Menu
A+ A A-

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: "Ιδιότυπο παρακράτος..."

eleftheria

Νέα φωτό Μάξιμου Χαρακόπουλου

Ιδιότυπο παρακράτος…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η ευθεία απειλή του «Ρουβίκωνα» εναντίον του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αμέσως μετά την καταδρομική επίθεση στο ΣτΕ, κατέστησε καταγέλαστες τις προφάσεις της κυβέρνησης για τη «στοργή» που δείχνει στην περιθωριακή αυτή ομάδα. Η εξωφρενική προστασία που απολαμβάνουν οι «Ρουβίκωνες» από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ είναι κάτι που δεν έχει προηγούμενο στην μεταπολιτευτική ιστορία της χώρας. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι μοιάζει με ένα ιδιότυπο παρακράτος, το οποίο έχει ελευθέρας να δρα, να κτυπά, να τρομοκρατεί χωρίς ποτέ να τιμωρείται. Στο πλευρό του έχουν συνταχθεί ο πρόεδρος της βουλής, που έκανε τα περιπολικά… ταξί, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, που μίλησε για τα «δικά μας παιδιά» και, βεβαίως, ο υποτίθεται αρμόδιος για την ασφάλεια των πολιτών υπουργός κ. Τόσκας. Ο τελευταίος αντί να ασχοληθεί με την εξάρθρωση της ομάδας αυτής που ασκεί βία κατ’ εξακολούθηση, προτιμά να της δίδει πιστοποιητικά νομιμότητας, πότε ονομάζοντάς την «συλλογικότητα», πότε μιλώντας για ιδεολογικά νήπια που μπουσουλάνε…
Λίγες ημέρες, πριν, άλλα «καλόπαιδα» από την ακριβώς αντίθετη πτέρυγα της πολιτικής βεντάλιας, αποφάσισαν να λιντσάρουν τον δήμαρχο της Θεσσαλονίκης, τον κ. Μπουτάρη, επειδή διαφωνούν με τις απόψεις του.
Δυστυχώς, όλα αυτά τα χρόνια της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ η βία έχει διεισδύσει σε κάθε έκφραση της κοινωνικής ζωής. Μακρύς ο κατάλογος της ανομίας. Επαναλαμβανόμενα τα κρούσματα. Συνεχείς οι παρεμβάσεις μας σε ώτα μη ακουόντων.
Τα Εξάρχεια παραδομένα και με την βούλα σε ένα μείγμα αναρχικών και ποινικών. Τα όρια της ιστορικής συνοικίας των Αθηνών συνοριακές γραμμές, όπου οι αστυνομικοί, με «δεμένα χέρια» λόγω εντολών του αν-αρμόδιου υπουργείου γίνονται στόχοι με μολότοφ και πέτρες από τις «συλλογικότητες».
Τα πανεπιστήμια παραδομένα στους μπαχαλάκηδες, να δέρνουν και να τρομοκρατούν φοιτητές και καθηγητές, αλλά και σε διάφορα εγκληματικά στοιχεία, όλοι τους οχυρωμένοι πίσω από το νόμο Γαβρόγλου για το δήθεν άσυλο των ιδεών.
Οι φυλακές με ορθάνοικτες πύλες, λόγω του νόμου Παρασκευόπουλου, που αφήνει ελεύθερους κάθε είδους έγκλειστους, ακόμη και για τα βαρύτερα εγκλήματα, ανακυκλώνοντας έτσι την εγκληματικότητα. Οι τρομοκράτες παίρνουν άδεια, στο όνομα δήθεν των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Παρ’ όλα αυτά, ο κ. Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ σε μια, συνήθη προς αυτούς, διαστροφή της αλήθειας, είχαν το θράσος να κατηγορήσουν τη ΝΔ, με αφορμή την επίθεση εναντίον του κ. Μπουτάρη, για την έξαρση της βίας. Το θράσος αυτό καταδεικνύει εν πρώτοις ότι οι θεωρίες για στροφή του ΣΥΡΙΖΑ προς τη σοσιαλδημοκρατία είναι ανυπόστατες. Μαρτυρά, όμως, την απελπιστική θέση στην οποία έχει βρεθεί η κυβέρνηση, που ψάχνει από κάπου να αρπαχτεί για να γλυτώσει την ολοκληρωτική της κατάρρευση.
Γιατί πάει πολύ να μιλούν για υποκίνηση σε βία, αυτοί που ταυτίστηκαν απροκάλυπτα με την πυρπόληση της Αθήνας, στο όχι τόσο μακρινό 2008. Και ήταν οι ίδιοι που όχι μόνο κρατούσαν το… ίσο σε κάθε πράξη βίας και προπηλακισμού εναντίον πολιτικών τους αντιπάλων την περίοδο των αγανακτισμένων, αλλά και πάμπολλα στελέχη τους συμμετείχαν στην πρώτη γραμμή σε αυτές τις ασχήμιες. Είναι ακόμη πρόσφατες οι μνήμες με τις κραυγές για γερμανοτσολιάδες, για προδότες, τα καλέσματα για λιντσάρισμα, το πετροβολητό σε ταβέρνες και σε βιβλιοπωλεία. Τότε υποδαύλισαν, μαζί με τα τερατώδη ψέματα, το κοινωνικό θυμικό, για να αναρριχηθούν στους θώκους της εξουσίας. Και τώρα, πάλι, επιδιώκουν με τον διχαστικό λόγο να κρατηθούν σ’ αυτούς.
Η χώρα, όμως, δεν αντέχει άλλο ούτε το ψέμα ούτε τη βία. Η δημοκρατία δεν λειτουργεί με υποσημειώσεις και εξαιρέσεις, γιατί τότε καταλύεται ο ίδιος ο πυρήνας της. Όταν δικαιολογείς την βία με «αριστερό» ή «δεξιό» πρόσημο, τότε η βία θα εξαπλωθεί παντού. Η Ελλάδα, όμως, πρέπει να επανέλθει σε μια κανονικότητα, όπου ο νόμος και η τάξη θα κυριαρχούν παντού και για όλους. Και αυτό είναι κάτι που μόνο μια κυβέρνηση της ΝΔ μπορεί να το εγγυηθεί.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι αναπληρωτής τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, αρμόδιος για θέματα Προστασίας του Πολίτη, βουλευτής Λαρίσης.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην «Ελευθερία» της Κυριακής στις 27.05.18 

Read more...

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου: "Χώρα γερόντων…"

PARAPOLITIKA

Νέα φωτό Μάξιμου Χαρακόπουλου

Χώρα γερόντων…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Ξεκινώντας τις συνεδριάσεις της Διακομματικής Επιτροπής για το Δημογραφικό, γνωρίζαμε ότι το πρόβλημα της δημογραφικής μας συρρίκνωσης ήταν ακανθώδες. Ολοκληρώνοντας, όμως, τις εργασίες μας, όπου ακούστηκαν δεκάδες εκπρόσωποι φορέων και επιστήμονες, έγινε σαφές ότι αν δεν υπάρξουν άμεσα λύσεις στο πρόβλημα, είναι αμφίβολο το μέλλον του ελληνισμού:
• Οι γεννήσεις έχουν πέσει πολύ πιο κάτω από το όριο που απαιτείται για να παραμείνει ένας πληθυσμός ακέραιος αριθμητικά.
• Οι μεταναστευτικές ροές των Ελλήνων σε παραγωγική και αναπαραγωγική ηλικία είναι τεράστιες.
• Ο μέσος ηλιακός όρος έχει κυριολεκτικά εκτοξευθεί. Η χώρα μας καθίσταται ουσιαστικά χώρα γερόντων με ό,τι αυτό συνεπάγεται όχι μόνο για το ασφαλιστικό σύστημα, αλλά και την ίδια την λειτουργία της κοινωνίας, την ικανότητά της να ανανεωθεί και να προοδεύσει, να διαθέτει δυνάμεις για να αντιμετωπίσει τις εξωτερικές προκλήσεις.
Η αποκάλυψη αυτής της οδυνηρής πραγματικότητας απέδειξε ότι το δημογραφικό δεν έχει πολιτικό πρόσημο. Είναι πρόβλημα εθνικό και μάλιστα το σημαντικότερο που έχει να επιλύσει η χώρα τις επόμενες δεκαετίες. Οι συνεδριάσεις της Επιτροπής συνέβαλαν επίσης στο να καταπέσει και ο μύθος, πως η λύση βρίσκεται στην μαζική εισροή μεταναστών από τρίτες χώρες. Κάτι τέτοιο, θα οδηγούσε όχι στην αναζωογόνηση της ελληνικής κοινωνίας αλλά στην μετατροπή της σε μια σύγχρονη Βαβέλ, χωρίς ελπίδα.
Μοναδική οδός σωτηρίας είναι η εκπόνηση και εφαρμογή ενός φιλόδοξου προγράμματος αντιστροφής της πληθυσμιακής συρρίκνωσης. Πρωταρχικός στόχος του θα είναι η αύξηση των γεννήσεων και η στήριξη της οικογένειας.
Το επιβεβλημένο αυτό σχέδιο θα πρέπει να αγκαλιάσει κάθε τομέα της κυβερνητικής πολιτικής: οικονομία, εκπαίδευση, υγεία. Παράλληλα, με τα ανάλογα επιδόματα να θεσπισθούν σειρά φοροαπαλλαγών με κριτήριο τον αριθμό των παιδιών. Σε αντίθεση με αυτό που συμβαίνει σήμερα, όπου σχεδόν τιμωρείται όποιος έχει τρία ή περισσότερα παιδιά. Να ενισχυθούν οι βρεφονηπιακοί σταθμοί, τα νηπιαγωγεία και η ολοήμερη εκπαίδευση.
Τέλος, να επιμείνουμε στην προβολή της οικογένειας και όχι στα πρότυπα που κυριάρχησαν τα προηγούμενα χρόνια. Την ευθύνη για την εφαρμογή του προγράμματος θα μπορούσε να έχει ένα υπουργείο Οικογένειας και Δημογραφίας. Λύσεις και μοντέλα υπάρχουν. Δεν χρειάζεται να ανακαλύψουμε εμείς την Αμερική. Το μόνο που χρειάζεται είναι η πολιτική βούληση...

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Αντιπρόεδρος της Διακομματικής Επιτροπής για το Δημογραφικό, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Παραπολιτικά" στις 25.05.18

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου στον "Ελεύθερο Τύπο" 19.05.18: "Την πατρίδα μ’ έχασα..."

eleutheros typos

Μάξιμος ΠτΔ 1

Την πατρίδα μ’ έχασα...

Του δρ Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η έκπληξη μου ήταν μεγάλη. Είχα ακούσει για κρυπτοχριστιανούς στον Πόντο που έμειναν πίσω και δεν κρίθηκαν ανταλλάξιμοι, καθώς στη Λωζάνη η θρησκεία ήταν εκείνη που βάρυνε ως κριτήριο στην ανταλλαγή των πληθυσμών κι όχι η γλώσσα. Τα θεωρούσα υπερβολές. Στη φοιτητική εστία στην Πόλη, όπου βρέθηκα για μεταπτυχιακές σπουδές, ένα δειλινό, οι Τούρκοι συγκάτοικοί μου από την Antakya (Αντιόχεια), με γνώρισαν με έναν “που μιλάει ρωμαίικα σαν και εσάς”. Πράγματι ήταν ένας φοιτητής από τη Ριζούντα -γενέτειρα και του Ερντογάν- που άρχισε να μου μιλά στα ποντιακά και μου πρόσφερε “εν’ απίδι”. Τον ευχαρίστησα για το αχλάδι, μου είπε ότι στην πατρίδα του όλοι οι μεγαλύτεροι μιλούν “ρούμτζα”. Απέφυγα να ρωτήσω περισσότερα για να μην τον φέρω σε δύσκολη θέση. Τον αναζήτησα την επομένη, αλλά μου είπαν πως έφυγε για το χωριό του...
Εκείνο τον καιρό έπεσε στα χέρια μου το περιοδικό Nokta που είχε συνέντευξη από την υπέργηρη καραντενιζλί (μαυροθαλασσίτισσα) Φατιμά, η οποία έχοντας στα γόνατά της μια γάτα απαντά στο ερώτημα “εσείς τι είστε” λέγοντας “εγώ τουρκικά δεν ξέρω και τα ρωμαίικα δεν τα έμαθα από τον αέρα”. Αργότερα, όταν για πρώτη φορά βρέθηκα στην Τραπεζούντα για την πρώτη μετά τον ξεριζωμό λειτουργία με τον Οικουμενικό Πατριάρχη στην Παναγία Σουμελά, μοιράστηκα τον ενθουσιασμό και την απορία της παρέας των Ποντίων προσκυνητών, για την... ανακάλυψη ντόπιων Ποντίων στην πόλη.
Μετά την επίσκεψή μας στην Παναγία Χρυσοκέφαλο -η οποία λειτουργεί πια ως τζαμί- άκουσαν τους ντόπιους στα απέναντι μαγαζιά να μιλούν στα ποντιακά. Και χωρίς να το καταλάβουν, με μια ποντιακή λύρα, Πόντιοι από την Ελλάδα και Πόντιοι του ιστορικού Πόντου άρχισαν να τραγουδούν μαζί παραδοσιακά ποντιακά τραγούδια.
Για την ελληνικότητα του Πόντου δεν μιλούν μόνο οι πέτρες (τα μοναδικά μνημεία του παγκόσμιου πολιτισμού) αλλά και οι Πόντιοι που έμειναν στην πατρίδα των Κομνηνών. Κάποιοι από αυτούς αναζητούν την αληθινή τους ταυτότητα και υφίστανται διώξεις.
Τα θυμήθηκα όλα αυτά με αφορμή τη θλιβερή επέτειο της συμπλήρωσης 99 χρόνων από τη 19η Μαΐου 1919, ημερομηνία που έχει καθιερωθεί ως η απαρχή της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Είναι η ημέρα που ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα και ξεκίνησε το γενικό ξεκαθάρισμα του ποντιακού στοιχείου. Ένα έγκλημα που, όπως και συνολικά η Γενοκτονία των Χριστιανών της Ανατολής, Ελλήνων της Μικράς Ασίας, Αρμενίων και Ασσυρίων, έμεινε χωρίς τιμωρία. Ο αφανισμός ενός ολόκληρου λαού, που ποτέ δεν αποτιμήθηκε στις πραγματικές του διαστάσεις, αλλά προσπεράστηκε χάριν των γεωπολιτικών ισορροπιών και συμφερόντων.
Στα εδάφη του θρυλικού Πόντου, άκμασε ο ελληνικός πολιτισμός για 3.000 χρόνια. Εκεί που μεταλαμπαδεύτηκε το υψηλό ελληνικό πνεύμα, το οποίο μεταμόρφωσε τον “Άξενο” Πόντο σε Εύξεινο, στη “θάλαττα” που ανοίχτηκε εμπρός στα μάτια των “Μυρίων”. Εκεί που ρίζωσε βαθιά ο χριστιανισμός από τα πρώτα του βήματα, και έγινε κάστρο άπαρτο της Ορθοδοξίας και της Ρωμανίας. Ακόμη και όταν η Πόλη έπεφτε στα 1453. κάτω από τα κτυπήματα των εξ ανατολών εισβολέων, η Αυτοκρατορία της Τραπεζούντος, των Μεγάλων Κομνηνών, θα έδινε για λίγο ακόμη, έως το 1461, την μάχη της διατήρησης του βυζαντινού κόσμου. Ένας κόσμος που μπορεί να βρέθηκε υπό τον οθωμανικό ζυγό, όμως, ποτέ δεν παραδόθηκε, δεν ξεπούλησε την ταυτότητά του. Παρέμεινε ζωντανός και ισχυρός, ακόμη και με κρυμμένη την πίστη του (κλωστοί), σε όλους τους αιώνες της σκλαβιάς. Μέχρι που έφθασαν ημέρες ελπιδοφόρες. Με την αυτοπεποίθηση που έδινε η οικονομική ακμή τους οι Πόντιοι, το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, επέδειξαν μια πρωτοφανή εκπαιδευτική πρόοδο. Την χρονιά που ξεκίνησε η Γενοκτονία τους, είχαν 1.401 σχολειά, αλλά και τυπογραφεία, εφημερίδες, θέατρα, και μια εν γένει πνευματική ζωή που, όπως και των Ελλήνων της Ιωνίας και της Πόλης προσιδίαζε σε δυτικοευρωπαϊκή χώρα. Αλλά για τους 700 χιλιάδες Ποντίους αλλιώς το είχε γράψει η μοίρα. Ποτέ δεν έμελλε να ολοκληρωθεί η νέα αναγέννησή τους. Ήδη, από τις απαρχές της εξουσίας των Νεοτούρκων είχαν μπει μπροστά τα σχέδια για την ομογενοποίηση της αυτοκρατορίας, την εξάλειψη του χριστιανικού της στοιχείου, του πιο δυναμικού, του πιο μορφωμένου, του πιο προοδευμένου. Για να προωθηθούν έτσι τα γερμανικά συμφέροντα, που φρόντισαν να καθοδηγήσουν αυτό το διαρκές κακούργημα στην Μικρά Ασία.
Οι Έλληνες του Πόντου δεν δέχθηκαν τον σίγουρο θάνατο στα Αμελέ Ταμπουρού με σταυρωμένα χέρια. Πολέμησαν, όπως ήξεραν πάντοτε να πολεμούν στα περήφανα βουνά τους, όπως το δείχνουν οι χοροί τους, τα τραγούδια τους, οι στολές τους. Δυστυχώς, όμως, το ελληνικό κράτος δεν έστερξε σε βοήθειά τους, θεωρήθηκε ότι ήταν μακριά. Και οι προσπάθειες για ένα κοινό Ποντοαρμενικό κράτος συντρίφτηκαν από την αδιαφορία των συμμάχων, αλλά και την φιλοτουρκική στροφή του νέου σοβιετικού κράτους. Με πολλά χρυσά ρούβλια ενισχύθηκε ο Κεμάλ, καθώς και με όπλα και σοβιετικούς στρατιωτικούς συμβούλους, και, το κυριότερο, με καλυμμένα τα νώτα του ώστε να επιδοθεί ανενόχλητος στο φρικτό έργο της “τελικής λύσης”.
Μέχρι και τη Μικρασιατική Καταστροφή, το 1922, υπολογίζεται ότι χάθηκαν περί τους 350.000 Ελληνοπόντιους. Οι υπόλοιποι κατέφυγαν στη Ρωσία και στην Ελλάδα, πρόσφυγες σε αναζήτηση μιας νέας ζωής. Για κάποιους η προσφυγιά θα επαναληφθεί για μια και δυο φορές ακόμη. Γιατί χιλιάδες απ’ όσους κατέφυγαν σε σοβιετικά εδάφη εξορίστηκαν από τον Στάλιν στην Κεντρική Ασία, ενώ δεκαετίες αργότερα ήλθαν στην Ελλάδα.
Τεράστια θα είναι η προσφορά των Ποντίων στην πατρίδα, από την δεκαετία του 1920 μέχρι και σήμερα. Άνθρωποι που διακρίνονται για την εργατικότητά τους, την επιμονή και τον πατριωτισμό τους, αναζωογόνησαν περιοχές όπως η ελληνική Μακεδονία. Διακρίθηκαν σε όλους τους τομείς του δημοσίου βίου. Η σφραγίδα τους είναι πιά βαθιά και ανεξίτηλη. Κι ας αντιμετώπισαν για δεκαετίες, όπως και όλοι οι πρόσφυγες της Μικράς Ασίας, την καχυποψία της παλαιάς Ελλάδας. Και σήμερα παραμένουν στην πρώτη γραμμή για την υπεράσπιση της ταυτότητάς μας, των εθνικών μας δικαίων αλλά και ενάντια στην ιστορική λήθη. Γιατί όσα χρόνια κι αν περάσουν, η Γενοκτονία των Χριστιανών της Ανατολής δεν παραγράφεται και κυρίως δεν παραχαράσσεται. Κι ας το επιδιώκουν οι απόγονοι αυτών που τέλεσαν τη γενοκτονία, και οι οποίοι συνεχίζουν τη Γενοκτονία αυτή τη φορά στο πεδίο της Μνήμης. Με βυζαντινές εκκλησίες αιώνων, όπως η Αγία Σοφία της Τραπεζούντας, που μετατρέπονται σε τζαμιά. Δυστυχώς, όμως, μαζί τους συντάσσονται και κάποιοι δήθεν προοδευτικοί συμπατριώτες μας, που αρνούνται πεισματικά τον όρο Γενοκτονία, που αφαιρούν το σχετικό κεφάλαιο της ιστορίας από την ύλη των εξετάσεων στα σχολικά βιβλία, που μιλούν για “συνωστισμούς”. Οι πολλοί, ωστόσο, είναι στην άλλη όχθη, εκεί που η ιστορική αλήθεια είναι ακόμη ζωντανή, και δεν θα παραδώσουν τα όπλα μέχρι να υπάρξει πλήρης αποκατάστασή της.

AΡΘΡΟ Μ.ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Ο δρ Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι εισηγητής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας.

Φωτ. Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος σε επίσκεψη στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο, τον οποίο ενημέρωσε για την ανάγκη η ελληνική πολιτεία να αναλάβει πρωτοβουλία προώθησης της διεθνούς αναγνώρισης της Γενοκτονίας από το τουρκικό κράτος, όλων των Χριστιανών της Ανατολής, Ελλήνων του Πόντου και ευρύτερα της Μικράς Ασίας, Αρμενίων και Ασσυρίων.

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: «Το στρατηγικό βάθος του ελληνισμού»

Πρωτο Θεμα

ΜΑΞΙΜΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ

Το στρατηγικό βάθος του ελληνισμού

του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η διεθνής εικόνα της Ελλάδας τα τελευταία χρόνια, είναι αλήθεια ότι μας πληγώνει. Πιστεύουμε, και δικαίως, ότι δεν μας αξίζει αυτή η αίσθηση του παρία, που στηρίζεται στη στήριξη τρίτων. Ωστόσο, το ιστορικό μας παρελθόν διαθέτει ακόμη ανυπολόγιστη αίγλη, που ο ελληνισμός οφείλει να τη βάλει στη φαρέτρα του, στην προσπάθειά του να χαράξει μια νέα πορεία. Πρόσφατα, είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω ιδίοις όμμασι αυτή τη δυνατότητα. Την Μεγάλη Εβδομάδα, βρέθηκα στην Βηρυτό, ως εισηγητής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, ενός συνεχώς αναπτυσσόμενου διεθνούς οργανισμού. Στη πρωτεύουσα του Λιβάνου πραγματοποιήθηκε το διεθνές συνέδριο κοινοβουλευτικού διαλόγου με θέμα «Ενότητα στην πολυμορφία και βασικές αρχές ελευθερίας για τους Χριστιανούς και Μουσουλμάνους στην Μέση Ανατολή». Το συνέδριο που έλαβε χώρα στο κοινοβούλιο της χώρας, έγινε με πρωτοβουλία της ΔΣΟ και της βουλής του Λιβάνου σε συνεργασία με την Αραβική Διακοινοβουλευτική Ένωση. Τις διήμερες εργασίες του Συνεδρίου χαιρέτησαν ο Πατριάρχης Αντιοχείας κ. Ιωάννης και εκπρόσωποι των 18 θρησκειών, ομολογιών και δογμάτων του Λιβάνου.
Ήταν πραγματικά ιδιαίτερα ελπιδοφόρα η ατμόσφαιρα αυτής της σύναξης, χριστιανών και μουσουλμάνων, στην καρδιά της πολύπαθης Μέσης Ανατολής, εν μέσω πολεμικών επιχειρήσεων, κατεστραμμένων πόλεων και αρχαίων μνημείων, εκατομμυρίων προσφύγων και ενός άδηλου μέλλοντος. Σε πείσμα όσων προωθούν διχαστικές γραμμές, διαπιστώσαμε την ειλικρινή διάθεση των απλών ανθρώπων να προχωρήσουμε μαζί στον δρόμο της ειρηνικής συνύπαρξης.
Αυτό που σίγουρα άγγιξε τους Έλληνες συμμετέχοντες ήταν η αγάπη με την οποία συνεχίζουν οι λαοί αυτοί να μας περιβάλλουν. Η ανάμνηση του Μ. Αλεξάνδρου και, ιδιαιτέρως, του Βυζαντίου είναι ακόμη πολύ ισχυρή. Τις ημέρες του συνεδρίου διοργανώθηκε, μάλιστα με μεγάλη επιτυχία, Έκθεση Αγιορείτικης χαλκογραφίας, με τίτλο «Η Παρθένος Μαρία: Εικόνες από το Άγιο Περιβόλι της. Άγιο Όρος», στο Μουσείο Beit Beirut. Για τους Άραβες οι Γιουνάν ή Ρουμ δεν είναι Δύση, είναι ένας συγγενικός τους κόσμος, που τον αναμένουν να έχει συμμετοχή στα δρώμενα της ανατολικής Μεσογείου. Ιδιαιτέρως, ζητούν να βρεθεί κοντά στους δοκιμαζόμενους χριστιανούς της Μ. Ανατολής. Και αυτό προσπαθήσαμε να αναδείξουμε στις παρεμβάσεις μας.
Επισημάναμε την αδήριτη ανάγκη της παραμονής των εκατομμυρίων χριστιανών στις προαιώνιες εστίες τους, και την επιστροφή των προσφύγων, με τη συνδρομή της παγκόσμιας κοινότητας, που πρέπει να βοηθήσει στην οικονομική ανασυγκρότηση της Συρίας και του Ιράκ. Οι ανταγωνισμοί για τις σφαίρες επιρροής και οι συνεχείς βομβαρδισμοί δεν συνδράμουν αυτόν τον στόχο, αλλά, αντιθέτως, αποτρέπουν τους ανθρώπους να επιστρέψουν.
Από το βήμα του συνεδρίου καταγγείλαμε τη γενοκτονία της μνήμης που εφαρμόζει το τουρκικό κράτος και στη Συρία, όπου έχει εισβάλει ενάντια σε κάθε έννοια διεθνούς δικαίου. Ήδη, στο Αφρίν οι τουρκικοί βομβαρδισμοί κατέστρεψαν τον τάφο του Αγίου Μάρωνα, προστάτη των Μαρωνιτών, και την εκκλησία του Αγίου Ιουλιανού του 4ου αιώνα. Την ίδια τακτική ακολουθεί η Άγκυρα τόσο στο εσωτερικό της Τουρκίας -όπως κάνει με βυζαντινές εκκλησίες που μετατρέπει σε τζαμιά- όσο και στην κατεχόμενη Κύπρο, όπου πάνω από 500 εκκλησίες έχουν λεηλατηθεί και μετατραπεί ακόμη και σε στάβλους ή καφετέριες…
Αναφερθήκαμε, όμως, και σε άλλες κρίσιμες για την ορθοδοξία περιοχές, όπως το Κοσσυφοπέδιο και η Αλβανία, όπου παρατηρείται έξαρση του αλβανικού μεγαλοϊδεατισμού, τα Σκόπια και τις κινήσεις της αντικανονικής Εκκλησίας, την Ουκρανία, όπου οι πολιτικές αντιπαραθέσεις μεταφέρονται στην εκκλησία, με θλιβερές συνέπειες.
Επιμείναμε, τέλος, στην ανάγκη της δημιουργίας ενός μόνιμου Παρατηρητηρίου Παραβιάσεων των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ορθοδόξων, ως μηχανισμού για την άμεση και έγκυρη συλλογή στοιχείων, που θα συντάσσει ετήσια Έκθεση Παραβίασης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ορθοδόξων όπου γης, και η οποία θα αποστέλλεται στον ΟΗΕ, στο Συμβούλιο Ασφαλείας, στο Συμβούλιο της Ευρώπης, την ΕΕ, ενώ θα κοινοποιείται στα κράτη μέλη της ΔΣΟ και εκείνα που προβαίνουν σε παραβιάσεις. Μια πρόταση που βρήκε ευρεία αποδοχή και ελπίζουμε να προχωρήσει σύντομα.
Εν πάση περιπτώσει, ο ελληνισμός, σ’ αυτήν την κρίσιμη στιγμή, μπορεί και πρέπει να βασιστεί στην πολιτισμική του κληρονομιά, στην ιστορία του και στην Ορθοδοξία, που του ανοίγουν απεριόριστους ορίζοντες και στα ανατολικά του: από την Αλεξάνδρεια μέχρι το Ερεβάν και από το Βελιγράδι μέχρι το Βλαδιβοστόκ. Προϋπόθεση, όμως, είναι να αντιληφθούμε και οι ίδιοι το στρατηγικό βάθος του ελληνισμού.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι εισηγητής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας.

Φωτ.: Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος στο Συνέδριο της Βηρυτού με τον πατριάρχη Αντιοχείας Ιωάννη, ο αδελφός του οποίου, μητροπολίτης Χαλεπίου Παύλος, έχει απαχθεί από τζιχαντιστές και αγνοείται εδώ και πέντε χρόνια.

Το άρθρο «Το στρατηγικό βάθος του ελληνισμού» δημοσιεύθηκε στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας «Πρώτο Θέμα»

Read more...

Άρθρο Μαξιμου Χαρακόπουλου: “Αραράτ”

eleftheria

Μάξιμος Σιρινιάν

Αραράτ…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

«Δεύτε πόμα πίωμεν καινόν» ψάλλει ο παπάς στη μοναδική αναστάσιμη εξόδιο ακολουθία, και ο νους μου πάει στο αρμένικο κονιάκ «Αραράτ» που ήπιαμε ολοκληρώνοντας μια ενδιαφέρουσα συζήτηση στο λόφο του Φρουρίου, μια ανοιξιάτικη βραδιά πριν δυο χρόνια. Τη μια και μοναδική. Είχαμε πει ότι θα τα ξαναπούμε, αλλά ας όψεται η πολιτική που πολλές φορές μας κατατρύχει με μικρά και ασήμαντα και ο χρόνος κυλά χωρίς να το συνειδητοποιήσουμε. Το αντιλαμβανόμαστε τέτοιες στιγμές, όταν πια είναι αργά...
Παρακολουθώ από μια άκρη του ναού στο παλαιό κοιμητήριο το στερνό αντίο συγγενών και φίλων σε μια εμβληματική μορφή της πόλης. Γιατί ο Ονίκ Σιρινιάν, που όπως άκουσα τον ιερέα να τον μνημονεύει είχε άλλα δυο ονόματα, Ιωάννης και Ιππόλυτος, ήταν από αυτούς που λέμε σημεία αναφοράς της Λάρισας. Μπροστά από την εποχή του, με επιχειρηματικό δαιμόνιο, από αυτό που φημίζονται Αρμένιοι και Έλληνες. Άλλωστε, μπορεί να είμαστε έθνος ανάδελφο, όπως έχει ειπωθεί, σίγουρα όμως έχουμε… ξαδέρφια με τα οποία μοιραζόμαστε κοινές αξίες και πίστη. Ζήσαμε μαζί αιώνες στη χιλιόχρονη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, όπως οι Φράγκοι επέβαλαν να ονομάζουμε τον 16ο αιώνα το Ανατολικό Ρωμαϊκό Κράτος, με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολή. Ρώτησα κάποτε τον πατριάρχη των Αρμενίων στο Ερεβάν, όπου βρέθηκα ως παρατηρητής των εκλογών, πώς και έχουμε δογματικές διαφορές οι Ορθόδοξοι με τους Αρμένιους. Και πραγματικά με αφόπλισε με την απάντησή του. Ούτε λίγο ούτε πολύ, μου είπε ότι είχαν στην περιοχή τους πολεμικές συγκρούσεις και αναταραχή και δεν κατέστη δυνατό αντιπρόσωποί τους να λάβουν μέρος στην Οικουμενική Σύνοδο που είχε συγκληθεί για να αντιμετωπίσει το ζήτημα που διαιρούσε τότε την εκκλησία.
Ο Ονίκ Σιρινιάν με τη σοφία του αυτοδημιούργητου άφησε το δικό του αποτύπωμα στη νεότερη ιστορία της Λάρισας, με το μοντέρνο για την εποχή του, αναμφίβολα πρωτοποριακό, ομώνυμο πολυκατάστημα, που έγινε τόπος συνάντησης και των χωρικών που κατέβαιναν για ψώνια στην πόλη. Θα βρεθούμε στου Σιρινιάν…
Τον γνώρισα περί τας δυσμάς του βίου του, καταβεβλημένο σωματικά, αλλά με μοναδική αφηγηματική ικανότητα που καθήλωνε τον συνομιλητή του• άλλωστε, όπως, είπαμε ήταν κομμάτι της ιστορίας της πόλης. Μόλις είχαμε ολοκληρώσει τις ομιλίες μας στην εκδήλωση του Συλλόγου Ποντίων Λάρισας στο μέγαρο του Δικηγορικού Συλλόγου για τη γενοκτονία των Ποντίων. Ο πρόεδρος Χρήστος Τοπαλίδης με ευχαρίστησε γιατί έφερα μαζί μου και τον Αρμένη βουλευτή Αραγκάτς Αχογιάν, που μίλησε για τη γενοκτονία των Αρμενίων. Εδώ και χρόνια υποστηρίζω ότι η γενοκτονία ήταν μια, των Χριστιανών της Ανατολής, από τους Οθωμανούς αρχικά και τους Νεότουρκους εν συνεχεία. Αλλά το ελληνικό κράτος αντιμετωπίζει ακόμη και αυτά τα ζητήματα με επαρχιωτισμό, αναγνωρίζοντας άλλη ημερομηνία για τη γενοκτονία των Ποντίων, άλλη για τη γενοκτονία των Ελλήνων της Μικρασίας και άλλη για τη γενοκτονία των Αρμενίων…
Η βραδιά ήταν γλυκιά και είπαμε να ανέβουμε στον λόφο του Φρουρίου για ένα κρασί. Καθ’ όλη τη διαδρομή, όλοι κοιτούσαν με απορία τη μαύρη δερμάτινη τσάντα του Αρμένη βουλευτή, ογκωδέστερη αυτών που έχουν οι γιατροί για τις κατ’ οίκον επισκέψεις τους. Όταν τόλμησα, ξεκινώντας από την Αθήνα, να τον ρωτήσω τι κουβαλά, μου απάντησε με αινιγματικό χαμόγελο.
Στο Φρούριο μας ανέμενε μια ευχάριστη έκπληξη. Ο ξάδερφός μου, πρόεδρος του Μικρασιατικού Συλλόγου Βουναίνων, Ηλίας Αθαναηλίδης, μας έφερε στην παρέα τον Ονίκ Σιρινιάν. Ο Αρμένης βουλευτής, πράγματι εντυπωσιάσθηκε ακούγοντας αρμένικα στη Λάρισα. Η μεγαλύτερη, όμως, αποκάλυψη ήταν για μένα η συζήτηση με τον ξακουστό Αρμένη της πόλης μας. Και καθώς, ρωτώντας πας στην Πόλη, άρχισα τις ερωτήσεις, πού, πώς, πότε και γιατί. Ε, λοιπόν, με μοναδική μαεστρία, που κρατά το ενδιαφέρον του ακροατή, ο Ονίκ, που κάποιοι στην παρέα αρχικά από άγνοια αποκαλούσαν Νίκο, μας εξιστόρησε πως ήρθαν οι Αρμένηδες μαζί με τους Μικρασιάτες πρόσφυγες στη Λάρισα. Είχα ακούσει από τους παππούδες μου ότι παλιά ήταν περισσότεροι οι «Αρμεναίοι» της Λάρισας. Ιδού, πώς έμειναν λίγοι. Όπως μας είπε ο Ονίκ Σιρινιάν αρχικά εγκαταστάθηκαν στη Λάρισα περίπου 1.000 Αρμένιοι. Πολλοί από αυτούς το 1948, στο τέλος του εμφυλίου στην Ελλάδα, ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση να πάνε στην Αρμενία, που τότε ήταν ένα από τα Σοβιέτ της Σοβιετικής Ένωσης. Όσοι Αρμένιοι ήταν πιο ευκατάστατοι, αλλά και καχύποπτοι, έμειναν στη Λάρισα. Ζήτησαν, όμως, από τους συμπατριώτες τους που έφευγαν να τους στείλουν μήνυμα αν τα πράγματα εκεί είναι καλά για να τους ακολουθήσουν. Και καθώς οι άνθρωποι αυτοί είχαν αντιμετωπίσει γενοκτονία και διωγμούς, για να μη θέσουν κανέναν σε κίνδυνο, δεν ζήτησαν να τους γράψουν γράμμα με τα καθέκαστα. Αλλά να τους στείλουν μόνο μια φωτογραφία. Αν ήταν όρθιοι θα σήμαινε πως όλα είναι καλά στην πατρίδα και καλώς να ορίσουν και αυτοί. Αν ήταν καθιστοί θα σήμαινε πως τα πράγματα ήταν άσχημα και καλύτερα να μην ξεκινούσαν το ταξίδι της επιστροφής. «Στη φωτογραφία που μας έστειλαν Μάξιμε, ήταν όλοι ξαπλωμένοι στο χώμα. Μετά από αυτό κανείς δεν σκέφθηκε να φύγει», ήταν τα χαρακτηριστικά λόγια του Σιρινιάν. Δεν ξέρω αν μετά από αυτό ο Ονίκ ένοιωθε άνετα ξαπλωμένος στη γη. Τώρα, πάντως, μπορεί άφοβα να ξαποστάσει…
Η βραδιά έκλεισε, με την απορία όλων μας να λύνεται, όταν ο Αρμένης βουλευτής άνοιξε, επιτέλους, την μαύρη τσάντα και ανακαλύψαμε το περιεχόμενό της, καθώς έβγαλε ένα από τα έξι κονιάκ «Αραράτ» για να πιούμε στην ελληνο-αρμενική φιλία. Η τσάντα ήταν ειδική παραγγελία για να χωρά μια εξάδα Αραράτ. Καλό ταξίδι Ονίκ…

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι βουλευτής Λαρίσης και συγγραφέας.

Λεζάντα: Τα απομεινάρια μιας μέρας... Ο Ονίκ Σιρινιάν (καθιστός δεξιά) με τον Αρμένη βουλευτή Αραγκάτς Αχογιάν (εξ αριστερών) και τον Μάξιμο Χαρακόπουλο (όρθιο).

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην “Ελευθερία” στις 15.04.18

Read more...

Άρθρο του Μ. Χαρακόπουλου στην «Καθημερινή» του Σαββάτου

kathimerini

Νέα φωτό Μάξιμου Χαρακόπουλου

Ταπεινωτική ήττα!

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Για ημέρες η Αθήνα, και άλλες μεγάλες πόλεις της χώρας, παραδόθηκαν αμαχητί στις διαθέσεις των μπαχαλάκηδων. Βιτρίνες καταστημάτων θρυμματίστηκαν, γκαζάκια σε κτίρια εξερράγησαν, επιθέσεις σε γραφεία κομμάτων και πανεπιστημιακών καθηγητών εξαπολύθηκαν, έως και χειροβομβίδα εναντίον Αστυνομικού Τμήματος εκτοξεύθηκε. Αφορμή γι’ αυτήν την… θεματική εβδομάδα της αναρχίας υπήρξε η μεταφορά του φερόμενου ως αποστολέα εκρηκτικών μηχανισμών από τις φυλακές Κορυδαλλού σε αυτές της Λάρισας. Θυμίζουμε ότι από το παγιδευμένο πακέτο ο πρώην πρωθυπουργός κ. Παπαδήμος από θαύμα δεν έχασε τη ζωή του. Ο φερόμενος ως αποστολέας δεν συμφωνούσε με την απόφαση της μεταφοράς του και ξεκίνησε απεργία πείνας, ενώ οι «σύντροφοί» του κήρυξαν ανοιχτό πόλεμο εναντίον της… κακούργας κοινωνίας. Διότι, θύματα των βαρβαρικών επελάσεων από τις αγέλες των κουκουλοφόρων υπήρξαν απλοί πολίτες, που έβλεπαν τις περιουσίες τους να καταστρέφονται στα καλά του καθουμένου, ακόμη και μέρα μεσημέρι, όπως συνέβη στην Πατησίων.
Στην πραγματικότητα, όμως, θύμα υπήρξε ολόκληρη η ελληνική κοινωνία, η οποία αντιλήφθηκε, για μια ακόμη φορά, ότι είναι απροστάτευτη απέναντι στις διαθέσεις κάποιων γνωστών-άγνωστων τραμπούκων. Διότι, αντί να υπάρξει μια άμεση, οργανωμένη, αποτελεσματική αντιμετώπιση των βανδάλων, το κράτος μεταβλήθηκε σε απλό παρατηρητή των δρώμενων. Βεβαίως, αυτό δεν προκάλεσε καμία έκπληξη, καθώς για τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ, είναι γνωστές ο εντολές της πολιτικής ηγεσίας του κατ’ ευφημισμόν υπουργείου Προστασίας του Πολίτη προς την ΕΛΑΣ, για «ανοχή» απέναντι στη δράση των κάθε λογής «μπαχαλάκηδων». Οι εκλεκτικές συγγένειες μεταξύ του ΣΥΡΙΖΑ και των «δικών του παιδιών» είναι γνωστές, και επιβεβαιώνονται όλο το διάστημα που βρίσκεται στην εξουσία:
- Με την ιδιότυπη και σκανδαλώδη προστασία που απολαμβάνουν οι «Ρουβίκωνες» και οι πάσης φύσεως «συλλογικότητες» κατά τον κ. Τόσκα.
- Με την εξοργιστική ανοχή προς το «Εξαρχιστάν», που φροντίζει δυο και τρεις φορές την εβδομάδα να κάνει «πάρτι» με μολότοφ και πέτρες, και τους αστυνομικούς βάσει εντολών να παίζουν τους κινούμενους στόχους.
- Με την εμμονή στη διατήρηση του πανεπιστημιακού ασύλου της ανομίας, παρά τις αλλεπάλληλες καταγγελίες διδασκόντων και φοιτητών για το κλίμα φόβου και τρομοκρατίας που έχει εγκαθιδρυθεί εντός των ΑΕΙ από ομάδες που ασκούν βία ή από απλώς παρανόμους.
- Με τις χαριστικές άδειες προς αρχιτρομοκράτες, που βρίσκονται στη φυλακή γιατί έχουν στερήσει τη ζωή από συνανθρώπους τους και, μέχρι σήμερα, δεν έχουν δείξει την παραμικρή μεταμέλεια για τις πράξεις τους.
Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη θέλησε, όμως, για μια ακόμη φορά να αντιστρέψει την αλήθεια, να αποσείσει από πάνω του τις βαριές ευθύνες και να τις φορτώσει στους αστυνομικούς. Προφανώς ο κ. Τόσκας θεωρεί ότι οι πολίτες έχουν μνήμη χρυσόψαρου, και ως εκ τούτου έχουν λησμονήσει ότι είναι αυτός που κατήργησε την Ομάδα «ΔΕΛΤΑ» της ΕΛΑΣ, που είχε καταστεί ο φόβος και ο τρόμος για τους «μπαχαλάκηδες», κατόπιν αιτήματος της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ.
Η απόφαση, άλλωστε, του υπουργείου Δικαιοσύνης να ενδώσει στην απαίτηση για την εκ νέου μεταφορά στον Κορυδαλλό του «συντρόφου» των κουκουλοφόρων αποτελεί μια ακόμη απόδειξη για την ιδιαίτερη σχέση της κυβέρνησης με αυτόν τον χώρο.
Παράλληλα, όμως, η υποχώρηση της επίσημης πολιτείας μπροστά στην βία ομάδων που δρουν ως «παρακράτος» συνιστά και ταπεινωτική ήττα του κράτους. Μπορεί αυτό να είναι ψιλά γράμματα για την παρούσα κυβέρνηση, στην κοινωνία, όμως, επιτείνει το αίσθημα της γενικής ανασφάλειας. Εφόσον αυτό το αίσθημα διατηρηθεί υπάρχει ο κίνδυνος να μετατραπεί σε εύφλεκτο υλικό, σε μια κοινωνία-ζούγκλα, όπου ο καθένας θα πάρει το νόμο στα χέρια του για να υπερασπίσει την ιδιοκτησία του ή το δίκιο του. Η χώρα, επομένως, δεν μπορεί να ζει πλέον στον αστερισμό των ιδεοληψιών και εμμονών ενός πολιτικού περιθωρίου, που βρέθηκε, δημαγωγώντας ασύστολα και παραπλανώντας με θρασύτητα τον λαό, στην εξουσία. Η Ελλάδα πρέπει να ξαναβρεί την κανονικότητά της και στον τομέα της ασφάλειας, με τον νόμο και την τάξη να ισχύουν για όλους, παντού και πάντα, πριν είναι αργά. Και αυτός ο στόχος είναι δέσμευση της Νέας Δημοκρατίας όταν κληθεί να κυβερνήσει.

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι αναπληρωτής τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, αρμόδιος για θέματα Προστασίας του Πολίτη, βουλευτής Λαρίσης.

Το Άρθρο του Μ. Χαρακόπουλου "Ταπεινωτική ήττα" δημοσιεύθηκε στην «Καθημερινή» του Σαββάτου 10 Μαρτίου 2018.

Δείτε το άρθρο όπως δημοσιεύθηκε εδώ

Read more...

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου στο Πρώτο Θέμα: «Μας ζώνουν τα φίδια...»

Πρωτο Θεμα

Νέα φωτό Μάξιμου Χαρακόπουλου

Μας ζώνουν τα φίδια...

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Το θερμόμετρο στα εθνικά μας θέματα έχει κτυπήσει το τελευταίο διάστημα κυριολεκτικά «κόκκινο». Οι διεθνείς συγκυρίες και η διαχείριση εκ μέρους της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ της εξωτερικής πολιτικής έχουν βάλει όλα τα λεγόμενα εθνικά ζητήματα στο τραπέζι.
Κατ’ αρχάς, η Τουρκία έχει επιλέξει πλέον μια επιθετική τακτική στις διεκδικήσεις της προς τον ελληνισμό, είτε στην Κύπρο είτε στην Ελλάδα. Καθόλου τυχαία, άλλωστε, εκδηλώθηκαν δύο επιθετικές ενέργειες εκ μέρους του τουρκικού στρατού με εντολές της Άγκυρας σε Αιγαίο και κυπριακή ΑΟΖ.
Η μεν πρώτη με τον εμβολισμό της «Γαύδου» από την τουρκική ακταιωρό στα Ίμια, που δεν κατέληξε σε τραγωδία μόνον από την ψυχραιμία του Έλληνα κυβερνήτη. Έτσι, από τις άστοχες μεγαλοστομίες του κ. Καμμένου, που είναι εμφανές ότι δεν διαθέτει την ιδιοσυγκρασία να κατέχει το υπεύθυνο πόστο του υπουργού Εθνικής Άμυνας, αλλά και την επίσκεψη-φιάσκο του κ. Ερντογάν σε Αθήνα και Θράκη, φθάσαμε στο σημείο τα Ίμια από «γκρίζα» να βάφονται «μαύρα». Κι αυτό, όπως όλοι αντιλαμβάνονται, δεν αλλάζει με λεονταρισμούς κατόπιν εορτής και άνευ αντικρίσματος.
Η δεύτερη επιθετική ενέργεια της Τουρκίας έλαβε χώρα στα κυπριακά χωρικά ύδατα, όπου τα πολεμικά της πλοία κρατούν όμηρο το ιταλικό γεωτρύπανο της ΕΝΙ για να φθάσει στο οικόπεδο 3 της κυπριακής ΑΟΖ, και στο στόχο «Σουπιά». Και, δυστυχώς, παρά την κατάφωρη παραβίαση κάθε έννοιας διεθνούς δικαίου, οι αντιδράσεις απέναντι στην τουρκική πειρατική ενέργεια είναι τουλάχιστον υποτονικές. Η Άγκυρα μάλιστα, γράφοντας τους πάντες στα παλαιά της υποδήματα, ανανέωσε την NAFTEX, ακυρώνοντας ουσιαστικά τις έρευνες του γεωτρύπανου. Φοβούμαι ότι αναμένονται δύσκολες ημέρες στη Μεγαλόνησο.
Ταυτόχρονα, προχωρούν με σπουδή οι συζητήσεις με τα Σκόπια για το ζήτημα του ονόματος. Όλα δείχνουν ότι η κυβέρνηση θέλει να αγνοήσει τις τεράστιες αντιδράσεις που έχουν προκαλέσει οι πρωτοβουλίες της και, κυρίως, η άσκηση μυστικής διπλωματίας για το «μακεδονικό». Σε αντίθεση, λοιπόν, με το κοινό αίσθημα αλλά και την κοινή λογική, φαίνεται να προχωρά σε μια συζήτηση στην οποία, σύμφωνα με τα όσα υποστηρίζουν οι Σκοπιανοί, δεν μπαίνει στην ατζέντα η συνταγματική αλλαγή του ονόματος και το μείζον θέμα της ταυτότητας και του αλυτρωτισμού μέσα από τα επίσημα κείμενα και τα σχολικά βιβλία. Κάτι τέτοιο, όπως εύλογα συμπεραίνεται, θα οδηγούσε ταχύτατα στην άσκηση πίεσης στη δική μας μεριά για μη χρήση του ονόματος της Μακεδονίας, της ιστορικής ταυτότητας των Ελλήνων Μακεδόνων και στην έξαρση του σκοπιανού εθνικισμού, με τη... χορηγία και άλλων δυνάμεων, όπως πληροφορηθήκαμε και από τις απανωτές επισκέψεις Ζάεφ και Ιβάνοφ στην Άγκυρα.
Τέλος, και με την Αλβανία τα πράγματα τρέχουν γοργά, καθώς τα Τίρανα θέλουν να ενταχθούν στην ΕΕ αλλά και να γίνει ο καθορισμός της ΑΟΖ προς όφελός τους, καθώς οι σοσιαλιστές του Ράμα κατήργησαν τη συμφωνία του Κ. Καραμανλή με τον Σ. Μπερίσα. Ωστόσο, από πλευράς των Αλβανών δεν βλέπουμε ουσιαστικές κινήσεις, πέραν εκείνης για το νεκροταφείο των ηρώων του έπους του ’40. Αντιθέτως, πάλι από αλβανικές πηγές, μαθαίνουμε ότι θα υπάρξει αμοιβαία κατάργηση των όρων «τσαμουριά» με «Βόρειο Ήπειρο», κάτι που αν συμβεί πρόκειται για ιστορικό έγκλημα «καθοσιώσεως», και ελπίζουμε ότι είναι απλώς αλβανική είδηση «ράδιο αρβύλα».
Κοντολογίς, μας πιάνει ίλιγγος όταν αναλογιζόμαστε το τι μπορεί να συμβεί στα εθνικά ζητήματα με αυτήν την κυβέρνηση, έχοντας το πολύ κακό προηγούμενο με την κατάληξη που είχαν οι διαπραγματεύσεις για το χρέος της Ελλάδας και τα προγράμματα δανεισμού. Εκεί, ως γνωστόν και στα μικρά παιδιά, η χώρα «αλυσοδέθηκε» για έναν αιώνα, αφού έχασε δεκάδες δισεκατομμύρια, που ακόμη πολλαπλασιάζονται σαν τα στραγάλια, όπως αποκάλυψε και ο τέως επικεφαλής του «Euroworking Group» κ. Τόμας Βίζερ. Επιπλέον, δεν μπορεί παρά να μας ζώνουν τα φίδια καθώς, ενώ η κυβέρνηση έχει απλώσει τραχανά με Σκόπια και Αλβανία, και η Τουρκία βρίσκεται σε παράκρουση στο Αιγαίο και στην Κύπρο, εμείς έχουμε μπει στον αστερισμό της «Νοβάρτις», του τεχνητού διχασμού και της αρένας που διψά για πολιτικό αίμα.
Η κατάσταση που διαμορφώνεται είναι μάλλον ιδανική για να θολώσει τα νερά, και να προχωρήσουν συμφωνίες που δεν είναι συμβατές με τα εθνικά συμφέροντα. Ωστόσο, η κυβέρνηση ας είναι πιο προσεκτική, γιατί, όπως απέδειξαν και τα συλλαλητήρια για τη «Μακεδονία», ο λαός δεν είναι διατεθειμένος να μείνει παρατηρητής στον καναπέ, όταν θίγονται τα εθνικά μας δίκαια.


Ο δρ Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι αναπληρωτής τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, αρμόδιος για θέματα Προστασίας του Πολίτη, βουλευτής Λαρίσης.

Το άρθρο του Μάξιμου Χαρακόπουλου «Μας ζώνουν τα φίδια...» δημοσιεύθηκε στο "Πρώτο θέμα" την Κυριακή 25 Φεβρουαρίου 2018

Δείτε το άρθρο όπως δημσιεύθηκε εδώ

Read more...

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου: "Τρία χαμένα χρόνια"

eleytheros typos kyriakis full

 ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Τρία χαμένα χρόνια…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η Ελλάδα συμπληρώνει ήδη 3 χρόνια διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Φαίνονται, βέβαια, ως πολύ μακρινές εκείνες οι εικόνες των «αντιμνημονιακών» που κατέλαβαν την εξουσία, με σημαία τα ψεύδη και την ασύστολη δημαγωγία. Γι’ αυτό άλλωστε, και δεν τολμούν να κάνουν έναν σοβαρό απολογισμό ανάμεσα σε αυτά που υπόσχονταν και σ΄ αυτά που έκαναν. Ο πανηγυρισμός των κυβερνώντων περιορίζεται μονάχα στο γεγονός της παραμονής τους στην εξουσία, που είναι και ο μοναδικός τους στόχος.
Τι, όμως, πέτυχαν αυτά τα τρία χρόνια που πήραν τα ηνία της χώρας στα χέρια τους οι δυνάμεις του λαϊκισμού; Τι θετικό έφεραν για την κοινωνία, για τους απλούς ανθρώπους, στο όνομα των οποίων όμνυαν, ως υποτίθεται εκφραστές των αδυνάτων;
• Στα 3 χρόνια διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, πρόλαβαν και ψήφισαν δύο μνημόνια, και έβαλαν τις υπογραφές τους σε δεσμεύσεις της χώρας όχι για ένα ή δύο χρόνια αλλά για πολλές δεκαετίες. Ο λογαριασμός της τριετίας που καλούνται να πληρώσουν οι πολίτες είναι σύμφωνα με την Τράπεζα της Ελλάδος 86 δισ. ευρώ για την οικονομία και 21 δισ. ευρώ σε «καθαρά» μέτρα για νοικοκυριά και επιχειρήσεις.
• Στα 3 χρόνια διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, η δημόσια περιουσία μπήκε στο υπερταμείο για 99 χρόνια, η χώρα σε μόνιμη επιτροπεία μέχρι να ξεπληρωθεί το 75% του χρέους, ενώ συμφωνήθηκαν υπέρογκα πλεονάσματα, που δεν μπορεί να τα βαστάξει η οικονομία. Αντί για ανάπτυξη, βουλιάξαμε αρχικά στην ύφεση -μετά τα βαρουφάκεια πειράματα- και στη συνέχεια καθηλωθήκαμε σε αναιμική ανάπτυξη, την ώρα που η ευρωπαϊκή οικονομία ανακάμπτει αποφασιστικά. Οι ξένες επενδύσεις έχουν πέσει στο ναδίρ, λόγω της αναβλητικότητας και της διγλωσσίας των αρμοδίων.
• Στα 3 χρόνια διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, σπάνε όλα τα αρνητικά ρεκόρ στην αγορά εργασίας, καθώς οι ευέλικτες μορφές εργασίας έφθασαν τον Δεκέμβριο του 2017 στο 57,39% των συνολικών. Κατόρθωμά τους η γενιά των 360 ευρώ! Την ίδια ώρα, οι φορείς του Δημοσίου τόσο του στενού, όσο και του ευρύτερου τομέα αυξήθηκαν από 227 το 2015 σε 374 το 2017, δηλαδή σημείωσαν αύξηση 65%, ενώ αριθμός των εργαζομένων στο Δημόσιο ανήλθε από 686.824 τον Δεκέμβριο του 2015 σε 712.716 τον Οκτώβριο του 2017.
• Στα 3 χρόνια διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, οι άμεσοι και οι έμμεσοι φόροι έγιναν κυριολεκτικά δυσβάστακτοι, με μεγάλο θύμα -κατ’ ομολογία των κυβερνώντων- τη μεσαία τάξη που συνειδητά στοχοποίησαν. Ο ένας στους εφτά δανειολήπτες με «κόκκινα» δάνεια, είτε στεγαστικά είτε επιχειρηματικά, βρίσκεται αντιμέτωπος με πλειστηριασμό, καθώς η κυβέρνηση δέχθηκε να γίνουν 130.000 τουλάχιστον πλειστηριασμοί σε βάθος τετραετίας.
• Στα 3 χρόνια διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, οι αγρότες είδαν να αυξάνονται ο φόρος εισοδήματος, να εκτινάσσονται οι ασφαλιστικές εισφορές, να φορολογούνται οι επιδοτήσεις, να καταργείται η επιδότηση του αγροτικού πετρελαίου, να αυξάνεται το κόστος παραγωγής.
• Στα 3 χρόνια διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, μειώθηκαν οι συντάξεις σε εκατοντάδες χιλιάδες συνταξιούχους, κόπηκε το ΕΚΑΣ σε 140.000 συμπολίτες μας, σφαγιάστηκαν τα επιδόματα σε πολύτεκνες και τρίτεκνες οικογένειες, όπως και τα αναπηρικά επιδόματα.
• Στα 3 χρόνια διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, με τον νόμο - έκτρωμα Παρασκευόπουλου αποφυλακίστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες πάνω από 10.000 κρατούμενοι, τροφοδοτώντας την αυξανόμενη εγκληματικότητα. Επεκτάθηκαν τα άβατα των μπαχαλάκηδων, εξαχρειώθηκαν οι κάθε λογής περιθωριακές ομάδες της βίας και της καταστροφής, όπως ο “Ρουβίκωνας”. Στα Πανεπιστήμια με το νόμο Γαβρόγλου επεκτάθηκε το άσυλο ανομίας και οργανωμένες ομάδες τραμπούκων δρουν ανενόχλητα τρομοκρατώντας φοιτητές και καθηγητές.
• Στα 3 χρόνια διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, υπήρξαν 22 παρεμβάσεις της κυβέρνησης στην Δικαιοσύνη, η οποία δέχθηκε επιθέσεις που δεν συνάδουν σε δημοκρατική πολιτεία με διακριτή λειτουργία των εξουσιών.
Ο κατάλογος αυτός είναι χωρίς τέλος. Όσο και αν επιδιώκουν τα «μαγειρεία» του Μαξίμου να αλλοιώσουν την πραγματικότητα, να κάνουν ενέσεις αισιοδοξίας, για μια καθαρή έξοδο από τα μνημόνια, η αλήθεια είναι πολύ σκληρή και γνωστή σε όλους. Η πολιτική που ακολουθείται είναι αδιέξοδη, οδηγεί σε έναν φαύλο κύκλο, χωρίς αναπτυξιακή προοπτική, χωρίς να δίνονται λύσεις στα βασανιστικά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας, τόσο στην οικονομία, όσο και σε κάθε άλλο τομέα. Αυτό που πραγματικά συμβαίνει είναι η προσπάθεια να διατηρηθούν τα πάντα σε μια στασιμότητα, προς όφελος κάποιων και σε ζημία των πολλών και πρωτίστως των νέων μας, που δεν βλέπουν φως στον ορίζοντα. Η ανάγκη της μεγάλης Πολιτικής Αλλαγής τώρα είναι πιο απαραίτητη από ποτέ. Τρία χρόνια διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είναι αρκετά...

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι αναπληρωτής Τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, αρμόδιος για θέματα Προστασίας του Πολίτη, βουλευτής Λαρίσης.

Το άρθρο του Μάξιμου Χαρακόπουλου"Τρία χαμένα χρόνια" δημοσιεύθηκε στον ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΥΠΟ την Κυριακή 28 Ιανουαρίου 2018

Read more...

Η μεγάλη φωτογραφία…

eleftheria

ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Η μεγάλη φωτογραφία…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Το 2018 μπορεί να καταστεί κομβικό έτος για την Ενωμένη Ευρώπη. Για σχεδόν μια δεκαετία η ήπειρός μας βρέθηκε σε μια εναγώνια πορεία, όπου αναδύθηκαν μια σειρά από σοβαρά προβλήματα, στα οποία θα έπρεπε να απαντήσει αποτελεσματικά.
Σημείο καμπής για την Ευρώπη της κρίσης στάθηκε, δυστυχώς, το ελληνικό δράμα. Στα τέλη της πρώτης δεκαετίας του 21ού αιώνα, οι εσωτερικές μας παθογένειες, εν πολλοίς συνέπειες του λαϊκισμού που επικράτησε την δεκαετία του 1980, βγήκαν ξαφνικά στην επιφάνεια, με αφορμή τους κλυδωνισμούς της παγκοσμιοποίησης που πέρασαν στην από εδώ πλευρά του Ατλαντικού.
Όλο το προηγούμενο διάστημα, οι βασικές προκλήσεις με τις οποίες ήλθε αντιμέτωπη η Ευρώπη ήταν:
• Η αδήριτη ανάγκη να ξαναπιάσει το νήμα της ανάπτυξης και της παραγωγικότητας. Η μεταφορά των παραγωγικών δομών στην Κίνα και στις άλλες χώρες χαμηλού, έως τότε, κόστους παραγωγής, αποψίλωσε βιομηχανικά και όχι μόνον πολλές ευρωπαϊκές οικονομίες.
• Η άμβλυνση της αντίθεσης μεταξύ των πλουσίων χωρών του βορρά και αυτών του νότου, που τροφοδοτούσε τις φυγόκεντρες δυνάμεις αλλά και τις σκέψεις για μια ΕΕ πολλαπλών ταχυτήτων.
• Η διαχείριση των αυξητικών μεταναστευτικών ροών από την Ασία και την Αφρική, που προκάλεσαν τεράστια ανησυχία στις ευρωπαϊκές κοινωνίες, και ενδυνάμωση της άκρας δεξιάς.
• Η αναχαίτιση των πολιτικών ρευμάτων του λαϊκισμού, που κατέκλυσε όλη την Ευρώπη, είτε από τα δεξιά είτε από τα αριστερά, τα οποία υπονόμευσαν τις αρχές επί των οποίων θεμελιώθηκε η ΕΕ. Σ’ αυτό το πλαίσιο εντάσσονται τα υψηλά ποσοστά αντι-ευρωπαϊκών κομμάτων ακροδεξιάς ή ακροαριστερής κοπής, το έλλειμμα αλληλεγγύης μεταξύ των κρατών-μελών σε κρίσιμα ζητήματα, αλλά και το BREXIT, που έδωσε μια «γερή γροθιά» στο ευρωπαϊκό όραμα.
Τελευταίως, διαπιστώνουμε μια αργή αλλά σταθερή αντίδραση στα διαλυτική τάση των περασμένων χρόνων. Σαν η Ευρώπη να ξυπνά από τον λήθαργο. Ιδιαίτερα οι προτάσεις Μακρόν έχουν δημιουργήσει μια νέα δυναμική, που προσδοκά να οδηγήσει στην εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, και όχι μέσω της οδού της σκληρής λιτότητας που υπαγόρευε μια αυστηρή προτεσταντική λογική. Μετά το σχηματισμό της νέας γερμανικής κυβέρνησης, είναι βέβαιο ότι θα έχουμε επιτάχυνση αυτών των διαδικασιών.
Εκτός, όμως, από τις εσωτερικές αναταράξεις, η ΕΕ έχει να αντιμετωπίσει και προβλήματα σε σχέση με τις εξωτερικές της σχέσεις. Η πολυφωνία που είχε επικρατήσει για πολλά χρόνια, η επικράτηση του λεγόμενου εθνικού συμφέροντος, τελικώς πλήττουν τα ίδια τα ευρωπαϊκά συμφέροντα. Τα κύρια μέτωπα στα οποία θα κριθεί η ευρωπαϊκή ενότητα προς τα έξω είναι η πολιτική που θα ακολουθήσει η ΕΕ στο «ανατολικό μέτωπό» της, απέναντι στην Ρωσία, την Τουρκία, και εν γένει στη Μ. Ανατολή.
• Στη Μ. Ανατολή, και ειδικότερα στην Συρία και στο Ιράκ, η Ευρώπη οφείλει να αποκτήσει μια ενιαία γραμμή, που θα συμβάλει στον σχεδιασμό του μεταπολεμικού χάρτη. Η απουσία της ΕΕ από τις κρίσιμες αποφάσεις στο πιο καυτό ίσως σημείο του πλανήτη, που εφάπτεται της δικής της επικράτειας και από την οποία επηρεάζεται πολλαπλώς, και κυρίως από τις προσφυγικές ροές, θα σημάνει την απομείωση της ισχύος της.
• Απέναντι στη Τουρκία, η Ευρώπη πρέπει, επιτέλους, να επιδείξει τη δέουσα αποφασιστικότητα. Κανείς δεν αμφισβητεί ότι μια ευρωπαϊκή Τουρκία θα είναι προς όφελος όλων και πρωτίστως των Τούρκων πολιτών, αλλά και της ειρήνης και της ασφάλειας στην ευρύτερη περιοχή. Όταν όμως η Άγκυρα ποδοπατά κάθε ευρωπαϊκή αρχή δημοκρατίας και ελευθερίας, όταν συμπεριφέρεται ως «ταραξίας» του διεθνούς συστήματος, όταν απειλεί ευθέως τους γείτονές της και χρησιμοποιεί τους μετανάστες ως μοχλό πίεσης για να περάσει τα δικά της συμφέροντα, η Ευρώπη δεν πρέπει να κλείνει τα μάτια.
• Τέλος, απέναντι στη Ρωσία είναι αναγκαίο να επικρατήσει η λογική, εγκαταλείποντας το καταστροφικό παιχνίδι των κυρώσεων και των αντικυρώσεων. Ήδη επισημάνθηκε από τον πρόεδρο Γιούνκερ, αλλά και πολλούς Ευρωπαίους παράγοντες ότι, αυτή η πολιτική πλήττει την ευρωπαϊκή οικονομία και δεν βοηθά στην επίλυση των προβλημάτων. Με τη Μόσχα η ΕΕ πρέπει να βρει ένα modus vivendi, αναπτύσσοντας αμοιβαία επωφελείς οικονομικές σχέσεις. Στο ζήτημα της Ουκρανίας και της Κριμαίας απαιτείται ρεαλισμός, και να μην παρασυρόμαστε από την έξαρση των εθνικισμών και των επιδιώξεων όσων τους πυροδοτούν. Η Ευρώπη δεν χρειάζεται νέα τείχη και αντιπαραθέσεις.
Η ΕΕ έχει, επομένως, μπροστά της το μεγάλο στοίχημα της αλλαγής σελίδας σε όλα τα επίπεδα. Οι ηγέτες της μπορούν να τα καταφέρουν αν αφουγκραστούν τους λαούς τους και ενσκύψουν και πάλι στις αρχές της Ένωσης και σε προσωπικότητες όπως ο Ντε Γκωλ, ο Αντενάουερ και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Ας ελπίσουμε ότι και στην Ελλάδα θα έχουμε το 2018 την μεγάλη πολιτική αλλαγή, ώστε και η χώρα μας να συμμετάσχει ενεργητικά στο νέο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι αναπληρωτής τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, αρμόδιος για θέματα Προστασίας του Πολίτη, βουλευτής Λαρίσης.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ την Κυριακή 14 Ιανουαρίου 2018 

Read more...

Μεταξύ παρωδίας και τραγωδίας...

larissanet

Νέα φωτό Μάξιμου Χαρακόπουλου

Μεταξύ παρωδίας και τραγωδίας...

του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ συμπεριφέρεται και στα εθνικά ζητήματα με την ίδια επικίνδυνη ανευθυνότητα που την χαρακτηρίζει σε όλες τις εκφάνσεις του βίου της. Δυστυχώς, έχει αποδειχθεί ότι στο DNA των κομμάτων της κυβερνητικής πλειοψηφίας είναι εγκιβωτισμένος ο μικροκομματικός καιροσκοπισμός, όπως και η έλλειψη κάθε σταθερής αρχής. Τα πάντα, δηλαδή, υποτάσσονται στο μείζον, κατά την λενινιστική αρχή, που είναι η κατάκτηση και η διατήρηση της εξουσίας, πάση θυσία. Για τον λόγο αυτόν, άλλωστε, οι πρώην έξαλλοι μαχητές των μνημονίων και της τρόικας έχουν αναδειχθεί στα πιο υπάκουα και φρόνιμα παιδιά των θεσμών.
Παρά το γεγονός, όμως, ότι στην οικονομική και κοινωνική πολιτική τους τα έκαναν κυριολεκτικά μούσκεμα, διαψεύδοντας όλες τους τις υποσχέσεις, εμφανίζονται αποφασισμένοι να μας «λύσουν» και όλα τα ανεπίλυτα χρόνια εθνικά προβλήματα. Ουδέν μεμπτόν, βεβαίως, όταν αυτές οι ευαίσθητες και σύνθετες διαδικασίες γίνονται με τη σωστή προετοιμασία, κατόπιν εθνικής – διακομματικής συνεννόησης και στοχεύουν στην επίτευξη των εθνικών στόχων. Γιατί διαφορετικά, το πιθανότερο είναι να οδηγηθούμε είτε σε λύσεις «παρωδία» ή, το χειρότερο, «τραγωδία».
Σε αντίθεση, λοιπόν, με την στάση του υπουργείου Εξωτερικών στο Κυπριακό, την οποία η Νέα Δημοκρατία υποστήριξε σθεναρά, για αποχώρηση των τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων και κατάργηση των -ξεπερασμένων για κράτος-μέλος της ΕΕ- εγγυήσεων στο νησί, πρόσφατα άρχισε ένα «αλισβερίσι» με την Τουρκία εξαιρετικά επικίνδυνο. Κατ’ αρχάς, είχαμε την επίσκεψη του «σουλτάνου» Ερντογάν στην Αθήνα και στην Θράκη, που ακόμη αναρωτιόμαστε τι ήταν αυτό που προσπόρισε στη βελτίωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Γιατί, για να είμαστε ειλικρινείς, αυτό που μας έμεινε ως αίσθηση ήταν μια καθολική αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας, εντός έδρας, έστω και αν υπήρξαν καθαρές κουβέντες, κυρίως, από πλευράς του προέδρου της Δημοκρατίας. Μετά, ωστόσο, άρχισαν τα «περίεργα», όταν ο υπουργός Παιδείας, ο κ. Γαβρόγλου, μάλιστα εκ της Πόλεως καταγόμενος, άνοιξε θέμα εκλογής μουφτήδων -μυστική υπόσχεση άραγε προς τον Τούρκο πρόεδρο; Η συνέχεια υπήρξε ακόμη πιο ανησυχητική, με την αντίδραση της κυβέρνησης στην απόφαση της ελληνικής δικαιοσύνης να δώσει πολιτικό άσυλο σε έναν από τους Τούρκους αξιωματικούς, που κατηγορείται στη χώρα του ότι συμμετείχε στο πραξικόπημα κατά του Ερντογάν. Η αίτηση ακύρωσης της δικαστικής απόφασης, που κατέθεσε ο κ. Μουζάλας(!), δεν στιγμάτισε μόνον την κυβέρνηση -θυμηθείτε τις «μαγκιές» τους κατά των ισχυρών του πλανήτη και κάντε σύγκριση με τα πεπραγμένα τους- αλλά την ίδια την εικόνα της Ελλάδας, ως χώρας που σέβεται την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, αλλά και την κυριαρχία της. Τέτοιες πράξεις μας οδηγούν ασυναίσθητα σε «φινλανδοποίηση» και ανοίγουν την όρεξη στην νεο-οθωμανική βουλιμία.
Παράλληλα, άνοιξε ορμητικά και η υπόθεση του «Σκοπιανού», όπου παίζεται, χωρίς υπερβολή, το απόλυτο θέατρο του παραλόγου. Εδώ έχουμε το πρωτοφανές μια κυβέρνηση να μην έχει ούτε ξεκάθαρη αλλά ούτε και ενιαία θέση για ένα εθνικό ζήτημα, και ωστόσο να ζητά μετ’ επιτάσεως από την αντιπολίτευση να δηλώσει τη δική της θέση. Αντιθέτως, σε ένα κλίμα τεχνητής ευφορίας για ευόδωση ενός προβλήματος που ταλανίζει την εξωτερική μας πολιτική για τρεις σχεδόν δεκαετίες -τουλάχιστον στην πλέον πρόσφατη φάση του- καλλιεργούνται προσδοκίες ότι όλα έχουν σχεδόν «κλείσει». Την ίδια ώρα, όμως, ο ένας εκ των εταίρων, χρησιμοποιώντας ως Ιανός δύο προσωπεία, του υπουργού Εθνικής Άμυνας και του αρχηγού των ΑΝΕΛ, παίζει σε δύο ταμπλό: και του υπερπατριώτη που δεν δέχεται μύγα στο σπαθί του και του... αξιόπιστου κυβερνητικού εταίρου. Εδώ, πλέον, η λογική καταθέτει τα όπλα.
Παρ’ όλα αυτά, καθίσταται προφανές ότι πίσω από όλη αυτή την θολούρα για το «Σκοπιανό» μαγειρεύεται μια από τις γνωστές συνταγές των κυβερνώντων που επιζητούν και την πίτα ολάκερη και τον σκύλο χορτάτο. Δηλαδή, και να δώσουν όπως όπως το όνομα στα Σκόπια –χωρίς αυτά να δεχθούν συνταγματική αλλαγή του ονόματός τους, μια ονομασία για όλες τις χρήσεις, αφαίρεση των αλυτρωτικών στοιχείων από την εκπαίδευση και την επίσημη ιστορία τους- και έτσι να ικανοποιήσουν τις ΗΠΑ που επιθυμούν διακαώς την ένταξη της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ, αλλά και να προσφέρουν φύλλο συκής στον μικρό κυβερνητικό τους εταίρο ότι δεν εγκατέλειψε τις επάλξεις του πατριωτισμού. Αυτές οι κουτοπονηριές, με καταγωγή στα φοιτητικά αμφιθέατρα που θήτευσε ο σημερινός πρωθυπουργός και οι συνεργάτες του, πόρρω απέχουν από μια υπεύθυνη εξωτερική πολιτική.
Η Νέα Δημοκρατία, όμως, ως δύναμη αξιοπιστίας και σταθερότητας, όπως και στο παρελθόν έτσι και τώρα δεν πρόκειται να χρησιμοποιήσει τα εθνικά ζητήματα για άλλες στοχεύσεις ούτε θα συμμετάσχει στα φθηνά παιχνίδια πολιτικού εντυπωσιασμού. Θα κρατήσει μια υπεύθυνη πατριωτική στάση, προς όφελος των εθνικών δικαίων και μόνον. Στο τέλος, άλλωστε, μοναδικός κριτής όλων μας είναι ο ελληνικός λαός.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι αναπληρωτής τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, αρμόδιος για θέματα Προστασίας του Πολίτη, βουλευτής Λαρίσης.

Το άρθρο του Μάξιμου Χαρακόπουλου «Μεταξύ παρωδίας και τραγωδίας» δημοσιεύθηκε στη Larissanet την Παρασκευή 5 Ιανουαρίου 2018.

Read more...