών εσόδων από τους φόρους και την ανεξέλεγκτη αύξηση της ανεργίας. Όλα αυτά θα οδηγήσουν,στην καλύτερη περίπτωση, σε ένα νέο φαύλο κύκλο νέων μέτρων, αν όχι σε ένα ακόμη δράμα απειλής με GREXIT –το οποίο δεν έχει ακόμη φύγει από το τραπέζι, ό,τι και να λέει ο κ. Τσίπρας.
Η συγκυρία επομένως είναι κρίσιμη. Μπροστά μας έχουμε έναν μονόδρομο:την επείγουσα αλλαγή του προσανατολισμού της οικονομικής πολιτικής, με τη μείωση της φορολόγησης των επιχειρήσεων, την εντατικοποίηση της απορρόφησης των κοινοτικών χρηματοδοτήσεων για τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, τη μείωση στο ελάχιστο των γραφειοκρατικών εμποδίων και τον περιορισμό του κρατικού Λεβιάθαν. Ο άλλος δρόμος είναι ο γκρεμός…
Ας ελπίσουμε ότι η κυβέρνηση, πριν να είναι αργά για τον ιδιωτικό τομέα και για την ελληνική οικονομία στο σύνολό της, θα αλλάξει ρότα. Αν και με όσα φέρνει προς ψήφιση δεν μας αφήνει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας...

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, πρώην αναπληρωτής υπουργός.

Το άρθρο δημοσιεύεται στην «Καθημερινή» της 5ης Νοεμβρίου 2015

 

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου "Τα... παλαιά δαιμόνια"

eleftheria

Τα… παλαιά δαιμόνια*

«Η όποια θετική προοπτική προϋπέθετε την απαλλαγή μας από “παλαιά δαιμόνια”, τα οποία συστηματικά παρεμποδίζουν την υγιή οικονομική ανάπτυξη της χώρας. Και μιλούμε κυρίως για τον πάντα κυρίαρχο “κρατισμό” και την ιδεολογία του καταστροφικού “λαϊκισμού”».

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Συνηθίζουμε να χαρακτηρίζουμε τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας. Πράγματι, εκατοντάδες χιλιάδες μικρές επιχειρήσεις συνεισφέρουν καθοριστικά στο ΑΕΠ της χώρας και δίνουν εργασία στην συντριπτική πλειοψηφία του εργατικού δυναμικού του ιδιωτικού τομέα. Καλώς ή κακώς στην Ελλάδα η μικρή και μεσαία παραγωγική μονάδα αποτέλεσε μεταπολεμικά, μαζί με την οικοδομή, την ατμομηχανή του οικονομικού μοντέλου που οικοδομήθηκε, ελλείψει μεγάλων βιομηχανιών που χαρακτήριζε τις προηγμένες χώρες της Δύσης αλλά και κράτη του υπαρκτού σοσιαλισμού της βαλκανικής ενδοχώρας. Αυτή η ιδιαιτερότητα, που έκανε τη χώρα μας να διαφέρει από το κυρίαρχο οικονομικό πρότυπο των περασμένων δεκαετιών, είχε ασφαλώς συνέπειες και στις κοινωνικές σχέσεις. Και αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία αν λάβουμε υπόψη μας ότι μεγάλος αριθμός επιχειρήσεων είχε ως πυρήνα την οικογένεια.
Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια που εκδηλώθηκε με τέτοια ένταση η οικονομική κρίση, η μικρή και μεσαία επιχειρηματικότητα βρέθηκε στο κέντρο της καταιγίδας. Δεκάδες χιλιάδες ήταν οι επιχειρήσεις που τελικά δεν άντεξαν τα βάρη, τα χρέη και τη μείωση της αγοραστικής δύναμης των καταναλωτών και έβαλαν «λουκέτο». Το πλήγμα που δέχθηκε η οικονομία από αυτήν την αρνητική εξέλιξη είναι πολύ μεγάλο, όχι μόνον από την μείωση του παραγόμενου προϊόντος αλλά και από την κατακόρυφη αύξηση της ανεργίας, που κτύπησε περισσότερο τους εργαζόμενους, αλλά και τους ιδιοκτήτες, αυτού του κλάδου. Παρ’ όλα αυτά, πριν ενάμιση χρόνο είχε αρχίσει να αχνοφέγγει κάποιο φως για την ελληνική οικονομία. Φαινόταν ότι έστω και δύσκολα, με επώδυνες θυσίες, ξεπερνούσαμε τον κάβο της ύφεσης. Είχε δημιουργηθεί η ελπίδα ότι πηγαίναμε σε μια επανεκκίνηση της οικονομίας, όπου η επιχειρηματικότητα, με την ενίσχυση βεβαίως των κοινοτικών κονδυλίων, θα έβρισκε εύφορο έδαφος να αναπτυχθεί.
Η όποια, όμως, θετική προοπτική προϋπέθετε την απαλλαγή μας από «παλαιά δαιμόνια», τα οποία συστηματικά παρεμποδίζουν την υγιή οικονομική ανάπτυξη της χώρας. Και μιλούμε κυρίως για τον πάντα κυρίαρχο «κρατισμό» και την ιδεολογία του καταστροφικού «λαϊκισμού». Ωστόσο, παρά το γεγονός, ότι είχε καταστεί σαφές τοις πάσι πως δεν υπάρχει πια οδός επιστροφής στις «παχιές αγελάδες» των θαλασσοδανείων, των επιδοτούμενων «προβληματικών» επιχειρήσεων, των αλόγιστων διορισμών, του υπερτροφικού κράτους, οι δυνάμεις του λαϊκισμού γύρισαν τους δείχτες του ρολογιού της χώρας πάλι προς τα πίσω. Έπεισαν τους πολίτες πως το θαύμα μπορούσε να συντελεστεί και να ξαναπάμε στη δεκαετία του 1980.
Το αποτέλεσμα, όμως, αυτής της ψευδαίσθησης, είναι σήμερα η κοινωνία να έχει επωμισθεί ένα τρίτο και πιο επώδυνο Μνημόνιο, που συνομολογήθηκε υπό το βάρος του GREXIT. Ταυτόχρονα, το τραπεζικό σύστημα λειτουργεί εδώ και μήνες με περιορισμούς στην κίνηση κεφαλαίων, που δεν γνωρίζουμε πότε θα λήξουν, ενώ έχουν βουλιάξει τα δημόσια έσοδα. Όσο για τον ιδιωτικό τομέα, αυτός έχει πληγεί περισσότερο από όλους, και ιδιαίτερα ο κλάδος των μικρομεσαίων. Εκεί τα λουκέτα έχουν αρχίσει πάλι να αυξάνονται και η ανεργία έχει πάρει την ανηφόρα.
Το πιο ανησυχητικό, όμως, είναι το γεγονός ότι η σημερινή κυβέρνηση επιμένει στην καταστροφική συνταγή της άγριας υπερφορολόγησης, του απηνούς διωγμού κάθε επιχειρηματικής δραστηριότητας. Ελπίζει, προφανώς, ότι έτσι θα προφυλάξει τη δεξαμενή των ψηφοφόρων της, στραγγίζοντας κάθε ικμάδα του ιδιωτικού τομέα αλλά και των αγροτών. Είναι περιττό, ασφαλώς, να πούμε ότι παρόμοιες πολιτικές είναι εκ των προτέρων καταδικασμένες σε αποτυχία. Η φοροεπιδρομή το μόνο που θα προκαλέσει θα είναι η ασφυξία των επιχειρήσεων, το κλείσιμό τους, ή τη μεταφορά τους σε γειτονικές χώρες που έχουν χαμηλή φορολόγηση, όπως ήδη συμβαίνει με τη γειτονική μας Βουλγαρία που ο φόρος επιχειρήσεων είναι στο 10% -σε εμάς 29% και 100% προκαταβολή φόρου. Και όλα αυτά σημαίνουν, επίσης, τη μείωση των εσόδων από τους φόρους, καθώς και την περαιτέρω αύξηση της ανεργίας που θα οδηγήσουν, στην καλύτερη περίπτωση, σε ένα νέο φαύλο κύκλο νέων μέτρων. Γιατί υπάρχει και το σενάριο του GREXIT, που δεν έχει ακόμη φύγει από το τραπέζι, ό,τι και να λέει ο κ. Τσίπρας.
Μπροστά μας, λοιπόν, έχουμε κυριολεκτικά έναν μονόδρομο: την επείγουσα αλλαγή της οικονομικής πολιτικής, με τη μείωση της φορολόγησης των επιχειρήσεων, την εντατικοποίηση της απορρόφησης των κοινοτικών χρηματοδοτήσεων για τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, τη μείωση στο ελάχιστο των γραφειοκρατικών εμποδίων και τον περιορισμό του κρατικού Λεβιάθαν. Ας ελπίσουμε ότι τελικά θα εισακουστεί η φωνή της λογικής από την κυβέρνηση, πριν να είναι πολύ αργά και για τον ιδιωτικό τομέα και για την ελληνική οικονομία στο σύνολό της.

* Αφορμή γι’ αυτό το σημείωμα στάθηκε η ενδιαφέρουσα Ημερίδα της ΓΣΕΒΕΕ στη Λάρισα.

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, πρώην αναπληρωτής υπουργός.

Το άρθρο του Μάξιμου Χαρακόπουλου "Τα... παλαιά δαιμόνια" δημοσιεύθηκε στην "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ" της Λάρισας την Κυριακή 01/11/2015

Read more...

"Τα δύσκολα είναι μπροστά..."

eleftheria

Τα δύσκολα είναι μπροστά…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Οι πολίτες και σ’ αυτές τις εκλογές επέλεξαν -τουλάχιστον η πλειοψηφία όσων ψήφισαν, γιατί το ποσοστό της αποχής ήταν πρωτοφανές- να δώσουν μια δεύτερη ευκαιρία στον κ. Τσίπρα. Προφανώς, οι εφιαλτικοί επτά μήνες της ελεύθερης πτώσης που ζήσαμε δεν τους έπεισαν ότι η διακυβέρνηση της χώρας από την «πρώτη φορά αριστερά» συνιστά μια κακή επιλογή. Ίσως, ακόμη να θεωρούν ότι έτσι εκδικούνται τα κόμματα που κυβέρνησαν παλαιότερα και τα οποία πιστεύουν ότι είναι αποκλειστικά υπεύθυνα που έπεσε το επίπεδο διαβίωσής τους. Ίσως, να έχουν πειστεί από την εικόνα ενός πρωθυπουργού που υποτίθεται παλεύει μέχρι το τελευταίο λεπτό ενάντια στους δανειστές. Και αγνόησαν το τραγικό αποτέλεσμα, τις κλειστές τράπεζες, το παρατρίχα grexit, το τρίτο βαρύ και ασήκωτο Μνημόνιο της αριστεράς.
Το σίγουρο είναι ότι οι πιθανές αιτίες που έφεραν πάλι τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία -παρ’ όλο τον τραυματισμό του από την αποχώρηση διακεκριμένων στελεχών του- δεν θα έπαιζαν τον ίδιο ρόλο αν οι εκλογές γίνονταν λίγο αργότερα. Όταν δηλαδή θα ξεκινούσε η θύελλα των μέτρων. Όταν όλες οι μαύρες τρύπες του προηγούμενου διαστήματος έβγαιναν στην επιφάνεια. Όταν οι φουσκωμένοι λογαριασμοί θα έφθαναν στα νοικοκυριά και στις επιχειρήσεις, που καλούνται να πληρώσουν την «αξιοπρέπεια» του κ. Τσίπρα.
Γι’ αυτό και εκείνος επίσπευσε τις εκλογές, προκειμένου να μην προλάβουν να νοιώσουν στη τσέπη τους οι επαγγελματίας, οι αγρότες, οι ιδιοκτήτες ακινήτων, οι συνταξιούχοι, το τι πέτυχε ο «αγωνιζόμενος» πρωθυπουργός μας.
Ήδη πληροφορούμαστε τις σπουδαίες επιδόσεις της κυβέρνησης Τσίπρα-Καμμένου: το διάστημα Ιανουαρίου-Αυγούστου τα έσοδα βούλιαξαν κατά 4,1 δις ευρώ –δηλαδή μιλάμε για απόλυτη κατάρρευση. Την τρύπα αυτή θα κληθούμε όλοι μαζί να τη κλείσουμε το επόμενο διάστημα, με επιπρόσθετα μέτρα.
Για πρώτη φορά με τη… δεύτερη φορά αριστερά, έχουμε κλειστά σχολεία και όχι μόνο κενά σε διδακτικό προσωπικό.
Επιπλέον, μάθαμε για τη γενικευμένη στάση πληρωμών, καθώς οι δαπάνες του δημοσίου είναι κατά 4,7 δις ευρώ μικρότερες από αυτές που προβλέπονταν στον προϋπολογισμό. Ποιος πληρώνει τη νύφη; Νοσοκομεία, δομές κοινωνικής πρόνοιας, μικροί και μεσαίοι επιχειρηματίες. Έτσι βεβαίως εντείνεται η ύφεση, αφού η οικονομία έχει κάτσει για τα καλά. Και αυτά προστίθενται στο τεφτέρι των οφειλών των πολιτών.
Ως εκ τούτου, πριν αλέκτωρ φωνήσαι, άρχισε να ανοίγει το κουτί της Πανδώρας:
Το πρώτο «χαρμόσυνο» νέο είναι οι μειώσεις έως 11% στις «παχυλές» συντάξεις που ξεπερνούν τα 1.000 ευρώ! Και έπονται μύρια όσα σε σύντομο διάστημα καθώς για την εκταμίευση της επόμενης δόσης πρέπει να εισπραχθούν οι φόροι και ο ΕΝΦΙΑ, να καταργηθεί ο ΦΠΑ στα νησιά, να καταργηθεί η επιστροφή του φόρου στο πετρέλαιο για τους αγρότες...
Απέναντι σ’ αυτές τις προκλήσεις τι μέλλει να πράξει η νέα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ; Τα πρώτα δείγματα μας επιβάλλουν να κρατάμε πολύ μικρό καλάθι. Πρώτα και κύρια γιατί το νέο, πολυμελές, κυβερνητικό σχήμα έχει ως κορμό το προηγούμενο, αυτό δηλαδή που απέτυχε παταγωδώς στους πρώτους επτά μήνες διακυβέρνησης. Μόνο που αυτή τη φορά είναι επανδρωμένο και αναπαλαιωμένο με στελέχη της τρίτης, άτυπης κυβερνητικής συνιστώσας, του ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου. Αποδεικνύοντας ότι υφίσταται νοητή γραμμή που ενώνει τα «λεφτά υπάρχουν», το σκίσιμο των Μνημονίων και το «παράλληλο πρόγραμμα» στο Μνημόνιο της Αριστεράς. Λαϊκισμός και υποσχέσεις που μετά τις εκλογές και την επίτευξη του στόχου γίνονται «αέρας κοπανιστός».
Η κυβέρνηση είναι φανερό ότι προέκυψε ως αποτέλεσμα ισορροπιών και κομματικών επιδιώξεων χωρίς καμία διεύρυνση, χωρίς αξιοποίηση ικανών ανθρώπων από επαγγελματικούς χώρους, ίσως με μια-δυο εξαιρέσεις. Αντιθέτως, σε αυτό το σχήμα-μαμούθ δεν βρήκαν θέση προσωπικότητες που ενέπνεαν κάποια εμπιστοσύνη. Όπως ο κ. Νικολούδης, στο αλήστου μνήμης υπουργείο για την καταπολέμηση της διαφθοράς. Παρ’ όλο που ο κ. Τσίπρας προεκλογικά σήκωνε τα μανίκια για να μας δείξει ότι είναι έτοιμος να παλέψει με το τέρας των σκανδάλων. Αλλά και η μη αξιοποίηση του κ. Πανούση, που επιτέλεσε το έργο του με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, έχοντας απέναντί του μια Λερναία Ύδρα ιδεοληπτικών και ακραίων φωνών.
Πώς, λοιπόν, να μην προκαλεί σοβαρές αμφιβολίες, αν και πώς η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ θα ανταποκριθεί στο τιτάνιο έργο που την περιμένει;
Όταν μάλιστα, με το… καλημέρα, η θλιβερή περίπτωση του Δ. Καμμένου, για τον οποίο ο αρχηγός των ΑΝΕΛ δεν είδε και δεν άκουσε τίποτα, κλυδώνισε για τα καλά τους εύθραυστους αρμούς της κυβέρνησης. Και όταν οι «53» με τις ηχηρές τους παρεμβάσεις, όπως με αφορμή την υπουργοποίηση του κ. Μπόλαρη, κτυπούν καμπανάκι στον πρωθυπουργό, λέγοντάς του ότι είναι εδώ και ότι θα πρέπει να τους ρωτά πριν αποφασίσει το οτιδήποτε.
Κοντολογίς, οι μέρες που έρχονται μόνον ήρεμες δεν προδιαγράφονται. Και η χώρα θα συνεχίσει να πορεύεται μέσα στη καταιγίδα. Για το λόγο τούτο είναι απαραίτητο και στην Νέα Δημοκρατία όλες οι διαδικασίες για την εκλογή του νέου αρχηγού να ολοκληρωθούν σύντομα. Τα όσα μας περιμένουν απαιτούν μια ισχυρή και ενωμένη αξιωματική αντιπολίτευση, που θα ανταποκριθεί στο ακέραιο στο ρόλο της.

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, πρώην αναπληρωτής υπουργός.

Το Άρθρο του Μάξιμου Χαρακόπουλου "Τα δύσκολα είναι μπροστά..." δημοσιευθηκε στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ της Κυριακής 27 Σεπτεμβρίου 2015

Read more...

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου: "Η κληρονομιά του ΣΥΡΙΖΑ στους αγρότες..."

Η “κληρονομιά” του ΣΥΡΙΖΑ στους αγρότες…

 Του Μάξιμου Χαρακόπουλου
 
Από την απαρχή της εκδήλωσης της οικονομικής κρίσης έγινε φανερό ότι η χώρα χρειαζόταν επειγόντως την ανασυγκρότηση της παραγωγικής της δομής. Η ανάπτυξη που έπρεπε να στοχεύουμε, για να έχει διάρκεια και στέρεα βάση, προϋποθέτει την ενίσχυση των πλέον παραγωγικών τομέων και πρωτίστως της πρωτογενούς παραγωγής. Μόνον μέσα από τη διεύρυνση του ποσοστού της αγροτικής δραστηριότητας επί του ΑΕΠ –που σήμερα κυμαίνεται σε ένα θλιβερό 3,5%- η όποια αναπτυξιακή προοπτική δεν θα έχει τα χαρακτηριστικά της «φούσκας».
Η Νέα Δημοκρατία, ως κύριος κορμός της κυβέρνησης από το 2012 έως και το τέλος του 2014, εργάστηκε με συνέπεια προς την κατεύθυνση της ενδυνάμωσης του αγροτικού τομέα.
Κυριότερο επίτευγμα αποτέλεσε οπωσδήποτε η συμφωνία για την νέα Κοινή Αγροτική Πολιτική (2015-2020), στην οποία διασφαλίστηκαν σχεδόν 20 δις ευρώ που μπορούν να συμβάλλουν στην αναζωογόνηση της ελληνικής περιφέρειας.
Προωθήσαμε, επίσης, ένα φιλόδοξο πρόγραμμα πρώτης εγκατάστασης 6.000 νέων αγροτών, αλλά και τον εκσυγχρονισμό με σχέδια βελτίωσης 7.500 αγροτικών εκμεταλλεύσεων. Καθιερώσαμε τα βιβλία και τα στοιχεία εσόδων/εξόδων για να κτυπηθούν οι ελληνοποιήσεις αγροτικών προϊόντων και να παταχθούν φαινόμενα φοροδιαφυγής. Ακόμη απλοποιήσαμε τις διαδικασίες αδειοδότησης νέων κτηνοτροφικών εγκαταστάσεων και δώσαμε τέλος σε «αμαρτίες» του παρελθόντος με τη οριστική νομιμοποίηση αυθαίρετων σταβλικών εγκαταστάσεων. Ταυτόχρονα, αποτρέψαμε με σθένος τα σχέδια υπερφορολόγησης των αγροτών και μέτρα που πλήττουν τον πρωτογενή τομέα, όπως η επέκταση στις 11 μέρες της διάρκειας του φρέσκου γάλακτος.      
Στις εκλογές του Ιανουαρίου, δυστυχώς, ο λαϊκισμός της Βαβέλ του ΣΥΡΙΖΑ παρέσυρε και πολλούς αγρότες. Τα παχιά λόγια και οι κούφιες υποσχέσεις βρήκαν… εύφορο έδαφος και στον αγροτικό κόσμο. Το αποτέλεσμα βέβαια ήταν τραγικό.
Όλο το προηγούμενο διάστημα για τους αγρότες δεν έγινε απολύτως ΤΙΠΟΤΕ. Αντιθέτως, όλα πάγωσαν, ενώ δεσμεύτηκαν ακόμη και τα αποθεματικά του ΟΠΕΚΕΠΕ. Εν τω μεταξύ, αφού η χώρα βρέθηκε με το ένα πόδι εκτός της Ευρώπης, με κλειστές τράπεζες και κατεστραμμένη οικονομία, ο κ. Τσίπρας μας έφερε ως «τρόπαιο» ένα νέο μνημόνιο. Τα μέτρα που «πέτυχε» η περήφανη διαπραγμάτευση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ είναι βαριά. Ιδιαίτερα για τον αγροτικό τομέα είναι ασήκωτα:
    Η φορολογία εισοδήματος για τους αγρότες από το «δυσβάσταχτο», όπως έλεγαν, 13% αυξάνεται στο 20 και 26%.
    Η προκαταβολή φόρου από 27,5% εκτινάσσεται έως 100%.
    Για πρώτη φορά από την ένταξη μας στην ΕΕ θα φορολογηθούν οι επιδοτήσεις.
    Φοροαπαλλαγές, όπως η επιστροφή φόρου για το πετρέλαιο κίνησης των αγροτών, καταργούνται.
    Οι ασφαλιστικές εισφορές στον ΟΓΑ τριπλασιάζονται.
    Ο ΦΠΑ στα αγροτικά εφόδια και προϊόντα από το 13% αυξάνεται στο 23%
    Το γάλα στο ράφι θα έχει ημερομηνία λήξης κατά το δοκούν των εταιρειών, και μάλιστα τη στιγμή που καταργούνται οι ποσοστώσεις στην παραγωγή γάλακτος στις χώρες της ΕΕ, προκειμένου οι «λίμνες γάλακτος» που θα σχηματισθούν στην δυτική Ευρώπη να κατακλύσουν και την ελληνική αγορά.
Ιδού ο θρίαμβος των δημαγωγών!
Εμπρός μας έχουμε ένα δύσκολο έργο. Να μπορέσουμε σταδιακά να αμβλύνουμε τις δραματικές συνέπειες των μέτρων που μας αφήνει ως κληρονομιά το δίδυμο Τσίπρα/Καμμένου. Και πιάνοντας πάλι το νήμα να ενισχύσουμε την αγροτική παραγωγή.
Αυτό το έργο δεσμεύεται να φέρει σε πέρας η Νέα Δημοκρατία. Αρκεί οι πολίτες, και κυρίως οι αγρότες, να την εμπιστευτούν και να το δείξουν έμπρακτα στις κάλπες της 20ης Σεπτεμβρίου.

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, πρώην αναπληρωτής υπουργός.

Read more...

Η κα Τασία, ο Ηρόστρατος και η Ιστορία...

eleftheria 

Η κα Τασία, ο Ηρόστρατος και η Ιστορία…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Φαίνεται ότι οι περισσότεροι από τους πολιτικούς που μας κυβέρνησαν τους τελευταίους επτά μήνες είχαν μολυνθεί από το μικρόβιο του ναρκισσισμού. Δεν εξηγούνται διαφορετικά αυτές οι εκρήξεις εγωπάθειας και η αίσθηση ότι είναι αποκλειστικοί συνομιλητές της ιστορίας. Τα κρούσματα πολυάριθμα. Αρχικώς, ήταν η «ανίατη» περίπτωση του ποπ-σταρ της πολιτικής και της οικονομίας, του μάγου της θεωρίας των παιγνίων, Γιάνη Βαρουφάκη. Το κρεσέντο του τυχοδιωκτισμού του το πλήρωσε και θα το πληρώνει πολύ ακριβά, για πολύ ακόμη, η χώρα. Στο δρόμο του «υπεράνθρωπου» τον ακολούθησε και η απελθούσα πρόεδρος της βουλής. Βασανίζοντας σαδιστικά κοινοβούλιο, θεσμούς και ανθρώπους η κα Ζωή Κωνσταντοπούλου είχε τη δική της μυστική συνομιλία με την ιστορία ως, όπως εύστοχα γράφηκε, νέα Ζαν Ντ Αρκ. Αλλά και ο κ. Τσίπρας στην πρόσφατη τηλεοπτική του συνέντευξη, μας παρουσιάστηκε ως νέος Λουδοβίκος 14ος προειδοποιώντας μας ότι μετά από αυτόν ακολουθεί το χάος. Την πληρωμή βέβαια της αμετροέπειάς του θα τη λάβει ο πρώην πρωθυπουργεύων υπουργικού συμβουλίου και συνιστωσών στις εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου.
Με την ιστορία, όμως, έχει δοσοληψίες ένα ακόμη αστέρι που έλαμψε κατά την περίοδο της «πρώτης φορά αριστερά». Μιλάμε για την πρώην αναπληρώτρια υπουργό Μεταναστευτικής Πολιτικής, άλλη μια από τις… εύστοχες επιλογές του κ. Τσίπρα που στοίχισαν πανάκριβα στη χώρα. Η κα «ανοιχτά σύνορα» στην πρόσφατη θυελλώδη συνεδρίαση της ΚΕΔΕ, όπου κατάφερε να βγάλει από τα ρούχα τους τούς δημάρχους των περιοχών που βουλιάζουν από τα κύματα των μεταναστών, είπε κατά λέξη: «Αυτό που έχω κάνει θα το γράψει η ιστορία, είτε αρνητικά είτε θετικά. Για εσάς δε νομίζω να γράψει τίποτα!». Τα λόγια της κας Χριστοδουλοπούλου προκαλούν ρίγος στον εχέφρονα πολίτη, καθώς ακούει έναν άνθρωπο που διαχειρίζεται τις τύχες του να έχει ως στόχο να γραφτεί στην ιστορία, ανεξάρτητα από το πρόσημο που θα έχει το έργο του. Προφανώς μη έχοντας υπόψη τον αρχαίο Ηρόστρατο που πυρπόλησε τον Ναό της Αρτέμιδος στην Έφεσο μόνον και μόνον για να μείνει στην ιστορία.
Το «έργο» δυστυχώς της πρώην υπουργού υπήρξε ολέθριο. Φανατική υπέρμαχος της κατάργησης κάθε ελέγχου στα σύνορα της χώρας, έκανε ότι περνούσε από το χέρι της για να εμπεδώσει την αίσθηση ότι η Ελλάδα άνοιξε και περιμένει! Κανείς δεν αντιλέγει ότι το πρόβλημα των μεταναστευτικών ροών έχει επιδεινωθεί από τις πολεμικές συγκρούσεις που τροφοδοτούν και τα προσφυγικά κύματα. Και οπωσδήποτε δεν στεκόμαστε ως Έλληνες, με βαθιά ριζωμένες μέσα μας από την αρχαιότητα τις αρχές της φιλοξενίας, αδιάφοροι στο δράμα των συνανθρώπων μας. Αυτό είναι όμως άλλο και άλλο η εικόνα ενός ανοχύρωτου κράτους.
Η κα Χριστοδουλοπούλου, ξεκίνησε με το άνοιγμα της Αμυγδαλέζας δίνοντας το σύνθημα ότι πλέον όλα και όλοι επιτρέπονται χωρίς συνέπειες. Το ίδιο έγινε και στα νησιά που βρίσκονται απέναντι από τις ακτές της Μικράς Ασίας. Το σύνθημα αυτό περίμεναν οι δουλέμποροι, αλλά και το τουρκικό κράτος για τους δικούς του λόγους, για να προωθήσουν με το αζημίωτο όχι μόνον τους πρόσφυγες της συριακής τραγωδίας αλλά και τους οικονομικούς μετανάστες από τη Μέση Ανατολή, την Κεντρική Ασία και την ινδική υποήπειρο. Ταυτόχρονα, βιάστηκε να φέρει προς ψήφιση το νομοσχέδιο για την ιθαγένεια που δίνει μαζικά και με ελάχιστες προϋποθέσεις την ελληνική υπηκοότητα.
Το αποτέλεσμα ήταν η Λέσβος, η Κως, η Χίος, η Λέρος, το Αγαθονήσι, η Κάλυμνος, η Σάμος να μετατραπούν σε υπαίθριους καταυλισμούς ανθρώπων, με όλα τα προβλήματα υγιεινής και εύρυθμης λειτουργίας που επέφερε αυτή η κατάσταση. Γρήγορα το πρόβλημα μεταφέρθηκε στα βόρεια σύνορα με δεκάδες χιλιάδες στα χωράφια της Μακεδονίας, όπου έγινε το πρωτοφανές: Σκόπια και Βουλγαρία να κατεβάσουν στρατό για να ελέγχουν τα σύνορά τους με την Ελλάδα.
Βέβαια, η κα Χριστοδουλοπούλου για καιρό δεν έβλεπε κανένα πρόβλημα, καθώς θεωρούσε ότι οι μετανάστες «λιάζονταν στην Ομόνοια». Μόνον όταν το πράγμα στο Πεδίο του Άρεως έφθασε στο αμήν, δημιουργήθηκε ένα κέντρο στον Ελαιώνα, που στοίχισε ένα κάρο λεφτά και στεγάζει 200 ανθρώπους, όταν ημερησίως μπαίνουν στην Ελλάδα 2 με 5 χιλιάδες… Και αφού απειλήθηκε η κοινωνική ειρήνη στα νησιά ναυλώθηκε πλοίο για να κάνει μεταφορές μεταναστών στην ηπειρωτική Ελλάδα. Η ανεπάρκεια της κυβέρνησης στην αντιμετώπιση του προβλήματος κτύπησε κόκκινο, αναγκάζοντας τον αρμόδιο Επίτροπο, τον κ. Δημήτρη Αβραμόπουλο, να τηλεφωνήσει στον κ. Τσίπρα για να του ζητήσει να κινηθούν επιτέλους οι διαδικασίες και να πάρει η Ελλάδα τα κονδύλια που δικαιούται για τη διαχείριση του μεταναστευτικού.
Η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα μας άφησε πλέον χρόνους, αλλά δυστυχώς, πίσω της έχει αφήσει ερείπια και έναν όγκο προβλημάτων που καλείται η επόμενη κυβέρνηση να διαχειριστεί και να επιλύσει. Ελπίζουμε, λοιπόν, τούτη τη φορά μπροστά στην κάλπη να είναι μόνον το κριτήριο της ευθύνης και της λογικής αυτό που θα επικρατήσει. Γιατί τα πολιτικά πειράματα απεδείχθη ότι ενίοτε στοιχίζουν πολύ ακριβά...

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, πρώην αναπληρωτής υπουργός.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην Ελευθερία την Κυριακή 30 Αυγούστου 2015

Read more...

"Τώρα πια οι πολίτες ξέρουν..."

eleytheros typos kyriakis full

Τώρα πια οι πολίτες ξέρουν…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Είναι μάλλον απίθανο να υπήρχε έστω και ένας απλός ψηφοφόρος του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου που ανέμενε ότι η Ελλάδα θα έφθανε, με τη διακυβέρνηση του κόμματος που τότε επέλεξε, τόσο σύντομα στο σημείο που βρίσκεται τώρα. Σήμερα, όμως, με το «Μνημόνιο της Αριστεράς» να μπαίνει ήδη σε εφαρμογή, και με «μέτρα φωτιά» που απειλούν να πυρπολήσουν κάθε επιχειρηματική δραστηριότητα, καθώς δεκάδες χιλιάδες επιχειρήσεις μεταφέρονται εσπευσμένα στη Βουλγαρία ή στην Κύπρο, ενώ δεκάδες άλλες αντιμετωπίζουν το φάσμα του «λουκέτου», κανείς δεν δικαιούται να κάνει ότι δεν καταλαβαίνει. Σήμερα, που οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι βλέπουν να πλησιάζει η λαίλαπα της μεγαλύτερης στην ιστορία φοροαφαίμαξής τους και οι συντάξεις των συνταξιούχων μειώνονται αντί για την υποσχόμενη 13η σύνταξη, κανείς δεν μπορεί να σφυρίζει αδιάφορα. Σήμερα, που η πολιτική των «ανοιχτών συνόρων» της κας Χριστοδουλοπούλου, και του συζύγου της υπουργού Ναυτιλίας κ. Δρίτσα, μετατρέπει τη μισή Ελλάδα σε ένα απέραντο στρατόπεδο με εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες, κανείς δεν μπορεί να λέει ότι δεν γνωρίζει. Σήμερα, με την επιβολή ΦΠΑ 23% στην ιδιωτική εκπαίδευση που την οδηγεί σε ολοκληρωτική καθίζηση, με το «μπαλτά» του υπουργού Παιδείας στη λειτουργία των σχολείων και των πανεπιστημίων, προς όφελος των οργανωμένων μειοψηφιών, και την προσπάθεια απεθνικοποίησης του περιεχόμενου του προγράμματος διδασκαλίας, κανείς δεν μπορεί να επικαλεσθεί άγνοια.
Με «φουσκωμένα» τα μυαλά από τα ασύστολα ψεύδη και τις ανυπόστατες υποσχέσεις που αφειδώς μοίραζαν αριστερά και δεξιά τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ –λίγο αργά το παραδέχθηκε ο κ. Χαϊκάλης και αφού έβαλε την υπογραφή του για την μείωση της κατώτατης σύνταξης στα 393 ευρώ!- οι συμπολίτες μας έδωσαν την πλειοψηφία στον κ. Τσίπρα να ξαναφέρει υποτίθεται την ελπίδα. Και αν τα… δώρα που έφερνε μαζί του ο «φέρελπις» πολιτικός με το πλατύ χαμόγελο μοιάζανε πολλά για να είναι αληθινά, πολλοί ήταν αυτοί που έλεγαν «δεν βαριέσαι, τα μισά να κάνει απ’ όσα λέει πάλι καλά θα είναι». Κάπως έτσι πήγαμε με μεγάλο καλάθι να μαζέψουμε τα φρούτα της ευημερίας που οι προηγούμενοι υποτίθεται πως δεν μοίραζαν στον λαό. Αντ’ αυτών, όμως, γευόμαστε πλέον τους πικρούς καρπούς του καθολικού Βατερλό της πλέον ανίκανης και ανεύθυνης διακυβέρνησης που έχει γνωρίσει ο τόπος.
Καθημερινά εμπεδώνουμε όλο και περισσότερο την αίσθηση ότι η ομάδα που ανέλαβε τις τύχες της χώρας, σε μια κρίσιμη ιστορική φάση, δεν είχε κανένα σχέδιο ούτε για την οικονομία, ούτε για την κοινωνία, ούτε για την εξωτερική πολιτική. Ήταν απλώς ένα συνονθύλευμα ερασιτεχνών και καιροσκόπων με «τσιμεντωμένες» ιδεοληψίες και απύθμενο θράσος. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη της πλήρους άγνοιας της πολιτικής πραγματικότητας από τα λόγια του αντιπροέδρου της κυβέρνηση κ. Δραγασάκη ότι πίστεψαν πως αν απειλούσαν με έξοδο, οι Ευρωπαίοι θα τρόμαζαν, καθώς αυτό «αποδείχθηκε λάθος εκτίμηση. Προς έκπληξή μας ο κ. Σόιμπλε, πρότεινε αν θέλαμε να βγούμε από το ευρώ να μας βοηθήσει κιόλας!».
Κι όμως στο «λάθος» αυτό, στην αντιμνημονιακή υστερία, που συνοδευόταν με ύβρεις και βαρείς χαρακτηρισμούς κατά των πολιτικών τους αντιπάλων κτίσθηκε όλη η αντιπολιτευτική τακτική του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ. Με αυτό το «λάθος» παρασύρθηκε ο ελληνικός λαός και το λογαριασμό αυτού του «λάθους» καλούμαστε να πληρώσουμε όλοι μας σήμερα.
Όπως ήταν φυσικό, το μόρφωμα που πήρε τα ηνία της χώρας –και μη λησμονούμε τον εκβιαστικό τρόπο που τα πήρε- μετά την κατάρρευση των ψευδαισθήσεων και αφού έπεσαν οι μάσκες, άρχισε να σπαράσσεται ανοιχτά από τις εσωτερικές του διενέξεις και τις σοβούσες αντιθέσεις των συνιστωσών του. Και βρέθηκε μια ολόκληρη χώρα όμηρος του τυχοδιωκτικού αυτού πολιτικού σχήματος και της καταφανούς αβουλίας και αναποφασιστικότητας του κ. Τσίπρα να βάλει τάξη στα του κομματικού του οίκου. Η επιλογή του τελευταίου να καταφύγει στη λύση των εκλογών, παρά το γεγονός ότι η πολιτική αβεβαιότητα επιδεινώνει ακόμη περισσότερο το οικονομικό κλίμα, αποδεικνύει ότι δυστυχώς οι μικροκομματικοί τακτικισμοί υπερισχύουν στους σχεδιασμούς του απερχόμενου πρωθυπουργού και από αυτό ακόμη το εθνικό συμφέρον. Προσπαθεί, λοιπόν, απελπισμένα, μέσω της προσφυγής στην κάλπη να απαλλαγεί από τους «συντρόφους» του Λαφαζάνη, Κωνσταντοπούλου κ.λπ. εις βάρος των αδήριτων αναγκών του τόπου. Ελπίζει προφανώς ότι οι πολίτες θα επαναλάβουν το «λάθος» του περασμένου Γενάρη, πριν ακόμη λάβουν τα ειδοποιητήρια της εφορίας, πριν νοιώσουν για τα καλά στο πετσί τους τις συνέπειες από την ολέθρια πολιτική της κυβέρνησης. Όμως, πλανάται πλάνην οικτρά γιατί τέτοια «λάθη» δεν επαναλαμβάνονται. Γιατί τώρα πια οι πολίτες ξέρουν…

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, πρώην αναπληρωτής υπουργός.

Το  άρθρο δημοσιεύθηκε στον ''Ελεύθερο Τύπο της Κυριακής'' 23/8/2015

 

 

Read more...