Menu
A+ A A-

Ομιλία Μ.Χαρακόπουλου στην συνεδρίαση της Διακομματικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για το Δημογραφικό

MΑΞΙΜΟΣ

Αθήνα, 17 Μαΐου 2018

Ομιλία
Μάξιμου Χαρακόπουλου
στην συνεδρίαση της Διακομματικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για το Δημογραφικό με θέμα «Συζήτηση σχετικά με τη σύνταξη της Εκθέσεως της Επιτροπής»

«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Φθάνοντας στο τέλος των εργασιών της Διακομματικής Επιτροπής για το Δημογραφικό που σύστησε η ελληνική βουλή, αντιλαμβανόμενη τη σημασία του προβλήματος, θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους τους φορείς και τους εκπροσώπους της επιστημονικής κοινότητας που προσήλθαν στην Επιτροπή και κατέθεσαν σκέψεις, προτάσεις, μελέτες αλλά και υπομνήματα, και να κάνω κάποιες επισημάνσεις.

Κατά πρώτον, δυστυχώς, όσα ακούσαμε κατά τη διάρκεια των πολύωρων ακροάσεων από φορείς και πρόσωπα που σχετίζονται με το ζήτημα αυτό, μας οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι η κατάσταση είναι δυσχερέστερη απ’ ότι αρχικώς είχαμε πιστέψει. Η φθίνουσα πληθυσμιακή πορεία της χώρας τρέχει με ραγδαίους ρυθμούς. Οι γεννήσεις έχουν περιοριστεί σε πολύ χαμηλά ποσοστά, μακράν του ιδεατού μέτρου για τη διατήρηση ενός πληθυσμού στα ίδια μεγέθη. Η απίσχναση αυτή επιδεινώνεται και από την μαζική μετανάστευση εκατοντάδων χιλιάδων συμπατριωτών μας σε παραγωγική και αναπαραγωγική ηλικία.

Το αποτέλεσμα είναι να αυξάνεται αναλόγως ο μέσος όρος του πληθυσμού και η Ελλάδα να είναι ήδη μια χώρα γερόντων. Οι προβλέψεις δε για το μέλλον είναι κυριολεκτικά ζοφερές. Μπροστά μας προδιαγράφεται ένα τοπίο γενικής παρακμής, καθώς η γήρανση των Ελλήνων επιφέρει μαζί της -ήδη το αντιμετωπίζουμε βεβαίως- μύρια όσα προβλήματα στην οικονομία, στο ασφαλιστικό, στην εκπαίδευση, μα και στην ίδια την ζωτικότητα της κοινωνίας μας.

Στην επιτροπή μας, επίσης, διαπιστώσαμε το ανυπόστατο των προβλέψεων ή και επιθυμιών κάποιων κύκλων ότι το πρόβλημα της υπογεννητικότητας των Ελλήνων, θα επιλυθεί από τους μετανάστες. Κάτι τέτοιο δεν προκύπτει, από πουθενά. Η μείωση των γεννήσεων συμπεριλαμβάνει πλέον και τους μετανάστες, ιδιαίτερα των παλαιότερων εισροών, λόγω και της οικονομικής κρίσης.

Αλλά το σπουδαιότερο, το οποίο εμμονικά παραβλέπουν οι οπαδοί αυτής της θεωρίας, είναι ότι οι πληθυσμοί δεν είναι ένα μείγμα που προσθέτεις ό,τι να ναι μέσα για να συμπληρώσεις μια ορισμένη ποσότητα. Απαιτείται, ταυτοχρόνως, μια πολιτισμική ομοιογένεια για να κατοχυρώνεται η κοινωνική συνοχή. Διαφορετικά, αυτό που θα δημιουργηθεί θα είναι μια βαβέλ και όχι ένα κράτος.
Συνυφασμένη προς τα ανωτέρω είναι και η τρίτη διαπίστωση, καρπός των συναντήσεών μας, που τον θεωρώ και μέγα κέρδος μέσα σε μια ατμόσφαιρα συνεχών γενικών κομματικών αντιπαραθέσεων, ότι όλοι συμφωνούμε πλέον πως η αγωνία για το δημογραφικό δεν είναι συντηρητική αγκύλωση αλλά υπαρκτή αναγκαιότητα.

Δυστυχώς, μέχρι και πρότινος, όποιος ήγειρε το θέμα αυτό στιγματιζόταν αμέσως από κάποιους αυτοχαρακτηριζόμενους προοδευτικούς ως αντιδραστικός και καταστροφολόγος. Σήμερα, όμως, οι αδιάψευστοι σκληροί αριθμοί καταρρίπτουν τους ψευδείς αυτούς διαχωρισμούς. Το πρόβλημα υπάρχει, είναι τεράστιο, είναι ίσως το σημαντικότερο που έχει να αντιμετωπίσει η χώρα τις επόμενες δεκαετίες, και δεν έχει πολιτικά ή κομματικά πρόσημα. Είναι πρόβλημα όλων των Ελλήνων, των σημερινών και των αγέννητων ακόμη.

Καταλήγοντας, λοιπόν, θα ήθελα να επιμείνω ότι αυτή τη φορά δεν πρέπει να μείνουμε στις διαπιστώσεις. Δεν έχουμε την πολυτέλεια του χρόνου. Ό,τι είναι να γίνει πρέπει να γίνει γρήγορα, για να αποδώσει μετά από χρόνια.

Απαιτείται ένα πρόγραμμα αντιστροφής της πληθυσμιακής συρρίκνωσης, που θα αγκαλιάσει κάθε τομέα της κυβερνητικής πολιτικής, στην οικονομία, στην εκπαίδευση, στην υγεία. Και το οποίο θα μπορούσε να καθοδηγηθεί από ένα υπουργείο Οικογένειας και Δημογραφίας.

Πρωταρχικό μέλημα να ληφθούν μέτρα που θα βοηθήσουν την αύξηση των γεννήσεων. Στη διάρκεια των συνεδριάσεων διατυπώθηκαν προτάσεις για επιδόματα για το κάθε παιδί, αυξητικά από το πρώτο και στη συνέχεια ανάλογα. Προτάσεις για σειρά φοροαπαλλαγών με κριτήριο τον αριθμό των παιδιών, προκειμένου να νοιώσουν τα ζευγάρια πως το κράτος είναι δίπλα τους, ότι το παιδί δεν θα φέρει επιπρόσθετα ασήκωτα οικονομικά βάρη. Και όχι βεβαίως, αυτό που συμβαίνει σήμερα, που σχεδόν καταδιώκεται και τιμωρείται όποιος έχει τρία ή περισσότερα παιδιά.

Συνάμα, έγινε κατανοητή από όλους η ανάγκη ενίσχυσης των βρεφονηπιακών σταθμών, των νηπιαγωγείων, της ολοήμερης εκπαίδευσης, η αλλαγή του κοινωνικού προτύπου με προβολή της οικογένειας, σε αντίθεση με αυτό που επικράτησε τις προηγούμενες δεκαετίες και μας έφερε στο σημείο που είμαστε σήμερα.

Δεν θα ανακαλύψουμε εμείς την Αμερική. Ακούσαμε στις συνεδριάσεις ότι ανάλογα προγράμματα πέτυχαν σε άλλες χώρες. Αυτό που χρειάζεται είναι η πολιτική βούληση.

Πιστεύω ότι θα είναι χρήσιμη και η συνεδρίαση με την ακρόαση ξένων επιστημόνων από χώρες της Ευρώπης, που έχουν με συγκεκριμένες πολιτικές αμβλύνει το δημογραφικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν.

Προτείνω, λοιπόν, ότι η επιστημονική επιτροπή που θα συγκροτηθεί να μελετήσει τα πρακτικά των συνεδριάσεων, τα υπομνήματα που κατέθεσαν φορείς και μέλη της επιστημονικής κοινότητας, προκειμένου να καταλήξει στη σύνταξη ενός σχεδίου πορίσματος για την αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος.

Αυτό το πόρισμα να υποβληθεί στην Επιτροπή Δημογραφικού, να δοθεί στα κόμματα για παρατηρήσεις και να υπάρξει εν συνεχεία μια ειδική συνεδρίαση επί του πορίσματος με σύνθεση των παρατηρήσεων προκειμένου ει δυνατόν να έχουμε ένα ομόφωνο πόρισμα.
Σας ευχαριστώ».

Read more...

Ομιλία Μάξιμου Χαρακόπουλου στην Ολομέλεια της Βουλής στη συζήτηση του Σχεδίου Νόμου του Υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής

Mάξιμος Μεταναστευτικό 2

Αθήνα, 15 Μαΐου 2018

Ομιλία
Μάξιμου Χαρακόπουλου
στην Ολομέλεια της Βουλής
στη συζήτηση του Σχεδίου Νόμου του Υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής: «Προσαρμογή της ελληνικής νομοθεσίας προς τις διατάξεις της Οδηγίας 2013/33/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 26ης Ιουνίου 2013, σχετικά με τις απαιτήσεις για την υποδοχή των αιτούντων διεθνή προστασία (αναδιατύπωση, L180/96/29.6.2013) και άλλες διατάξεις - Τροποποίηση του ν.4251/2014 (Α΄80) για την προσαρμογή της ελληνικής νομοθεσίας στην Οδηγία 2014/66/ΕΕ της 15ης Μαΐου 2014 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με τις προϋποθέσεις εισόδου και διαμονής υπηκόων τρίτων χωρών στο πλαίσιο ενδοεταιρικής μετάθεσης - Τροποποίηση διαδικασιών ασύλου και άλλες διατάξεις»


«Ευχαριστώ κ. Πρόεδρε.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Για πάνω από 3 χρόνια το μεταναστευτικό έχει καταστεί μείζον ζήτημα. Μια βόμβα που είναι έτοιμη να εκραγεί ανά πάσα στιγμή. Στη Λέσβο, που η Μόρια είναι συνώνυμο της εξαθλίωσης και της ανομίας, στη Χίο, στη Σάμο, στον Έβρο, που οι ροές αυξάνονται καθημερινά.
Αναμφίβολα, και πριν από την εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ, το πρόβλημα υφίστατο. Αλλά ποτέ στην ανεξέλεγκτη διάσταση που πήρε μετά τον Ιανουάριο του 2015. Γιατί τότε κάποιες ιδεοληψίες για τους μετανάστες “που λιάζονται και εξαφανίζονται” έγιναν ημιεπίσημη ιδεολογία της νέας διακυβέρνησης. Και οι τοπικές κοινωνίες αφέθηκαν στη τύχη τους. Τα έζησε άλλωστε και ο ίδιος ο κ. Τσίπρας στη Λέσβο. Εκεί που, όπως και στη Χίο, τον υποδέχθηκαν με κατεβασμένα ρολά και μια μεγάλη συγκέντρωση διαμαρτυρίας, καθολικού χαρακτήρα. Την οποία, βεβαίως, ο κ. Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ, με τις γνωστές διχαστικές λογικές τους, την απέδωσαν σε ακροδεξιούς. Κατηγορώντας τους απλούς πολίτες του νησιού. Υποτιμώντας την αγωνία τους για τις ζωές τους που υποβαθμίζονται, για τον φόβο που πλέον φωλιάζει στην καθημερινότητά τους.
Γιατί στην κυβέρνηση, παρά στην προσγείωση στην σκληρή πραγματικότητα, είναι πολλοί ακόμη εκείνοι που παραμένουν, στην ουσία, τυφλωμένοι από τις εμμονές τους γιατί δεν θέλουν να αναλάβουν τις σοβαρές ευθύνες τους. Όπως κάνουν κάθε φορά που υπάρχει ένα πρόβλημα. Όπως κάνουν για τα Εξάρχεια, για την εγκληματικότητα, για την ανομία στα ΑΕΙ.
Πετάνε λάσπη στην ΝΔ και νομίζουν ότι ξεμπέρδεψαν. Πλανώνται, όμως, πλάνην οικτράν.
Και μιλούν έτσι την ώρα που η Άγκυρα, για λόγους εκβιασμού της Ελλάδας αλλά και της Ευρώπης, αυξάνει ραγδαία τις μεταναστευτικές ροές. Δημιουργώντας μάλιστα και νέες διαδρομές. Οι οποίες είναι επικίνδυνες για την εθνική μας ασφάλεια. Στον Έβρο, αλλά και δια θαλάσσης στις ακτές της Θράκης. Όπως έγινε πρόσφατα με πλοιάριο που ξεφόρτωσε μετανάστες στις ακτές της Ροδόπης. Και ρωτάμε, αν είναι δύσκολη σχετικά η φύλαξη των θαλασσίων συνόρων – ναι και η θάλασσα έχει σύνορα, τώρα το έμαθε και ο κ. Τσίπρας- γιατί δεν μπορούν να φυλαχθούν τα χερσαία σύνορα; Είναι εικόνα αυτή ενός σοβαρού και κυρίαρχου κράτους; Εξακολουθείτε να είστε υπέρ της κατεδάφισης του φράχτη στον Έβρο, που υποστήριζαν στελέχη σας;

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Το σημερινό νομοσχέδιο, έρχεται με χαρακτηριστική καθυστέρηση, χωρίς δημόσια διαβούλευση και προετοιμασία. Αφού φθάσαμε το 2017 σε 58.660 αιτήματα ασύλου. Και εφέτος, μέχρι τώρα, σε περίπου 13.350. Με το κάθε αίτημα να χρειάζεται έξι ή και περισσότερους μήνες για να εξετασθεί. Το νομοσχέδιο επιδιώκει να ανακουφίσει την κατάσταση στα νέα γκέτο που δημιούργησε ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο ίδιος που έβγαινε στα κεραμίδια για την Αμυγδαλέζα. Στα γκέτο, που πράγματι κυριαρχούν απάνθρωπες συνθήκες και βρίθουν τα κρούσματα εκμετάλλευσης ανθρώπων και η βία. Με θύματα εντέλει τους πρόσφυγες, τους μετανάστες αλλά και τις τοπικές κοινωνίες.
Το ένα σκέλος της λύσης του προβλήματος είναι ξεκάθαρο: επιτάχυνση της διαδικασίας εξέτασης των αιτημάτων ασύλου. Να γίνεται σαφής διαχωρισμός προσφύγων και μεταναστών. Είναι θετικό γεγονός κ. υπουργέ η αύξηση των Ανεξάρτητων Επιτροπών στην Αρχή Προσφυγών.
Βασική παράμετρος της λύσης είναι οι επιστροφές. Η Τουρκία θα πρέπει να σεβαστεί τη συμφωνία. Και αυτό είναι οπωσδήποτε έργο που απαιτεί τη συνεργασία και τον συντονισμό της Ευρώπης. Η αποσυμφόρηση των hot spots στα νησιά είναι μια αναγκαιότητα. Όμως αυτό δεν πρέπει να έχει ως συνέπεια την μεταφορά του προβλήματος στην ηπειρωτική Ελλάδα, ούτε βέβαια καθ’ αυτόν τον τρόπο να έχουμε αύξηση των εισροών. Να σταλεί ένα λάθος μήνυμα στην άλλη πλευρά.
Σοβαρό κενό, ωστόσο, υπάρχει και στη δράση των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων. Κι αυτό δεν χρειάζεται καμία Ευρώπη να μας το υποδείξει ή να μας βοηθήσει. Το τι συμβαίνει σε όλες αυτές τις περιοχές, τις εθνικά ευαίσθητες, είναι γνωστό. Διάφορες ΜΚΟ, χωρίς ένα κανονιστικό πλαίσιο, με άγνωστους χρηματοδότες και άδηλους στόχους, σε κάποιες περιπτώσεις έχουν καταστεί κράτος εν κράτει, δρώντας σε πληθυσμούς προσφύγων και μεταναστών που προέρχονται από περιοχές όπου μισαλλόδοξες και ακραίες ιδεολογίες είναι ιδιαίτερα διαδεδομένες. Αντιλαμβανόμαστε ότι στο χαλαρό αυτό πλαίσιο, λειτουργούν και πολλές ΜΚΟ που διάκεινται φιλικά προς την κυβέρνηση. Ότι εντός αυτών βρίσκουν εργασία εκατοντάδες “αλληλέγγυοι:. Όμως, όταν μιλάμε για εθνική ασφάλεια, δεν χωρούν αυτού του είδους τα παιχνίδια.

Αναμφίβολα, κ. πρόεδρε, το προσφυγικό-μεταναστευτικό είναι πρωτίστως ευρωπαϊκό πρόβλημα. Η Ελλάδα σηκώνει πολλαπλάσιο βάρος από εκείνο που της αναλογεί με κίνδυνο να γίνει μια μόνιμη αποθήκη ψυχών. Δυστυχώς, δεν έχουν επιδείξει όλα τα ευρωπαϊκά κράτη την απαιτούμενη αλληλεγγύη σε χώρες όπως η Ελλάδα, που είναι πύλες εισόδου μεταναστών και προσφύγων. Είναι λοιπόν επιβεβλημένη η υλοποίηση του προγράμματος μετεγκατάστασης προσφύγων και μεταναστών σε όλες τις χώρες της ΕΕ. Είναι, όμως, επιβεβλημένη και η ουσιαστική φύλαξη των συνόρων, όπως επιβεβλημένη είναι και η απορρόφηση των ευρωπαϊκών κονδυλίων που λιμνάζουν.
Εν κατακλείδι, το προσφυγικό-μεταναστευτικό δεν είναι πρόβλημα που σηκώνει αναβολή, είναι ζήτημα που απειλεί την ίδια την κοινωνική συνοχή. Και πρέπει να δοθούν ολοκληρωμένες λύσεις σήμερα, και όχι ημίμετρα, όπως οι διατάξεις που συζητούμε.
Ευχαριστώ».

Το βίντεο της ομιλίας του Μ. Χαρακόπουλου στην ηλεκτρονική διεύθυνση:
https://youtu.be/wCxJWZCi1zs

Read more...

Εισήγηση Μάξιμου Χαρακόπουλου στην παρουσίαση του βιβλίου της Άννας Στεργίου:“Τάσος Χαλκιάς – Το φύσημα του Θεού”

βιβλιοπαρουσίαση Μάξιμος 1

Νέα Σμύρνη, 11 Μαΐου 2018

Εισήγηση
Μάξιμου Χαρακόπουλου
στην παρουσίαση του βιβλίου της Άννας Στεργίου:
“Τάσος Χαλκιάς – Το φύσημα του Θεού”

Θέλω να ευχαριστήσω τη συγγραφέα για την ιδιαίτερα τιμητική πρόσκληση να είμαι εκ των παρουσιαστών του βιβλίου της «Τάσος Χαλκιάς – Το φύσημα του Θεού». Την Άννα Στεργίου τη γνώρισα ως μαχητική δημοσιογράφο όταν ήμουν αναπληρωτής υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης.

Και εκτίμησα τη στάση της, ιδιαίτερα την εποχή της προσωπικής μου περιπέτειας με την διαφωνία μου για το γάλα που οδήγησε στην παραίτησή μου. Τότε, που η τιμή του γάλακτος ήταν πρώτη είδηση σε όλα τα δελτία ειδήσεων, η Άννα ήταν από τους λίγους που έσωσαν την τιμή της δημοσιογραφίας. Δεν αναμασούσε όσα επαναλάμβαναν διάφορα παπαγαλάκια.

Σήμερα, μετά την πλήρη απελευθέρωση της διάρκειας ζωής στο φρέσκο γάλα, απ’ όσους υποτίθεται ήταν πολέμιοι της εργαλειοθήκης του ΟΟΣΑ, ουδείς ασχολείται αν έπεσε η τιμή στο ράφι. Κι αυτό λέει πολλά.

Δέχθηκα, λοιπόν, χωρίς δεύτερη σκέψη την πρόταση της να μιλήσω για το βιβλίο της και η ανάγνωσή του με έκανε να εκτιμήσω και το συγγραφικό της ταλέντο.

Φίλες και φίλοι,
Όταν καλούμαστε να μιλήσουμε για μουσική και μουσικούς είναι αδύνατο τα λόγια να αντικαταστήσουν τα αισθήματα που γεννά άμεσα η ίδια η μουσική. Δεν έχω αμφιβολία ότι ένα και μόνο μοιρολόι αν ακούγαμε από το θεϊκό κλαρίνο του Τάσου Χαλκιά, θα γεννιούνταν μέσα μας αισθήματα και σκέψεις τόσες, όσες δεν μπορούν να προκαλέσουν και οι πλέον εμπνευσμένες ομιλίες.

Κι αυτό γιατί η μουσική είναι από μόνη της μια πανανθρώπινη γλώσσα, που ωστόσο έχει πάντοτε ρίζες εντοπιότητας, χωρίς τις οποίες δεν θα άνθιζε, και η οποία μπορεί να μιλά κατευθείαν στη ψυχή μας. Μακάριοι, λοιπόν, όσοι «ομιλούν» αυτή τη γλώσσα, διότι χαρίζουν στους ανθρώπους την αύρα ενός αιθέριου κόσμου.

Τη γλώσσα αυτή μιλούσε άπταιστα ο Τάσος Χαλκιάς, ο βιρτουόζος κλαριντζής, που είχε το χάρισμα, τους καημούς και τα πάθη του κοσμάκη να τα μετουσιώνει σε ήχους γάργαρους σαν τα ποτάμια της Ηπείρου, και καθαρούς σαν τον αέρα των βουνών της.

Η πολυκύμαντη και τραγική ιστορία του μεγάλου Τάσου Χαλκιά, μέλους μιας οικογενείας μουσικών με μακρά παράδοση, ξεδιπλώνεται με εξαιρετική μαεστρία και ζωντάνια από την Άννα Στεργίου. Η συγγραφέας κατορθώνει με προσωπική αμεσότητα, μέσω και των πολλών διαλόγων που παραθέτει, να παρουσιάσει τον βίο και την πολιτεία του πρωταγωνιστή από την αρχή μέχρι το τέλος.

Και μάλιστα, το ατομικό είναι συνδεδεμένο άρρηκτα με το συλλογικό, καθώς στις σελίδες του βιβλίου της όλες οι προσωπικές περιπέτειες συμβαδίζουν με την ιστορία της Ελλάδας του 20ού αιώνα. Τα μεγάλα γεγονότα που συνταράζουν την πατρίδα μας θα επηρεάσουν άμεσα τη ζωή του Χαλκιά, όπως και της θρυλικής του οικογένειας.

Οι πόλεμοι, η κατοχή, η μετανάστευση, οι πολιτικές αναστατώσεις και αντιπαραθέσεις συνιστούν το φόντο μέσα στο οποίο αναπτύσσεται και εκδηλώνεται η προσωπικότητα του Χαλκιά. Είναι το περιβάλλον στο οποίο ο ίδιος και οι συγγενείς του θα κρατήσουν ψηλά μια μεγάλη παράδοση, η οποία με το τέλος τους ίσως βασίλεψε για πάντα.

Γιατί οι Χαλκιάδες ήταν οι ζωντανοί φορείς ενός ανεκτίμητου θησαυρού, που έχει τις απαρχές του στην αρχαιότητα, και άνθισε εκ νέου, σε χρόνους δίσεκτους, στων Ελλήνων τις ελεύθερες κοινότητες, ως δημοτικό τραγούδι. Αποτέλεσαν, μαζί με μια πλειάδα άξιων ερμηνευτών και μουσικών, τον κρίσιμο κρίκο που συνδέει δύο διαφορετικές εποχές.

Για εμάς, που έχουμε μια μέση ηλικία, και ζήσαμε σε αυτό το μεταίχμιο, τούτο γίνεται εύκολα κατανοητό. Για έναν νεώτερο, όμως, είναι πλέον δύσκολο. Είναι δύσκολο να αντιληφθεί ότι το δημοτικό τραγούδι ήταν η συμπύκνωση όλων των πλευρών του βίου του ανθρώπου εκείνης της εποχής. Ήταν ο ύμνος στον έρωτα για τη γυναίκα, ο θαυμασμός προς την φύση και τα πλάσματά της, η καταξίωση της αληθινής φιλίας, η αγάπη για την ελευθερία και το Γένος, ακόμη και ο σεβασμός στο Θεό και τη δημιουργία Του. Ήταν, όμως, και η απορία και ο θρήνος για τον θάνατο, τον πόλεμο, την καταστροφή και την απόγνωση, την προδοσία και την στενοχώρια, τη μετανάστευση και τα γηρατειά. Μέσα από την μουσική ο άνθρωπος μπορούσε να τα φέρνει στα μέτρα του, να τα νικά μέσα του, να μην τον καταβάλουν.

Αυτή ήταν η ανεκτίμητη λειτουργία της μουσικής που υπηρέτησε ο Τάσος Χαλκιάς. Όπως γράφεται στο βιβλίο, εκεί που πραγματικά «στο σπίτι τους ήταν ένας κανονικός άνθρωπος μόλις έπαιζε στο πάλκο, υπήρχαν άνθρωποι που τον λάτρευαν σαν θεό. Μυσταγωγία».

Άλλωστε, η μουσική ήταν αυτή που κράτησε όρθιο και τον ίδιο τον Τάσο Χαλκιά, που έζησε τον θάνατο του πατέρα του, δύο αδερφάδων του, πάνω στη γέννα, και κυρίως τον χαμό της γυναίκας του και των δυο μικρών παιδιών του από τις βόμβες των Ιταλών εισβολέων.

Μέσα από τα πολλά επεισόδια που περιγράφονται στο βιβλίο συγκράτησα τρία που δείχνουν αυτή την περίεργη σχέση της μουσικής με τον πόλεμο, την καταστροφή και τον θάνατο και μου έκαναν εξαιρετική εντύπωση.

Το πρώτο, όταν ο Τάσος Χαλκιάς, τραυματίας κατά την έφοδο κατάληψης του υψώματος 669, έχει μεταφερθεί στο νοσοκομείο, στα Γιάννινα, και εκεί με το κλαρίνο του «γίνεται γιατρός των ψυχών» των τραυματισμένων παλικαριών (σελ. 144).

Το δεύτερο, κατά την υποχώρηση, τον Απρίλιο του 1941, καθώς κατέβαιναν οι Γερμανοί, ο Χαλκιάς για να εμψυχώσει τον κόσμο, που βρισκόταν σε απόγνωση, βρέθηκε να παίζει τη μουσική του στο δρόμο (σελ. 151).

Και το τρίτο, όταν στην Λευκάδα, στήθηκε γλέντι πάνω στο τάφο του παππού ενός νέου που είχε παντρευτεί την προηγούμενη, όπως είχε δώσει ο ίδιος ευχή και κατάρα, να γλεντήσει κι ας είναι πιά στο χώμα (σελ. 233). Μια εικόνα που νομίζω ότι είναι δύσκολο να συναντήσουμε σε άλλον πολιτισμό.

Επανειλημμένες είναι οι εικόνες από τα πανηγύρια και τους γάμους σε κάθε γωνιά της Ελλάδας. Είναι σκηνές ιδιαίτερα οικείες για τους μεγαλύτερους, που είχαμε την τύχη να βιώσουμε αυτόν τον κόσμο από τον οποίον πλέον έχουν διασωθεί μόνον ψήγματά του, ως μακρινός απόηχος.

Το πανηγύρι ήταν το κύριο γεγονός του χωριού και της ευρύτερης περιοχής. Εκεί τα παλληκάρια βλέπανε τις κοπέλες, εκεί καταξιωνότανε ο νοικοκύρης, εκεί ξέσκαγε ο κουρασμένος χωρικός, όπως και στους γάμους, τη σημαντικότερη στιγμή στη ζωή των ανθρώπων. Και γι’ αυτό ο μουσικός ήταν κάτι σαν θεός. Ένας θεός βέβαια, ταλαιπωρημένος, από την πεζοπορία, την κούραση, την αυπνία. Συχνά κακοπληρωμένος, ακόμη και κυνηγημένος. Όλα αυτά περιγράφονται με γλαφυρότητα στο βιβλίο της Άννας Στεργίου, με τις πολλές σπαρταριστές περιπέτειες, άλλες κωμικές και άλλες θλιβερές.

Λόγω καταγωγής, αλλά και παρουσίασης στη Νέα Σμύρνη, επιτρέψτε μου να μνημονεύσω τις αναφορές της συγγραφέως στη Μικρά Ασία και τη σχέση της στη ζωή του Χαλκιά, που δεν είναι λίγες.

Όπως για τη συμμετοχή του μεγάλου του αδελφού, του Μήτσου, ο οποίος γύρισε από την μικρασιατική εκστρατεία με μια σφαίρα καρφωμένη μέσα του, που την κουβαλούσε για δεκαετίες, καθώς «οι γιατροί δεν τον χειρουργούσαν, γιατί ήταν σπουδαγμένοι στη Γερμανία κι εκείνος φτωχός και βενιζελικός!» (σελ. 38).

Αλλά και την παρουσία των προσφύγων στην Ελλάδα και την εντύπωση που προκάλεσαν στους Ηπειρώτες, καθώς, όπως αναφέρει «πριν από τη μικρασιατική καταστροφή είχαν επαφές με τον ελληνισμό της Πόλης. Μετά την τραγωδία εγκαταστάθηκαν στην Ήπειρο Σμυρνιοί, Καππαδόκες και Πόντιοι. Άλλοι το μαύρο Σεπτέμβρη του ‘22 κι οι περισσότεροι με την ανταλλαγή των πληθυσμών το ’24» (σελ. 37).

Και ο Τάσος Χαλκιάς πηγαίνοντας εκεί που είχαν εγκατασταθεί οι πρόσφυγες διαπίστωσε ότι «οι γυναίκες ήταν λεπτεπίλεπτες, δεν έκαναν χοντροδουλειές ούτε ζαλώνονταν ξύλα στην πλάτη, όπως στο χωριό. Η φτώχια φτώχια και το μπάνιο μπάνιο. Λούζονταν, σχεδόν ξεβαφτίζονταν στο νερό» (σελ. 48). Οι «παστρικές» όπως τις αποκάλεσαν οι ντόπιοι.


Και αυτοί οι πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν στην Ήπειρο ήταν Πόντιοι από την Μπάφρα και τη Σαμψούντα, Καππαδόκες απ’ την Καισάρεια, που «δεν μιλούσαν καλά ελληνικά και οι Γιαννιώτες απορούσαν…. Με τον καιρό διαπίστωσαν πως ήταν Χριστιανοί ορθόδοξοι και σταυροπροσκυνούσαν. Τηρούσαν τις νηστείες με θρησκευτική ευλάβεια. Ταλαιπωρημένοι, νοικοκυραίοι άνθρωποι, με τα καπνά τους, με το εμπόριό τους, ώσπου τους βρήκε η συμφορά και ξεριζώθηκαν» (σελ. 49).

Η μουσική των Μικρασιατών δεν μπορεί να πει κανείς ότι επηρέασε και τη μουσική των Χαλκιάδων. Οι πρόσφυγες τροφοδότησαν κυρίως το ρεμπέτικο και το λαϊκό τραγούδι, που για κάποιες δεκαετίες συνυπήρξε με τον δημοτικό, σε μια περίεργη συμπληρωματική αλλά και ανταγωνιστική σχέση.

Δυστυχώς, στις τελευταίες δεκαετίες η ελληνική παράδοση υπέστη συντριπτικά πλήγματα, όχι μόνον από τις τεράστιες κοινωνικές αλλαγές, αλλά και από την επιπόλαιη πρόσληψη κάθε εισαγόμενου πολιτιστικού προτύπου, λόγω μάλλον μιας συμπλεγματικής νοοτροπίας. Έτσι, ο νεοπλουτισμός, ο ατομικισμός, η επιδειξιομανία, ο καταναλωτισμός, ο μιμητισμός υπονόμευσαν έναν άλλοτε ισχυρό πολιτισμό. Η εποχή της ευμάρειας δεν επέτρεψε να εκτιμήσουμε το μέγεθος της καταστροφής.

Σήμερα, όμως, που καταρρέουν τα ψευδοπρότυπα που οικοδομήσαμε, η ανάγκη της επανεκτίμησης των παραδοσιακών πολιτισμικών αξιών είναι επιτακτική. Αυτό δεν σημαίνει βεβαίως μια στείρα επανάληψη των παραδοσιακών μοντέλων, που έτσι κι αλλιώς είναι αδύνατη.

Αλλά είναι δυνατή μια σύνθεση δημιουργική, που άλλωστε είχε ξεκινήσει πριν από πολλές δεκαετίες. Όπως για παράδειγμα η συμμετοχή του Τάσου Χαλκιά σε δουλειές του Θεοδωράκη, του Μαρκόπουλου και τόσων άλλων σπουδαίων καλλιτεχνών.

Αν λοιπόν θέλουμε να ξεφύγουμε από την μιζέρια που μας καταπνίγει είναι ανάγκη να πιάσουμε και πάλι το νήμα της ιστορίας μας, να αφουγκραστούμε και πάλι το φύσημα του Θεού, για να ατενίσουμε με αισιοδοξία και αυτοπεποίθηση το μέλλον.

Καλοτάξιδο Άννα!

Bιβλιοπαρουσίαση Μάξιμος 2

Bιβλιοπαρουσίαση Μάξιμος 3

Read more...

Ομιλία Μάξιμου Χαρακόπουλου στη συζήτηση του νομοσχεδίου "Μέτρα για την Προώθηση των Θεσμών της Αναδοχής και Υιοθεσίας"

ΑΝΑΔΟΧΗ

Αθήνα, 8 Μαΐου 2018

Ομιλία Μάξιμου Χαρακόπουλου
στη συζήτηση του νομοσχεδίου
"Μέτρα για την Προώθηση των Θεσμών της Αναδοχής και Υιοθεσίας"


Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι

Η ελληνική κοινωνία δεν αποτελείται από χρυσόψαρα. Αντιλαμβάνεται ότι το υπό συζήτηση νομοσχέδιο, το οποίο κι αυτό έρχεται με καθυστέρηση, με ελλείψεις και στρεβλώσεις, στοχεύει πρωτίστως στον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης από την ζοφερή οικονομική πραγματικότητα.
Ενώ καλούμαστε να βρούμε λύσεις σε ένα μείζονος σημασίας πρόβλημα, όπως αυτό των παιδιών που βρίσκονται σε ιδρύματα και αναζητούν την οικογενειακή στοργή, η κυβέρνηση το χρησιμοποιεί για αλλότριους σκοπούς. Και ας φωνασκεί για το αντίθετο.
Γιατί, πράγματι, το συγκεκριμένο πρόβλημα επιδεινώνεται χρόνο με το χρόνο. Η οικονομική κρίση, που κάνει πολλές οικογένειες να μην μπορούν να ανταπεξέλθουν στα βάρη που συνεπάγεται η ανατροφή των παιδιών, αλλά και οι μεταναστευτικές ροές, που φέρνουν στις ακτές μας πολλά ασυνόδευτα παιδιά, συνιστούν λόγους για την όξυνση του φαινομένου.
Την ίδια ώρα, όμως, έχουμε και την επιθυμία πολλών ζευγαριών να υιοθετήσουν παιδιά. Δυστυχώς, οι υιοθεσίες ακολουθούν σταθερά πτωτική πορεία. Λιμνάζουν τα αιτήματα σε μια ατέρμονη γραφειοκρατική διαδικασία. Οι υποψήφιοι γονείς περνούν μια ψυχοφθόρα περιπέτεια. Απογοητεύονται και έτσι συνήθως εγκαταλείπουν την προσπάθεια. Το περιβάλλον αυτό αποθαρρύνει εύλογα και άλλα ζευγάρια που θα το επιθυμούσαν να υιοθετήσουν παιδιά. Ή τα κατευθύνει σε παράνομες οδούς, για την επίτευξη του ονείρου τους. Αρκεί να ανατρέξει κανείς στο αστυνομικό δελτίο, όπου θα συναντήσει περιστατικά εμπορίας βρεφών, κυρίως από χώρες των Βαλκανίων.
Ως εκ τούτου, πρωταρχικός στόχος μιας κυβέρνησης που θα έβαζε ως λογική προτεραιότητα την στήριξη της οικογενείας, θα ήταν η απλοποίηση των διαδικασιών για την υιοθεσία. Χωρίς εκπτώσεις εννοείται στις προϋποθέσεις για την έγκριση γονέων. Αυτό ήταν κάτι που ζήτησε η ΝΔ εξ αρχής, με την κατάθεση ολοκληρωμένης πρότασης, αξιώνοντας την καθιέρωση αποκλειστικής προθεσμίας για την ολοκλήρωση του δικαστικού σκέλους της υιοθεσίας.

Κύριες και κύριοι συνάδελφοι,

Το παρόν νομοσχέδιο, αν και κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση, παρουσιάζει κι άλλα κενά. Εγείρονται ζητήματα σχετικά με την απουσία ενίσχυσης των υπαρχουσών δομών φιλοξενίας για τα παιδιά, με την πρόσληψη επιπλέον εξειδικευμένου προσωπικού. Αλλά και με τον τρόπο επιλογής των ζευγαριών που θα γίνουν ανάδοχοι, και πρωτίστως με τη διαδικασία παρακολούθησης της συμπεριφοράς τους. Προσοχή πρέπει να δοθεί και σε ότι αφορά την επαγγελματική αναδοχή, η οποία έρχεται να δώσει λύσεις σε δύσκολες περιπτώσεις παιδιών που θα παρέμεναν στα ιδρύματα, αλλά θα μπορούσε να οδηγήσει σε φαινόμενα εκμετάλλευσης.
Έρχομαι τώρα στο περιβόητο άρθρο 8. Όταν διαβεβαιώνατε ότι το σύμφωνο συμβίωσης δεν σκόπευε στη δυνατότητα τεκνοθεσίας σε ομόφυλα ζευγάρια, προφανώς, παραπλανούσατε και τη βουλή και τον ελληνικό λαό. Γιατί εκείνο ήταν το πρώτο βήμα για να μπορούν ομόφυλα ζευγάρια να γίνονται ανάδοχα. Κι ας δήλωνε ο τότε αρμόδιος υπουργός Δικαιοσύνης, ο κ. Παρασκευόπουλος ότι «η κυβέρνηση σχεδιάζει νόμους τίμια, αν ήθελε την τεκνοθεσία ή υιοθεσία θα το έκανε ρητά, είναι ένα θέμα που ενδιαφέρει την κοινωνία, και η κυβέρνηση δεν θα το περνούσε αορίστως ή κρυμμένο σε μια διάταξη ενός νομοσχεδίου». Καταθέτω το σχετικό απόσπασμα στα πρακτικά.
Πρόκειται, ασφαλώς, για μια απόφαση που πιάνει εξ απήνης την κοινωνία, δεν έχει συζητηθεί επαρκώς, και συναντά τεράστιες και, θα έλεγα, εύλογες αντιδράσεις. Και τούτο δεν οφείλεται βεβαίως, σε μια εγγενή συντηρητική στάση των Ελλήνων, όπως υποστηρίζουν οι αυτοχαρακτηριζόμενοι προοδευτικοί. Δεν σημαίνει πως κάθε μέτρο που αντίκειται σε κάποιες καθιερωμένες αρχές που έχει θεσπίσει μια κοινωνία, όπως αυτή της οικογενείας, αυτόματα πρέπει να βαπτίζεται και ως προοδευτικό και, ως εκ τούτου, και θετικό.
Φοβούμαι ότι πίσω από αυτή τη λογική υποκρύπτεται μια σαφώς αντιδημοκρατική διάθεση, όταν μειοψηφίες προσπαθούν να επιβάλουν τα πιστεύω τους στις πλειοψηφίες. Ο θεσμός της οικογένειας και η ανατροφή των τέκνων στηρίζεται στην σχέση του πατέρα και της μητέρας, και ο καθένας από τους δύο συμβάλει, κατά τη φύση του, στη σωστή διαπαιδαγώγηση των παιδιών. Σήμερα, ερχόμαστε αυτήν την αυταπόδεικτη αλήθεια να την αμφισβητήσουμε με την γνώμη κάποιων ψυχολόγων και την επίκληση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Πέρα από το γεγονός ότι η γνώμη κάποιων ψυχολόγων δεν συνιστά επιστημονικό θέσφατο, καθολικά αποδεκτό από την παγκόσμια ακαδημαϊκή κοινότητα, νομίζω ότι η επίκληση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων γίνεται μονόπλευρα προς τους ανθρώπους που θα ήθελαν να γίνουν ανάδοχοι ενός παιδιού. Ωστόσο, δικαιώματα έχει και το ίδιο το παιδί, τα οποία όπως φαίνεται δεν λαμβάνονται υπ’ όψιν. Διότι εξαναγκάζεται να συμβιώσει με μια κατάσταση, η οποία είναι ασφαλώς δικαίωμα του κάθε ενήλικα να την βιώνει, αλλά του ιδίου του παιδιού θα του δημιουργήσει, το λιγότερο, σύγχυση. Γι’ αυτό και καλούμε την κυβέρνηση να αποσύρει τη σχετική ρύθμιση έστω και την υστάτη ώρα.

Τελειώνοντας, θα ήθελα να τονίσω ότι η προστασία του παιδιού αλλά και εν γένει της οικογένειας πρέπει να αναχθεί σε βασική προτεραιότητα για την πολιτεία. Ο τρόπος που διαχειριζόμαστε το πρόβλημα με τα παιδιά που ζητούν την οικογενειακή θαλπωρή και αγάπη μας χαρακτηρίζει και ως πολιτισμό. Πέρα από τις όποιες μικροπολιτικές, κομματικές ή άλλες επιδιώξεις, είμαστε υπεύθυνοι απέναντι σε ευαίσθητες ανθρώπινες ψυχές και η σκέψη αυτή θα πρέπει να διέπει τις πράξεις αλλά και τις αποφάσεις μας».

Η ομιλία του Μ. Χαρακόπουλου στην ηλεκτρονική διεύθυνση:
https://youtu.be/OOQNdnNX2mg

Read more...

Ομιλία Μ. Χαρακόπουλου στη βουλή: "Άμεσος διαχωρισμός προσφύγων και μεταναστών!"

Μάξιμος μεταναστευτικό 2

Αθήνα, 24 Απριλίου 2018

Ομιλία
Μάξιμου Χαρακόπουλου
στη Διαρκή Επιτροπή Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης
με θέμα ημερήσιας διάταξης:

«Επεξεργασία και εξέταση του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής «Προσαρμογή της ελληνικής νομοθεσίας προς τις διατάξεις της Οδηγίας 2013/33/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 26ης Ιουνίου 2013, σχετικά με τις απαιτήσεις για την υποδοχή των αιτούντων διεθνή προστασία (αναδιατύπωση, L180/96/29.6.2013) και άλλες διατάξεις - Τροποποίηση του ν.4251/2014 (Α΄80) για την προσαρμογή της ελληνικής νομοθεσίας στην Οδηγία 2014/66/ΕΕ της 15ης Μαΐου 2014 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με τις προϋποθέσεις εισόδου και διαμονής υπηκόων τρίτων χωρών στο πλαίσιο ενδοεταιρικής μετάθεσης - Τροποποίηση διαδικασιών ασύλου και άλλες διατάξεις».

«Κύριε πρόεδρε,

Η συζήτηση της ενσωμάτωσης των οδηγιών για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες διεξάγεται σε μια περίοδο επικίνδυνης αναζωπύρωσης του ζητήματος. Και αυτό γιατί η Τουρκία έχει αποφασίσει να ανοίξει την κάνουλα των μεταναστευτικών ορών, ως μέσο πίεσης προς την Ελλάδα και την Ευρώπη.
Αναφερθήκατε κ. υπουργέ στις ιδιαίτερα αυξημένες αφίξεις μεταναστών, όχι μόνον στα νησιά του Αιγαίου αλλά και στον Έβρο. Δημοσιεύματα κάνουν λόγο ότι περνά κόσμος που δεν προέρχεται μόνον από την πολύπαθη Συρία αλλά για μετανάστες από κάθε σημείο της υφηλίου όπως το Κογκό και την Αλγερία. Θυμίζω ότι στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ πίεζαν για την κατεδάφιση του φράχτη στον Έβρο και αναρωτιέμαι αν σήμερα επιμένουν άραγε σε αυτή τους τη θέση;

Σε κάθε περίπτωση, τα όσα κάνει η Τουρκία συνιστούν μια απαράδεκτη τακτική, η οποία καταδεικνύει και τις πραγματικές προθέσεις της Άγκυρας, η οποία μεταχειρίζεται διεθνείς συνθήκες και ανθρώπους εντελώς κυνικά και αποκλειστικά σύμφωνα με τα στενά της συμφέροντά. Η χώρα μας απέναντι σε αυτή τη συμπεριφορά θα έπρεπε να δείξει ισχυρά αντανακλαστικά σε κάθε επίπεδο. Κάτι που δεν γίνεται στη σημερινή ενσωμάτωση των ευρωπαϊκών οδηγιών, που έρχονται με πολύ μεγάλη χρονοκαθυστέρηση. Και κυρίως με τον σαφή διαχωρισμό των προσφύγων με τους μετανάστες. Αν αυτό είχε γίνει, αν οι διαδικασίες διαχωρισμού διεκπεραιώνονταν ταχύτατα, και γίνονταν οι επαναπροωθήσεις των παράτυπων μεταναστών, τότε η χώρα που θα αναγκαζόταν να τηρεί τα συμπεφωνημένα θα ήταν η Τουρκία. Αντιθέτως, η κυβερνητική αβελτηρία, γιατί δεν θέλω να πιστέψω πως πρόκειται για ηθελημένη καθυστέρηση, έχει καταστήσει εργαλείο πίεσης στα χέρια της Άγκυρας τους μετανάστες για την επίτευξη των γενικότερων σκοπών της έναντι της Ελλάδας και της Ε.Ε.

Ως εκ τούτου, η Ελλάδα οφείλει να ξεκαθαρίσει σε όλους τους τόνους ότι δεν είναι διατεθειμένη να καταντήσει αποθήκη ψυχών, για να κοιμάται ήσυχη η υπόλοιπη Ευρώπη. Απέναντι στον τουρκικό κυνικό εκβιασμό οφείλει σύσσωμη η Ε.Ε. να επιδείξει αποφασιστικότητα για να ληφθούν όλα τα κατάλληλα μέτρα ώστε οι κινήσεις αυτές να πάψουν άμεσα.

Το μεταναστευτικό δεν είναι πρόβλημα αποκλειστικά της Ελλάδας, είναι πρόβλημα ολόκληρης της Ευρώπης, χωρίς εξαιρέσεις. Όσες χώρες δεν δέχονται να συνεισφέρουν στην κοινή μεταναστευτική πολιτική πρέπει να υποστούν τις συνέπειες της απόφασής τους στην πράξη και όχι στα λόγια. Δεν πρέπει να δεχθούμε μια Ευρώπη πολλών ταχυτήτων και στο μεταναστευτικό. Η μη τήρηση δε της συμφωνίας με την Ε.Ε. εκ μέρους της Τουρκίας, πρέπει να επισύρει επώδυνες κυρώσεις, όπως η διακοπή της χρηματοδότησής της. Η τακτική του Ποντίου Πιλάτου που ασκείται από κάποιες πλευρές και χώρες, όπως διαπιστώσαμε το τελευταίο διάστημα, φέρνουν τα αντίθετα αποτελέσματα.

Επαναλαμβάνω, όμως, ότι ευθύνες και μάλιστα βαρύτατες, αναλογούν και στις πλάτες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Με παιδαριώδεις ιδεοληψίες, που ξεκινούν από το αμίμητο λιάσιμο των μεταναστών στην Ομόνοια και καταλήγουν ότι η θάλασσα δεν έχει σύνορα, που δυστυχώς ειπώθηκε από τα χείλη του πρωθυπουργού, σαλπίστηκε γενικό προσκλητήριο. Δόθηκε το σύνθημα ότι από εδώ μπορούν να περάσουν όλοι για να πάνε στη γη της επαγγελίας. Και κατέληξε η Ελλάδα να γίνει τόπος με πολλά κολαστήρια. Από αυτούς που πριν λίγα χρόνια, χωρίς περίσκεψη, κατήγγειλαν την Αμυγδαλέζα, τώρα έχουμε την Μόρια. Ακόμη μια αυταπάτη που κατέληξε σε τραγωδία, όπως και τόσες άλλες εδώ και μια τριετία. Τα μνημονεύω κ. υπουργέ γιατί δηλώσατε συνεχιστής της άξιας πολιτικής των προκατόχων σας.

Και φθάσαμε σε αυτό το αποτέλεσμα παρά το γεγονός ότι έχουν πέσει εκατομμύρια ευρώ για τη διαχείριση του προβλήματος. Πλέον η κατάσταση στο προσφυγικό και μεταναστευτικό είναι μια ωρολογιακή βόμβα, που κάθε στιγμή μπορεί να προκαλέσει απρόβλεπτες εξελίξεις. Όπως αυτή που παρακολουθήσαμε στη Μυτιλήνη. Μπορεί εύκολα η κυβέρνηση να θέλει να ξεμπερδέψει με το πρόβλημα βαπτίζοντας όλους όσους διαμαρτυρήθηκαν για την κατάληψη της πλατείας Σαπφούς, από μετανάστες από το Αφγανιστάν για πολλές ημέρες, ως ακροδεξιά στοιχεία. Γνωρίζει, όμως, πολύ καλά και ας υποκρίνεται ότι δεν καταλαβαίνει, ότι εκεί δεν ήταν μόνον ακραίοι – αν και πάντοτε αυτοί δίνουν τον τόνο σε τέτοιες συγκεντρώσεις, δεν ξεχνούμε τους αγανακτισμένους.

Φθάσαμε επομένως, σε οριακό σημείο. Η Μυτιλήνη, η Χίος, η Σάμος, ο Έβρος και άλλες περιοχές της χώρας μπορούν να γίνουν πεδία βίαιων αντιπαραθέσεων, να βουλιάξουμε ακόμη περισσότερο σε κατάσταση ανομίας. Γι’ αυτό καλούμε την κυβέρνηση να ακολουθήσει επιτέλους τον δρόμο της λογικής και του ρεαλισμού.
• Το πρόγραμμα μετεγκατάστασης σε άλλες χώρες πρέπει να προχωρήσει πάση θυσία. Όταν απειλείται η κοινωνική συνοχή της χώρας, δεν επιτρέπονται εκπτώσεις.
• Να γίνει ταχύτατα αυστηρός διαχωρισμός προσφύγων και μεταναστών. Δεν γίνεται όλοι να κυκλοφορούν ως πρόσφυγες, ενώ είναι ουσιαστικά και νομικά οικονομικοί μετανάστες.
• Απορρόφηση των σχετικών κονδυλίων, που λιμνάζουν, για την κατασκευή κατάλληλων δομών, ώστε να ξεφύγουμε από το αίσχος των καταυλισμών που αμαυρώνουν την εικόνα της χώρας, και τέλος,
• Πίεση στην Ευρώπη να αναλάβει τις ευθύνες της στην προστασία των εξωτερικών συνόρων, και λήψη μέτρων κατά της Τουρκίας για αθέτηση των συμφωνηθέντων με την Ε..Ε για το μεταναστευτικό.
Κλείνω λέγοντας κ. πρόεδρε, ότι κάθε αργοπορία επίλυσης του προβλήματος θα μας φέρει ενώπιον μη αναστρέψιμων καταστάσεων».

Δείτε το βίντεο της ομιλίας στην κάτωθι ηλεκτρονική διεύθυνση:
https://youtu.be/5AectqkgOf8

Read more...

Παρέμβαση κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου στην κοινή συνεδρίαση Επιτροπής Δημογραφικού με την Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων με θέμα:«Δημογραφικό και Κοινωνικό Πορτρέτο της Ελλάδας 2016-2017»

Μαξιμος ΕΚΚΕ

Αθήνα, 17 Απριλίου 2018

Παρέμβαση
του Αντιπροέδρου της Επιτροπής της Βουλής για το Δημογραφικό,
βουλευτή Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας,
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου
στην κοινή συνεδρίαση με την Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων
με θέμα ημερήσιας διάταξης:
«Δημογραφικό και Κοινωνικό Πορτρέτο της Ελλάδας 2016-2017»

«Κύριες και κύριοι συνάδελφοι,

Καταρχήν θέλω να ευχαριστήσω για τις ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες απόψεις που κατατέθηκαν στη σημερινή συνεδρίαση, την οποία θεωρώ γόνιμη. Η κοινωνιολογία -και δεν ευλογώ τα γένια μου γιατί κι εγώ τη σπούδασα- αλλά πιστεύω ότι ως επιστήμη βοηθά στο να κατανοήσουμε καλύτερα τις διεργασίες σε επίπεδο κοινωνίας. Και βάσει αυτών των διεργασιών, οφείλει η πολιτεία να λαμβάνει τα κατάλληλα μέτρα για τη διόρθωση όλων εκείνων των ανισορροπιών που υπονομεύουν την κοινωνική συνοχή. Ως εκ τούτου, νομίζω ότι όλα όσα ακούσαμε είναι αρκούντως ενδιαφέροντα και θα πρέπει να αξιολογηθούν καταλλήλως.

Όσον αφορά τώρα την κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα, δυστυχώς, όλα τα κοινωνικά μεγέθη που μας παρουσιάσθηκαν είναι όχι απλώς αρνητικά αλλά τείνουν να γίνουν καταστροφικά. Θα επιμείνω ιδιαίτερα σε ένα από αυτά, το οποίο επιτρέψτε μου να υποστηρίξω ότι είναι το σημαντικότερο. Ομιλώ για τη δημογραφική συρρίκνωση του πληθυσμού της πατρίδας μας, που παίρνει χαρακτήρα χιονοστιβάδας.

Η Ελλάδα είναι παγιδευμένη σε ένα δημογραφικό καθοδικό σπιράλ λόγω υπογονιμότητας. Τα στοιχεία που παρουσίασε ο Διευθυντής Ερευνών του ΕΚΚΕ, ο κ. Μπαλούρδος, δεν αφήνουν περιθώρια εφησυχασμού, καθώς όπως ειπώθηκε έχουμε πέσει στην “παγίδα της χαμηλής γονιμότητας”.

Η εικόνα επιδεινώνεται από τη μαζική φυγή νέων ηλικιακά συμπατριωτών μας που φεύγουν στο εξωτερικό προς αναζήτηση καλύτερης τύχης – επαγγελματικής ή εκπαιδευτικής. Στα χρόνια της κρίσης είναι πάνω από 500 χιλιάδες όσοι επέλεξαν τη μετανάστευση. Σύμφωνα με στοιχεία της ΕUROSTAT ένα 17% των νέων μας 20-34 ετών είναι έτοιμο να μεταναστεύσει σε χώρες της Ε.Ε. και ένα 11% σε τρίτες χώρες. Από αυτούς που βρίσκονται εκτός Ελλάδας το 42% σύμφωνα με έρευνα της ICAP People Solutions δεν βλέπει πιθανή την επιστροφή του στη χώρα.

Στην έκδοση του ΕΚΚΕ που παρουσιάζεται στη Βουλή, μου έκαναν εντύπωση τα στοιχεία που παρατίθενται στο κείμενο της κ. Αλίκης Μουρίκη, που αναφέρεται ιδιαιτέρως στην μετανάστευση των Ελλήνων επιστημόνων. Ένα ζήτημα που ασφαλώς μας πληγώνει, καθώς η κοινωνία μας στερείται των ικανοτήτων σπουδαίου επιστημονικού δυναμικού, για το οποίο ξόδεψε ασύλληπτα ποσά για την εκπαίδευσή του. Σύμφωνα, λοιπόν, με τα στοιχεία το 10% της ελληνικής ακαδημαϊκής κοινότητας εργάζεται στο εξωτερικό ενώ το 50% των Ελλήνων επιστημόνων βρίσκεται στη Βρετανία και στην Γερμανία. (65.385 και 157.055 αντίστοιχα).

Ως αιτίες του φαινομένου, εκτός της έλλειψης θέσεων εργασίας, αναφέρονται η έλλειψη αξιοκρατίας, το πελατειακό κράτος, η ευνοιοκρατία, η εκτεταμένη ανομία, η απουσία σταθερών κανόνων, η έλλειψη οργάνωσης, η γραφειοκρατία, η ενοχοποίηση της επιχειρηματικότητας και της επιτυχίας.


Τα όσα παρατίθενται δεν είναι αυθαίρετες ερμηνείες, είναι οι απαντήσεις όσων έφυγαν για να δουλέψουν εκτός Ελλάδος. Και νομίζω ότι εδώ πρέπει να σκύψουμε και να αναζητήσουμε τις λύσεις στο πρόβλημα, αν όντως θέλουμε να το λύσουμε, ή ακόμη αν θεωρούμε ότι είναι πρόβλημα. Και το λέω αυτό διότι δεν είμαι σίγουρος ότι όλοι συμφωνούμε στα αυτονόητα.

Αν, λοιπόν, θέλουμε να νικήσουμε την υπογεννητικότητα απαιτείται ένα γενναίο πρόγραμμα ενίσχυσης της οικογένειας και των γεννήσεων, με σειρά οικονομικών κινήτρων και φορολογικών απαλλαγών. Δυστυχώς, η κυβέρνηση αποθαρρύνει όποιους επιθυμούν να κάνουν περισσότερα από δύο παιδιά, αν κρίνουμε από τα πρόσφατα νομοθετήματά της, για τα οποία διαμαρτύρονται οι οργανώσεις των πολυτέκνων και των τριτέκνων.

Όσον αφορά την αναχαίτιση του μεταναστευτικού κύματος των νέων μας στο εξωτερικό, αυτό που χρειάζεται είναι απλώς να γίνουμε κάποια στιγμή μια κανονική χώρα. Να δημιουργούνται δουλειές, όχι μέσω του κράτους, αλλά των επενδύσεων. Να επικρατήσει το πνεύμα της αξιοκρατίας και της αριστείας, και να μην φεύγουν απογοητευμένοι οι καλύτεροί μας νέοι και νέες ρίχνοντας μαύρη πέτρα πίσω τους. Και κάποια στιγμή ας ξεπεράσουμε ιδεοληψίες και ας δημιουργήσουμε ιδιωτικά πανεπιστήμια, ώστε όχι μόνον να μην φεύγουν οι επιστήμονές μας αλλά να επιστρέψουν στην Ελλάδα από το εξωτερικό και αυτοί που έφυγαν, ως καθηγητές και ερευνητές.

Λύσεις υπάρχουν, και αυτές δεν είναι στη σφαίρα της θεωρίας, αλλά στο πεδίο του πολιτικού ρεαλισμού. Αυτό που χρειάζεται είναι η πολιτική βούληση, την οποία ως πολιτεία οφείλουμε να δείξουμε, όσο η κατάσταση είναι αναστρέψιμη.

Κλείνοντας χαιρετίζω την πρόταση για τη δημιουργία Γραφείου Δημογραφικής Πολιτικής στη Βουλή, αρκεί οι παρατηρήσεις του να τυγχάνουν μεγαλύτερης προσοχής από το αντίστοιχο Γραφείο της Βουλής για την Παρακολούθηση του Κρατικού Προϋπολογισμού.

Σας ευχαριστώ».

Δείτε το βίντεο της ομιλίας:
https://youtu.be/SCwe_JWqOTE

Read more...

Ομιλία κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου στο Διεθνές Συνέδριο με θέμα:“Ενότητα στην πολυμορφία και βασικές αρχές ελευθερίας για τους Χριστιανούς και Μουσουλμάνους στην Μέση Ανατολή: Συνέδριο κοινοβουλευτικού διαλόγου”. στο Κοινοβούλιο του Λιβάνου

βουλή Λιβάνου 1

Βηρυτός, 4 Απριλίου 2018

Ομιλία
του εισηγητή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, βουλευτή Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας,
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου
στο Διεθνές Συνέδριο με θέμα:
Ενότητα στην πολυμορφία και βασικές αρχές ελευθερίας για τους Χριστιανούς και Μουσουλμάνους στην Μέση Ανατολή: Συνέδριο κοινοβουλευτικού διαλόγου”.
στο Κοινοβούλιο του Λιβάνου

«Αξιότιμε κ. Γραμματέα,
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Επιτρέψτε μου να ευχαριστήσω, και από το βήμα του Διεθνούς Συνεδρίου, τις αρχές της ωραίας χώρας του Λιβάνου για την αβραμιαία φιλοξενία που μας παρέχουν.
Μια χώρα, η οποία, παρά τις όποιες αντιξοότητες, συνιστά πρότυπο συμβίωσης διαφορετικών θρησκειών, ομολογιών και δογμάτων.
Μια χώρα που κατοικείται από πραγματικά ανοιχτούς, φιλόξενους και αισιόδοξους ανθρώπους. Και αυτό το διαπιστώνει κάποιος αμέσως μόλις φθάσει στη Βηρυτό.

Πιστεύω ότι είναι πραγματικά σπάνια η τύχη για όποιον συμμετέχει σε μια τέτοια σημαντική συνάντηση εκπροσώπων διαφορετικών πολιτισμών, μουσουλμάνων και χριστιανών, που ωστόσο όλοι τους διέπονται από την ίδια φλογερή επιθυμία για αλληλοκατανόηση, για αλληλοϋποστήριξη και συμπόρευση.
Αντιλαμβάνομαι ότι σε όλους μας υφίσταται μια κοινή εσωτερική αφετηρία, που ορίζεται από τις κοινές εμπειρίες του παρελθόντος μας αλλά εκτείνεται και στην αναπόφευκτη κοινή πορεία προς το μέλλον.

Όπως θα θυμάστε στα τέλη του 20ού αιώνα μια θεωρία που είχε άσκησε μεγάλη επιρροή στις πολιτικές ελίτ και στα λεγόμενα θινκ τανκ, ήταν αυτή της σύγκρουσης των πολιτισμών. Η γνωστή θεωρία Χάντιγκτον, στην οποία αναφέρθηκε χθες και ο συνάδελφος κ. Zatulin. Ο κόσμος, σύμφωνα με αυτήν, κοβόταν σε «ξεχωριστά» μέρη, ανάλογα με τη θρησκεία των χωρών, και η πρόβλεψη ήταν ότι αυτές θα πολεμούσαν μεταξύ τους για να κατισχύσουν. Στα χρόνια που μεσολάβησαν είδαμε πράγματι συμπτώματα της αντιπαράθεσης με γνώμονα τη θρησκεία. Είδαμε ακόμη και την έξαρση του θρησκευτικού φανατισμού και της μισαλλοδοξίας, τον πολλαπλασιασμό των τρομοκρατικών επιθέσεων, την επικράτηση ακραίων κύκλων σε μεγάλες περιοχές, όπως του Ισλαμικού Κράτους, στη Συρία, στο Ιράκ, σε περιοχές της Αφρικής.

Ωστόσο, πίσω από αυτά τα φαινόμενα αναδύονται δύο διαπιστώσεις.
Πρώτον, ότι σε μεγάλο βαθμό οφείλονται σε λανθασμένες πολιτικές που άσκησαν κάποιες δυνάμεις σε περιοχές, όπως η Μέση Ανατολή, τροφοδοτώντας αισθήματα αδικίας και μίσους.
Δεύτερον, ότι η θρησκευτική μισαλλοδοξία, που σημαίνει έλλειψη ανοχής προς την θρησκευτική ταυτότητα του συνανθρώπου μας, πλήγωσε πρωτίστως τις ίδιες τις χώρες που γιγαντώθηκαν αυτές οι τάσεις.
Πίσω απ’ αυτές βρέθηκαν πάλι ποικιλώνυμα συμφέροντα, που δεν είχαν την παραμικρή έγνοια για τη τύχη των λαών.

Τα όσα ακόμη συμβαίνουν στο Ιράκ και στη Συρία αποδεικνύουν αυτή την πραγματικότητα.
Ποιος επέτρεψε τη γιγάντωση του Ισλαμικού Κράτους, αλλά και άλλων εξτρεμιστικών οργανώσεων, που τα μέλη τους προέρχονται από δεκάδες χώρες;
Δεν υπήρχε άλλος τρόπος να βρεθούν λύσεις στα προβλήματα της Μέσης Ανατολής και φθάσαμε σε έναν πραγματικό Αρμαγεδδώνα με εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς και εκατομμύρια πρόσφυγες;
Και γιατί δεν βρέθηκε μέχρι σήμερα η οδός της ειρήνης, ώστε να επιστρέψει η φυσιολογική ζωή;

Δυστυχώς, τα παθήματα συνεχίζουν να μην γίνονται μαθήματα. Πρόσφατο παράδειγμα που θα ήθελα να το καταγγείλω και από αυτό το βήμα εντός της βουλής του Λιβάνου είναι η καταστροφή από τους τουρκικούς βομβαρδισμούς στο Αφρίν του τάφου του Αγίου Μάρωνα -προστάτη των Μαρωνιτών- και της εκκλησίας του Αγίου Ιουλιανού του 4ου αιώνα. Τέτοιες βάρβαρες πράξεις εντάσσονται σε μια πολιτική της “γενοκτονίας της μνήμης”, και ασκείται τόσο στην ίδια τη Τουρκία, όσο και στο κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου, στην οποία αναφέρθηκε διεξοδικά και ο Κύπριος συνάδελφος κ. Βαρνάβας. Την ίδια τακτική ακολουθούν μισαλλόδοξες ομάδες όπως το Ισλαμικό Κράτος, που επιθυμούν να εξαφανίσουν τον θαυμαστό πολιτισμικό και θρησκευτικό πλουραλισμό της Μέσης Ανατολής.

Φίλες και φίλοι,

Ως Έλληνας, Γιουνάν και Ρουμ, με έντονη τη Βυζαντινή συνείδηση, με παππούδες πρόσφυγες από την Καππαδοκία της Μικράς Ασίας, έχω ισχυρή τη συναίσθηση των δεσμών μου με την Ανατολή. Αντιλαμβάνομαι το πολιτισμικό υπόστρωμα που υπάρχει στους λαούς και στους απλούς ανθρώπους, πίσω από την εξωτερική εθνική και θρησκευτική ταυτότητα. Και γι’ αυτό είμαι βέβαιος ότι είναι πολλά αυτά που μπορούμε να κάνουμε μαζί, σε πείσμα των αντιξοοτήτων. Το αύριο των παιδιών μας δεν μπορεί να είναι ο πόλεμος και ο φόβος, το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός. Το αύριο πρέπει να είναι η συνεργασία και η συνύπαρξη, η ευημερία και η ανάπτυξη.

Η διεθνής κοινότητα θα μπορούσε να έχει καταλυτική παρουσία στη θετική διευθέτηση των αντιθέσεων. Αντ’ αυτού, όμως, επικρατούν άλλες λογικές. Και δυστυχώς, φθάσαμε στο σημείο κάποιοι να ωθούν τα πράγματα, αλόγιστα, σε έναν νέο ψυχρό πόλεμο, σε νέες διαιρέσεις, σε νέες περιχαρακώσεις, με οικονομικές κυρώσεις, με πρωτοφανείς στην ευρύτητά τους απελάσεις διπλωματών. Ένα αρνητικό περιβάλλον, που, μοιραία, θα εντείνει και τους περιφερειακούς ανταγωνισμούς και τις συγκρούσεις.

Εδώ, λοιπόν, είναι το δικό μας το καθήκον. Να δώσουμε τη δική μας απάντηση στις προκλήσεις των καιρών. Να γκρεμίσουμε τα τεχνητά τείχη, να στηρίξουμε τις δυνάμεις της συνεργασίας. Με αφετηρία τις πλούσιες παραδόσεις μας, την ιστορική μας κληρονομιά να δημιουργήσουμε νέους ισχυρούς δεσμούς συνεργασίας.

Κυρίες και κύριοι σύνεδροι,

Επιτρέψτε μου να πω ότι με όσα άκουσα και είδα στη Βηρυτό και στον Λίβανο, είμαι περισσότερο αισιόδοξος από ότι ήμουν πριν έλθω. Γιατί βλέπω ότι είμαστε πολλοί όσοι θέλουμε να προχωρήσουμε μπροστά σε έναν κόσμο με περισσότερη δικαιοσύνη, περισσότερη ελευθερία, περισσότερη ανοχή και κατανόηση στον πλησίον. Είμαι βέβαιος ότι μαζί μου συμφωνούν και όλα τα μέλη της ΔΣΟ, και ότι, όπως μέχρι σήμερα, έτσι θα συνεχίσουμε να εργαζόμαστε και στο μέλλον.

Ευχαριστώ».

βουλή Λιβάνου 2

Read more...

Εισήγηση κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου στη Συνεδρίαση της Διεθνούς Γραμματείας των Προέδρων και Εισηγητών των Επιτροπών της ΔΣΟ στη Βηρυτό

Μάξιμος Συνεδρίαση ΔΣΟ Βηρυτός

Βηρυτός, 2 Απριλίου 2018

Εισήγηση
του εισηγητή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, βουλευτή Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας,
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου
στη Συνεδρίαση της Διεθνούς Γραμματείας
των Προέδρων και Εισηγητών των Επιτροπών της ΔΣΟ στη Βηρυτό

 

«Κύριε Γενικέ Γραμματέα,
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Και μόνον το γεγονός ότι η συνεδρίαση της Γραμματείας μας λαμβάνει χώρα στην Βηρυτό, στην όμορφη χώρα του Λιβάνου, στην καρδιά της Μέσης Ανατολής αποτελεί ένα μήνυμα σύμφυτο με τους σκοπούς και την ύπαρξη της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης της Ορθοδοξίας.
Είμαστε πλησίον του τόπου που Γεννήθηκε και Αναστήθηκε ο Θεάνθρωπος. Από εδώ που το μήνυμα της αγάπης και της σωτηρίας διαδόθηκε σε όλον τον κόσμο. Εδώ που είναι το λίκνο του Χριστιανισμού.
Και εδώ, που μετά από δύο σχεδόν χιλιετίες, ο Χριστιανισμός παραμένει μια ζωντανή πραγματικότητα, αντιπαλεύοντας γενναία μύριες δυσχέρειες και απειλές.

Ευχαριστούμε, λοιπόν, εκ βάθους τη φιλόξενη χώρα του Λιβάνου, που συνιστά πρότυπο συμβίωσης, παρά τις όποιες δυσκολίες, ανθρώπων με διαφορετικές θρησκευτικές πεποιθήσεις. Μια χώρα που θα έπρεπε να αποτελέσει τον οδηγό για την χάραξη του μέλλοντος της πολύπαθης Μέσης Ανατολής.

Αγαπητοί συνάδελφοι,

Στο διάστημα που μεσολάβησε από την προηγούμενη συνεδρίαση, τα κρούσματα αυθαιρεσιών εναντίον των Ορθοδόξων και λοιπών Χριστιανών, δυστυχώς, πολλαπλασιάστηκαν.

• Η εισβολή του τουρκικού στρατού με τη βοήθεια ακραίων ισλαμιστών στην βορειοδυτική Συρία, στην περιοχή του Αφρίν, που συνιστά πράξη παράνομη και εκτός κάθε έννοιας του διεθνούς δικαίου, συνοδεύτηκε εκτός από την απώλεια ανθρωπίνων ζωών και χιλιάδες πρόσφυγες και από καταστροφές θρησκευτικών μνημείων. Ως γνωστόν, τουρκικά αεροσκάφη κατέστρεψαν στην τοποθεσία Μπραντ, κατά τη διάρκεια βομβαρδισμών τον τάφο του προστάτη των Μαρωνιτών, Αγίου Μάρωνα, και την Εκκλησία του Αγίου Ιουλιανού, μια από τις αρχαιότερες εκκλησίες στον κόσμο, που έχει ανεγερθεί στα τέλη του 4ου αιώνα. Μνημεία που περιλαμβάνονται στον κατάλογο με τα μνημεία παγκόσμια κληρονομιάς της UNESCO από το 2011.

• Η τακτική των καταστροφών των χριστιανικών μνημείων από την Τουρκία δεν είναι τυχαία, αλλά εντάσσεται σε μια στρατηγική που την ονομάζουμε “γενοκτονία της μνήμης”. Η στρατηγική αυτή ακολουθείται εντός της τουρκικής επικράτειας, όπου εκκλησίες αιώνων γίνονται τζαμιά, αλλά και όπου αλλού μπορεί, όπως το κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου. Συγκεκριμένα, στα χρόνια της κατοχής περισσότερες από 500 Ορθόδοξες εκκλησίες έχουν υποστεί λεηλασία και φθορές, περισσότερες από 133 εκκλησίες, ξωκλήσια και μοναστήρια έχουν βεβηλωθεί, 77 εκκλησίες έχουν μετατραπεί σε τζαμιά, 28 χρησιμοποιούνται από τον τουρκικό στρατό ως αποθήκες, κοιτώνες ή νοσοκομεία, 13 χρησιμοποιούνται ως αποθήκες ή αχυρώνες, 1 έχει γίνει ξενοδοχείο και καζίνο πολυτελείας και το Αρμενικό μοναστήρι Σουρπ Μάγκαρ (κτισμένο τον Μεσαίωνα) έχει γίνει καφετέρια.


• Για τους Χριστιανούς της Μέσης Ανατολής, παρά τις όποιες θετικές εξελίξεις που υπάρχουν στην αντιμετώπιση του Ισλαμικού Κράτους στη Συρία και στο Ιράκ, εντούτοις είναι ακόμη πολλά τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν. Ο φόβος από εξτρεμιστικές πρακτικές εμποδίζει εκατοντάδες χιλιάδες χριστιανούς να επιστρέψουν στις εστίες τους. Ο φόβος καιροφυλακτεί ακόμη και στην Αίγυπτο, όπου σε πολλές περιοχές, όπως η χερσόνησος του Σινά, δρουν ακραίες οργανώσεις, που σκορπούν το θάνατο, όπως έγινε τον περασμένο Νοέμβριο σε τέμενος των Σούφι με πάνω από 300 νεκρούς.

• Παραβιάσεις, ωστόσο, των δικαιωμάτων των Ορθοδόξων, καταγράφονται και στον ευρωπαϊκό χώρο. Αναφέρω ενδεικτικά την περιοχή του Κοσσόβου και Μετοχίων, όπου οι Σέρβοι Ορθόδοξοι της περιοχής ζουν υπό τον φόβο του εξτρεμισμού των Κοσοβάρων Αλβανών. Σε κίνδυνο βρίσκονται, όμως, και τα χριστιανικά μνημεία της ευρύτερης περιοχής, από τις προσπάθειες αλλοίωσης του ιστορικού παρελθόντος.

• Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στην περίπτωση των Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου, όπου υφίστανται μια καταπιεστική πολιτική διακρίσεων, που δεν συνάδει με τις αρχές του δικαίου και της ισονομίας.

Δυστυχώς, σοβαρά ζητήματα, στα οποία οφείλουμε να δώσουμε τη δέουσα προσοχή, έχουν ανακύψει σε περιοχές με ορθόδοξο πληθυσμό. Πρόκειται για ζητήματα τα οποία διασπούν την ενότητά μας και δημιουργούν τις προϋποθέσεις μεγαλύτερων και πιο δυσεπίλυτων προβλημάτων στο μέλλον.

• Ένα από αυτά αφορά στην σχισματική Ορθόδοξη Εκκλησία των Σκοπίων, η οποία τελείως αντικανονικά επιδιώκει να δημιουργήσει τετελεσμένα. Και, δυστυχώς, φαίνεται ότι για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας βρίσκει ευήκοα ώτα, γεγονός που θα περιπλέξει περαιτέρω την ήδη περιπλεγμένη κατάσταση στα Βαλκάνια.

• Τέλος, σοβαρή κρίνεται και η κατάσταση στην Ουκρανία, όπου καταγράφονται συνεχείς παρεμβάσεις στα εκκλησιαστικά πράγματα, με σκοπό την απόσπαση εκκλησιών, ενοριών και ιερωμένων από την κανονική Ορθόδοξη Εκκλησία, πάλι για πολιτικούς λόγους. Αυτές οι πράξεις τραυματίζουν την ενότητα των Ορθοδόξων και δημιουργούν σοβαρά ρήγματα που είναι εις βάρος πρωτίστως των πιστών.

Αγαπητοί συνάδελφοι,

Πιστεύω ότι στα συμπεράσματα της Διεθνούς Γραμματείας θα πρέπει να υπάρχει σαφής καταδίκη της “γενοκτονίας της μνήμης” με τη συστηματική καταστροφή μνημείων από πλευράς Τουρκίας.

Ολοκληρώνοντας, θα ήθελα να επαναλάβω την πρότασή μου για την ανάγκη της δημιουργίας ενός μόνιμου Παρατηρητηρίου Παραβιάσεων των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ορθοδόξων. Όπως είχαμε αναφέρει ο μηχανισμός αυτός με τη άμεση και έγκυρη συλλογή στοιχείων θα μπορεί να συντάσσει μια ετήσια Έκθεση Παραβίασης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ορθοδόξων όπου γης, η οποία θα αποστέλλεται στον ΟΗΕ, στο Συμβούλιο Ασφαλείας, στο Συμβούλιο της Ευρώπης, την ΕΕ και θα κοινοποιείται στα κράτη μέλη της ΔΣΟ και εκείνα που προβαίνουν σε παραβιάσεις. Προς τούτο προτείνω να συγκροτηθεί μια επιτροπή που θα εξετάσει όλες τις παραμέτρους αυτού του εγχειρήματος και να μας εισηγηθεί σχετικά.

Ευχαριστώ».

Read more...

ΟΜΙΛΙΑ ΜΑΞΙΜΟΥ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥσε ημερίδα της Γραμματείας Τοπικής Αυτοδιοίκησης της ΝΔ

ΓΑΙΤΑΝΗΣ ΜΑΞΙΜΟΣ 1

Αθήνα, 21 Μαρτίου 2018

ΟΜΙΛΙΑ ΜΑΞΙΜΟΥ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
σε ημερίδα της Γραμματείας Τοπικής Αυτοδιοίκησης της ΝΔ
με τίτλο «Αντιμετωπίζοντας τις φυσικές καταστροφές: Η συμβολή και οι ευθύνες της αυτοδιοίκησης».

Φίλες και φίλοι,

Το ζήτημα της Πολιτικής Προστασίας παραμένει συνήθως στη σκιά, αλλά εμφανίζεται ορμητικό όταν προκύπτουν γεγονότα φυσικών καταστροφών. Για να ξεχαστεί, όμως, και πάλι στη συνέχεια. Πρόκειται, προφανώς, για μια εντελώς λανθασμένη πρακτική, την οποία πληρώνουμε ως κοινωνία πολλαπλώς.
Ως γνωστόν, η χώρα μας πλήττεται σταθερά από κάποιες κατηγορίες φυσικών καταστροφών. Κυρίως σεισμούς, δασικές πυρκαγιές, πλημμύρες και κατολισθήσεις. Φαινόμενα τα οποία υπήρχαν και θα υπάρχουν. Και, δυστυχώς, λόγω της κλιματικής αλλαγής, κάποια από αυτά θα ενταθούν ή, ίσως, θα προκύψουν και καινούργια.
Η ελληνική πολιτεία, ως συνήθως, λειτουργεί και σ’ αυτόν τον τομέα ως Επιμηθέας και ελάχιστες φορές ως Προμηθέας. Δηλαδή, τρέχουμε να επιλύσουμε τα προβλήματα που έχουν προκληθεί από τις καταστροφές, και όχι να τις αποτρέψουμε ή τουλάχιστο να μειώσουμε το μέγεθός τους. Ενίοτε, μάλιστα, είτε με τις πράξεις μας είτε με τις παραλείψεις μας μεγεθύνουμε τις συνέπειες των φαινομένων. Η φύση έχει τους δικούς της μηχανισμούς. Επομένως, όταν ο άνθρωπος τους παραβιάζει, με γνώμονα το κέρδος ή απλά λόγω αδιαφορίας, πληρώνει και το βαρύ αντίτιμο.
Αν ανατρέξουμε σε μικρές και μεγάλες φυσικές καταστροφές θα διαπιστώσουμε παντού την απουσία της πρόληψης, της εφαρμογής επεξεργασμένου σχεδίου και την πλημμελή τήρηση των νόμων.
Καθοριστικός είναι και ο ρόλος της ανευθυνοϋπεύθυνης στάσης των αρμοδίων, καθώς οι σχέσεις των πολιτών με την εξουσία είναι τέτοιες που το κράτος κάνει τα στραβά μάτια σε σκανδαλώδεις παραβιάσεις του νόμου αλλά και της λογικής. Κι αυτή είναι μια από τις μεγάλες παθογένειες της μεταπολίτευσης που καλούμαστε να εξαλείψουμε.
Ερχόμαστε, λοιπόν, κάθε φορά, μετά από κάθε τραγικό γεγονός, να θυμώνουμε, να δικάζουμε και να καταδικάζουμε από τηλεοράσεως τους υπευθύνους. Για να τα λησμονήσουμε σύντομα και να γυρίσουμε στα ίδια, χωρίς το παθός να γίνει μαθός.

• Ας μην πάμε μακριά. Είναι πρόσφατη η τραγωδία της Μάνδρας, όπου 23 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από την κατεβασιά του ρέματος. Κι όμως αυτή η τραγωδία θα μπορούσε να αποφευχθεί. Αν δεν είχαν μπαζωθεί τα ρέματα, αν δεν είχαν αποψιλωθεί τα δάση στα ορεινά, αν ακόμη και την υστάτη η τροχαία είχε ειδοποιηθεί και είχε εγκαίρως σταματήσει την κυκλοφορία στον δρόμο-ρέμα.
Τίποτε απ’ αυτά δεν συνέβη και, 23 ζωές χάθηκαν αδίκως, υποδομές και κατοικίες καταστράφηκαν, η οικονομική ζωή μιας ολόκληρης πόλης βούλιαξε στη λάσπη. Είχα την εντός εισαγωγικών τύχη, να επισκεφθώ με τον πρόεδρο την Μάνδρα και να δω και να ακούσω από πρώτο χέρι τα όσα εξωφρενικά προκάλεσαν την καταστροφική πλημμύρα. Και σήμερα άκουγα στην τηλεόραση ότι ιδιοκτήτες αυθαιρέτων κατασκευών εντός του ρέματος επιχειρούν να τα ξανακτίσουν!

• Ας θυμηθούμε, όμως, και τον σεισμό του 1999. Τότε 152 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και οι ζημιές ξεπέρασαν τα 3 δις. Η πλειοψηφία των θυμάτων ήταν σε κτίρια που κατέρρευσαν, με κυριότερο αυτό της Ρικομέξ, όπου είχαμε 39 νεκρούς.
Το μνημείο του αίσχους στο χώρο αυτό, με τα ονόματα των νεκρών, παραμένει για να υπενθυμίζει τις βαριές ευθύνες της προχειρότητας του κράτους. Ενός κράτους που τακτοποιεί αυθαίρετα υπό την κοινωνική πίεση χωρίς το αναγκαίο περιβαλλοντικό ισοζύγιο. Την δημιουργία δηλαδή των υποδομών που θα αποτρέψουν καταστροφές από την αυθαίρετη δόμηση.

• Όσο για τις πυρκαγιές, κάθε χρόνο κατακαίουν χιλιάδες στρέμματα, καταστρέφουν περιουσίες και ενίοτε αφαιρούν και ανθρώπινες ζωές. Και παρ’ όλα αυτά η ολοκλήρωση της αντιπυρικής προστασίας τρέχει μέχρι και τον Ιούνιο-Ιούλιο, όπως έγινε για παράδειγμα πέρυσι από το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Αλλά και εκεί που υπάρχουν τα καμένα, ποιο είναι το ποσοστό της αναδάσωσης και πόσα από αυτά δεν παραδίδονται βορά στους οικοπεδοφάγους, που αύριο θα είναι αυτοί που θα φωνάζουν για την απουσία του κράτους όταν το δάσος που απέμεινε θα πιάσει φωτιά.

Κι όμως, φίλες και φίλοι, η Ελλάδα δεν χρειάζεται να εφεύρει τον τροχό. Όλες οι μέθοδοι αντιμετώπισης και πρωτίστως πρόληψης των κινδύνων από τις φυσικές καταστροφές έχουν αναπτυχθεί σε πολλές χώρες. Είναι χαρακτηριστικό ότι υφίσταται ακόμη και συγκεκριμένος οδηγός που έχει εκδώσει ο ΟΟΣΑ, ο οποίος περιέργως αγνοήθηκε σε αντίθεση με την περίφημη εργαλειοθήκη που είχε καταστεί ευαγγέλιο.

Αυτός είναι, λοιπόν, και ο ρόλος της Πολιτικής Προστασίας, η οποία στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων της οφείλει να αναπτύσσει:
• Εξειδικευμένη γνώση για τη διαχείριση του κινδύνου καταστροφών,
• Διαδικασίες έγκαιρης προειδοποίησης,
• Δυνατότητες πληροφόρησης του πληθυσμού μέσω πολλαπλών διαύλων επικοινωνίας, που συνιστά έναν πολύ σημαντικό έργο, καθώς το σωστά πληροφορημένο κοινό μπορεί και να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο αλλά και να τον αποτρέψει.
• Δυνατότητες συντονισμού ανθρώπινων πόρων,
• Δυνατότητες αξιοποίησης της επιστημονικής γνώσης και της τεχνολογίας που απαιτείται για τη διαχείριση του κινδύνου καταστροφών.

Το σχήμα αυτό λειτουργεί στην πατρίδα μας; Δυστυχώς όχι. Όπως είπε στην σχετική προσυνεδριακή συνδιάσκεψη στο Περιστέρι και ο πρόεδρος του κόμματος κ. Κυριάκος Μητσοτάκης, απλά δεν έχουμε Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας, έχουμε μόνον έναν Γραμματέα.
Κι αυτή είναι η πικρή αλήθεια. Μια Γραμματεία η οποία βρίσκεται σε μόνιμη χειμερία νάρκη, χωρίς να επιτελεί τον σκοπό για τον οποίο έχει συσταθεί. Και ενώ οι εξελίξεις σε αυτόν τον τομέα τρέχουν.
Αναφέρω ενδεικτικά την αναγκαιότητα της λειτουργίας των σύγχρονων συστημάτων πολιτικής προστασίας για την υλοποίηση πολιτικών μείωσης του κινδύνου.

Φίλες και φίλοι,
Σε όλον τον κόσμο υπάρχει σαφής στροφή από την «απόκριση στην εκδήλωση έκτακτης ανάγκης» σε μοντέλα οργάνωσης που επενδύονται πόροι για την πρόληψη και την πρόγνωση των φαινομένων. Και αυτό μπορεί να το επιτύχουμε καθώς έχουμε πλέον διαθεσιμότητα τεχνικών και επιστημονικών μέσων που επιτρέπουν την ανάλυση του κινδύνου και τη δημιουργία σεναρίων κινδύνου με μεγάλη ακρίβεια και αξιοπιστία.

Τα θετικά αποτελέσματα από αυτές τις πολιτικές είναι πολλαπλά:
• Μειώνονται ή και εκμηδενίζονται οι ζημιές και τα θύματα από τις καταστροφές.
• Τα χρήματα που δαπανώνται για την επούλωση των πληγών από τις καταστροφές είναι πολλαπλάσια από αυτά για την πρόληψη, άρα έχουμε μείωση δαπανών.
• Τα προγράμματα πρόληψης δημιουργούν προϋποθέσεις ανάπτυξης, εφόσον γίνει ορθή διαχείριση των προβλεπόμενων κονδυλίων. Κάτι που στην Ελλάδα δεν το έχουμε αξιοποιήσει.
Αξίζει να σημειωθεί ότι από πλευράς του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών διαμορφώθηκε το Μάρτιο του 2015 το «Πλαίσιο του Σεντάι για τη Μείωση του Κινδύνου Καταστροφών 2015-2030» το οποίο προσδιορίζει τις ακόλουθες 4 προτεραιότητες:
• Κατανόηση του κινδύνου
• Ενίσχυση διακυβέρνησης του κινδύνου
• Επένδυση στη μείωση του κινδύνου για την επίτευξη ανθεκτικότητας και
• Διεύρυνση της ετοιμότητας στις καταστροφές για αποτελεσματική αντίδραση.

Στο πλαίσιο δε της ΕΕ έχουν, ήδη, εκκινήσει διαδικασίες για τη διαμόρφωση κατάλληλων συνθηκών για την εφαρμογή του Πλαισίου του Σεντάι και με χρονικό ορίζοντα το 2030, και ειδικότερα:
• Στην υιοθέτηση από την ΕΕ της προσέγγισης για την ενσωμάτωση των θεμάτων του κινδύνου καταστροφών σε όλες τις πολιτικές της ένωσης
• Στην υποστήριξη της αειφόρου ανάπτυξης σε παγκόσμιο επίπεδο.
• Στην έμφαση στην ενίσχυση της συνέργειας των στρατηγικών της ΕΕ για τη μείωση του κινδύνου καταστροφών και αυτών για την κλιματική αλλαγή
• Στην ενίσχυση των ικανοτήτων αντιμετώπισης των κινδύνων καταστροφών.
Ενώ βρίσκονται σε εξέλιξη διαδικασίες για τη δημιουργία εθνικών βάσεων δεδομένων απωλειών από καταστροφές μέσω των Εθνικών Υπηρεσιών Πολιτικής Προστασίας και Στατιστικής.

Η κυβέρνηση της ΝΔ επιχείρησε με τον νόμο 4249/2014, που ήταν πραγματικά πρωτοποριακός, να διαμορφώσει ένα νέο θεσμικό πλαίσιο οργάνωσης και λειτουργίας της πολιτικής προστασίας της χώρας σε επιτελικό, επιχειρησιακό και τακτικό επίπεδο.
Με το νέο θεσμικό πλαίσιο δόθηκε έμφαση σε διαδικασίες για τη μείωση του κινδύνου καταστροφών και τη συμβολή του σχεδιασμού πολιτικής προστασίας στην αειφόρο ανάπτυξη της χώρας, ενώ προσδιορίστηκαν εκ νέου οι διαδικασίες διαχείρισης του κινδύνου καταστροφών με τη διαμόρφωση ενός νέου οργανωτικού και λειτουργικού μοντέλου της κεντρικής υπηρεσίας πολιτικής προστασίας.
Με τον 4249 δίνεται η δυνατότητα για διαδικασίες στρατηγικού και επιχειρησιακού σχεδιασμού πολιτικής προστασίας οι οποίες συνδέονται με τον αναπτυξιακό σχεδιασμό της χώρας και τις διαδικασίες του αναπτυξιακού προγραμματισμού για την άντληση πόρων όπως από το ΕΣΠΑ 2014-2020).
Επίσης, δίνεται έμφαση στην αξιοποίηση της εφαρμοσμένης έρευνας, των νέων τεχνολογιών πληροφορικής και επικοινωνιών και της καινοτομίας στον τομέα των δράσεων πολιτικής προστασίας, ενισχύονται οι δομές εκπαίδευσης σε θέματα πολιτικής προστασίας και αναδιοργανώνεται το σύστημα εθελοντισμού.

Ειδικότερα στο πλαίσιο του Ν. 4249/2014, περιλαμβάνονται τα ακόλουθα:
• α. Εθνική Πολιτική για τη Μείωση του Κινδύνου Καταστροφών, η οποία αναθεωρείται κάθε πέντε έτη, ενσωματώνεται στον αναπτυξιακό σχεδιασμό της χώρας και «αποτελεί κύριο άξονα αυτού για την επίτευξη της αειφόρου ανάπτυξης».
• β. Εθνικός Σχεδιασμός Πολιτικής Προστασίας, με τη μορφή επιχειρησιακού προγράμματος τριετούς διάρκειας, ο οποίος περιλαμβάνει το σύνολο των δράσεων πολιτικής προστασίας για την πρόληψη και διαχείριση του κινδύνου καταστροφών σε εθνικό και τοπικό επίπεδο.
• γ. Ετήσιος Εθνικός Σχεδιασμός Πολιτικής Προστασίας, ο οποίος καταρτίζεται βάσει του τριετούς Εθνικού Σχεδιασμού Πολιτικής Προστασίας και περιλαμβάνει τη εξειδίκευση των δράσεων του τριετούς σχεδιασμού σε ετήσια βάση ενώ προβλέπεται η δέσμευση πόρων για τη χρηματοδότηση του.
• δ. Εθνικό Σύστημα Έγκαιρης Προειδοποίησης, με σκοπό τη διασφάλιση της διαλειτουργικότητας όλων των συστημάτων προστασίας των πολιτών από την εκδήλωση καταστροφικών φαινομένων ή συμβάντων, που λειτουργούν σε κεντρικό και περιφερειακό επίπεδο.
• ε. Συνεργασία των φορέων και υπηρεσιών σε κεντρικό, περιφερειακό και τοπικό επίπεδο.
• στ. Αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών πληροφορικής και επικοινωνιών καθώς και των προϊόντων της εφαρμοσμένης έρευνας και καινοτομίας στο σχεδιασμό και την εφαρμογή δράσεων πολιτικής προστασίας.

Ο νόμος αυτός, ωστόσο, μέχρι σήμερα, έχει μείνει στα χαρτιά και δεν έχει εφαρμοστεί.

Φίλες και φίλοι,
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η αναβάθμιση της Πολιτικής Προστασίας είναι πρωτίστως ζήτημα πολιτικής οξυδέρκειας και βούλησης. Και είμαι βέβαιος ότι η ΝΔ τα διαθέτει και τα δύο σε επάρκεια. Άλλωστε, η ευαισθησία του προέδρου μας Κυριάκου Μητσοτάκη, μου είναι γνωστή από την εποχή που ήμασταν στην Επιτροπή Περιβάλλοντος της βουλής στην οποία προήδρευε.
Στο πλαίσιο αυτό το βασικό μας βάρος θα το ρίξουμε:
• Στην προώθηση του Εθνικού Συστήματος Έγκαιρης Προειδοποίησης, το οποίο μένει στα χαρτιά.
• Στην δημιουργία βάσης δεδομένων, και χαρτογράφηση όλης της χώρας, η οποία θα μας βοηθήσει να εντοπίζουμε άμεσα όλες τις ανάγκες και να ιεραρχήσουμε τους στόχους μας και η οποία θα ανταποκρίνεται στα κοινά κριτήρια και δεδομένα καταγραφής που θέτει και η ΕΕ.
• Στην προτεραιοποίηση των έργων που αφορούν στην πρόληψη των κινδύνων, τόσο όσον αφορά το γραφειοκρατικό μέρος των διαδικασιών, όσο και τα εργαλεία χρηματοδότησης, αξιοποιώντας τα ποσά που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε στην Πολιτική Προστασία.
• Στην βελτίωση του συντονισμού μεταξύ όλων των υπηρεσιών που σχετίζονται με την πολιτική προστασία, που σήμερα είναι σε υποτυπώδες σημείο.
• Στο ενιαίο σχέδιο αντιμετώπισης των κινδύνων που πρέπει να ακολουθούν οι Διευθύνσεις Πολιτικής Προστασίας στις Περιφέρειες και στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση, όπως στις Μονάδες Πολιτικής Προστασίας της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.
• Στο νέο οργανόγραμμα για την Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας, που θα επιτρέψει τη δυνατότητα ανταπόκρισης στα νέα δεδομένα.
Ελπίζουμε πολύ σύντομα ως κυβέρνηση να μπορέσουμε να κάνουμε πράξη τις κατευθύνσεις αυτές.

ΓΑΙΤΑΝΗΣ ΜΑΞΙΜΟΣ 4

ΓΑΙΤΑΝΗΣ ΜΑΞΙΜΟΣ 5

Read more...

Χαιρετισμός κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου στο 28ο Συνέδριο της Π.Ο.ΑΣ.Υ.

Mάξιμος ΠΟΑΣΥ 1

Χαιρετισμός
αναπληρωτή τομεάρχη Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας,
αρμόδιου για θέματα Προστασίας του Πολίτη, βουλευτή Λαρίσης,
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου
στο 28ο Συνέδριο της Π.Ο.ΑΣ.Υ.

Ερέτρια, 7 Μαρτίου 2018

«Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι σύνεδροι,

Το συνέδριο σας πραγματοποιείται στη σκιά των απαξιωτικών δηλώσεων της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη για τους αστυνομικούς και τους εκπροσώπους τους, εσάς τους συνδικαλιστές, με αφορμή την εικόνα χάους και ανομίας που επέβαλαν τα αλλεπάλληλα χτυπήματα των μπαχαλάκηδων την προηγούμενη εβδομάδα.

Πριν απαντήσω στα ερωτήματα που θέσατε κ. πρόεδρε, καθώς το βασικό σύνθημα του 28ού Πανελλαδικού Συνεδρίου σας είναι: “Ασφάλεια και Δικαιοσύνη, θεμέλιοι λίθοι της κοινωνικής ευημερίας” επιτρέψτε μου να διατυπώσω κάποιες σκέψεις επ’ αυτού.

Στόχος των οργανωμένων κοινωνιών, από αρχαιοτάτων ετών, είναι η παροχή της μέγιστης ασφάλειας στα μέλη τους. Για το σκοπό αυτό δημιουργήθηκε και το κράτος, στο οποίο παραχωρείται και η αποκλειστική δυνατότητα χρήσης της βίας. Πρόκειται για ένα ποιοτικό άλμα στην εξέλιξη της ανθρωπότητας, που εξασφαλίζει τη μη διολίσθηση σε καταστάσεις κοινωνικής ζούγκλας, όπου ο καθείς μπορεί να επιβάλλεται δια της βίας ή της απειλής βίας.

Εξίσου υψηλή κατάκτηση του ανθρώπου συνιστά, και η έννοια της δικαιοσύνης. Εκεί που το δίκαιο απουσιάζει, εκεί που η δικαιοσύνη χάνει την ανεξαρτησία της έναντι της εκτελεστικής εξουσίας, οδηγούμαστε μοιραία σε αυταρχικές, αντιδημοκρατικές συνθήκες, σε αύξηση των αδικιών και των ανισοτήτων, και εντέλει σε κοινωνική αναταραχή.

Μιλώντας τώρα για την χώρα μας θεωρώ ότι πολλά θα μπορούσαμε να καταλογίσουμε στην λεγόμενη περίοδο της μεταπολίτευσης, πολλά τα τρωτά της σημεία, και πολλές οι παθογένειες που, δυστυχώς, επιβιώνουν έως και σήμερα. Ωστόσο, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι κατά το μεγαλύτερο διάστημα, μετά το 1974, εμπεδώθηκαν συνθήκες ασφάλειας που συνοδεύτηκαν από τη λειτουργία μιας ανεξάρτητης και αμερόληπτης δικαιοσύνης, όπως και της απόλυτης ισοπολιτείας των Ελλήνων πολιτών.

Σήμερα, όμως, στρεφόμενοι προς τα πίσω, οι κάπως μεγαλύτεροι, αναπολούμε, μια εποχή που οι Έλληνες δεν φοβούνταν να κυκλοφορήσουν οποιαδήποτε ώρα και σε οποιοδήποτε μέρος, που οι πόρτες έμεναν ξεκλείδωτες, που το έγκλημα -συνήθως πάθους- γινόταν πρωτοσέλιδο στις εφημερίδες για ημέρες ή και εβδομάδες. Αναπολούμε διότι φθάσαμε πλέον στο σημείο να έχουμε εξοικειωθεί με την καθημερινή βία, τις χιλιομανταλωμένες πόρτες, τις συνοικίες που δεν κυκλοφορούμε μόλις σουρουπώσει.

Και κοντά σε αυτά, έχουμε Πανεπιστήμια που έχουν μετατραπεί σε άντρα οργανωμένων τραμπούκων που τρομοκρατούν διδάσκοντες και φοιτητές. Σε συνοικίες που ανήκουν σε γνωστούς-αγνώστους και όπου χρειάζεται σχεδόν διαβατήριο για να εισέλθεις. Σε πάρτι με μολότοφ και πέτρες, κάθε λίγες μέρες. Σε γκαζάκια που σκάνε παντού, σε λεωφορεία και τρόλεϊ που πυρπολούνται στο κέντρο της πρωτεύουσας, σε καταδρομικές επιθέσεις σε καταστήματα, μέρα μεσημέρι, σε καταλήψεις δημοσίων υπηρεσιών.

Αναρίθμητος ο κατάλογος, όσων παράλογων και τραγικών συμβαίνουν καθημερινώς. Και είναι τέτοια η συχνότητά τους, τέτοια η έντασή τους, τόση η αίσθηση της αδυναμίας των πολιτών απέναντί τους, που κινδυνεύουμε να πάθουμε κανονικό μιθριδατισμό.

Δυστυχώς, οι φιλότιμες προσπάθειες που έλαβαν χώρα τα προηγούμενα χρόνια έμειναν μετέωρες. Αντ’ αυτού, από τον Ιανουάριο του 2015 είμαστε αντιμέτωποι με την ραγδαία όξυνση του προβλήματος της ασφάλειας. Η παρούσα κυβέρνηση, υποτιμώντας το ζήτημα, λόγω ιδεοληπτικών εμμονών, αλλά και εκλεκτικών συγγενειών με χώρους του βίαιου περιθωρίου, ακολουθεί την πολιτική του “μπάτε σκύλοι αλέστε!”.

• Με τον νόμο Παρασκευόπουλου ανοίγει πρόωρα τα κελιά σε εγκλείστους, ανακυκλώνοντας το έγκλημα,
• με τον νόμο Γαβρόγλου για το άσυλο της ανομίας παραδίδει τα ΑΕΙ στις ομάδες των τραμπούκων,
• με την ανοχή στις αποκαλούμενες “συλλογικότητες”, ο Ρουβίκωνας και άλλες ορδές βανδάλων, επιτίθενται όπου και όποτε θέλουν,
• με την ανακήρυξη των Εξαρχείων σε ζώνη εκτός της κρατικής δικαιοδοσίας, οι γνωστοί-άγνωστοι επεκτείνουν τη δράση τους σε ευρύτερες περιοχές.

Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, ο αρμόδιος υπουργός, αντιστρέφει την πραγματικότητα, και αντί να αναλάβει τις ευθύνες, τις δικές του και της κυβέρνησής του, για το σημερινό χάος, προσπαθεί να τις φορτώσει στις πλάτες των μόνων που δεν φταίνε, των Ελλήνων αστυνομικών. Όπως άστοχη -και μάλλον προϊόν αδικαιολόγητου εκνευρισμού- ήταν και η ατυχής επίθεση στους εκπροσώπους των αστυνομικών ότι αναλαμβάνουν “εργολαβίες” κατά της κυβέρνησης.

Κυρίες και κύριοι σύνεδροι,

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι έχουμε φθάσει σε ένα οριακό σημείο, σε ένα σημείο μηδέν. Οι απειλές, εξωτερικές και εσωτερικές, για τη χώρα είναι πολλαπλές και ταυτόχρονες. Η ανάγκη για μια νέα αρχή είναι αδήριτη. Και η νέα αρχή θα πρέπει να περιλαμβάνει ένα νέο δόγμα για την ασφάλεια, ένα δόγμα που θα αποκαταστήσει τον νόμο και την τάξη παντού, χωρίς εξαιρέσεις, χωρίς άσυλα ανομίας. Γιατί χωρίς ασφάλεια δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική ευημερία για τους πολλούς.

Η Νέα Δημοκρατία και ο αρχηγός της Κυριάκος Μητσοτάκης έχουν δεσμευτεί ότι ως κυβέρνηση η ασφάλεια του πολίτη θα συνεχίσει, όπως και τώρα, να βρίσκεται στις προτεραιότητές μας, με μια σειρά από νομοθετικές πρωτοβουλίες, όπως την κατάργηση του νόμου Παρασκευόπουλου, του νόμου Γαβρόγλου, και συγκεκριμένες αποφάσεις, όπως η ανασύσταση της ομάδας ΔΕΛΤΑ.

Σε αυτήν την προσπάθεια, ο Έλληνας αστυνομικός, που έχει αποδείξει περίτρανα την αξία και τις ικανότητές του όταν δεν του “δένουν” τα χέρια, θα διαδραματίσει πρωτεύοντα ρόλο.

Και βεβαίως, θεωρούμε προκλητικό εμπαιγμό το γεγονός ότι τρία χρόνια τώρα η κυβέρνηση δεν έχει συμμορφωθεί με τις δικαστικές αποφάσεις για την επιστροφή του υπόλοιπου 50% των παρακρατηθέντων από τις περικοπές που επιβλήθηκαν στο μισθολόγιο των Σωμάτων Ασφαλείας, που για τη ΝΔ είναι δέσμευση η υλοποίησή της. Όπως δέσμευση του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι ένα νέο μισθολόγιο που θα δίνει αξιοπρεπείς αποδοχές στους εργαζόμενους στα Σώματα Ασφαλείας.

Όσον αφορά στην αναγνώριση της επικινδυνότητας του επαγγέλματος του αστυνομικού, ποιος μπορεί να διαφωνήσει ότι το επάγγελμα είναι επικίνδυνο; Ωστόσο, κ. Πρόεδρε, επειδή θέλω να μπορώ να σας κοιτάζω στα μάτια και την επομένη των εκλογών, θα επαναλάβω αυτό που σας είπα πέρυσι στη Γενική σας Συνέλευση, όταν υπήρχε η συζήτηση για την κατάθεση σχετικής τροπολογίας στη βουλή. Για να δεσμευτούμε για το αν και πότε μπορούμε να υλοποιήσουμε μiα τέτοια δέσμευση πρέπει να γνωρίζουμε τη δαπάνη που προκαλεί στον κρατικό προϋπολογισμό. Γι’ αυτό σας είχα πει να μην είναι απλή βουλευτική τροπολογία αλλά υπουργική, προκειμένου να υπάρξει έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους για να πληροφορηθούμε επισήμως το οικονομικό κόστος της υλοποίησής της.

Κυρίες και κύριοι σύνεδροι,

Κάποτε, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης είχε πει απευθυνόμενος στην αστυνομία ότι “το κράτος είστε εσείς”. Δήλωση, που παρεξηγήθηκε και για την οποία είχε δεχθεί σκληρή κριτική. Εδώ, λοιπόν, από το συνέδριό σας επιτρέψτε μου, τελειώνοντας, να θέσω το ερώτημα: Κράτος δικαίου χωρίς αστυνομία μπορεί να υπάρξει;

Σας ευχαριστώ».

Read more...