Ακούγοντας, κανείς, βουλευτές της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που αμφισβητούν την ύπαρξη της Γενοκτονίας των χριστιανών της Ανατολής, αναρωτιέται σε τι κινδύνους μπορεί να υποπέσει μια χώρα που στο όνομα της καλής γειτονίας ή ιδεοληψιών μπορεί να θυσιάζει την ιστορική αλήθεια. 

Η μνήμη των θυμάτων της Γενοκτονίας του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας από τον τουρκικό εθνικισμό τιμήθηκε και εφέτος, με εκδηλώσεις σε όλη τη χώρα με την απουσία, όμως, της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αλλά και με ειδική συνεδρίαση στο ελληνικό Κοινοβούλιο. Ταυτόχρονα τιμήθηκε και η μνήμη όσων επέζησαν και ήρθαν πρόσφυγες στη Ελλάδα κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες. Άνθρωποι που όχι απλώς ρίζωσαν, αλλά πρόκοψαν και διακρίθηκαν στη νέα πατρίδα, αντιμετωπίζοντας πολλές φορές την καχυποψία, όχι μόνο της ελληνικής διοίκησης, αλλά και της ελληνικής κοινωνίας. Ας μη λησμονούμε ότι πολλές φορές αντιμετωπίστηκαν ως ξένο σώμα. Φτάσανε στο σημείο κάποιοι γηγενείς να αμφισβητούν ακόμη και την ελληνική, εθνική συνείδηση των προσφύγων, αποκαλώντας τους «τουρκόσπορους» και «τουρκομερίτες».
Σωστά η Μικρασιατική Καταστροφή θεωρείται σημαντικότερη και από την Άλωση της Πόλης. Διότι με την πτώση της Βασιλεύουσας μπορεί να έπαψε να υφίσταται η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία –αυτό που οι Φράγκοι επέβαλαν να λέμε Βυζαντινή Αυτοκρατορία–, με την Μικρασιατική Καταστροφή, όμως, έπαψε ουσιαστικά να υφίσταται ο ανατολικός πνεύμονας του ελληνισμού.
Οι φετινές, ωστόσο, εκδηλώσεις απέκτησαν έναν ιδιαίτερο τόνο, καθώς συνέπεσαν με τη ψήφιση του λεγόμενου «αντιρατσιστικού» νομοσχεδίου. Θυμίζουμε ότι σε αυτό συμπεριλήφθηκε, μετά από συντονισμένη παρέμβαση βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας και ο κολασμός για την άρνηση της Γενοκτονίας των Χριστιανών της Ανατολής. Και ως τέτοιους εννοούμε τους Πόντιους και Μικρασιάτες Έλληνες, τους Αρμένιους αλλά και τους Ασσύριους. Ίσως περισσότερο από κάθε άλλη φορά –από τότε που διατυπώθηκε η περιώνυμη θεωρία περί «συνωστισμού» στην προκυμαία της Σμύρνης, θεωρία πρόκληση και προσβολή στη μνήμη των θυμάτων της Καταστροφής– έγινε τόση συζήτηση για το ζήτημα.
Δυστυχώς, όμως διαπιστώσαμε ότι αρνητές της Γενοκτονίας υπάρχουν και στην ελληνική βουλή. Τα επιχειρήματα που επικαλέστηκαν είτε αφορούσαν επιφανειακή ανάγνωση των ίδιων των τραγικών γεγονότων είτε έκαναν επίκληση της ανάγκης για διατήρηση σχέσεων καλής γειτονίας με την Τουρκία.
Όσοι, καλόπιστα ή μη, υποστηρίζουν ότι η σφαγή της Σμύρνης δεν συνιστά πράξη γενοκτονίας, αλλά είναι μια πράξη αντεκδίκησης προς τον ελληνικό στρατό που βρέθηκε στην Ιωνία, προκειμένου να απελευθερώσει τους αλύτρωτους Έλληνες της Μικράς Ασίας, είναι φανερό ότι αντιλαμβάνονται τη Μικρασιατική Καταστροφή αποσπασματικά και άρα στρεβλά. Η πικρή αλήθεια είναι ότι το σχέδιο της εξόντωσης των Χριστιανών της Ανατολής ήταν ένα και ενιαίο –γι’ αυτό μιλούν πια και Τούρκοι ιστορικοί- και τέθηκε σε εφαρμογή τουλάχιστον από το 1914: η εθνική ομογενοποίηση της Τουρκίας, η απαλλαγή από τα άλλα έθνη, αρχικά από τους αλλόθρησκους, όσους δεν ήταν μουσουλμάνοι. Θα προσέθετα, μάλιστα, ότι η τελευταία πράξη του δράματος που ξεκίνησε στις αρχές του 20ού αιώνα στην Μικρά Ασία, ολοκληρώνεται στις μέρες μας, στη Μεσοποταμία, στις αρχαίες κοιτίδες του Χριστιανισμού, όπου απειλούνται με οριστική εξαφάνιση οι Χριστιανοί.
Ιδού λοιπόν, η αξία που έχει η ιστορική γνώση, η ανάγκη να μην παραιτείσαι από την υπεράσπιση της αλήθειας για το παρελθόν. Αν το κάνεις στο όνομα οποιασδήποτε σκοπιμότητας ή του «πολιτικά ορθού», που έχει αναδειχθεί στις ημέρες μας σε κυρίαρχο ρεύμα, αργά ή γρήγορα θα το βρεις μπροστά σου. Αντιθέτως, χρέος μας είναι, προπαντός για τις γενιές που έρχονται, να αναδεικνύουμε την ιστορική πραγματικότητα.
Τέλος, δεν μπορώ να μην αναφερθώ σε δύο γεγονότα που προκάλεσαν αλγεινή εντύπωση και δημιούργησαν εύλογα ερωτηματικά.
Το ένα αφορά στην αβλεψία, ή αδιαφορία(;), της ΝΕΡΙΤ να καλύψει, έστω υποτυπωδώς, τις επίσημες εκδηλώσεις για την Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Μικρασιατών. Ένα αρνητικό δείγμα γραφής από τη δημόσια τηλεόραση που δεν μπορεί παρά να έχει ως αποστολή και τη διατήρηση της ιστορικής μνήμης, της ταυτότητας και του πολιτισμού μας. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα έχει συνέχεια.
Το δεύτερο αφορά στη στάση του ΣΥΡΙΖΑ, που… έλαμψε με την απουσία του από τις εκδηλώσεις για τη Γενοκτονία που διοργανώθηκαν στην Αθήνα από την Ομοσπονδία Προσφυγικών Σωματείων Ελλάδος και την Περιφέρεια Αττικής, λησμονώντας τη θεσμική ευθύνη που έχει ως αξιωματική αντιπολίτευση. Καλά, δεν έχουν στις τάξεις τους παιδιά και εγγόνια προσφύγων που άκουσαν από πρώτο χέρι τις μαρτυρίες για τη σφαγή και τη γενοκτονία; Δεν βρέθηκε ένας πρόθυμος να τους εκπροσωπήσει; Τόση απαξία; Αλλά και στη Βουλή με ομιχλώδη και ασυνάρτητη επιχειρηματολογία, ο ΣΥΡΙΖΑ, εξέφρασε ουσιαστικά την αντίθεσή του στην ποινικοποίηση της άρνησης της Γενοκτονίας των Χριστιανών της Ανατολής. Στις επανειλημμένες ερωτήσεις μας εάν προτίθενται να καταργήσουν, εφόσον ο κόσμος τους εμπιστευθεί την διακυβέρνηση της χώρας, τους νόμους που ομόφωνα ψήφισε η βουλή για τις Γενοκτονίες, εισπράξαμε εύγλωττη σιωπή. Επειδή στην προκειμένη περίπτωση δεν μπορεί να ισχύει το «άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε» που επιθυμεί η αξιωματική αντιπολίτευση, καλό είναι κάθε πολίτης και ιδιαίτερα οι απόγονοι προσφύγων, να το γνωρίζουν.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, πρώην αναπληρωτής υπουργός.

12-09-2014

Το εκπαιδευτικό σύστημα στην Ελλάδα, στα χρόνια της μεταπολιτευτικής μας «μπελ επόκ», γιγαντώθηκε σε τρομερό βαθμό. Πανεπιστήμια, σχολές και τμήματα ξεφύτρωσαν σε κάθε νομό, όχι πάντοτε με κριτήρια εκπαιδευτικά. Η έλλειψη ορθολογιστικού σχεδιασμού στην εκπαίδευση συνοδεύτηκε από την επικράτηση του λαϊκισμού στη λειτουργία της. Κάτω από το μανδύα του εκδημοκρατισμού και της ψευτο-προοδευτικότητας, σταδιακά εξοβελίστηκε κάθε έννοια αξιοκρατίας. Γενιές μαθητών γαλουχήθηκαν όχι με το πνεύμα της άμιλλας, ούτε ακόμη με την αγάπη για τη γνώση που ολοκληρώνει τον νέο άνθρωπο και τον μεταμορφώνει σε άξιο πολίτη, στο πλαίσιο μιας δημοκρατικής πολιτείας. Αντιθέτως, κυριάρχησαν οι λογικές της ήσσονος προσπάθειας και της απόλυτης ανοχής σε όλα.

Το αποτέλεσμα ήταν, σε σύντομο διάστημα, να περάσουμε από το συντηρητικό, ίσως και αυταρχικό, εκπαιδευτικό σύστημα σε ένα χαοτικό και αναποτελεσματικό. Ιδιαίτερα, η κατάσταση σε πολλά ΑΕΙ και ΤΕΙ είναι πολύ απογοητευτική, αν και δεν πρέπει να παραβλέπουμε ότι υπάρχουν αρκετές σχολές και τμήματα που λειτουργούν κατά παραδειγματικό τρόπο.
Οι εικόνες των πανεπιστημίων όπου βασιλεύει η ανομία και μικρές οργανωμένες ομάδες υπαγορεύουν τις παράλογες απαιτήσεις τους στους καθηγητές και στη διοίκηση των σχολών, είναι μοναδικές παγκοσμίως. Έχουμε φθάσει στο σημείο καθηγητές να διδάσκουν υπό την απειλή λεκτικής βίας, ενίοτε και σωματικής. Θυμίζω το πρόσφατο επεισόδιο εναντίον του καθηγητή του Πανεπιστημίου Μακεδονίας κ. Νίκου Μαραντζίδη. Αυτά είναι, όμως, συμπτώματα μιας βαρύτατα νοσούσας κοινωνίας στα οποία οφείλουμε να βάλουμε ένα τέλος.
Κι όμως, τα φαινόμενα αυτά, που θα έπρεπε να ενώσουν επιτέλους τις πολιτικές δυνάμεις στην καταδίκη τους, εξακολουθούν να απολαμβάνουν της ανοχής ή και της επιδοκιμασίας, όχι μόνο από την εξωκοινοβουλευτική αριστερά αλλά και από αυτή την ίδια την αξιωματική αντιπολίτευση. Διαπιστώνουμε ότι, δυστυχώς, συνεχίζει το ίδιο «βιολί» και υπερασπίζεται μανιωδώς όλες τις παθογένειες που μας κληρονόμησε η Μεταπολίτευση. Προτιμά να «χαϊδεύει» νεανικά αυτιά και να δικαιολογεί κάθε ακρότητα, ενώ αρκείται να ψελλίσει γενικές καταγγελίες, όταν τα πράγματα ξεφεύγουν. Δίνει «συγχωροχάρτι» στην πανεπιστημιακή, αλλά και στην εξω-πανεπιστημιακή ανομία, στην επιβολή των μειοψηφιών απέναντι στη μεγάλη πλειοψηφία των φοιτητών. Εντέλει, αδιαφορεί εάν οι φτωχοί φοιτητές είναι οι πραγματικά ηττημένοι, καθώς χάνουν εξάμηνα από τη διαρκή «επαναστατική γυμναστική».
Το μοντέλο αυτό, όμως, έχει τελειώσει. Εάν δεν «ενηλικιωθούμε», εάν δεν προσαρμοστούμε στις ανάγκες των καιρών, τόσο το χειρότερο για όλους μας και κυρίως για τις νέες γενιές. Έστω και με καθυστέρηση ας τολμήσουμε τις αλλαγές αυτές που θα αναβαθμίσουν ουσιαστικά το εκπαιδευτικό μας σύστημα, ώστε να καταστεί πιο αξιοκρατικό. Βήματα προς αυτή την κατεύθυνση, παρά τις αντιδράσεις, έχουν ήδη γίνει, όπως η επαναλειτουργία των πρότυπων σχολείων και η προσπάθεια για τη διαγραφή δεκάδων χιλιάδων «αιώνιων» φοιτητών. Μένουν, όμως, να γίνουν ακόμη πολλά.
Κι ας δούμε, κάποια στιγμή, γύρω μας, τις άλλες χώρες πώς τα κατάφεραν να αποκτήσουν πανεπιστήμια με κύρος και προσελκύουν φοιτητές από το εξωτερικό. Είναι καιρός να ξεπεράσουμε το ταμπού της ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων, προχωρώντας στις απαιτούμενες αλλαγές, στην επικείμενη συνταγματική αναθεώρηση. Όταν γύρω μας οι πάντες ιδρύουν ιδιωτικά πανεπιστήμια -στην Τουρκία, στη Βουλγαρία, στην Ουγγαρία ακόμη και στην Κύπρο- εμείς θα επιμένουμε να στρουθοκαμηλίζουμε; Ποιον συμφέρει η εκπαιδευτική μετανάστευση των νέων μας στο εξωτερικό; Πάντως όχι τους γονείς τους, που βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη, για να πληρώσουν όχι μόνο τα δίδακτρα, αλλά και τα έξοδα διαμονής, που είναι υπέρογκα.

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, πρώην αναπληρωτής υπουργός.

Η εκτίμηση του πρωθυπουργού ότι η χώρα βρίσκεται σε μια κρίσιμη καμπή ανταποκρίνεται πλήρως στην πραγματικότητα. Έπειτα από πέντε έτη βαθιάς οικονομικής κρίσης, πολιτικών σκληρής λιτότητας και πρωτοφανούς αύξησης της φορολογίας, φθάσαμε σε ένα οριακό σημείο. Είναι φανερό ότι οι αντοχές του ελληνικού λαού, χάρη στις θυσίες του οποίου μπορέσαμε να μείνουμε όρθιοι, έχουν εξαντληθεί. Οι υπερβολές στον ΕΝΦΙΑ ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Η λογική της φορολόγησης των πάντων, ιδιαίτερα στο «κεραμίδι» που με ιδρώτα και αγωνία έβαλε κάθε νοικοκύρης πάνω από το κεφάλι του, το μόνο που κατόρθωσε ήταν να ξεσηκώσει τους πάντες. Η υπομονή, ως γνωστόν, έχει και τα όριά της. Δυστυχώς, όμως, οι εμπνευστές του ΕΝΦΙΑ δεν μπήκαν στη βάσανο της μελέτης και της προσαρμογής των «ασκήσεων επί χάρτου» στα πραγματικά δεδομένα.
Εκείνο που τώρα προέχει είναι η ουσιαστική στροφή στην ανάπτυξη. Και με τον όρο αυτό δεν εννοούμε απλά ευημερούντες αριθμούς, που παρουσιάζουν πλεονάσματα, που έχουν βέβαια τη σημασία τους, αλλά αυτή είναι πολύ μικρή όταν δεν συνοδεύεται από την αντανάκλασή τους στην ζωή των ανθρώπων. Χρειαζόμαστε στροφή στην παραγωγή, στη δημιουργία πλούτου, που θα δημιουργεί νέες θέσεις εργασίας, που θα βάλει φρένο στη μετανάστευση των νέων μας στο εξωτερικό.
Πρέπει, λοιπόν, να σκύψουμε στην μικρή επιχείρηση που ασφυκτιά από την έλλειψη ρευστότητας και να της δώσουμε «οξυγόνο» να βγει πάλι στην επιφάνεια. Να επενδύσουμε στην παιδεία και στην έρευνα δίνοντας τη δυνατότητα και στην ιδιωτική πρωτοβουλία να καταστήσει τη χώρα εκπαιδευτικό κέντρο για τα Βαλκάνια και την ανατολική Μεσόγειο κι όχι να φεύγουν από την Ελλάδα κατά χιλιάδες οι νέοι για να φοιτήσουν στο εξωτερικό. Και βέβαια να δώσουμε βάρος στην πρωτογενή παραγωγή. Παρά την παράδοξη απαξίωση από κύκλους των Αθηνών, το κλειδί της υγιούς ανάπτυξης βρίσκεται στο χωράφι και στη στάνη. Αν εκεί δεν υπάρξει κοσμογονία η όποια ανάπτυξη καταγραφεί αύριο θα είναι και πάλι «ανάπτυξη-φούσκα». Όπως αυτή που δημιούργησε ο άκρατος λαϊκισμός της μεταπολίτευσης και κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος. Με δανεικά που, όμως, δεν ήταν αγύριστα. Και που σπαταλήθηκαν ανέμελα από μια κοινωνία που «διαπαιδαγωγήθηκε» στην λογική της ήσσονος προσπάθειας. Δυστυχώς, είναι θλιβερό ότι ακόμη και σήμερα υπάρχουν αυτές οι φωνές, που διεκδικούν και την εξουσία, και ανερυθρίαστα επαγγέλλονται την επιστροφή στον «Κήπο της Εδέμ» του «λεφτά υπάρχουν».
Για να αποτραπεί όμως ένα τέτοιο ενδεχόμενο, που θα απειλήσει να χαθούν οι θυσίες του ελληνικού λαού, η ΝΔ, που είναι ο βασικός κορμός της κυβέρνησης, πρέπει να βρει την ιδεολογική της πυξίδα, να πιάσει και πάλι το νήμα που την ενώνει με τα μεσαία στρώματα, τις υγιείς παραγωγικές δυνάμεις. Μόνον έτσι δεν θα χαθεί η ελπίδα.

Ο κ. Μάξιμος Χαρακλόπουλος είναι βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, πρώην υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων.