Menu
A+ A A-

 

Ομιλία Μάξιμου Χαρακόπουλου στην κοινή συνεδρίαση των Επιτροπών Δημόσιας Διοίκησης και Παραγωγής και Εμπορίου κατά την επεξεργασία του νομοσχεδίου του υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής

maximos vouli 1

Ομιλία του βουλευτή Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου στην κοινή συνεδρίαση των Επιτροπών Δημόσιας Διοίκησης και Παραγωγής και Εμπορίου κατά την επεξεργασία του νομοσχεδίου του υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής:

«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Το νομοσχέδιο που αφορά, πρωτίστως, στην απόδοση ιθαγένειας σε παιδιά μεταναστών, που βρίσκονται νόμιμα στη χώρα μας, άπτεται ενός εξαιρετικά ευαίσθητου και, ασφαλώς, ευρύτερου ζητήματος, το οποίο έχει εμφανιστεί και διογκωθεί την τελευταία εικοσιπενταετία.
Οι αθρόες μεταναστευτικές ροές ουσιαστικά δεν έχουν πάψει ποτέ όλο αυτό το διάστημα, ενώ κατά περιόδους, όπως τη σημερινή, παρουσιάζουν τεράστια έξαρση, εξαιτίας τόσο εξωγενών, όσο, δυστυχώς, και εσωτερικών παραγόντων που τις ευνοούν. Επίσης, κατά εποχή, ποικίλει σημαντικά και η προέλευση, εθνική και θρησκευτική, των εισερχομένων μεταναστών.
Όλα τα παραπάνω έχουν πλέον δημιουργήσει μια νέα ανθρωπογεωγραφία στην ελληνική κοινωνία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τα ποικίλα προβλήματα που ευλόγως αναφύονται και, δυστυχώς, οξύνονται από την οικονομική αλλά και ευρύτερα δομική κρίση που ταλανίζει τη χώρα τα τελευταία 6 χρόνια.
Η Πολιτεία είναι, βεβαίως, υποχρεωμένη να επιλύει τα προβλήματα αυτά, που έχουν σωρευθεί από το παρελθόν, με βάση τους κανόνες δικαίου, τις αρχές και τις αξίες μας. Με την ίδια, όμως φροντίδα και συνέπεια οφείλει ταυτόχρονα η κυβέρνηση να λαμβάνει τα δέοντα μέτρα ώστε να μη δημιουργούνται νέα δυσεπίλυτα προβλήματα. Κάτι το οποίο με λύπη μας διαπιστώνουμε ότι δεν συμβαίνει από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.
Κανείς βεβαίως, δεν θα διαφωνήσει ότι το πρόβλημα με την ιθαγένεια των παιδιών, που πολλά από αυτά δεν έχουν γνωρίσει άλλη πατρίδα από την Ελλάδα και τα οποία φοιτούν σε ελληνικά σχολεία, που ίσως η μόνη γλώσσα που μιλούν είναι η ελληνική, είναι κάτι που δεν επιτρέπεται να το αφήνουμε να διαιωνίζεται.
Και ορθώς τίθεται προς επίλυση. Εντούτοις, όμως, δεν μπορούμε να μην επισημάνουμε κάποιες σημαντικές επιφυλάξεις και αντιρρήσεις στη φιλοσοφία του νομοσχεδίου.
Υποστηρίζει, λοιπόν, η κυβέρνηση ότι «η ελληνική πολιτική κοινότητα εξ αντικειμένου προκύπτει από τη σύμπτωση των βουλήσεων των ανθρώπων που ενσωματώνονται σε μια εθνική συλλογικότητα που ζει μαζί».
Ωστόσο, το θέμα της προσωπικής βούλησης του ανήκειν σε μια εθνική συλλογικότητα δεν μπορεί να αφορά ανήλικους, των οποίων η προσωπικότητα, τουλάχιστον νομικά, δεν έχει ολοκληρωθεί. Δεν είναι τα παιδιά αυτά που θα αποφασίσουν για το που και εάν θέλουν να ανήκουν. Αυτό μπορεί να ισχύει, με τις προϋποθέσεις που σε γενικές γραμμές προβλέπονται από το νομοσχέδιο, εφόσον το παιδί κλείσει τα 18του χρόνια.
Προς τι, λοιπόν, αυτή η πρεμούρα από την κυβέρνηση; Θέλει απλώς να επιλύσει το πρόβλημα ή μήπως επιδιώκει κάτι περισσότερο; Κάτι που ανταποκρίνεται πιο πολύ στις ιδεοληπτικές εμμονές τμήματος του ΣΥΡΙΖΑ, γύρω από το μεταναστευτικό. Εμμονές που έχουν εκφραστεί κατά καιρούς με τη θεωρεία για τα ανοιχτά σύνορα.
Φοβάμαι δηλαδή, ότι σε συνδυασμό με μια σειρά πρόνοιες του νομοσχεδίου, όπως για τις νέες προϋποθέσεις για την οικογενειακή επανένωση, ή τη μείωση των απαιτούμενων συνεχών ετών διαμονής για χορήγηση άδειας διαμονής για εξαιρετικούς λόγους, στέλνεται ένα λάθος μήνυμα, του τύπου «ανοίξαμε και σας περιμένουμε».
Και αυτή, η ελαφρά τη καρδία, παροχή ιθαγένειας ή άδειας παραμονής, η ανυπαρξία μέτρων αναχαίτισης των μεταναστευτικών κυμάτων στέλνει ένα μήνυμα παντού ότι υπάρχει ένα εύκολα προσβάσιμο έδαφος της Ε.Ε., στο οποίο παρουσιάζονται συχνά ευκαιρίες και τρόποι νομιμοποίησης.
Αν θα ήθελε κανείς να συνοψίσει το περιεχόμενο του νομοσχεδίου θα μπορούσε να πει ότι η Ελλάδα που είναι πύλη εισόδου μεταναστών θεσπίζει την πιο χαλαρή νομοθεσία για την παροχή ιθαγένειας απ’ όλα τα κράτη-μέλη της ΕΕ.
Η Ελλάδα, καλώς κακώς, είναι η ακριτική ζώνη της Ευρώπης, καλώς κακώς γειτνιάζει με περιφέρειες που ο πόλεμος, οι συγκρούσεις, η ανέχεια είναι μια μόνιμη πραγματικότητα. Και όσο καλές διαθέσεις και αν έχουμε να βοηθήσουμε όσους κατατρεγμένους βρεθούν στη χώρα μας, αυτό είναι αδύνατο. Όπως επίσης είναι αδύνατο και απαράδεκτο συνάμα να μετατρέψουμε την Ελλάδα σε μια τεράστια κατασκήνωση προσφύγων και μεταναστών. Γιατί αυτό δεν είναι προς όφελος ούτε των Ελλήνων πολιτών ούτε και των μεταναστών.
Αντιθέτως, η οργανωμένη παρουσία μεταναστών ως εποχικοί εργάτες γης είναι προς όφελος και των παραγωγών και των μεταναστών. Την επίλυση αυτού του ζητήματος, είχα άλλωστε ζητήσει και στο παρελθόν, αναφερόμενος στους παραγωγούς της Αγιάς και του Τυρνάβου, με ένα πιο ευέλικτο πλαίσιο για τους εποχικούς εργαζόμενους μετανάστες, που να προστατεύει και τους ίδιους, αλλά και τους παραγωγούς και εν τέλει να ενισχύει τα ασφαλιστικά ταμεία, που αιμορραγούν από την ανασφάλιστη εργασία.
Είναι, λοιπόν, θετική η ενσωμάτωση της ευρωπαϊκής Οδηγίας. Η ρύθμιση αυτή πιστεύω ότι θα πρέπει να συμπληρωθεί με διαγραφή ή γενναία μείωση των δυσβάσταχτων προστίμων (της τάξης των 10 χιλιάδων ευρώ) που έχουν επιβληθεί σε αγρότες και κτηνοτρόφους διότι λόγω γραφειοκρατικών εμποδίων είχαν στη δούλεψή τους παράνομους αλλοδαπούς αγρεργάτες.

Σας ευχαριστώ».

 

back to top