Menu
A+ A A-

maximosvoulideltiotipou2«Κύριε Πρόεδρε.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Αν χάσαμε τη Μικρασία τη χάσαμε και λόγω της εσωτερικής έριδας και της πλειοδοσίας κάποιων αφρόνων της εποχής που ζήταγαν από τον ελληνικό Στρατό να μην περιοριστεί στα μικρασιατικά παράλια, αλλά να φτάσει στην Κόκκινη Μηλιά. Ας μην αναπαράγουμε, λοιπόν, και σήμερα τις πιο αρνητικές πλευρές μας.

Η Μικρασιατική Καταστροφή είναι αναμφίβολα η μεγαλύτερη εθνική τραγωδία που βίωσε ο ελληνισμός, μεγαλύτερη και από την Άλωση της Πόλης, διότι μετά την πτώση της Κωνσταντινουπόλεως εξακολούθησε να υπάρχει ο Ελληνισμός στις πέραν του Αιγαίου αλησμόνητες πατρίδες, ενώ με την καταστροφή της Σμύρνης επήλθε οριστικός ξεριζωμός. Έπαψε να αναπνέει ο ανατολικός πνεύμονας του ελληνισμού.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

το Ελληνικό Κοινοβούλιο τιμά σήμερα, ως οφείλει, τη μνήμη εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων της Μικράς Ασίας που υπήρξαν θύματα μιας ψυχρά σχεδιασμένης και αδίστακτα εκτελεσμένης γενοκτονίας, η οποία έχει την αφετηρία της αρκετά έτη πριν την Μικρασιατική Καταστροφή. Σε αυτήν συμπεριλαμβάνονταν όλοι οι χριστιανικοί πληθυσμοί της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας -και οι Έλληνες και οι Αρμένιοι και οι Ασσύριοι, όλοι- διότι ο σκοπός ήταν ένα καθαρό τουρκικό κράτος. Όπως ξεκάθαρα έγραφε τότε σε αναφορά του στο Στέητ  Ντιπάρτμεντ ο Γενικός Πρόξενος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, Τζορτζ Χόρτον, «Όποιος πιστεύει ότι οι δυνάμεις του Μουσταφά Κεμάλ διέπραξαν τα προαναφερόμενα εγκλήματα στη Σμύρνη ξεφεύγοντας από τον έλεγχο του ηγέτη τους, δεν έχει ιδέα από τουρκική ιστορία». Έτσι, επομένως, συντελέστηκε μέσα σε ελάχιστο χρόνο η ριζική και ανεπανόρθωτη αλλοίωση του εθνικού, θρησκευτικού και πολιτισμικού περιβάλλοντος της καθ’ ημάς Ανατολής. Έτσι βίαια και βάρβαρα διεκόπη μια πολιτισμική συνέχεια του Ελληνισμού τριών χιλιάδων χρόνων.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

η Ιστορία δεν είναι αλά καρτ, έτσι ώστε ανάλογα με τις πρόσκαιρες πολιτικές ανάγκες να σβήνουμε, να παρασιωπούμε ή να διαγράφουμε. Η Ιστορία, η συλλογική μνήμη δηλαδή των λαών, είναι απαραίτητο στοιχείο της επιβίωσής τους. Για τους λόγους αυτούς επιστρέφουμε στο παρελθόν και θυμόμαστε και τιμούμε και απαιτούμε την αναγνώριση της ιστορικής αλήθειας, όχι για λόγους αντεκδίκησης ούτε παρελθοντοπληξίας. Αυτό ίσως δεν μπορούν να κατανοήσουν όσοι «συνωστίζουν» τις μνήμες στα στενά πλαίσια του πολιτικά ορθού.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

μπορεί να είναι πια ελάχιστοι οι εν ζωή πρόσφυγες πρώτης γενιάς, όμως είναι ζωντανές ακόμα ανάμεσά μας οι μαρτυρίες τους. Θυμούμαι τις διηγήσεις της γιαγιάς μου, της Χατζη-Μαρίας, για τον παππού Παντελή που κατέβηκε από το καράβι στην προκυμαία της Σμύρνης για να βρει τον αδελφό του. Τι και αν οι συγχωριανοί του, του έλεγαν να μην κατέβει διότι θα τον σφάξουν οι Τσέτες. Εκείνος δεν μπορούσε να αφήσει πίσω του τον μικρό του αδερφό, τον Καλλίνικο, και τελικά βρήκε τραγικό τέλος. Κατά τραγική ειρωνεία ο μικρός του αδερφός σώθηκε διότι είχε ανέβει σε άλλο βαπόρι και κατάφερε να έλθει στη νέα πατρίδα.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

οι ειλικρινείς διακρατικές σχέσεις δεν εδράζονται στη λήθη, αλλά αντιθέτως στην αναγνώριση απ’ όλα τα μέρη των πραγματικών γεγονότων. Γι’ αυτό και ζητούμε από την Τουρκία να αναγνωρίσει αυτό το τραγικό της παρελθόν, να αποδεχθεί ότι εκείνη την εποχή συντελέστηκε γενοκτονία. Δυστυχώς η Τουρκία εξακολουθεί να αρνείται να δει ξεκάθαρα τον εαυτό της στον καθρέφτη και επιμένει στη διαστρέβλωση της ιστορικής αλήθειας. Μάλιστα συνεχίζει, παρά τα κάποια θετικά μηνύματα των τελευταίων ετών, να διαπράττει αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε «γενοκτονία της ιστορικής μνήμης».

Και αναφέρομαι και από αυτό εδώ το Βήμα της Βουλής στα τελευταία κρούσματα αυταρχικής μετατροπής της Αγίας Σοφίας στη Νίκαια της Βιθυνίας και της Αγίας Σοφίας στην Τραπεζούντα σε μουσουλμανικά τεμένη. Δυστυχώς, έρχονται ανησυχητικά μηνύματα ακόμη και για τη μετατροπή της Αγιασοφιάς στην Πόλη σε τζαμί.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

είναι λυπηρό το γεγονός ότι οι αναφορές μας στη θλιβερή μοίρα των χριστιανών της Μικράς Ασίας είναι τραγικά επίκαιρες, καθώς ο χριστιανισμός στη Μέση Ανατολή κινδυνεύει, έπειτα από δισχιλιετή παρουσία, με αφανισμό και πρέπει όλοι μας να βοηθήσουμε, ώστε να αποτραπεί αυτό το ενδεχόμενο.

Όσον αφορά στην αναγνώριση της γενοκτονίας του μικρασιατικού ελληνισμού, επαναλαμβάνω και από αυτή τη θέση ότι εάν επιθυμούμε ευόδωση των προσπαθειών μας για διεθνή αναγνώριση θα πρέπει να καταλήξουμε σε μια ημερομηνία για όλους τους Έλληνες της Ανατολής, και τους Μικρασιάτες και τους Ποντίους. Και όχι μόνο αυτό, αλλά να καταλήξουμε σε μία ημερομηνία με όλους τους χριστιανούς της Ανατολής -και τους Αρμένιους και τους Ασσύριους- ώστε μαζί συντονισμένα και στοχευμένα να δικαιώσουμε τη μνήμη των νεκρών μας και να αποκαταστήσουμε την ιστορική αλήθεια στη διεθνή κοινότητα.

Κύριε Πρόεδρε,

επειδή υπήρξαν και αναφορές για τον τρόπο υποδοχής των προσφύγων, επιτρέψτε μου να ολοκληρώσω, λέγοντας τα εξής: Είναι άγνωστο, ίσως, στους νεότερους Έλληνες το έπος της αγροτικής αποκατάστασης των προσφύγων. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, η πλειοψηφία από τις εκατόν είκοσι μυριάδες των προσφύγων που ήρθαν στην Ελλάδα αποκαταστάθηκε αγροτικά στην ηπειρωτική χώρα. Μια Ελλάδα καθημαγμένη μετά από υπερδεκαετή πολεμική προσπάθεια –θυμίζω ότι από τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912 ήταν στα όπλα- μια Ελλάδα ηττημένη -γιατί η Μικρασιατική Εκστρατεία κατέληξε στην πιο οδυνηρή εθνική τραγωδία- κατάφερε πολύ σύντομα να αποκαταστήσει, να ενσωματώσει στον εθνικό κορμό εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες, που ασχολήθηκαν με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Γρήγορα, αντί για βάρος, οι πρόσφυγες έγιναν δημιουργικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας και δύναμη προόδου.

Το παράδειγμα των προσφύγων ας ακολουθήσουμε, λοιπόν, και σήμερα. Με πίστη στις δυνάμεις μας και επιμονή θα τα καταφέρουμε.

Σας ευχαριστώ».

 

back to top