Menu
A+ A A-
«Κύριε Πρόεδρε,
Επιτρέψτε μου να αρχίσω αποτίοντας τον οφειλόμενο φόρο τιμής στον μεγάλο Έλληνα δημιουργό που έφυγε αιφνιδίως από κοντά μας, τον Θόδωρο Αγγελόπουλο, που με το έργο του υπήρξε από τους καλύτερος πρεσβευτές της Ελλάδος σ’ ολόκληρο τον κόσμο.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Η ιστορική μνήμη ενός λαού είναι απαραίτητη προϋπόθεση της ύπαρξής του. Διότι η λήθη διαλύει τους συνεκτικούς δεσμούς που κρατούν ενωμένο ένα έθνος. Αρκεί, βέβαια, η μνήμη να μετουσιώνεται στην εξαγωγή χρήσιμων διδαγμάτων για το παρόν και το μέλλον.

Δυστυχώς, η χώρα μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, αντί να δρέψει τους καρπούς μιας μεγαλειώδους αντίστασης απέναντι στις δυνάμεις του άξονα, και στην τριπλή κατοχή, που στοίχησε χιλιάδες ζωές, βυθίστηκε σε έναν αδελφοκτόνο εμφύλιο πόλεμο, ο οποίος σφράγισε αρνητικά τις δεκαετίες που ακολούθησαν.

Η Ελλάδα, λόγω και της σημαντικής γεωπολιτικής της θέσης, έγινε θέατρο ενός σκληρού ανταγωνισμού επιρροής διαφόρων δυνάμεων. Αυτή η πραγματικότητα ενίσχυσε και στην εσωτερική πολιτική διαπάλη τις βίαιες εκδηλώσεις της.

Θύματα αυτής της τυφλής βίας υπήρξαν και οι δύο βουλευτές της ΕΔΑ, οι οποίοι δολοφονήθηκαν την δεκαετία του 1960 από τις δυνάμεις του παρακράτους που δεν επιθυμούσαν την εμπέδωση ενός δημοκρατικού πολιτεύματος, με σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των πολιτικών ελευθεριών, σε μια πορεία ένταξης της καθημαγμένης Ελλάδας στην αναπτυγμένη Ευρώπη, όπου ανήκει γεωγραφικά και πολιτισμικά.

Μια πορεία, η οποία είχε ήδη χαραχθεί, παρά το ιδιαίτερα αντίξοο εσωτερικό και διεθνές περιβάλλον από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, ότι η δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη το 1963 οδήγησε τελικά στην αποχώρησή του από την ελληνική πολιτική σκηνή και κατέστη η απαρχή μιας περιόδου ανωμαλίας που κατέληξε στην στρατιωτική δικτατορία των συνταγματαρχών.

Ποιόν αλήθεια ωφέλησε η δολοφονία του Λαμπράκη; Αυτή ήταν νομίζω και η έννοια της κραυγής απόγνωσης του Καραμανλή: «ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;».

Επιπλέον, δεν είναι τυχαίο ότι ουσιαστικά οι ίδιες δυνάμεις που επεδίωξαν να δυναμιτίσουν το πολιτικό κλίμα στη Θεσσαλονίκη το 1963, ήταν αυτές που έκοψαν βίαια και το νήμα της ζωής του Γιώργου Τσαρουχά το 1968.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Πολλά μπορεί κάποιος να καταλογίσει στην μεταπολιτευτική περίοδο ή σε κάποιες φάσεις της. Αυτό, όμως, που δεν μπορεί να μην αναγνωρίσει είναι η επιτυχία της στην εμπέδωση της δημοκρατίας, σε βαθμό πρωτόγνωρο για τη σύγχρονη ιστορία μας.

Αυτά τα χρόνια οι πολιτικές πεποιθήσεις έπαψαν να απασχολούν πια τις κρατικές υπηρεσίες. Οι πληγές των μετεμφυλιακών δεκαετιών έκλεισαν. Ακόμη και τα κομματικά καφενεία εξαφανίστηκαν.

Και σε αυτό συνέβαλαν πράγματι οι πολιτικοί ηγέτες της μεταπολίτευσης, αρχίζοντας με την θαρραλέα πολιτική του Κωνσταντίνου Καραμανλή, που με αποφασιστικότητα ήδη από το 1974 διέγραψε το αρνητικό παρελθόν και χάραξε μια νέα πορεία εθνικής συμφιλίωσης και ομοψυχίας, με μέτρα όπως η αναγνώριση του Κομμουνιστικού Κόμματος.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Σήμερα, δυστυχώς, παρατηρούμε φαινόμενα αρρυθμίας, της με τόσες θυσίες αποκτημένης δημοκρατίας μας. Η πρωτοφανής και διαρκής οικονομική κρίση έχει επιτρέψει την εκδήλωση ενός κύματος αμφισβήτησης θεσμών και αξιών.

Η ταχεία καταβύθιση της μεσαίας τάξης, ή τουλάχιστον ενός μεγάλου τμήματός της, στην κατηγορία των νεόπτωχων, η περιθωριοποίηση έως τα όρια της εξαθλίωσης χιλιάδων συμπολιτών μας, ο περιορισμός της κυριαρχίας μας, ενδυναμώνουν τα αισθήματα απαξίωσης πυλώνων του πολιτεύματός μας.

Παράλληλα, φαινόμενα διαφθοράς, διαπλοκής και εκδήλωσης ανεξέλεγκτης βίας, από οργανωμένες δυνάμεις ή από εγκληματικές συμμορίες, τις οποίες το κράτος εμφανίζεται αδύναμο να περιστείλει και να καταστείλει, επιδεινώνουν την προβληματική σχέση πολίτη-πολιτείας.

Ας μην εθελοτυφλούμε, οι νέες γενιές, οι οποίες δεν έχουν την εμπειρία του ανώμαλου πολιτικού βίου του παρελθόντος, θεωρώντας δεδομένες τις δημοκρατικές κατακτήσεις, πολύ εύκολα, εφόσον ο πολιτικός κόσμος δεν ανταποκριθεί στην αποστολή του, μπορεί να διολισθήσουν σε αυταρχικές επιλογές.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Αν θέλουμε πραγματικά να τιμήσουμε τη μνήμη πολιτικών ανδρών που η ζωή τους χάθηκε λόγω της ανεπάρκειας των δημοκρατικών θεσμών, χρειάζεται να δούμε κατάματα τις απαιτήσεις των καιρών.

Και η πρώτιστη απαίτηση είναι η εν νέου νοηματοδότηση της δημοκρατίας μας. Ο εμπλουτισμός και η ενίσχυσή της με στοιχεία που θα συντελέσουν στην δημιουργία συνθηκών ευημερίας και προόδου.

Γι’ αυτό, οι πολιτικές ηγεσίες, απέναντι στις μεγάλες προκλήσεις που εγείρονται πρέπει να απαντήσουν με αποφασιστικότητα. Να εκφράσουν τις κοινωνικές ανάγκες και να ξεφύγουν από την παγίδα της απλής διαχείρισης, που αφήνει χωρίς ανταγωνισμό τις λεγόμενες δυνάμεις της αγοράς.

Να εφαρμόσουν πολιτικές ανάπτυξης και δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας, να επιβάλλουν συνθήκες ασφάλειας και σιγουριάς, να αποκαθάρουν το πολιτικό σύστημα από τις σκιές της διαπλοκής και της εξυπηρέτησης άνομων συμφερόντων.

Παρά τα πολλά αρνητικά δεδομένα, θέλω να δηλώσω αισιόδοξος. Πιστεύω ότι μπορούμε να καταφέρουμε να υπερνικήσουμε τις αντιξοότητες, γιατί σήμερα ως λαός, ως έθνος, έχοντας ξεπεράσει τους καταστροφικούς διχασμούς του παρελθόντος, είμαστε πλέον ενωμένοι, αρκεί βεβαίως να πιστέψουμε στις δυνάμεις μας».
back to top