Menu
A+ A A-

Ομιλία Μ.Χαρακόπουλου κατά τη συζήτηση του νομοσχεδίου του Υπουργείου Παιδείας:«Αναδιοργάνωση των δομών υποστήριξης της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης»

Xαρακόπουλος

Αθήνα, 7 Ιουνίου 2018

Ομιλία
Μάξιμου Χαρακόπουλου
κατά τη συζήτηση του νομοσχεδίου
του Υπουργείου Παιδείας, Έρευνας & Θρησκευμάτων:
«Αναδιοργάνωση των δομών υποστήριξης της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και άλλες διατάξεις»

«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Ας επανέλθουμε στο πεπρωμένο της παιδείας. Σε μια ευνομούμενη πολιτεία κυρίαρχο στοιχείο είναι η εκπαίδευση. Διότι βάσει αυτής διαμορφώνεται ο ιδανικός πολίτης. Η δημόσια παιδεία είναι ο βασικός μηχανισμός κοινωνικής κινητικότητας. Είναι το μέσο που δίνει τη δυνατότητα ευκαιριών κοινωνικής ανόδου σε παιδιά από φτωχές οικογένειες.
Με όχημα την παιδεία μπορούν να ανοίξουν νέους ορίζοντες και να αδράξουν ευκαιρίες στη ζωή τους. Προϋπόθεση, όμως, γι’ αυτό είναι η υψηλή ποιότητα της παρεχόμενης γνώσης, βασικό εφόδιο σε ένα άκρως ανταγωνιστικό παγκόσμιο περιβάλλον εργασίας.
Όσοι, λοιπόν, ομνύουν στην άμβλυνση των ταξικών διαφορών θα έπρεπε όχι απλά να αξιώνουν, αλλά να πρωτοστατούν στο αίτημα αναβάθμισης του επιπέδου των παρεχόμενων σπουδών του δημόσιου σχολείου.
Οι εύποροι, έτσι κι αλλιώς, έχουν τη δυνατότητα να επιλέξουν για τα παιδιά τους κάποια από τα καλά ιδιωτικά σχολεία.
Πως, όμως, διασφαλίζονται τα υψηλά στάνταρ του δημόσιου σχολείου; Πρώτα απ’ όλα είναι εκ των ων ουκ άνευ η προαγωγή της ευγενούς άμιλλας μεταξύ των παιδιών, η καλλιέργεια της αριστείας. Να μάθουν, δηλαδή, τα παιδιά να θέτουν υψηλούς στόχους στη ζωή τους και να τους κατακτούν.
Απαραίτητος, βεβαίως, στην ψηφιακή εποχή που ζούμε, και όπου οι εξελίξεις τρέχουν με ταχύτητα, είναι ο σύγχρονος υλικοτεχνικός εξοπλισμός.
Ωστόσο, τη μεγαλύτερη αξία έχει το ανθρώπινο δυναμικό που υπηρετεί την εκπαίδευση. Υποχρέωση, επομένως, της πολιτείας είναι να επιλέγει τους αρίστους για τις θέσεις ευθύνης. Να διατρέχει κάθε επιλογή των στελεχών της εκπαίδευσης η αξιοκρατία.
Και φυσικά, καθώς ζούμε σ’ έναν κόσμο που αλλάζει, είναι επιβεβλημένη η δια βίου εκπαίδευση, η διαρκής μετεκπαίδευση των εκπαιδευτικών, δασκάλων και καθηγητών. Η αξιολόγηση όλων είναι εργαλείο αυτοβελτίωσης της εκπαιδευτικής διαδικασίας.
Τέλος, η πολιτεία έχει υποχρέωση να παρέχει ειδική αγωγή σε παιδιά με ειδικές ανάγκες. Θα έλεγα ότι το επίπεδο της ειδικής αγωγής είναι και μέτρο πολιτισμού κάθε κοινωνίας.
Πώς απαντά, λοιπόν, το υπό συζήτηση νομοσχέδιο σε αυτά τα στάνταρ που επιβάλλονται για την αναβάθμιση της δημόσιας παιδείας;
Προάγει την αξιοκρατία στην επιλογή των στελεχών της εκπαίδευσης; Καλλιεργεί την αριστεία; Ή μήπως προωθεί την αξιολόγηση; Κι ακόμη, διευκολύνει την πρόσβαση στην ειδική αγωγή;
Δυστυχώς, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, τίποτα απ’ όλα αυτά δεν κάνει. Αντιθέτως, επιβεβαιώνει την παροιμιώδη αλλεργία της κυβέρνησης στην αριστεία -που έχετε χαρακτηρίσει ρετσινιά-, απαξιώνει την αξιοκρατία και εξοβελίζει στο πυρ το εξώτερον την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, που είναι αυτονόητη σε όλες τις κανονικές χώρες, ως κίνητρο βελτίωσης, αλλά και εμπέδωσης του αισθήματος δικαιοσύνης.
Το υπό συζήτηση νομοσχέδιο υπηρετεί τη λογική της ήσσονος προσπάθειας που διατρέχει όλη τη φιλοσοφία σας.
Καταργεί στην πράξη τους Σχολικούς Συμβούλους, για τους οποίους θετικές απόψεις έχουν διατυπωθεί από επιστημονικές ενώσεις, παιδαγωγικούς φορείς και πανεπιστημιακούς. Καταθέτω στα πρακτικά σειρά ανακοινώσεων.
Καταργείτε τους Σχολικούς Συμβούλους, βασικό θεσμό υποστήριξης του σχολείου και τον αντικαθιστάτε με ένα γραφειοκρατικό και απρόσωπο όργανο, εντελώς απόμακρο από τη σχολική μονάδα και τον εκπαιδευτικό.
Αλλά και η όλη διαδικασία επιλογής των στελεχών της εκπαίδευσης υπηρετεί την κομματικοποίηση της δημόσιας διοίκησης. Οι διορισμένοι περιφερειακοί διευθυντές -για τους οποίους γίναμε ρεζίλι στην ευρωβουλή- θα προΐστανται των συμβουλίων επιλογής μαζί με τους ήδη διευθυντές εκπαίδευσης που επελέγησαν από τον ΣΥΡΙΖΑ με κριτήρια που κρίθηκαν αντισυνταγματικά από το ΣτΕ.
Ο κύριος υπουργός βλέπω δεν είναι στο έδρανο...
Στην τελευταία διαδικασία επιλογής διευθυντών στα σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στη Λάρισα, καταγγέλθηκε ότι σε πολλές περιπτώσεις, η προφορική βαθμολόγηση ανέτρεψε πλήρως την κατάταξη που δημιουργήθηκε με βάση την αντικειμενική μοριοδότηση. Απηύθυνα ερώτηση στον κ. υπουργό, στις 10 Νοεμβρίου 2017 στην οποία ποτέ δεν απάντησε.
Το νομοσχέδιο που φέρατε, κύριοι της κυβέρνησης, προφανώς είναι η απάντηση, καθώς διευρύνει σε όλα τα στελέχη της εκπαίδευσης τη βαρύτητα της συνέντευξης για την επιλογή των ημετέρων. Όμορφος κόσμος, αγγελικά πλασμένος!
Επιπλέον, με τα ΚΕΣΥ, η ειδική αγωγή κινδυνεύει να μετατραπεί σε αντικείμενο πειραματισμού σε βάρος των οικογενειών των μαθητών με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες και αναπηρία.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Είναι καιρός να μπει ένα τέλος στον κατήφορο του εκπαιδευτικού συστήματος.
Δέσμευσή μας είναι η κατάργηση κάθε διάταξης νόμου που επιβάλει τη λογική της ισοπέδωσης και του κομματισμού στην εκπαίδευση. Ως κυβέρνηση θα προχωρήσουμε σε επιλογή των ανωτάτων στελεχών της εκπαίδευσης μέσω ΑΣΕΠ, μια πρόταση που εισηγήθηκα όταν είχα την ευθύνη του Τομέα Παιδείας της ΝΔ και χαίρομαι που υιοθετήθηκε από την ηγεσία του κόμματός μου.
Ήλθε η ώρα να κοιτάξουμε μπροστά με ορθολογισμό και να βγάλουμε την παιδεία από το τέλμα που την έχει ρίξει ο λαϊκισμός. Να αποκαταστήσουμε την αξιοκρατία σε όλη τη δομή εκπαίδευσης και να αναδείξουμε την αριστεία ως κοινωνική αρετή.

Σας ευχαριστώ».

Μπορείτε να παρακολουθήσετε την ομιλία του κ. Χαρακόπουλου στην ηλεκτρονική διεύθυνση:
https://youtu.be/QskyMGcAi-Y

 

 

Read more...

Χαιρετισμός κ. Μ. Χαρακόπουλου στο 22ο Τακτικό Συνέδριο της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ενώσεων Υπαλλήλων Πυροσβεστικού Σώματος

Mάξιμος ΠΟΕΥΠΣ 3

Κυλλήνη, 30 Μαΐου 2018

Χαιρετισμός
αναπληρωτή τομεάρχη Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας,
αρμόδιου για θέματα Προστασίας του Πολίτη, βουλευτή Λαρίσης,
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου
στο 22ο Τακτικό Συνέδριο της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ενώσεων Υπαλλήλων Πυροσβεστικού Σώματος (ΠΟΕΥΠΣ)

«Κυρίες και κύριοι σύνεδροι,
Επιτρέψτε μου καταρχήν ένα σχόλιο. Όταν ο υπουργός ή εκπρόσωπός του δεν προσέρχεται σε συνέδριο πανελλήνιας ομοσπονδίας, όταν δεν έρχεται στη βουλή να απαντήσει στον κοινοβουλευτικό έλεγχο –πριν λίγο με ενημέρωσαν ότι δεν θα προσέλθει αύριο για 4η συνεχή εβδομάδα να απαντήσει σε επίκαιρη ερώτησή μου για την εγκληματικότητα-, όταν λοιπόν, ο υπουργός αποφεύγει την κοινωνία και τη βουλή, τότε τα ψωμιά της κυβέρνησής του είναι μετρημένα.

Κύριε πρόεδρε,
Με ιδιαίτερη χαρά, εκ μέρους του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης και προέδρου της Νέας Δημοκρατίας, του Κυριάκου Μητσοτάκη, χαιρετίζω το συνέδριο σας, το οποίο διεξάγεται στο ξεκίνημα της αντιπυρικής περιόδου. Μια περίοδο που εφέτος, δυστυχώς, έχει ξεκινήσει πολύ νωρίτερα, με την εκδήλωση μεγάλων πυρκαγιών, ήδη από την άνοιξη.

Ωστόσο, ακόμη δεν πήραμε καμία ουσιαστική απάντηση από τον αρμόδιο υπουργό στα ερωτήματα που είχαμε θέσει για την προετοιμασία του Πυροσβεστικού Σώματος την τρέχουσα αντιπυρική περίοδο.

Παρά τις δημόσιες διαβεβαιώσεις της, η πολιτική ηγεσία, αντί απαντήσεων σε βασικά ερωτήματα που θέσαμε κατ’ επανάληψιν, προτιμά να ρίχνει τη μπάλα στην εξέδρα και να αποκρύπτει τις σοβαρές ευθύνες της κατά την περυσινή περίοδο, όταν κυριολεκτικά την έπιασαν στον ύπνο.

Και, αντί να απολογηθεί για τις παραλείψεις της, καταφέρθηκε κατά των πυροσβεστών, που με επαγγελματισμό αλλά και αυτοθυσία δάμασαν τις φλόγες σε πλείστες περιπτώσεις, χαρακτηρίζοντας το Πυροσβεστικό Σώμα ως τον πιο στρεβλό μηχανισμό του δημοσίου.

Πρόκειται για μια ασυγχώρητη προσβολή κατά του Σώματος και κυρίως κατά των νεκρών του, των ηρώων του. Για την οποία ουδέποτε απολογήθηκε.

Εσείς, όμως, ορθώς δεν πτοείσθε. Είστε επαγγελματίες και ξέρουμε ότι θα καταβάλετε και φέτος όλες σας τις δυνάμεις για τη χώρα, την ανθρώπινη ζωή, τις περιουσίες μας και τον φυσικό μας πλούτο.

Φίλες και φίλοι,
Το Πυροσβεστικό Σώμα έχει την ευθύνη για τη διεξαγωγή των πυροσβεστικών − διασωστικών επιχειρήσεων της Πολιτικής Προστασίας της χώρας, της οποίας συνιστά τον επιχειρησιακό βραχίονα.

Εξασφαλίζει ένα κομμάτι της εσωτερικής ασφάλειας, η οποία, μεταξύ άλλων, είναι εκ των ων ουκ άνευ για την ανάπτυξη και την προσέλκυση επενδύσεων.

Κυρίως, όμως, είναι κοντά στον Έλληνα πολίτη, που αισθάνεται ότι στη δύσκολη στιγμή θα είναι δίπλα του το κράτος, που προσωποποιείται σε κάθε πυροσβέστη.

Και αυτό είναι ένα καίριο στοιχείο συνοχής σε μια κοινωνία, όταν αυτή γνωρίζει ότι υπάρχει ένας μηχανισμός που διασφαλίζει τη ζωή των ανθρώπων, που προστρέχει την ώρα του μεγάλου κινδύνου, της φυσικής καταστροφής.

Ένας τέτοιος μηχανισμός είναι ακόμη πιο πολύτιμος στις εποχές της μεγάλης κρίσης, όπως αυτή που διανύουμε τα τελευταία χρόνια.

Και δεν θα τα είχαμε καταφέρει αν το προσωπικό των Σωμάτων Ασφαλείας, και αναμφίβολα μεταξύ αυτών σε περίοπτη θέση του Πυροσβεστικού Σώματος, δεν αποδείκνυε το υψηλό ηθικό και την κατάρτισή του.

Το Πυροσβεστικό Σώμα κλήθηκε να αντιμετωπίσει σχεδόν το σύνολο των φυσικών και τεχνολογικών καταστροφών, με μεγαλύτερη πρόκληση βεβαίως τις Δασικές Πυρκαγιές,
• με γερασμένο στόλο οχημάτων και αεροσκαφών,
• με μεγάλες ελλείψεις σε Μέσα Ατομικής Προστασίας και
• με ολοένα και πιο συρρικνωμένα εισοδήματα για τα στελέχη του.

Ως αρμόδιος τομεάρχης της Νέας Δημοκρατίας, θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι θα συνεχίσουμε να αναδεικνύουμε όλα τα προβλήματα που ανακύπτουν, και να πιέζουμε διαρκώς μέσω του κοινοβουλευτικού ελέγχου για την επίλυσή τους.

Ελπίζουμε ότι σύντομα, ως κυβέρνηση, θα έχουμε την ευκαιρία, να εφαρμόσουμε στην πράξη τις προτάσεις μας για ζητήματα όπως:

• Την υλοποίηση των δικαστικών αποφάσεων του ΣτΕ με την επιστροφή και του υπόλοιπου 50% των περικοπών του 2012, που είναι προσωπική δέσμευση του Κυριάκου Μητσοτάκη.
• Την ψήφιση νέου Μισθολογίου που θα δίνει αξιοπρεπείς αποδοχές στα στελέχη των Σωμάτων Ασφαλείας και των Ενόπλων Δυνάμεων.

• Τη δημιουργία Βαθμολογίου Πυροσβεστών & Υπαξιωματικών όπως είχε προβλεφθεί με τον Νόμο 4249/2014 (αρθρ 69 παρ 18) και την εξέταση βελτίωσης ως προς την προβλεπόμενη εξέλιξη, με μεταβατική επαναλειτουργία της σχολής Αρχιπυροσβεστών.

• Τη δημιουργία νέου κανονισμού μεταθέσεων μετά από διάλογο για ένα δίκαιο σύστημα που θα εξυπηρετεί το δημόσιο συμφέρον αλλά και το συμφέρον των εργαζομένων.

• Την ανανέωση της πενταετούς θητείας Πυροσβεστών που δεν συμπεριλήφθησαν στη ρύθμιση μονιμοποίησης με επέκταση της δυνατότητας ανανέωσης της θητείας μέχρι τη συνταξιοδότησή τους.

Κύριε πρόεδρε,
Εύλογα διεκδικείτε την αναγνώριση της επικινδυνότητας του επαγγέλματος σας. Επ’ αυτού πρέπει να υπάρξει μια ουσιαστική διαβούλευση για το ποια επαγγέλματα πρέπει αν ενταχθούν και τι κόστος επιφέρουν στον κρατικό προϋπολογισμό. Η μελέτη που είδα στο φάκελο που μας δώσατε μπορεί να συμβάλει προς αυτή την κατεύθυνση.

Θέλω να σας συγχαρώ για την πρωτοβουλία σας να τιμήσετε τους εκπροσώπους του Συλλόγου “ΑΞΙΑ”, αναδεικνύοντας έτσι το έκτρωμα Κατρούγκαλου, ιδιαίτερα όσον αφορά στα ψίχουλα που ονομάζει συντάξεις χηρείας. Είναι ντροπή για ένα κράτος να αντιμετωπίζει έτσι τις χήρες στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας. Δέσμευση του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι η αλλαγή της σχετικής ρύθμισης.

Τέλος να ευχαριστήσω τον περιφερειάρχη Δυτικής Ελλάδος για τη χρηματοδότηση της ανανέωσης του στόλου των οχημάτων της πυροσβεστικής.

Με αυτές τις σκέψεις εύχομαι Καλή Επιτυχία στις εργασίες του συνεδρίου σας, τα αποτελέσματα των οποίων αναμένουμε για θεσμικό και παραγωγικό διάλογο.

Θέλω να ξέρετε ότι θα συνεχίσουμε να εργαζόμαστε, σήμερα ως αντιπολίτευσης, και κυρίως αύριο ως κυβέρνηση, για την επίλυση των προβλημάτων σας.

Εύχομαι υγεία και δύναμη σε εσάς και τις οικογένειές σας!
Στη μάχη με τις φλόγες να βγαίνετε πάντα νικητές!»

Mάξιμος ΠΟΕΥΠΣ 2

Read more...

Παρέμβαση του Αντιπροέδρου της Διακομματικής Επιτροπής για το Δημογραφικό, κ. Μ. Χαρακόπουλου, στην συνεδρίαση με θέμα ημερήσιας διάταξης: «Αντιμετώπιση του δημογραφικού ζητήματος».

Δημογραφικό

Αθήνα, 29 Μαΐου 2018

Παρέμβαση
του Αντιπροέδρου της Διακομματικής Επιτροπής για το Δημογραφικό,
βουλευτή Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας,
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου,
στη κοινή συνεδρίαση της Διακομματικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για το Δημογραφικό και της Επιτροπής Κοινωνικών Υποθέσεων, με θέμα ημερήσιας διάταξης: «Αντιμετώπιση του δημογραφικού ζητήματος».

«Σας ευχαριστώ, κυρία Πρόεδρε.

Θέλω πραγματικά να καλωσορίσω στην Επιτροπή μας τους καθηγητές που ήρθαν από τη Σουηδία, τον κ. Andersson και τον κ. Μιχαηλάκη.

Θεωρώ ότι είναι πολύ ενδιαφέρουσα η συζήτηση και έχει πραγματικά αξία να διδαχθούμε από βέλτιστες πρακτικές που ακολουθήθηκαν σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, με τις οποίες μοιραζόμαστε κοινές ευρωπαϊκές αξίες και ευρωπαϊκή κουλτούρα. Έχει αξία να διδαχθούμε από το υπόδειγμα που ακολουθήθηκε εκεί για την αναστροφή της δημογραφικής κάμψης, που απασχολεί όλη την Ευρώπη και την Ελλάδα ιδιαίτερα, η οποία κάνει -θα έλεγα- δυστυχώς πρωταθλητισμό.

Θέλω, επίσης, να ευχαριστήσω και να συγχαρώ τα μέλη της επιστημονικής κοινότητας, τις καθηγήτριες, την κυρία Κωστάκη και την κυρία Τραγάκη και τους καθηγητές, τον κ. Κοτζαμάνη και τον κ. Μπαλούρδο, για τη συμμετοχή τους στην Επιστημονική Επιτροπή, που έχει συσταθεί. Αναλαμβάνουν ένα σημαντικό έργο, γιατί δεν θα περιοριστούν μόνο στην αποτύπωση της οδυνηρής πραγματικότητας, στην καταγραφή των δεδομένων, αλλά θα υπάρχει και ένα “διά ταύτα” στην εισήγησή τους με μέτρα και δράσεις, που θα συμβάλουν στην αναστροφή της δημογραφικής κάμψης και στην άμβλυνση του προβλήματος που αντιμετωπίζουμε.

Όπως είπα, η Ελλάδα, κυριολεκτικά, έχει τα σκήπτρα στο δημογραφικό πρόβλημα και γι' αυτό θα τολμούσα να πω ότι η αντιμετώπιση του δημογραφικού θα έπρεπε να είναι η σύγχρονη “Μεγάλη Ιδέα” του έθνους, γιατί έχει τραγικές συνέπειες το δημογραφικό σε όλους τους τομείς. Εθνικές συνέπειες, κοινωνικές συνέπειες, οικονομικές συνέπειες, ασφαλιστικές συνέπειες. Όμως, το δημογραφικό πρόβλημα δεν είναι μόνο ελληνικό πρόβλημα, έχει ειπωθεί ότι είναι ευρωπαϊκό πρόβλημα. Η γηραιά ήπειρος είναι και γερασμένη ήπειρος. Και νομίζω όλο και περισσότερο προβληματίζονται πολλοί ό,τι δεν αρκεί μόνο το μεταναστευτικό, οι μεταναστευτικές ροές, για την αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος.
Υπάρχει και έντονος προβληματισμός όσον αφορά την ομαλή ενσωμάτωση μεταναστών στις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Φαντάζομαι ότι δεν σοκάρομαι μόνο εγώ βλέποντας τον Πρόεδρο της Τουρκίας, τον Ταγίπ Ερντογάν, να κάνει προεκλογική tour, στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και να καλεί από τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες τους ομοεθνείς του, να γεννούν ακόμη περισσότερο, προκειμένου να επηρεάζουν έτσι -το λέει απροκάλυπτα- ακόμη περισσότερο, την εσωτερική πολιτική κατάσταση των ευρωπαϊκών χωρών.

Άρα, λοιπόν, το πρόβλημα, αφού είναι ευρωπαϊκό, θα πρέπει να έχει και μια ευρωπαϊκή λύση. Πιστεύω ότι όπως η Ευρώπη έχει κοινές πολιτικές, έχει Κοινή Αγροτική Πολιτική, εν μέρει Κοινή Νομισματική Πολιτική, θα πρέπει να έχει και μια Κοινή Δημογραφική Πολιτική που θα στηρίζεται από τον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό.

Κατέγραψα κύριε Πρόεδρε, με ιδιαίτερη προσοχή όλα όσα ειπώθηκαν, όσον αφορά το κοινωνικό κράτος στην Σουηδία, την ισότητα των φύλων, τη συμφιλίωση εργασίας και οικογένειας, την γονική ασφάλιση, την άμεση σύνδεση της γονιμότητας με την αισιοδοξία για το μέλλον, που είναι ζητούμενο και για την Ελλάδα.

Επειδή, όμως, το πρόβλημα είναι με πολύ μεγάλη ένταση στη χώρα μας, θα ήθελα να ακούσω εάν υπάρχουν μέτρα άμεσης αποτελεσματικότητας, που θα μπορούσαν να υιοθετηθούν και να φέρουν γρήγορα αποτελέσματα, πέραν αυτών που σε μέσο-μακροπρόθεσμο χρόνο θα μπορέσουν οδηγήσουν στην άμβλυνση του προβλήματος.

Και πάλι να ευχαριστήσω -και τον κ. Λαμπριανίδη για τα όσα ενδιαφέροντα είπε για τη σχέση του δημογραφικού με την ανάπτυξη- και να ευχηθώ στους καθηγητές καλή διαμονή στη χώρα μας».

 

Το βίντεο της ομιλίας στην κάτωθι ηλεκτρονική διεύθυνση:

 

Read more...

Προσλαλιά του εκπροσώπου της βουλής των Ελλήνων κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου στον Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο μετά τη Λειτουργία στην εκκλησία του Αγίου Δημητρίου στην Αραβησσό της Καππαδοκίας

Mάξιμος Καππαδοκία 2018 1

Αραβησσός, 20 Μαΐου 2018

Προσλαλιά
του εκπροσώπου της βουλής των Ελλήνων
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου
στον Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο
μετά τη Λειτουργία στην εκκλησία του Αγίου Δημητρίου
στην Αραβησσό της Καππαδοκίας


«Παναγιώτατε, πάτερ και δέσποτα,
αυθέντη του Γένους των Ρωμιών Ορθοδόξων Χριστιανών,

Αξιωθήκαμε και φέτος να περπατήσουμε μαζί Σας στα άγια χώματα της αγαπημένης μας Καππαδοκίας. Της Καππαδοκίας των Ρωμιών, που όπου κι αν στρέψεις κανείς το βλέμμα του συναντά τεκμήρια του λαμπρού πολιτισμού που δημιούργησαν.

Είμαστε εδώ, παρά τις συγκυρίες, ως εκπρόσωποι της Βουλής των Ελλήνων, στο ετήσιο προσκύνημα της Καππαδοκίας, γιατί το μονοπάτι που ανοίξατε, με κοπιώδη εργασία και υπομονή, ξεπερνώντας εμπόδια που για δεκαετίες υψώνονταν, δεν πρέπει να χορταριάσει.

Το προσκύνημα του πατριάρχη του Γένους στην αγιοτόκο γη είναι γέφυρα επικοινωνίας μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων. Αφορμή να αναζητήσουν και να μάθουν κι οι νεότεροι κάτοικοι την ιστορία του τόπου και την ανεξίτηλη βυζαντινή του κληρονομιά. Αλλά και έμμεση υπόμνηση προς τους ισχυρούς της γης για τον υπό εξαφάνιση χριστιανισμό της εγγύς Ανατολής. Η παρουσία σας εδώ είναι το κλειδί για το «μυστήριο» της Καππαδοκίας.

Για όλους εμάς, που οι ρίζες μας βρίσκονται σε αυτά τα βράχια, σε αυτά τα χωριά, σε αυτές τις εκκλησιές, η επιστροφή είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα ταξίδι. Είναι το ιερό καθήκον προς τους παππούδες μας, που πέθαναν με το παράπονο του ξεριζωμού, να διατηρήσουμε τη μνήμη ζωντανή.

Γιατί τι είναι ο άνθρωπος, το έθνος, ο πολιτισμός χωρίς μνήμη; Ένα φύλλο στον άνεμο των γεγονότων, ένα άθυρμα των καιρών, ένα κέλυφος χωρίς εσωτερικό περιεχόμενο. Και αυτός είναι ο κίνδυνος της εποχής μας. Ένας κόσμος χωρίς συνείδηση του παρελθόντος του, άρα και χωρίς συνείδηση του εαυτού του, και κατά συνέπεια χωρίς πυξίδα για το αύριο.

Εδώ στην Καππαδοκία, η ιστορία είναι παρούσα σε κάθε βήμα, αδιάψευστος μάρτυρας της μακράς πορείας της στον χρόνο. Και ανάμεσα στις λαμπρότερες στιγμές της η ανάδειξή της σε κέντρο της χριστιανοσύνης, καθώς η Καισάρεια ήταν η πρώτη στην ιεραρχία και κύρος μητρόπολη του Πατριαρχείου.

Εδώ θα ανθίσουν τα γράμματα ήδη από τα τέλη της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Εδώ θα αναδειχθούν οι μεγάλοι πατέρες της Εκκλησίας με πρώτο τον Μέγα Βασίλειο, χορεία Μεγαλομαρτύρων όπως ο Μυροβλύτης Άγιος Αχίλλειος -προστάτης της Λάρισας- αλλά και σύγχρονοι Άγιοι των ημερών μας, όπως ο Άγιος Παΐσιος.

Η Καππαδοκία ήταν για αιώνες περίλαμπρο εκπαιδευτικό κέντρο, πηγή της χριστιανικής φώτισης, εκπαιδευτήριο ψυχών για όλη την χριστιανοσύνη. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι η Ορθοδοξία υψώθηκε στέρεα πάνω στους καππαδοκικούς πνευματικούς ογκόλιθους.

Και τα μεταγενέστερα χρόνια, η Καππαδοκία γεμίζει από χιλιάδες λαξευτές εκκλησίες. Η ανάπτυξη του ορθόδοξου μοναχισμού αντανακλά και την έντονη πνευματική κίνηση της περιοχής. Μετά από αιώνες, όταν θα έλθει εδώ ο μεγάλος μας ποιητής Γιώργος Σεφέρης θα γράψει συγκλονισμένος ότι είδε «τα αφιερώματα στο Θεό ενός σβησμένου κόσμου», και θα τον φέρει εγγύτερα στη βυζαντινή παράδοση.

Η ισχύς της ορθοδοξίας σε αυτό το σταυροδρόμι των πολιτισμών γέννησε και τους περίφημους ακρίτες, και ανάμεσά τους τον θρυλικό Διγενή όπως λέει και το τραγούδι
«Βασίλειος ο Διγενής και θαυμαστός Ακρίτης
Των Καππαδόκων το τερπνόν και πανθαλές τε ρόδον
ο της ανδρείας στέφανος, η κεφαλή της τόλμης».

Τα ρόδα της Καππαδοκίας συνέχισαν για αιώνες να δίνουν το άρωμά τους και σε χρόνια δίσεκτα. Περιδιαβαίνοντας τα σοκάκια στις ελληνορθόδοξες κοινότητες των Ρωμιών συναντάμε τα έντονα ίχνη αυτής της αλλοτινής παρουσίας.

Άνθρωποι της υπομονής και της εγκράτειας οι Ρωμιοί της καθ’ ημάς Ανατολής, όπως και όλος ο προσφυγικός ελληνισμός, υπέμειναν καρτερικά τα πρώτα δίσεκτα χρόνια της προσφυγιάς.

Όπως γράφει ο μεγάλος Φώτης Κόντογλου:
«Το πώς γεννήθηκα στά μέρη τής Ασίας, τό' χω γιά πράμα βλογημένο καί δοξάζω τό Θεό γιά δαύτο. Μολαταύτα, βρεθήκανε ανθρώποι κακοί καί κακογεννημένοι, ψυχές φτωχές, νά γυρίσουνε τό καύχημά μου σέ κατηγόρια. Θέλανε νά αρνηστώ τή μάνα μου τήν Ασία, σέ καιρό πού αυτοί θρεφόντανε από τό πλούτος τής καρδιάς μου καί παίρνανε χαρά κ' ελπίδα από τή φλέβα πού ανάβλυζε από τή βαθειά ρίζα μου».
Παρόλα αυτά, οι πρόσφυγες ρίζωσαν και πρόκοψαν στη νέα πατρίδα γιατί είχαν πίστη στο Θεό, και φιλότιμο.

Παναγιώτατε,

Όχι μακριά από το μέρος που βρισκόμαστε σήμερα, ιδιαίτερα αιματηρός είναι ο φόρος που πληρώνουν λαοί που βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση. Δυστυχώς, η ανθρωπότητα αντί να οδεύει προς την αλληλοκατανόηση και την αλληλοβοήθεια σπαράσσεται εκ νέου από έριδες και ανταγωνισμούς. Ατελείωτα καραβάνια ανέστιων προσφύγων αναζητούν καταφύγιο από τις βόμβες και την παραφροσύνη του πολέμου.

Απέναντι σε όλες αυτές τις προκλήσεις η Ορθοδοξία, την οποία με τόση σωφροσύνη και συνέπεια υπηρετείτε, μπορεί να συνεισφέρει καταλυτικά, δίδοντας ελπίδα δια του ζώντος παραδείγματος στους απελπισμένους. Αυτό, άλλωστε, πράττετε με τις καίριες παρεμβάσεις σας, μεταφέροντας το πνεύμα τη καταλλαγής, της ανοχής, της συγκατάβασης, της χριστιανικής αγάπης.

Στις νέες γενιές που έρχονται, οφείλουμε να κληρονομήσουμε έναν κόσμο καλύτερο, που θα έχει μάθει να λύνει τις διαφορές του με τον διάλογο, και όχι με τα όπλα ή την απειλή τους, που θα έχει εμπεδώσει ότι η αλήθεια και όχι η ισχύς είναι η σημαντικότερη αξία. Κι ότι το παρελθόν δεν αλλάζει κατά το δοκούν στο παρόν για να εξυπηρετηθούν συμφέροντα στο μέλλον.

Παναγιώτατε,

Στα χρόνια της ποιμαντορίας σας πράξατε πολλά. Το κυριότερο, όμως, είναι ότι η Οικουμενικότητα του Πατριαρχείου είναι αναμφισβήτητη. Η παρακαταθήκη που έχετε δημιουργήσει είναι ίσως νωρίς να αποτιμηθεί ολοκληρωτικά. Αυτό θα γίνει πολύ αργότερα, όταν θα ωριμάζουν οι καρποί των δένδρων που φυτέψατε και μεγαλώσατε. Η ευχή όλων μας είναι ο Θεός να σας έχει γερό για πολλά χρόνια για να ολοκληρώσετε το έργο που ξεκινήσατε.

Εύχομαι εν καιρώ να υπάρξει και δεύτερος τόμος των «Καππαδοκικών» με τις ομιλίες σας στα επόμενα ειρηνικά προσκυνήματα στην Καππαδοκία.

Ελπίζω να υπάρξουν σύντομα καλύτερες μέρες και για το πατριαρχείο μας, και για την ομογένεια, αλλά και για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.
Και του χρόνου!»

Read more...

Ομιλία Μ.Χαρακόπουλου στην συνεδρίαση της Διακομματικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για το Δημογραφικό

MΑΞΙΜΟΣ

Αθήνα, 17 Μαΐου 2018

Ομιλία
Μάξιμου Χαρακόπουλου
στην συνεδρίαση της Διακομματικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για το Δημογραφικό με θέμα «Συζήτηση σχετικά με τη σύνταξη της Εκθέσεως της Επιτροπής»

«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Φθάνοντας στο τέλος των εργασιών της Διακομματικής Επιτροπής για το Δημογραφικό που σύστησε η ελληνική βουλή, αντιλαμβανόμενη τη σημασία του προβλήματος, θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους τους φορείς και τους εκπροσώπους της επιστημονικής κοινότητας που προσήλθαν στην Επιτροπή και κατέθεσαν σκέψεις, προτάσεις, μελέτες αλλά και υπομνήματα, και να κάνω κάποιες επισημάνσεις.

Κατά πρώτον, δυστυχώς, όσα ακούσαμε κατά τη διάρκεια των πολύωρων ακροάσεων από φορείς και πρόσωπα που σχετίζονται με το ζήτημα αυτό, μας οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι η κατάσταση είναι δυσχερέστερη απ’ ότι αρχικώς είχαμε πιστέψει. Η φθίνουσα πληθυσμιακή πορεία της χώρας τρέχει με ραγδαίους ρυθμούς. Οι γεννήσεις έχουν περιοριστεί σε πολύ χαμηλά ποσοστά, μακράν του ιδεατού μέτρου για τη διατήρηση ενός πληθυσμού στα ίδια μεγέθη. Η απίσχναση αυτή επιδεινώνεται και από την μαζική μετανάστευση εκατοντάδων χιλιάδων συμπατριωτών μας σε παραγωγική και αναπαραγωγική ηλικία.

Το αποτέλεσμα είναι να αυξάνεται αναλόγως ο μέσος όρος του πληθυσμού και η Ελλάδα να είναι ήδη μια χώρα γερόντων. Οι προβλέψεις δε για το μέλλον είναι κυριολεκτικά ζοφερές. Μπροστά μας προδιαγράφεται ένα τοπίο γενικής παρακμής, καθώς η γήρανση των Ελλήνων επιφέρει μαζί της -ήδη το αντιμετωπίζουμε βεβαίως- μύρια όσα προβλήματα στην οικονομία, στο ασφαλιστικό, στην εκπαίδευση, μα και στην ίδια την ζωτικότητα της κοινωνίας μας.

Στην επιτροπή μας, επίσης, διαπιστώσαμε το ανυπόστατο των προβλέψεων ή και επιθυμιών κάποιων κύκλων ότι το πρόβλημα της υπογεννητικότητας των Ελλήνων, θα επιλυθεί από τους μετανάστες. Κάτι τέτοιο δεν προκύπτει, από πουθενά. Η μείωση των γεννήσεων συμπεριλαμβάνει πλέον και τους μετανάστες, ιδιαίτερα των παλαιότερων εισροών, λόγω και της οικονομικής κρίσης.

Αλλά το σπουδαιότερο, το οποίο εμμονικά παραβλέπουν οι οπαδοί αυτής της θεωρίας, είναι ότι οι πληθυσμοί δεν είναι ένα μείγμα που προσθέτεις ό,τι να ναι μέσα για να συμπληρώσεις μια ορισμένη ποσότητα. Απαιτείται, ταυτοχρόνως, μια πολιτισμική ομοιογένεια για να κατοχυρώνεται η κοινωνική συνοχή. Διαφορετικά, αυτό που θα δημιουργηθεί θα είναι μια βαβέλ και όχι ένα κράτος.
Συνυφασμένη προς τα ανωτέρω είναι και η τρίτη διαπίστωση, καρπός των συναντήσεών μας, που τον θεωρώ και μέγα κέρδος μέσα σε μια ατμόσφαιρα συνεχών γενικών κομματικών αντιπαραθέσεων, ότι όλοι συμφωνούμε πλέον πως η αγωνία για το δημογραφικό δεν είναι συντηρητική αγκύλωση αλλά υπαρκτή αναγκαιότητα.

Δυστυχώς, μέχρι και πρότινος, όποιος ήγειρε το θέμα αυτό στιγματιζόταν αμέσως από κάποιους αυτοχαρακτηριζόμενους προοδευτικούς ως αντιδραστικός και καταστροφολόγος. Σήμερα, όμως, οι αδιάψευστοι σκληροί αριθμοί καταρρίπτουν τους ψευδείς αυτούς διαχωρισμούς. Το πρόβλημα υπάρχει, είναι τεράστιο, είναι ίσως το σημαντικότερο που έχει να αντιμετωπίσει η χώρα τις επόμενες δεκαετίες, και δεν έχει πολιτικά ή κομματικά πρόσημα. Είναι πρόβλημα όλων των Ελλήνων, των σημερινών και των αγέννητων ακόμη.

Καταλήγοντας, λοιπόν, θα ήθελα να επιμείνω ότι αυτή τη φορά δεν πρέπει να μείνουμε στις διαπιστώσεις. Δεν έχουμε την πολυτέλεια του χρόνου. Ό,τι είναι να γίνει πρέπει να γίνει γρήγορα, για να αποδώσει μετά από χρόνια.

Απαιτείται ένα πρόγραμμα αντιστροφής της πληθυσμιακής συρρίκνωσης, που θα αγκαλιάσει κάθε τομέα της κυβερνητικής πολιτικής, στην οικονομία, στην εκπαίδευση, στην υγεία. Και το οποίο θα μπορούσε να καθοδηγηθεί από ένα υπουργείο Οικογένειας και Δημογραφίας.

Πρωταρχικό μέλημα να ληφθούν μέτρα που θα βοηθήσουν την αύξηση των γεννήσεων. Στη διάρκεια των συνεδριάσεων διατυπώθηκαν προτάσεις για επιδόματα για το κάθε παιδί, αυξητικά από το πρώτο και στη συνέχεια ανάλογα. Προτάσεις για σειρά φοροαπαλλαγών με κριτήριο τον αριθμό των παιδιών, προκειμένου να νοιώσουν τα ζευγάρια πως το κράτος είναι δίπλα τους, ότι το παιδί δεν θα φέρει επιπρόσθετα ασήκωτα οικονομικά βάρη. Και όχι βεβαίως, αυτό που συμβαίνει σήμερα, που σχεδόν καταδιώκεται και τιμωρείται όποιος έχει τρία ή περισσότερα παιδιά.

Συνάμα, έγινε κατανοητή από όλους η ανάγκη ενίσχυσης των βρεφονηπιακών σταθμών, των νηπιαγωγείων, της ολοήμερης εκπαίδευσης, η αλλαγή του κοινωνικού προτύπου με προβολή της οικογένειας, σε αντίθεση με αυτό που επικράτησε τις προηγούμενες δεκαετίες και μας έφερε στο σημείο που είμαστε σήμερα.

Δεν θα ανακαλύψουμε εμείς την Αμερική. Ακούσαμε στις συνεδριάσεις ότι ανάλογα προγράμματα πέτυχαν σε άλλες χώρες. Αυτό που χρειάζεται είναι η πολιτική βούληση.

Πιστεύω ότι θα είναι χρήσιμη και η συνεδρίαση με την ακρόαση ξένων επιστημόνων από χώρες της Ευρώπης, που έχουν με συγκεκριμένες πολιτικές αμβλύνει το δημογραφικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν.

Προτείνω, λοιπόν, ότι η επιστημονική επιτροπή που θα συγκροτηθεί να μελετήσει τα πρακτικά των συνεδριάσεων, τα υπομνήματα που κατέθεσαν φορείς και μέλη της επιστημονικής κοινότητας, προκειμένου να καταλήξει στη σύνταξη ενός σχεδίου πορίσματος για την αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος.

Αυτό το πόρισμα να υποβληθεί στην Επιτροπή Δημογραφικού, να δοθεί στα κόμματα για παρατηρήσεις και να υπάρξει εν συνεχεία μια ειδική συνεδρίαση επί του πορίσματος με σύνθεση των παρατηρήσεων προκειμένου ει δυνατόν να έχουμε ένα ομόφωνο πόρισμα.
Σας ευχαριστώ».

Read more...

Ομιλία Μάξιμου Χαρακόπουλου στην Ολομέλεια της Βουλής στη συζήτηση του Σχεδίου Νόμου του Υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής

Mάξιμος Μεταναστευτικό 2

Αθήνα, 15 Μαΐου 2018

Ομιλία
Μάξιμου Χαρακόπουλου
στην Ολομέλεια της Βουλής
στη συζήτηση του Σχεδίου Νόμου του Υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής: «Προσαρμογή της ελληνικής νομοθεσίας προς τις διατάξεις της Οδηγίας 2013/33/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 26ης Ιουνίου 2013, σχετικά με τις απαιτήσεις για την υποδοχή των αιτούντων διεθνή προστασία (αναδιατύπωση, L180/96/29.6.2013) και άλλες διατάξεις - Τροποποίηση του ν.4251/2014 (Α΄80) για την προσαρμογή της ελληνικής νομοθεσίας στην Οδηγία 2014/66/ΕΕ της 15ης Μαΐου 2014 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με τις προϋποθέσεις εισόδου και διαμονής υπηκόων τρίτων χωρών στο πλαίσιο ενδοεταιρικής μετάθεσης - Τροποποίηση διαδικασιών ασύλου και άλλες διατάξεις»


«Ευχαριστώ κ. Πρόεδρε.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Για πάνω από 3 χρόνια το μεταναστευτικό έχει καταστεί μείζον ζήτημα. Μια βόμβα που είναι έτοιμη να εκραγεί ανά πάσα στιγμή. Στη Λέσβο, που η Μόρια είναι συνώνυμο της εξαθλίωσης και της ανομίας, στη Χίο, στη Σάμο, στον Έβρο, που οι ροές αυξάνονται καθημερινά.
Αναμφίβολα, και πριν από την εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ, το πρόβλημα υφίστατο. Αλλά ποτέ στην ανεξέλεγκτη διάσταση που πήρε μετά τον Ιανουάριο του 2015. Γιατί τότε κάποιες ιδεοληψίες για τους μετανάστες “που λιάζονται και εξαφανίζονται” έγιναν ημιεπίσημη ιδεολογία της νέας διακυβέρνησης. Και οι τοπικές κοινωνίες αφέθηκαν στη τύχη τους. Τα έζησε άλλωστε και ο ίδιος ο κ. Τσίπρας στη Λέσβο. Εκεί που, όπως και στη Χίο, τον υποδέχθηκαν με κατεβασμένα ρολά και μια μεγάλη συγκέντρωση διαμαρτυρίας, καθολικού χαρακτήρα. Την οποία, βεβαίως, ο κ. Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ, με τις γνωστές διχαστικές λογικές τους, την απέδωσαν σε ακροδεξιούς. Κατηγορώντας τους απλούς πολίτες του νησιού. Υποτιμώντας την αγωνία τους για τις ζωές τους που υποβαθμίζονται, για τον φόβο που πλέον φωλιάζει στην καθημερινότητά τους.
Γιατί στην κυβέρνηση, παρά στην προσγείωση στην σκληρή πραγματικότητα, είναι πολλοί ακόμη εκείνοι που παραμένουν, στην ουσία, τυφλωμένοι από τις εμμονές τους γιατί δεν θέλουν να αναλάβουν τις σοβαρές ευθύνες τους. Όπως κάνουν κάθε φορά που υπάρχει ένα πρόβλημα. Όπως κάνουν για τα Εξάρχεια, για την εγκληματικότητα, για την ανομία στα ΑΕΙ.
Πετάνε λάσπη στην ΝΔ και νομίζουν ότι ξεμπέρδεψαν. Πλανώνται, όμως, πλάνην οικτράν.
Και μιλούν έτσι την ώρα που η Άγκυρα, για λόγους εκβιασμού της Ελλάδας αλλά και της Ευρώπης, αυξάνει ραγδαία τις μεταναστευτικές ροές. Δημιουργώντας μάλιστα και νέες διαδρομές. Οι οποίες είναι επικίνδυνες για την εθνική μας ασφάλεια. Στον Έβρο, αλλά και δια θαλάσσης στις ακτές της Θράκης. Όπως έγινε πρόσφατα με πλοιάριο που ξεφόρτωσε μετανάστες στις ακτές της Ροδόπης. Και ρωτάμε, αν είναι δύσκολη σχετικά η φύλαξη των θαλασσίων συνόρων – ναι και η θάλασσα έχει σύνορα, τώρα το έμαθε και ο κ. Τσίπρας- γιατί δεν μπορούν να φυλαχθούν τα χερσαία σύνορα; Είναι εικόνα αυτή ενός σοβαρού και κυρίαρχου κράτους; Εξακολουθείτε να είστε υπέρ της κατεδάφισης του φράχτη στον Έβρο, που υποστήριζαν στελέχη σας;

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Το σημερινό νομοσχέδιο, έρχεται με χαρακτηριστική καθυστέρηση, χωρίς δημόσια διαβούλευση και προετοιμασία. Αφού φθάσαμε το 2017 σε 58.660 αιτήματα ασύλου. Και εφέτος, μέχρι τώρα, σε περίπου 13.350. Με το κάθε αίτημα να χρειάζεται έξι ή και περισσότερους μήνες για να εξετασθεί. Το νομοσχέδιο επιδιώκει να ανακουφίσει την κατάσταση στα νέα γκέτο που δημιούργησε ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο ίδιος που έβγαινε στα κεραμίδια για την Αμυγδαλέζα. Στα γκέτο, που πράγματι κυριαρχούν απάνθρωπες συνθήκες και βρίθουν τα κρούσματα εκμετάλλευσης ανθρώπων και η βία. Με θύματα εντέλει τους πρόσφυγες, τους μετανάστες αλλά και τις τοπικές κοινωνίες.
Το ένα σκέλος της λύσης του προβλήματος είναι ξεκάθαρο: επιτάχυνση της διαδικασίας εξέτασης των αιτημάτων ασύλου. Να γίνεται σαφής διαχωρισμός προσφύγων και μεταναστών. Είναι θετικό γεγονός κ. υπουργέ η αύξηση των Ανεξάρτητων Επιτροπών στην Αρχή Προσφυγών.
Βασική παράμετρος της λύσης είναι οι επιστροφές. Η Τουρκία θα πρέπει να σεβαστεί τη συμφωνία. Και αυτό είναι οπωσδήποτε έργο που απαιτεί τη συνεργασία και τον συντονισμό της Ευρώπης. Η αποσυμφόρηση των hot spots στα νησιά είναι μια αναγκαιότητα. Όμως αυτό δεν πρέπει να έχει ως συνέπεια την μεταφορά του προβλήματος στην ηπειρωτική Ελλάδα, ούτε βέβαια καθ’ αυτόν τον τρόπο να έχουμε αύξηση των εισροών. Να σταλεί ένα λάθος μήνυμα στην άλλη πλευρά.
Σοβαρό κενό, ωστόσο, υπάρχει και στη δράση των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων. Κι αυτό δεν χρειάζεται καμία Ευρώπη να μας το υποδείξει ή να μας βοηθήσει. Το τι συμβαίνει σε όλες αυτές τις περιοχές, τις εθνικά ευαίσθητες, είναι γνωστό. Διάφορες ΜΚΟ, χωρίς ένα κανονιστικό πλαίσιο, με άγνωστους χρηματοδότες και άδηλους στόχους, σε κάποιες περιπτώσεις έχουν καταστεί κράτος εν κράτει, δρώντας σε πληθυσμούς προσφύγων και μεταναστών που προέρχονται από περιοχές όπου μισαλλόδοξες και ακραίες ιδεολογίες είναι ιδιαίτερα διαδεδομένες. Αντιλαμβανόμαστε ότι στο χαλαρό αυτό πλαίσιο, λειτουργούν και πολλές ΜΚΟ που διάκεινται φιλικά προς την κυβέρνηση. Ότι εντός αυτών βρίσκουν εργασία εκατοντάδες “αλληλέγγυοι:. Όμως, όταν μιλάμε για εθνική ασφάλεια, δεν χωρούν αυτού του είδους τα παιχνίδια.

Αναμφίβολα, κ. πρόεδρε, το προσφυγικό-μεταναστευτικό είναι πρωτίστως ευρωπαϊκό πρόβλημα. Η Ελλάδα σηκώνει πολλαπλάσιο βάρος από εκείνο που της αναλογεί με κίνδυνο να γίνει μια μόνιμη αποθήκη ψυχών. Δυστυχώς, δεν έχουν επιδείξει όλα τα ευρωπαϊκά κράτη την απαιτούμενη αλληλεγγύη σε χώρες όπως η Ελλάδα, που είναι πύλες εισόδου μεταναστών και προσφύγων. Είναι λοιπόν επιβεβλημένη η υλοποίηση του προγράμματος μετεγκατάστασης προσφύγων και μεταναστών σε όλες τις χώρες της ΕΕ. Είναι, όμως, επιβεβλημένη και η ουσιαστική φύλαξη των συνόρων, όπως επιβεβλημένη είναι και η απορρόφηση των ευρωπαϊκών κονδυλίων που λιμνάζουν.
Εν κατακλείδι, το προσφυγικό-μεταναστευτικό δεν είναι πρόβλημα που σηκώνει αναβολή, είναι ζήτημα που απειλεί την ίδια την κοινωνική συνοχή. Και πρέπει να δοθούν ολοκληρωμένες λύσεις σήμερα, και όχι ημίμετρα, όπως οι διατάξεις που συζητούμε.
Ευχαριστώ».

Το βίντεο της ομιλίας του Μ. Χαρακόπουλου στην ηλεκτρονική διεύθυνση:
https://youtu.be/wCxJWZCi1zs

Read more...

Εισήγηση Μάξιμου Χαρακόπουλου στην παρουσίαση του βιβλίου της Άννας Στεργίου:“Τάσος Χαλκιάς – Το φύσημα του Θεού”

βιβλιοπαρουσίαση Μάξιμος 1

Νέα Σμύρνη, 11 Μαΐου 2018

Εισήγηση
Μάξιμου Χαρακόπουλου
στην παρουσίαση του βιβλίου της Άννας Στεργίου:
“Τάσος Χαλκιάς – Το φύσημα του Θεού”

Θέλω να ευχαριστήσω τη συγγραφέα για την ιδιαίτερα τιμητική πρόσκληση να είμαι εκ των παρουσιαστών του βιβλίου της «Τάσος Χαλκιάς – Το φύσημα του Θεού». Την Άννα Στεργίου τη γνώρισα ως μαχητική δημοσιογράφο όταν ήμουν αναπληρωτής υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης.

Και εκτίμησα τη στάση της, ιδιαίτερα την εποχή της προσωπικής μου περιπέτειας με την διαφωνία μου για το γάλα που οδήγησε στην παραίτησή μου. Τότε, που η τιμή του γάλακτος ήταν πρώτη είδηση σε όλα τα δελτία ειδήσεων, η Άννα ήταν από τους λίγους που έσωσαν την τιμή της δημοσιογραφίας. Δεν αναμασούσε όσα επαναλάμβαναν διάφορα παπαγαλάκια.

Σήμερα, μετά την πλήρη απελευθέρωση της διάρκειας ζωής στο φρέσκο γάλα, απ’ όσους υποτίθεται ήταν πολέμιοι της εργαλειοθήκης του ΟΟΣΑ, ουδείς ασχολείται αν έπεσε η τιμή στο ράφι. Κι αυτό λέει πολλά.

Δέχθηκα, λοιπόν, χωρίς δεύτερη σκέψη την πρόταση της να μιλήσω για το βιβλίο της και η ανάγνωσή του με έκανε να εκτιμήσω και το συγγραφικό της ταλέντο.

Φίλες και φίλοι,
Όταν καλούμαστε να μιλήσουμε για μουσική και μουσικούς είναι αδύνατο τα λόγια να αντικαταστήσουν τα αισθήματα που γεννά άμεσα η ίδια η μουσική. Δεν έχω αμφιβολία ότι ένα και μόνο μοιρολόι αν ακούγαμε από το θεϊκό κλαρίνο του Τάσου Χαλκιά, θα γεννιούνταν μέσα μας αισθήματα και σκέψεις τόσες, όσες δεν μπορούν να προκαλέσουν και οι πλέον εμπνευσμένες ομιλίες.

Κι αυτό γιατί η μουσική είναι από μόνη της μια πανανθρώπινη γλώσσα, που ωστόσο έχει πάντοτε ρίζες εντοπιότητας, χωρίς τις οποίες δεν θα άνθιζε, και η οποία μπορεί να μιλά κατευθείαν στη ψυχή μας. Μακάριοι, λοιπόν, όσοι «ομιλούν» αυτή τη γλώσσα, διότι χαρίζουν στους ανθρώπους την αύρα ενός αιθέριου κόσμου.

Τη γλώσσα αυτή μιλούσε άπταιστα ο Τάσος Χαλκιάς, ο βιρτουόζος κλαριντζής, που είχε το χάρισμα, τους καημούς και τα πάθη του κοσμάκη να τα μετουσιώνει σε ήχους γάργαρους σαν τα ποτάμια της Ηπείρου, και καθαρούς σαν τον αέρα των βουνών της.

Η πολυκύμαντη και τραγική ιστορία του μεγάλου Τάσου Χαλκιά, μέλους μιας οικογενείας μουσικών με μακρά παράδοση, ξεδιπλώνεται με εξαιρετική μαεστρία και ζωντάνια από την Άννα Στεργίου. Η συγγραφέας κατορθώνει με προσωπική αμεσότητα, μέσω και των πολλών διαλόγων που παραθέτει, να παρουσιάσει τον βίο και την πολιτεία του πρωταγωνιστή από την αρχή μέχρι το τέλος.

Και μάλιστα, το ατομικό είναι συνδεδεμένο άρρηκτα με το συλλογικό, καθώς στις σελίδες του βιβλίου της όλες οι προσωπικές περιπέτειες συμβαδίζουν με την ιστορία της Ελλάδας του 20ού αιώνα. Τα μεγάλα γεγονότα που συνταράζουν την πατρίδα μας θα επηρεάσουν άμεσα τη ζωή του Χαλκιά, όπως και της θρυλικής του οικογένειας.

Οι πόλεμοι, η κατοχή, η μετανάστευση, οι πολιτικές αναστατώσεις και αντιπαραθέσεις συνιστούν το φόντο μέσα στο οποίο αναπτύσσεται και εκδηλώνεται η προσωπικότητα του Χαλκιά. Είναι το περιβάλλον στο οποίο ο ίδιος και οι συγγενείς του θα κρατήσουν ψηλά μια μεγάλη παράδοση, η οποία με το τέλος τους ίσως βασίλεψε για πάντα.

Γιατί οι Χαλκιάδες ήταν οι ζωντανοί φορείς ενός ανεκτίμητου θησαυρού, που έχει τις απαρχές του στην αρχαιότητα, και άνθισε εκ νέου, σε χρόνους δίσεκτους, στων Ελλήνων τις ελεύθερες κοινότητες, ως δημοτικό τραγούδι. Αποτέλεσαν, μαζί με μια πλειάδα άξιων ερμηνευτών και μουσικών, τον κρίσιμο κρίκο που συνδέει δύο διαφορετικές εποχές.

Για εμάς, που έχουμε μια μέση ηλικία, και ζήσαμε σε αυτό το μεταίχμιο, τούτο γίνεται εύκολα κατανοητό. Για έναν νεώτερο, όμως, είναι πλέον δύσκολο. Είναι δύσκολο να αντιληφθεί ότι το δημοτικό τραγούδι ήταν η συμπύκνωση όλων των πλευρών του βίου του ανθρώπου εκείνης της εποχής. Ήταν ο ύμνος στον έρωτα για τη γυναίκα, ο θαυμασμός προς την φύση και τα πλάσματά της, η καταξίωση της αληθινής φιλίας, η αγάπη για την ελευθερία και το Γένος, ακόμη και ο σεβασμός στο Θεό και τη δημιουργία Του. Ήταν, όμως, και η απορία και ο θρήνος για τον θάνατο, τον πόλεμο, την καταστροφή και την απόγνωση, την προδοσία και την στενοχώρια, τη μετανάστευση και τα γηρατειά. Μέσα από την μουσική ο άνθρωπος μπορούσε να τα φέρνει στα μέτρα του, να τα νικά μέσα του, να μην τον καταβάλουν.

Αυτή ήταν η ανεκτίμητη λειτουργία της μουσικής που υπηρέτησε ο Τάσος Χαλκιάς. Όπως γράφεται στο βιβλίο, εκεί που πραγματικά «στο σπίτι τους ήταν ένας κανονικός άνθρωπος μόλις έπαιζε στο πάλκο, υπήρχαν άνθρωποι που τον λάτρευαν σαν θεό. Μυσταγωγία».

Άλλωστε, η μουσική ήταν αυτή που κράτησε όρθιο και τον ίδιο τον Τάσο Χαλκιά, που έζησε τον θάνατο του πατέρα του, δύο αδερφάδων του, πάνω στη γέννα, και κυρίως τον χαμό της γυναίκας του και των δυο μικρών παιδιών του από τις βόμβες των Ιταλών εισβολέων.

Μέσα από τα πολλά επεισόδια που περιγράφονται στο βιβλίο συγκράτησα τρία που δείχνουν αυτή την περίεργη σχέση της μουσικής με τον πόλεμο, την καταστροφή και τον θάνατο και μου έκαναν εξαιρετική εντύπωση.

Το πρώτο, όταν ο Τάσος Χαλκιάς, τραυματίας κατά την έφοδο κατάληψης του υψώματος 669, έχει μεταφερθεί στο νοσοκομείο, στα Γιάννινα, και εκεί με το κλαρίνο του «γίνεται γιατρός των ψυχών» των τραυματισμένων παλικαριών (σελ. 144).

Το δεύτερο, κατά την υποχώρηση, τον Απρίλιο του 1941, καθώς κατέβαιναν οι Γερμανοί, ο Χαλκιάς για να εμψυχώσει τον κόσμο, που βρισκόταν σε απόγνωση, βρέθηκε να παίζει τη μουσική του στο δρόμο (σελ. 151).

Και το τρίτο, όταν στην Λευκάδα, στήθηκε γλέντι πάνω στο τάφο του παππού ενός νέου που είχε παντρευτεί την προηγούμενη, όπως είχε δώσει ο ίδιος ευχή και κατάρα, να γλεντήσει κι ας είναι πιά στο χώμα (σελ. 233). Μια εικόνα που νομίζω ότι είναι δύσκολο να συναντήσουμε σε άλλον πολιτισμό.

Επανειλημμένες είναι οι εικόνες από τα πανηγύρια και τους γάμους σε κάθε γωνιά της Ελλάδας. Είναι σκηνές ιδιαίτερα οικείες για τους μεγαλύτερους, που είχαμε την τύχη να βιώσουμε αυτόν τον κόσμο από τον οποίον πλέον έχουν διασωθεί μόνον ψήγματά του, ως μακρινός απόηχος.

Το πανηγύρι ήταν το κύριο γεγονός του χωριού και της ευρύτερης περιοχής. Εκεί τα παλληκάρια βλέπανε τις κοπέλες, εκεί καταξιωνότανε ο νοικοκύρης, εκεί ξέσκαγε ο κουρασμένος χωρικός, όπως και στους γάμους, τη σημαντικότερη στιγμή στη ζωή των ανθρώπων. Και γι’ αυτό ο μουσικός ήταν κάτι σαν θεός. Ένας θεός βέβαια, ταλαιπωρημένος, από την πεζοπορία, την κούραση, την αυπνία. Συχνά κακοπληρωμένος, ακόμη και κυνηγημένος. Όλα αυτά περιγράφονται με γλαφυρότητα στο βιβλίο της Άννας Στεργίου, με τις πολλές σπαρταριστές περιπέτειες, άλλες κωμικές και άλλες θλιβερές.

Λόγω καταγωγής, αλλά και παρουσίασης στη Νέα Σμύρνη, επιτρέψτε μου να μνημονεύσω τις αναφορές της συγγραφέως στη Μικρά Ασία και τη σχέση της στη ζωή του Χαλκιά, που δεν είναι λίγες.

Όπως για τη συμμετοχή του μεγάλου του αδελφού, του Μήτσου, ο οποίος γύρισε από την μικρασιατική εκστρατεία με μια σφαίρα καρφωμένη μέσα του, που την κουβαλούσε για δεκαετίες, καθώς «οι γιατροί δεν τον χειρουργούσαν, γιατί ήταν σπουδαγμένοι στη Γερμανία κι εκείνος φτωχός και βενιζελικός!» (σελ. 38).

Αλλά και την παρουσία των προσφύγων στην Ελλάδα και την εντύπωση που προκάλεσαν στους Ηπειρώτες, καθώς, όπως αναφέρει «πριν από τη μικρασιατική καταστροφή είχαν επαφές με τον ελληνισμό της Πόλης. Μετά την τραγωδία εγκαταστάθηκαν στην Ήπειρο Σμυρνιοί, Καππαδόκες και Πόντιοι. Άλλοι το μαύρο Σεπτέμβρη του ‘22 κι οι περισσότεροι με την ανταλλαγή των πληθυσμών το ’24» (σελ. 37).

Και ο Τάσος Χαλκιάς πηγαίνοντας εκεί που είχαν εγκατασταθεί οι πρόσφυγες διαπίστωσε ότι «οι γυναίκες ήταν λεπτεπίλεπτες, δεν έκαναν χοντροδουλειές ούτε ζαλώνονταν ξύλα στην πλάτη, όπως στο χωριό. Η φτώχια φτώχια και το μπάνιο μπάνιο. Λούζονταν, σχεδόν ξεβαφτίζονταν στο νερό» (σελ. 48). Οι «παστρικές» όπως τις αποκάλεσαν οι ντόπιοι.


Και αυτοί οι πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν στην Ήπειρο ήταν Πόντιοι από την Μπάφρα και τη Σαμψούντα, Καππαδόκες απ’ την Καισάρεια, που «δεν μιλούσαν καλά ελληνικά και οι Γιαννιώτες απορούσαν…. Με τον καιρό διαπίστωσαν πως ήταν Χριστιανοί ορθόδοξοι και σταυροπροσκυνούσαν. Τηρούσαν τις νηστείες με θρησκευτική ευλάβεια. Ταλαιπωρημένοι, νοικοκυραίοι άνθρωποι, με τα καπνά τους, με το εμπόριό τους, ώσπου τους βρήκε η συμφορά και ξεριζώθηκαν» (σελ. 49).

Η μουσική των Μικρασιατών δεν μπορεί να πει κανείς ότι επηρέασε και τη μουσική των Χαλκιάδων. Οι πρόσφυγες τροφοδότησαν κυρίως το ρεμπέτικο και το λαϊκό τραγούδι, που για κάποιες δεκαετίες συνυπήρξε με τον δημοτικό, σε μια περίεργη συμπληρωματική αλλά και ανταγωνιστική σχέση.

Δυστυχώς, στις τελευταίες δεκαετίες η ελληνική παράδοση υπέστη συντριπτικά πλήγματα, όχι μόνον από τις τεράστιες κοινωνικές αλλαγές, αλλά και από την επιπόλαιη πρόσληψη κάθε εισαγόμενου πολιτιστικού προτύπου, λόγω μάλλον μιας συμπλεγματικής νοοτροπίας. Έτσι, ο νεοπλουτισμός, ο ατομικισμός, η επιδειξιομανία, ο καταναλωτισμός, ο μιμητισμός υπονόμευσαν έναν άλλοτε ισχυρό πολιτισμό. Η εποχή της ευμάρειας δεν επέτρεψε να εκτιμήσουμε το μέγεθος της καταστροφής.

Σήμερα, όμως, που καταρρέουν τα ψευδοπρότυπα που οικοδομήσαμε, η ανάγκη της επανεκτίμησης των παραδοσιακών πολιτισμικών αξιών είναι επιτακτική. Αυτό δεν σημαίνει βεβαίως μια στείρα επανάληψη των παραδοσιακών μοντέλων, που έτσι κι αλλιώς είναι αδύνατη.

Αλλά είναι δυνατή μια σύνθεση δημιουργική, που άλλωστε είχε ξεκινήσει πριν από πολλές δεκαετίες. Όπως για παράδειγμα η συμμετοχή του Τάσου Χαλκιά σε δουλειές του Θεοδωράκη, του Μαρκόπουλου και τόσων άλλων σπουδαίων καλλιτεχνών.

Αν λοιπόν θέλουμε να ξεφύγουμε από την μιζέρια που μας καταπνίγει είναι ανάγκη να πιάσουμε και πάλι το νήμα της ιστορίας μας, να αφουγκραστούμε και πάλι το φύσημα του Θεού, για να ατενίσουμε με αισιοδοξία και αυτοπεποίθηση το μέλλον.

Καλοτάξιδο Άννα!

Bιβλιοπαρουσίαση Μάξιμος 2

Bιβλιοπαρουσίαση Μάξιμος 3

Read more...

Ομιλία Μάξιμου Χαρακόπουλου στη συζήτηση του νομοσχεδίου "Μέτρα για την Προώθηση των Θεσμών της Αναδοχής και Υιοθεσίας"

ΑΝΑΔΟΧΗ

Αθήνα, 8 Μαΐου 2018

Ομιλία Μάξιμου Χαρακόπουλου
στη συζήτηση του νομοσχεδίου
"Μέτρα για την Προώθηση των Θεσμών της Αναδοχής και Υιοθεσίας"


Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι

Η ελληνική κοινωνία δεν αποτελείται από χρυσόψαρα. Αντιλαμβάνεται ότι το υπό συζήτηση νομοσχέδιο, το οποίο κι αυτό έρχεται με καθυστέρηση, με ελλείψεις και στρεβλώσεις, στοχεύει πρωτίστως στον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης από την ζοφερή οικονομική πραγματικότητα.
Ενώ καλούμαστε να βρούμε λύσεις σε ένα μείζονος σημασίας πρόβλημα, όπως αυτό των παιδιών που βρίσκονται σε ιδρύματα και αναζητούν την οικογενειακή στοργή, η κυβέρνηση το χρησιμοποιεί για αλλότριους σκοπούς. Και ας φωνασκεί για το αντίθετο.
Γιατί, πράγματι, το συγκεκριμένο πρόβλημα επιδεινώνεται χρόνο με το χρόνο. Η οικονομική κρίση, που κάνει πολλές οικογένειες να μην μπορούν να ανταπεξέλθουν στα βάρη που συνεπάγεται η ανατροφή των παιδιών, αλλά και οι μεταναστευτικές ροές, που φέρνουν στις ακτές μας πολλά ασυνόδευτα παιδιά, συνιστούν λόγους για την όξυνση του φαινομένου.
Την ίδια ώρα, όμως, έχουμε και την επιθυμία πολλών ζευγαριών να υιοθετήσουν παιδιά. Δυστυχώς, οι υιοθεσίες ακολουθούν σταθερά πτωτική πορεία. Λιμνάζουν τα αιτήματα σε μια ατέρμονη γραφειοκρατική διαδικασία. Οι υποψήφιοι γονείς περνούν μια ψυχοφθόρα περιπέτεια. Απογοητεύονται και έτσι συνήθως εγκαταλείπουν την προσπάθεια. Το περιβάλλον αυτό αποθαρρύνει εύλογα και άλλα ζευγάρια που θα το επιθυμούσαν να υιοθετήσουν παιδιά. Ή τα κατευθύνει σε παράνομες οδούς, για την επίτευξη του ονείρου τους. Αρκεί να ανατρέξει κανείς στο αστυνομικό δελτίο, όπου θα συναντήσει περιστατικά εμπορίας βρεφών, κυρίως από χώρες των Βαλκανίων.
Ως εκ τούτου, πρωταρχικός στόχος μιας κυβέρνησης που θα έβαζε ως λογική προτεραιότητα την στήριξη της οικογενείας, θα ήταν η απλοποίηση των διαδικασιών για την υιοθεσία. Χωρίς εκπτώσεις εννοείται στις προϋποθέσεις για την έγκριση γονέων. Αυτό ήταν κάτι που ζήτησε η ΝΔ εξ αρχής, με την κατάθεση ολοκληρωμένης πρότασης, αξιώνοντας την καθιέρωση αποκλειστικής προθεσμίας για την ολοκλήρωση του δικαστικού σκέλους της υιοθεσίας.

Κύριες και κύριοι συνάδελφοι,

Το παρόν νομοσχέδιο, αν και κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση, παρουσιάζει κι άλλα κενά. Εγείρονται ζητήματα σχετικά με την απουσία ενίσχυσης των υπαρχουσών δομών φιλοξενίας για τα παιδιά, με την πρόσληψη επιπλέον εξειδικευμένου προσωπικού. Αλλά και με τον τρόπο επιλογής των ζευγαριών που θα γίνουν ανάδοχοι, και πρωτίστως με τη διαδικασία παρακολούθησης της συμπεριφοράς τους. Προσοχή πρέπει να δοθεί και σε ότι αφορά την επαγγελματική αναδοχή, η οποία έρχεται να δώσει λύσεις σε δύσκολες περιπτώσεις παιδιών που θα παρέμεναν στα ιδρύματα, αλλά θα μπορούσε να οδηγήσει σε φαινόμενα εκμετάλλευσης.
Έρχομαι τώρα στο περιβόητο άρθρο 8. Όταν διαβεβαιώνατε ότι το σύμφωνο συμβίωσης δεν σκόπευε στη δυνατότητα τεκνοθεσίας σε ομόφυλα ζευγάρια, προφανώς, παραπλανούσατε και τη βουλή και τον ελληνικό λαό. Γιατί εκείνο ήταν το πρώτο βήμα για να μπορούν ομόφυλα ζευγάρια να γίνονται ανάδοχα. Κι ας δήλωνε ο τότε αρμόδιος υπουργός Δικαιοσύνης, ο κ. Παρασκευόπουλος ότι «η κυβέρνηση σχεδιάζει νόμους τίμια, αν ήθελε την τεκνοθεσία ή υιοθεσία θα το έκανε ρητά, είναι ένα θέμα που ενδιαφέρει την κοινωνία, και η κυβέρνηση δεν θα το περνούσε αορίστως ή κρυμμένο σε μια διάταξη ενός νομοσχεδίου». Καταθέτω το σχετικό απόσπασμα στα πρακτικά.
Πρόκειται, ασφαλώς, για μια απόφαση που πιάνει εξ απήνης την κοινωνία, δεν έχει συζητηθεί επαρκώς, και συναντά τεράστιες και, θα έλεγα, εύλογες αντιδράσεις. Και τούτο δεν οφείλεται βεβαίως, σε μια εγγενή συντηρητική στάση των Ελλήνων, όπως υποστηρίζουν οι αυτοχαρακτηριζόμενοι προοδευτικοί. Δεν σημαίνει πως κάθε μέτρο που αντίκειται σε κάποιες καθιερωμένες αρχές που έχει θεσπίσει μια κοινωνία, όπως αυτή της οικογενείας, αυτόματα πρέπει να βαπτίζεται και ως προοδευτικό και, ως εκ τούτου, και θετικό.
Φοβούμαι ότι πίσω από αυτή τη λογική υποκρύπτεται μια σαφώς αντιδημοκρατική διάθεση, όταν μειοψηφίες προσπαθούν να επιβάλουν τα πιστεύω τους στις πλειοψηφίες. Ο θεσμός της οικογένειας και η ανατροφή των τέκνων στηρίζεται στην σχέση του πατέρα και της μητέρας, και ο καθένας από τους δύο συμβάλει, κατά τη φύση του, στη σωστή διαπαιδαγώγηση των παιδιών. Σήμερα, ερχόμαστε αυτήν την αυταπόδεικτη αλήθεια να την αμφισβητήσουμε με την γνώμη κάποιων ψυχολόγων και την επίκληση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Πέρα από το γεγονός ότι η γνώμη κάποιων ψυχολόγων δεν συνιστά επιστημονικό θέσφατο, καθολικά αποδεκτό από την παγκόσμια ακαδημαϊκή κοινότητα, νομίζω ότι η επίκληση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων γίνεται μονόπλευρα προς τους ανθρώπους που θα ήθελαν να γίνουν ανάδοχοι ενός παιδιού. Ωστόσο, δικαιώματα έχει και το ίδιο το παιδί, τα οποία όπως φαίνεται δεν λαμβάνονται υπ’ όψιν. Διότι εξαναγκάζεται να συμβιώσει με μια κατάσταση, η οποία είναι ασφαλώς δικαίωμα του κάθε ενήλικα να την βιώνει, αλλά του ιδίου του παιδιού θα του δημιουργήσει, το λιγότερο, σύγχυση. Γι’ αυτό και καλούμε την κυβέρνηση να αποσύρει τη σχετική ρύθμιση έστω και την υστάτη ώρα.

Τελειώνοντας, θα ήθελα να τονίσω ότι η προστασία του παιδιού αλλά και εν γένει της οικογένειας πρέπει να αναχθεί σε βασική προτεραιότητα για την πολιτεία. Ο τρόπος που διαχειριζόμαστε το πρόβλημα με τα παιδιά που ζητούν την οικογενειακή θαλπωρή και αγάπη μας χαρακτηρίζει και ως πολιτισμό. Πέρα από τις όποιες μικροπολιτικές, κομματικές ή άλλες επιδιώξεις, είμαστε υπεύθυνοι απέναντι σε ευαίσθητες ανθρώπινες ψυχές και η σκέψη αυτή θα πρέπει να διέπει τις πράξεις αλλά και τις αποφάσεις μας».

Η ομιλία του Μ. Χαρακόπουλου στην ηλεκτρονική διεύθυνση:
https://youtu.be/OOQNdnNX2mg

Read more...

Ομιλία Μ. Χαρακόπουλου στη βουλή: "Άμεσος διαχωρισμός προσφύγων και μεταναστών!"

Μάξιμος μεταναστευτικό 2

Αθήνα, 24 Απριλίου 2018

Ομιλία
Μάξιμου Χαρακόπουλου
στη Διαρκή Επιτροπή Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης
με θέμα ημερήσιας διάταξης:

«Επεξεργασία και εξέταση του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής «Προσαρμογή της ελληνικής νομοθεσίας προς τις διατάξεις της Οδηγίας 2013/33/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 26ης Ιουνίου 2013, σχετικά με τις απαιτήσεις για την υποδοχή των αιτούντων διεθνή προστασία (αναδιατύπωση, L180/96/29.6.2013) και άλλες διατάξεις - Τροποποίηση του ν.4251/2014 (Α΄80) για την προσαρμογή της ελληνικής νομοθεσίας στην Οδηγία 2014/66/ΕΕ της 15ης Μαΐου 2014 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με τις προϋποθέσεις εισόδου και διαμονής υπηκόων τρίτων χωρών στο πλαίσιο ενδοεταιρικής μετάθεσης - Τροποποίηση διαδικασιών ασύλου και άλλες διατάξεις».

«Κύριε πρόεδρε,

Η συζήτηση της ενσωμάτωσης των οδηγιών για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες διεξάγεται σε μια περίοδο επικίνδυνης αναζωπύρωσης του ζητήματος. Και αυτό γιατί η Τουρκία έχει αποφασίσει να ανοίξει την κάνουλα των μεταναστευτικών ορών, ως μέσο πίεσης προς την Ελλάδα και την Ευρώπη.
Αναφερθήκατε κ. υπουργέ στις ιδιαίτερα αυξημένες αφίξεις μεταναστών, όχι μόνον στα νησιά του Αιγαίου αλλά και στον Έβρο. Δημοσιεύματα κάνουν λόγο ότι περνά κόσμος που δεν προέρχεται μόνον από την πολύπαθη Συρία αλλά για μετανάστες από κάθε σημείο της υφηλίου όπως το Κογκό και την Αλγερία. Θυμίζω ότι στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ πίεζαν για την κατεδάφιση του φράχτη στον Έβρο και αναρωτιέμαι αν σήμερα επιμένουν άραγε σε αυτή τους τη θέση;

Σε κάθε περίπτωση, τα όσα κάνει η Τουρκία συνιστούν μια απαράδεκτη τακτική, η οποία καταδεικνύει και τις πραγματικές προθέσεις της Άγκυρας, η οποία μεταχειρίζεται διεθνείς συνθήκες και ανθρώπους εντελώς κυνικά και αποκλειστικά σύμφωνα με τα στενά της συμφέροντά. Η χώρα μας απέναντι σε αυτή τη συμπεριφορά θα έπρεπε να δείξει ισχυρά αντανακλαστικά σε κάθε επίπεδο. Κάτι που δεν γίνεται στη σημερινή ενσωμάτωση των ευρωπαϊκών οδηγιών, που έρχονται με πολύ μεγάλη χρονοκαθυστέρηση. Και κυρίως με τον σαφή διαχωρισμό των προσφύγων με τους μετανάστες. Αν αυτό είχε γίνει, αν οι διαδικασίες διαχωρισμού διεκπεραιώνονταν ταχύτατα, και γίνονταν οι επαναπροωθήσεις των παράτυπων μεταναστών, τότε η χώρα που θα αναγκαζόταν να τηρεί τα συμπεφωνημένα θα ήταν η Τουρκία. Αντιθέτως, η κυβερνητική αβελτηρία, γιατί δεν θέλω να πιστέψω πως πρόκειται για ηθελημένη καθυστέρηση, έχει καταστήσει εργαλείο πίεσης στα χέρια της Άγκυρας τους μετανάστες για την επίτευξη των γενικότερων σκοπών της έναντι της Ελλάδας και της Ε.Ε.

Ως εκ τούτου, η Ελλάδα οφείλει να ξεκαθαρίσει σε όλους τους τόνους ότι δεν είναι διατεθειμένη να καταντήσει αποθήκη ψυχών, για να κοιμάται ήσυχη η υπόλοιπη Ευρώπη. Απέναντι στον τουρκικό κυνικό εκβιασμό οφείλει σύσσωμη η Ε.Ε. να επιδείξει αποφασιστικότητα για να ληφθούν όλα τα κατάλληλα μέτρα ώστε οι κινήσεις αυτές να πάψουν άμεσα.

Το μεταναστευτικό δεν είναι πρόβλημα αποκλειστικά της Ελλάδας, είναι πρόβλημα ολόκληρης της Ευρώπης, χωρίς εξαιρέσεις. Όσες χώρες δεν δέχονται να συνεισφέρουν στην κοινή μεταναστευτική πολιτική πρέπει να υποστούν τις συνέπειες της απόφασής τους στην πράξη και όχι στα λόγια. Δεν πρέπει να δεχθούμε μια Ευρώπη πολλών ταχυτήτων και στο μεταναστευτικό. Η μη τήρηση δε της συμφωνίας με την Ε.Ε. εκ μέρους της Τουρκίας, πρέπει να επισύρει επώδυνες κυρώσεις, όπως η διακοπή της χρηματοδότησής της. Η τακτική του Ποντίου Πιλάτου που ασκείται από κάποιες πλευρές και χώρες, όπως διαπιστώσαμε το τελευταίο διάστημα, φέρνουν τα αντίθετα αποτελέσματα.

Επαναλαμβάνω, όμως, ότι ευθύνες και μάλιστα βαρύτατες, αναλογούν και στις πλάτες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Με παιδαριώδεις ιδεοληψίες, που ξεκινούν από το αμίμητο λιάσιμο των μεταναστών στην Ομόνοια και καταλήγουν ότι η θάλασσα δεν έχει σύνορα, που δυστυχώς ειπώθηκε από τα χείλη του πρωθυπουργού, σαλπίστηκε γενικό προσκλητήριο. Δόθηκε το σύνθημα ότι από εδώ μπορούν να περάσουν όλοι για να πάνε στη γη της επαγγελίας. Και κατέληξε η Ελλάδα να γίνει τόπος με πολλά κολαστήρια. Από αυτούς που πριν λίγα χρόνια, χωρίς περίσκεψη, κατήγγειλαν την Αμυγδαλέζα, τώρα έχουμε την Μόρια. Ακόμη μια αυταπάτη που κατέληξε σε τραγωδία, όπως και τόσες άλλες εδώ και μια τριετία. Τα μνημονεύω κ. υπουργέ γιατί δηλώσατε συνεχιστής της άξιας πολιτικής των προκατόχων σας.

Και φθάσαμε σε αυτό το αποτέλεσμα παρά το γεγονός ότι έχουν πέσει εκατομμύρια ευρώ για τη διαχείριση του προβλήματος. Πλέον η κατάσταση στο προσφυγικό και μεταναστευτικό είναι μια ωρολογιακή βόμβα, που κάθε στιγμή μπορεί να προκαλέσει απρόβλεπτες εξελίξεις. Όπως αυτή που παρακολουθήσαμε στη Μυτιλήνη. Μπορεί εύκολα η κυβέρνηση να θέλει να ξεμπερδέψει με το πρόβλημα βαπτίζοντας όλους όσους διαμαρτυρήθηκαν για την κατάληψη της πλατείας Σαπφούς, από μετανάστες από το Αφγανιστάν για πολλές ημέρες, ως ακροδεξιά στοιχεία. Γνωρίζει, όμως, πολύ καλά και ας υποκρίνεται ότι δεν καταλαβαίνει, ότι εκεί δεν ήταν μόνον ακραίοι – αν και πάντοτε αυτοί δίνουν τον τόνο σε τέτοιες συγκεντρώσεις, δεν ξεχνούμε τους αγανακτισμένους.

Φθάσαμε επομένως, σε οριακό σημείο. Η Μυτιλήνη, η Χίος, η Σάμος, ο Έβρος και άλλες περιοχές της χώρας μπορούν να γίνουν πεδία βίαιων αντιπαραθέσεων, να βουλιάξουμε ακόμη περισσότερο σε κατάσταση ανομίας. Γι’ αυτό καλούμε την κυβέρνηση να ακολουθήσει επιτέλους τον δρόμο της λογικής και του ρεαλισμού.
• Το πρόγραμμα μετεγκατάστασης σε άλλες χώρες πρέπει να προχωρήσει πάση θυσία. Όταν απειλείται η κοινωνική συνοχή της χώρας, δεν επιτρέπονται εκπτώσεις.
• Να γίνει ταχύτατα αυστηρός διαχωρισμός προσφύγων και μεταναστών. Δεν γίνεται όλοι να κυκλοφορούν ως πρόσφυγες, ενώ είναι ουσιαστικά και νομικά οικονομικοί μετανάστες.
• Απορρόφηση των σχετικών κονδυλίων, που λιμνάζουν, για την κατασκευή κατάλληλων δομών, ώστε να ξεφύγουμε από το αίσχος των καταυλισμών που αμαυρώνουν την εικόνα της χώρας, και τέλος,
• Πίεση στην Ευρώπη να αναλάβει τις ευθύνες της στην προστασία των εξωτερικών συνόρων, και λήψη μέτρων κατά της Τουρκίας για αθέτηση των συμφωνηθέντων με την Ε..Ε για το μεταναστευτικό.
Κλείνω λέγοντας κ. πρόεδρε, ότι κάθε αργοπορία επίλυσης του προβλήματος θα μας φέρει ενώπιον μη αναστρέψιμων καταστάσεων».

Δείτε το βίντεο της ομιλίας στην κάτωθι ηλεκτρονική διεύθυνση:
https://youtu.be/5AectqkgOf8

Read more...

Παρέμβαση κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου στην κοινή συνεδρίαση Επιτροπής Δημογραφικού με την Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων με θέμα:«Δημογραφικό και Κοινωνικό Πορτρέτο της Ελλάδας 2016-2017»

Μαξιμος ΕΚΚΕ

Αθήνα, 17 Απριλίου 2018

Παρέμβαση
του Αντιπροέδρου της Επιτροπής της Βουλής για το Δημογραφικό,
βουλευτή Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας,
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου
στην κοινή συνεδρίαση με την Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων
με θέμα ημερήσιας διάταξης:
«Δημογραφικό και Κοινωνικό Πορτρέτο της Ελλάδας 2016-2017»

«Κύριες και κύριοι συνάδελφοι,

Καταρχήν θέλω να ευχαριστήσω για τις ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες απόψεις που κατατέθηκαν στη σημερινή συνεδρίαση, την οποία θεωρώ γόνιμη. Η κοινωνιολογία -και δεν ευλογώ τα γένια μου γιατί κι εγώ τη σπούδασα- αλλά πιστεύω ότι ως επιστήμη βοηθά στο να κατανοήσουμε καλύτερα τις διεργασίες σε επίπεδο κοινωνίας. Και βάσει αυτών των διεργασιών, οφείλει η πολιτεία να λαμβάνει τα κατάλληλα μέτρα για τη διόρθωση όλων εκείνων των ανισορροπιών που υπονομεύουν την κοινωνική συνοχή. Ως εκ τούτου, νομίζω ότι όλα όσα ακούσαμε είναι αρκούντως ενδιαφέροντα και θα πρέπει να αξιολογηθούν καταλλήλως.

Όσον αφορά τώρα την κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα, δυστυχώς, όλα τα κοινωνικά μεγέθη που μας παρουσιάσθηκαν είναι όχι απλώς αρνητικά αλλά τείνουν να γίνουν καταστροφικά. Θα επιμείνω ιδιαίτερα σε ένα από αυτά, το οποίο επιτρέψτε μου να υποστηρίξω ότι είναι το σημαντικότερο. Ομιλώ για τη δημογραφική συρρίκνωση του πληθυσμού της πατρίδας μας, που παίρνει χαρακτήρα χιονοστιβάδας.

Η Ελλάδα είναι παγιδευμένη σε ένα δημογραφικό καθοδικό σπιράλ λόγω υπογονιμότητας. Τα στοιχεία που παρουσίασε ο Διευθυντής Ερευνών του ΕΚΚΕ, ο κ. Μπαλούρδος, δεν αφήνουν περιθώρια εφησυχασμού, καθώς όπως ειπώθηκε έχουμε πέσει στην “παγίδα της χαμηλής γονιμότητας”.

Η εικόνα επιδεινώνεται από τη μαζική φυγή νέων ηλικιακά συμπατριωτών μας που φεύγουν στο εξωτερικό προς αναζήτηση καλύτερης τύχης – επαγγελματικής ή εκπαιδευτικής. Στα χρόνια της κρίσης είναι πάνω από 500 χιλιάδες όσοι επέλεξαν τη μετανάστευση. Σύμφωνα με στοιχεία της ΕUROSTAT ένα 17% των νέων μας 20-34 ετών είναι έτοιμο να μεταναστεύσει σε χώρες της Ε.Ε. και ένα 11% σε τρίτες χώρες. Από αυτούς που βρίσκονται εκτός Ελλάδας το 42% σύμφωνα με έρευνα της ICAP People Solutions δεν βλέπει πιθανή την επιστροφή του στη χώρα.

Στην έκδοση του ΕΚΚΕ που παρουσιάζεται στη Βουλή, μου έκαναν εντύπωση τα στοιχεία που παρατίθενται στο κείμενο της κ. Αλίκης Μουρίκη, που αναφέρεται ιδιαιτέρως στην μετανάστευση των Ελλήνων επιστημόνων. Ένα ζήτημα που ασφαλώς μας πληγώνει, καθώς η κοινωνία μας στερείται των ικανοτήτων σπουδαίου επιστημονικού δυναμικού, για το οποίο ξόδεψε ασύλληπτα ποσά για την εκπαίδευσή του. Σύμφωνα, λοιπόν, με τα στοιχεία το 10% της ελληνικής ακαδημαϊκής κοινότητας εργάζεται στο εξωτερικό ενώ το 50% των Ελλήνων επιστημόνων βρίσκεται στη Βρετανία και στην Γερμανία. (65.385 και 157.055 αντίστοιχα).

Ως αιτίες του φαινομένου, εκτός της έλλειψης θέσεων εργασίας, αναφέρονται η έλλειψη αξιοκρατίας, το πελατειακό κράτος, η ευνοιοκρατία, η εκτεταμένη ανομία, η απουσία σταθερών κανόνων, η έλλειψη οργάνωσης, η γραφειοκρατία, η ενοχοποίηση της επιχειρηματικότητας και της επιτυχίας.


Τα όσα παρατίθενται δεν είναι αυθαίρετες ερμηνείες, είναι οι απαντήσεις όσων έφυγαν για να δουλέψουν εκτός Ελλάδος. Και νομίζω ότι εδώ πρέπει να σκύψουμε και να αναζητήσουμε τις λύσεις στο πρόβλημα, αν όντως θέλουμε να το λύσουμε, ή ακόμη αν θεωρούμε ότι είναι πρόβλημα. Και το λέω αυτό διότι δεν είμαι σίγουρος ότι όλοι συμφωνούμε στα αυτονόητα.

Αν, λοιπόν, θέλουμε να νικήσουμε την υπογεννητικότητα απαιτείται ένα γενναίο πρόγραμμα ενίσχυσης της οικογένειας και των γεννήσεων, με σειρά οικονομικών κινήτρων και φορολογικών απαλλαγών. Δυστυχώς, η κυβέρνηση αποθαρρύνει όποιους επιθυμούν να κάνουν περισσότερα από δύο παιδιά, αν κρίνουμε από τα πρόσφατα νομοθετήματά της, για τα οποία διαμαρτύρονται οι οργανώσεις των πολυτέκνων και των τριτέκνων.

Όσον αφορά την αναχαίτιση του μεταναστευτικού κύματος των νέων μας στο εξωτερικό, αυτό που χρειάζεται είναι απλώς να γίνουμε κάποια στιγμή μια κανονική χώρα. Να δημιουργούνται δουλειές, όχι μέσω του κράτους, αλλά των επενδύσεων. Να επικρατήσει το πνεύμα της αξιοκρατίας και της αριστείας, και να μην φεύγουν απογοητευμένοι οι καλύτεροί μας νέοι και νέες ρίχνοντας μαύρη πέτρα πίσω τους. Και κάποια στιγμή ας ξεπεράσουμε ιδεοληψίες και ας δημιουργήσουμε ιδιωτικά πανεπιστήμια, ώστε όχι μόνον να μην φεύγουν οι επιστήμονές μας αλλά να επιστρέψουν στην Ελλάδα από το εξωτερικό και αυτοί που έφυγαν, ως καθηγητές και ερευνητές.

Λύσεις υπάρχουν, και αυτές δεν είναι στη σφαίρα της θεωρίας, αλλά στο πεδίο του πολιτικού ρεαλισμού. Αυτό που χρειάζεται είναι η πολιτική βούληση, την οποία ως πολιτεία οφείλουμε να δείξουμε, όσο η κατάσταση είναι αναστρέψιμη.

Κλείνοντας χαιρετίζω την πρόταση για τη δημιουργία Γραφείου Δημογραφικής Πολιτικής στη Βουλή, αρκεί οι παρατηρήσεις του να τυγχάνουν μεγαλύτερης προσοχής από το αντίστοιχο Γραφείο της Βουλής για την Παρακολούθηση του Κρατικού Προϋπολογισμού.

Σας ευχαριστώ».

Δείτε το βίντεο της ομιλίας:
https://youtu.be/SCwe_JWqOTE

Read more...