Menu
A+ A A-

fititopareaΦοιτητικές εκλογές σήμερα. Ωστόσο, το χαρτομάνι που κατακλύζει τις σχολές, μάλλον αφήνει αδιάφορους τους φοιτητές. Θυμάμαι ως φοιτητής στο τέλος της δεκαετίας του 1980 πόσο σημαντική αναμέτρηση θεωρούταν από τις πολιτικές δυνάμεις οι φοιτητικές εκλογές. Τα αποτελέσματά τους εκλαμβάνονταν ως προάγγελος πολιτικών εξελίξεων και η είδηση ήταν πρωτοσέλιδη στις εφημερίδες. Πρωτοκλασάτα στελέχη, ακόμα και αρχηγοί των κομμάτων, μιλούσαν στα αμφιθέατρα καλώντας φοιτητές και σπουδαστές να στείλουν μήνυμα με την ψήφο τους. Οι εκλογές είχαν μαζικό χαρακτήρα, ιδεολογικό χρώμα και έντονη πολιτική αντιπαράθεση.

Από τη στιγμή που η προσκείμενη στη Νέα Δημοκρατία φοιτητική παράταξη της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ πέρασε στην πρωτοπορία αναδεικνυόμενη πρώτη δύναμη στις εκλογές, έπαψαν οι φοιτητικές παρατάξεις να ανακοινώνουν από κοινού αποτελέσματα. Έκτοτε παρατηρείται ο τραγέλαφος κάθε παράταξη να ανακοινώνει δικά της αποτελέσματα «μαγειρεύοντάς» τα όσο μπορεί προκειμένου να αποκομίσει εντυπώσεις. Εντυπώσεις όμως που ουσιαστικά είναι δώρο άδωρο, καθώς ελάχιστα πλέον ενδιαφέρεται η κοινή γνώμη για τα αποτελέσματα των φοιτητικών εκλογών.

Σε τούτο συνέβαλαν αναμφίβολα και οι φοιτητικές παρατάξεις –άλλες λιγότερο και άλλες περισσότερο- που οφείλουν να αναλογισθούν τι φταίει! Γεγονός είναι πάντως πως η συμμετοχή στις εκλογές κάθε χρόνο είναι και μικρότερη. Όλο και λιγότεροι φοιτητές προσέρχονται στις κάλπες, δείγμα της απογοήτευσης τους για το φοιτητικό κίνημα. Και ίσως δεν έχουν άδικο, όταν ο ρόλος των φοιτητικών παρατάξεων εξαντλείται πολλές φορές σε εκδρομές στη Μύκονο, ρουσφέτια για να μπουν φοιτητές στις εστίες ή ακόμη χειρότερα αλισβερίσι με καθηγητές για μαθήματα και μεταπτυχιακά.

Λένε ότι τα φοιτητικά χρόνια είναι τα καλύτερα. Φοβούμαι ότι τα τελευταία χρόνια το άγχος των νέων για δουλειά, ο αγώνας για όλο και περισσότερα εφόδια προκειμένου να μπορούν να διεκδικήσουν με αξιώσεις μια θέση στο δύσκολο ανταγωνιστικό κόσμο που ζούμε, δεν τους επιτρέπει να χαρούν αυτή την ξεχωριστή περίοδο της ζωής τους. Μια περίοδο που είναι ταυτισμένη με την προσωπική επανάσταση του καθενός, τη διεκδίκηση για έναν καλύτερο κόσμο. Γι’ αυτόν τον κόσμο, πολύ λίγα ακούμε από τις φοιτητικές παρατάξεις και ιδιαίτερα τους επαγγελματίες φοιτητοπατέρες που δε λένε να πάρουν πτυχίο…

back to top