Menu
A+ A A-

larissanet

Νέα φωτό Μάξιμου Χαρακόπουλου

Μεταξύ παρωδίας και τραγωδίας...

του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ συμπεριφέρεται και στα εθνικά ζητήματα με την ίδια επικίνδυνη ανευθυνότητα που την χαρακτηρίζει σε όλες τις εκφάνσεις του βίου της. Δυστυχώς, έχει αποδειχθεί ότι στο DNA των κομμάτων της κυβερνητικής πλειοψηφίας είναι εγκιβωτισμένος ο μικροκομματικός καιροσκοπισμός, όπως και η έλλειψη κάθε σταθερής αρχής. Τα πάντα, δηλαδή, υποτάσσονται στο μείζον, κατά την λενινιστική αρχή, που είναι η κατάκτηση και η διατήρηση της εξουσίας, πάση θυσία. Για τον λόγο αυτόν, άλλωστε, οι πρώην έξαλλοι μαχητές των μνημονίων και της τρόικας έχουν αναδειχθεί στα πιο υπάκουα και φρόνιμα παιδιά των θεσμών.
Παρά το γεγονός, όμως, ότι στην οικονομική και κοινωνική πολιτική τους τα έκαναν κυριολεκτικά μούσκεμα, διαψεύδοντας όλες τους τις υποσχέσεις, εμφανίζονται αποφασισμένοι να μας «λύσουν» και όλα τα ανεπίλυτα χρόνια εθνικά προβλήματα. Ουδέν μεμπτόν, βεβαίως, όταν αυτές οι ευαίσθητες και σύνθετες διαδικασίες γίνονται με τη σωστή προετοιμασία, κατόπιν εθνικής – διακομματικής συνεννόησης και στοχεύουν στην επίτευξη των εθνικών στόχων. Γιατί διαφορετικά, το πιθανότερο είναι να οδηγηθούμε είτε σε λύσεις «παρωδία» ή, το χειρότερο, «τραγωδία».
Σε αντίθεση, λοιπόν, με την στάση του υπουργείου Εξωτερικών στο Κυπριακό, την οποία η Νέα Δημοκρατία υποστήριξε σθεναρά, για αποχώρηση των τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων και κατάργηση των -ξεπερασμένων για κράτος-μέλος της ΕΕ- εγγυήσεων στο νησί, πρόσφατα άρχισε ένα «αλισβερίσι» με την Τουρκία εξαιρετικά επικίνδυνο. Κατ’ αρχάς, είχαμε την επίσκεψη του «σουλτάνου» Ερντογάν στην Αθήνα και στην Θράκη, που ακόμη αναρωτιόμαστε τι ήταν αυτό που προσπόρισε στη βελτίωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Γιατί, για να είμαστε ειλικρινείς, αυτό που μας έμεινε ως αίσθηση ήταν μια καθολική αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας, εντός έδρας, έστω και αν υπήρξαν καθαρές κουβέντες, κυρίως, από πλευράς του προέδρου της Δημοκρατίας. Μετά, ωστόσο, άρχισαν τα «περίεργα», όταν ο υπουργός Παιδείας, ο κ. Γαβρόγλου, μάλιστα εκ της Πόλεως καταγόμενος, άνοιξε θέμα εκλογής μουφτήδων -μυστική υπόσχεση άραγε προς τον Τούρκο πρόεδρο; Η συνέχεια υπήρξε ακόμη πιο ανησυχητική, με την αντίδραση της κυβέρνησης στην απόφαση της ελληνικής δικαιοσύνης να δώσει πολιτικό άσυλο σε έναν από τους Τούρκους αξιωματικούς, που κατηγορείται στη χώρα του ότι συμμετείχε στο πραξικόπημα κατά του Ερντογάν. Η αίτηση ακύρωσης της δικαστικής απόφασης, που κατέθεσε ο κ. Μουζάλας(!), δεν στιγμάτισε μόνον την κυβέρνηση -θυμηθείτε τις «μαγκιές» τους κατά των ισχυρών του πλανήτη και κάντε σύγκριση με τα πεπραγμένα τους- αλλά την ίδια την εικόνα της Ελλάδας, ως χώρας που σέβεται την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, αλλά και την κυριαρχία της. Τέτοιες πράξεις μας οδηγούν ασυναίσθητα σε «φινλανδοποίηση» και ανοίγουν την όρεξη στην νεο-οθωμανική βουλιμία.
Παράλληλα, άνοιξε ορμητικά και η υπόθεση του «Σκοπιανού», όπου παίζεται, χωρίς υπερβολή, το απόλυτο θέατρο του παραλόγου. Εδώ έχουμε το πρωτοφανές μια κυβέρνηση να μην έχει ούτε ξεκάθαρη αλλά ούτε και ενιαία θέση για ένα εθνικό ζήτημα, και ωστόσο να ζητά μετ’ επιτάσεως από την αντιπολίτευση να δηλώσει τη δική της θέση. Αντιθέτως, σε ένα κλίμα τεχνητής ευφορίας για ευόδωση ενός προβλήματος που ταλανίζει την εξωτερική μας πολιτική για τρεις σχεδόν δεκαετίες -τουλάχιστον στην πλέον πρόσφατη φάση του- καλλιεργούνται προσδοκίες ότι όλα έχουν σχεδόν «κλείσει». Την ίδια ώρα, όμως, ο ένας εκ των εταίρων, χρησιμοποιώντας ως Ιανός δύο προσωπεία, του υπουργού Εθνικής Άμυνας και του αρχηγού των ΑΝΕΛ, παίζει σε δύο ταμπλό: και του υπερπατριώτη που δεν δέχεται μύγα στο σπαθί του και του... αξιόπιστου κυβερνητικού εταίρου. Εδώ, πλέον, η λογική καταθέτει τα όπλα.
Παρ’ όλα αυτά, καθίσταται προφανές ότι πίσω από όλη αυτή την θολούρα για το «Σκοπιανό» μαγειρεύεται μια από τις γνωστές συνταγές των κυβερνώντων που επιζητούν και την πίτα ολάκερη και τον σκύλο χορτάτο. Δηλαδή, και να δώσουν όπως όπως το όνομα στα Σκόπια –χωρίς αυτά να δεχθούν συνταγματική αλλαγή του ονόματός τους, μια ονομασία για όλες τις χρήσεις, αφαίρεση των αλυτρωτικών στοιχείων από την εκπαίδευση και την επίσημη ιστορία τους- και έτσι να ικανοποιήσουν τις ΗΠΑ που επιθυμούν διακαώς την ένταξη της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ, αλλά και να προσφέρουν φύλλο συκής στον μικρό κυβερνητικό τους εταίρο ότι δεν εγκατέλειψε τις επάλξεις του πατριωτισμού. Αυτές οι κουτοπονηριές, με καταγωγή στα φοιτητικά αμφιθέατρα που θήτευσε ο σημερινός πρωθυπουργός και οι συνεργάτες του, πόρρω απέχουν από μια υπεύθυνη εξωτερική πολιτική.
Η Νέα Δημοκρατία, όμως, ως δύναμη αξιοπιστίας και σταθερότητας, όπως και στο παρελθόν έτσι και τώρα δεν πρόκειται να χρησιμοποιήσει τα εθνικά ζητήματα για άλλες στοχεύσεις ούτε θα συμμετάσχει στα φθηνά παιχνίδια πολιτικού εντυπωσιασμού. Θα κρατήσει μια υπεύθυνη πατριωτική στάση, προς όφελος των εθνικών δικαίων και μόνον. Στο τέλος, άλλωστε, μοναδικός κριτής όλων μας είναι ο ελληνικός λαός.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι αναπληρωτής τομεάρχης Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, αρμόδιος για θέματα Προστασίας του Πολίτη, βουλευτής Λαρίσης.

Το άρθρο του Μάξιμου Χαρακόπουλου «Μεταξύ παρωδίας και τραγωδίας» δημοσιεύθηκε στη Larissanet την Παρασκευή 5 Ιανουαρίου 2018.

back to top