Menu
A+ A A-

Μ.ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Αθήνα, 26 Ιουνίου 2018

Εισήγηση Μάξιμου Χαρακόπουλου
στην επετειακή Γενική Συνέλευση
της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας
για τα 25 χρόνια από την ίδρυσή της.

 

Κύριε πρόεδρε,
Κύριε γενικέ γραμματέα,

Επιτρέψτε μου να αφιερώσω την ομιλία μου στη μνήμη του αοιδίμουΜητροπολίτου Λαρίσης και Τυρνάβου κυρού Ιγνατίου, που τις πρώτες πρωινές ώρες έχασε τη μάχη με τη ζωή.
Η θλιβερή είδηση, που έγινε γνωστή από το Μαϊάμι της Φλόριντας, όπου υπεβλήθη σε μεταμόσχευση ήπατος αλλά τον πρόδωσε η καρδιά του κατά την επέμβαση, βύθισε στο πένθος την επαρχία του σεπτού ποιμενάρχη μας, που είναι τμήμα της εκλογικής μου περιφέρειας.
Ο μητροπολίτης Ιγνάτιος ποίμανε ως καλός ποιμήν με διάκριση επί 24 χρόνια την επαρχία που του εμπιστεύθηκε η εκκλησία της Ελλάδος, ορθοτομώντας το λόγο της αληθείας. Διακρίθηκε για την πραότητα, τη σεμνότητα, το εκκλησιαστικό του ήθος, την προσήλωσή του στην ορθόδοξη παράδοση, το θεολογικό του κήρυγμα που έδινε κουράγιο και ελπίδα στον δοκιμαζόμενο συνάνθρωπο, αλλά και για το πλούσιο κοινωνικό του έργο.
Κλήθηκε να αναλάβει το πηδάλιο της τοπικής μας εκκλησίας σε καιρούς εμπερίστατους. Γεύτηκε πικρίες, αλλά με την ιώβειο υπομονή, που πάντα τον διέκρινε, κατάφερε να ξεκλειδώσει την αγάπη του ποιμνίου του, που σήμερα πάνδημα θρηνεί τον Άξιο επίσκοπό του.
Το κενό που αφήνει δυσαναπλήρωτο. Κρατούμε ως παρηγοριά το προσωπικό του παράδειγμα, το φωτεινό παράδειγμα της ανιδιοτελούς αγάπης προς τον πλησίον και της αλληλοσυγχώρεσης. Αιώνια του η μνήμη!

Φίλες καιφίλοι,

Εν πρώτοις, θα ήθελακι εγώνα σας καλωσορίσω στην πατρίδα μου. Συνιστά εξαιρετική τιμή να φιλοξενούμε την επετειακή 25ησυνέλευση της ΔΣΟστην Ελλάδα.
Στο μυαλό κάθε καλλιεργημένου ανθρώπου, όπου γης, ο ελληνικός χώρος είναι συνυφασμένος με τον πολιτισμό.
Είτε αυτός είναι ο πολιτισμός των αρχαίων Ελλήνων, που ξεκινά από τους Μυκηναίους, τον Όμηρο, τον Σοφοκλή, τον Πλάτωνα,καιέγινε κτήμα όλου του τότε γνωστού κόσμου από τον μεγάλο Έλληνα, Αλέξανδρο τον Μακεδόνα,στην Ασία, μέχριτηνΙνδίακαιτο σημερινόΟυζμπεκιστάν,αλλάκαι τηνΑφρικήμέχρι τη Λιβύη και την Νουβία.
Είτεαυτός είναι οχριστιανικόςπολιτισμός, που βλάστησε στο χώροόπου έπεσε ο σπόρος τουΛόγουτουΘεανθρώπου, γραμμένος στα ελληνικά από τους Ευαγγελιστέςκαιταξίδεψε παντού για να γίνει κτήμα της ανθρωπότητας.
Και μετά για πάνω από 1.000 χρόνια ηΑνατολικήΡωμαϊκήΑυτοκρατορία, γνωστή σήμερα ως Βυζάντιο, με δεκάδες λαούς στην επικράτειά της, ακτινοβόλησε στον κόσμο ως το μέγα κάστρο της Ορθοδοξίας.
Έργο της ήταν ο φωτισμός των Σλάβων,από τους ΈλληνεςΘεσσαλονικείςαδελφούςΚύριλλοκαι Μεθόδιο, και η μεταφορά του ορθόδοξου λόγου μέχριτο αρχαίο Ρους του Κιέβου, την μητέρα των ρωσικών πόλεων,που θα φθάσει αργότεραακόμημέχριτον Ειρηνικό Ωκεανό,στη ρωσική άπω ανατολή.
Αλλά και στην εγγύς και μέση ανατολή, ήκμασε η ορθοδοξία και ο χριστιανισμός αρχικώς εντός του Βυζαντίου και κατόπιν σαν κλαδί αξεχώριστο από το κοινό μας δένδρο.
Γι’ αυτό και σήμερα το προοίμιο τουελληνικούΣυντάγματοςείναι«εις το όνομα της αγίας καιομοουσίου και αδιαιρέτου Τριάδος», ακριβώς λόγω της αλληλένδετης σχέσης ελληνισμού και ορθοδοξίας.
Και καμία ελληνική κυβέρνησηέωςσήμερα δεν διανοήθηκε να το αφαιρέσει, γιατί θα ήταν ύβρις προς την ίδια την ταυτότητά μας ως έθνους. Γιατί η ορθοδοξία για εμάς δεν είναι μόνο η εξ αποκαλύψεως αλήθεια, δεν είναι απλά θρησκευτικό βίωμα, αλλά και βασική συνιστώσα του πολιτισμού μας και της ιδιοπροσωπείας μας.

Η Ελλάδα,μετά την εθνικοαπελευθερωτική επανάσταση του 1821 που αποτίναξε τον τουρκικό ζυγό μετά από 4 αιώνες δουλείας, ως μια από τους κληρονόμους της βαρύτιμης βυζαντινής κοινή μας κληρονομιάς, στήριξε και στηρίζει τα παλαίφαταπρεσβυγενή πατριαρχεία της καθ΄ ημάς ανατολής.
Υπήρξε φάρος ορθοδοξίας στην περιοχή, ιδιαίτερα στα χρόνια της δοκιμασίας των ορθοδόξων αδελφών μας στις χώρες του ανατολικού μπλοκ.
Στάθηκε αρωγός στις δοκιμαζόμενες εκκλησίες της βαλκανικής και συνέδραμε ιδιαίτερα στην αναστήλωση της ορθόδοξης εκκλησίας στην Αλβανία. Αλλά και σήμερα, παρά την οικονομική κρίση που μας ταλαιπωρεί, δεν λησμονεί την ορθόδοξη ιεραποστολή στην Αφρική και την Ασία.
Πάνω σε αυτό το παρελθόν θεμελιώνεται και η δική μας συνεργασία, και εξ αυτού υψώνεται ενώπιόν μας το βάρος της ευθύνης μας νακρατήσουμε ζωντανή την παράδοσή μας, ισχυρούς τους ιστορικούς δεσμούς μας καινα εργαστούμε για ένα μέλλον ελπιδοφόρο για τους λαούς μας.
Δυστυχώς, αγαπητοί φίλοι, οι καιροί που ζούμε είναι χαλεποί. Αν και τηνεπαύριον της κατάρρευσης των σοσιαλιστικών καθεστώτων, όταν και ιδρύθηκε η ΔΣΟ, επικράτησε η αισιοδοξία για το αύριο, εντούτοις λίαν συντόμως οι εξελίξεις μάς διέψευσαν.
Αρχικώς,ο χώρος των Βαλκανίων καιεν συνεχείατης Ανατολικής Ευρώπης καιιδιαιτέρωςτης Μέσης Ανατολής,κατέστησανπεδίασκληρών αντιπαραθέσεων,ακόμη και πολεμικών συγκρούσεων.Οι χριστιανοί καιιδιαιτέρωςοι Ορθόδοξοι,σε πολλές περιπτώσεις,δεινοπαθούνή και εξοντώνονται.
Εδώ και μια δεκαετία, παρακολουθούμεπεριδεείςτα δεινά που υφίστανται οι χριστιανοί της Συρίας, του Ιράκ, της Αιγύπτου. Εκατομμύρια άνθρωποι έγιναν ανέστιοι, εγκαταλείποντας εδάφη που υπήρξαν το λίκνο του χριστιανισμού. Μισαλλόδοξες φωνές έτειναν να επικρατήσουν,καιοι οποίες επιζητούσαν την εξαφάνιση της δισχιλιετούς χριστιανικής παρουσίας.
Απέναντι σε αυτήν την απειλήο λεγόμενος αναπτυγμένος κόσμος κράτησε μια διφορούμενη στάση. Θέτοντας για μια ακόμη φορά ως υπέρτερα τα ιδιοτελή γεωστρατηγικά και οικονομικά συμφέροντα έμεινε απαθής στο δράμα των χριστιανών.
Δεν μπορώ παρά να συγκρίνω τα όσα συνέβησαν στη Συρία, με τα όσα πέρασαν οι χριστιανοί της Ανατολής έναν σχεδόν αιώνα πριν στα εδάφη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Και τότε οι μεγάλες δυνάμεις ως Πόντιοι Πιλάτοι παρακολούθησαν την γενοκτονία του χριστιανικού στοιχείου από την Μικρά Ασία, χωρίς να αντιδράσουν.
Η δεύτερη πράξη αυτής της γενοκτονίας επιχειρήθηκε να λάβει χώρα στις μέρες μας. Και για να είμαστε δίκαιοι, όσον αφορά στη Συρία αν δεν ήταν η ρωσική αεροπορία, το έγκλημα θα είχεήδησυντελεστεί.Σήμερα, βρισκόμαστε σε μια καλύτερη κατάσταση. Ωστόσο, οι κίνδυνοι δεν έχουν εξαλειφθεί. Και όσο υπάρχει απειλή δεν επιστρέφουν οι άνθρωποι στις εστίες τους.
Υπάρχουν μάλιστα περιοχέςόπου συστηματικά συντελούνταικαταστροφές σημαντικών χριστιανικών μνημείων,με στόχο τη διαγραφή της ιστορικής μνήμης. Μόνονμια διαρκής ειρήνη, που θα την εγγυάται η διεθνής κοινότητα,και στη Συρία και στο Ιράκ,μόνον μια δίκαιη, ισότιμη σχέση με τα κράτη και τους λαούς της Μέσης Ανατολής, θα μπορέσει να δημιουργήσει συνθήκες ευημερίας, ασφάλειας και εμπιστοσύνης.
Την ίδια ώρα, το«ύδωρ της πίστεως»στο οποίο αναφέρθηκε χθες στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμοςπεριφρονείται στη χριστιανική Ευρώπη,ενώεσχάτωςβάλλεταιακόμη και στην ορθόδοξη Ελλάδα.
Η αποχριστιανοποίηση, ο θρησκευτικός αποχρωματισμός στις δυτικές κοινωνίες, στο όνομα του ουδετερόθρησκου κράτουςέγινε επίσημη ιδεολογία.

Καιτομόνοπου κατάφερε ήτανη Ευρώπη να απαρνηθεί ουσιαστικά τον έναν από τους τρεις πυλώνες του ευρωπαϊκού πολιτισμού, τους οποίους μνημόνευσε στην εναρκτήρια ομιλία του για τα 25χρονα της ΔΣΟ ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας. Αρχαιοελληνικό πνεύμα, ρωμαϊκό δίκαιο, χριστιανικές αξίες. Αυτή είναι η κοινή μας μήτρα.
Στα 25 χρόνια ζωής της ΔΣΟ έγιναναναμφίβολαπολλά.Μένει, όμως, να γίνουν ακόμη περισσότερα. Προσωπικά αιφνιδιάστηκα δυσάρεστα όταν στην πρόσφατη επίσκεψή μας στη Διαρκή Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος διαπίστωσα ότι υπήρχαν ιεράρχες που αγνοούσαν την ύπαρξη της ΔΣΟ. Όπως,επίσης,άλλοι που θεωρούν ότι λειτουργούμε ως φιλολογικός όμιλος, γεγονός που αδικεί κατάφορα τις προσπάθειες που γίνονται όλα αυτά τα χρόνια.
Οφείλουμε, λοιπόν,να ανασκουμπωθούμε καιναεργασθούμεμεπερισσότερηεξωστρέφειαγια τηνπεραιτέρω αναβάθμισητου θεσμούκαι την προβολή του έργου του,ώστε να αντιμετωπίσουμε τις πολλαπλές προκλήσεις.
Γιατίαυτός ο θεσμόςσυνιστά ένα σημαντικό εργαλείο προστασίας των δικαιωμάτων των λαών μας και αγαστής συνεργασίας που μπορεί να υπερκεράσει τις έξωθεν επιβουλές.
Παρ’ όλα, όμως,τασημαντικάβήματα που έχουν γίνει,πρέπει να διανύσουμε μεγάλη απόσταση μέχρι την επίτευξη του σκοπού μας. Και αυτό περιλαμβάνει κυρίως την οργάνωση μιας μόνιμης δομής, με επαρκές προσωπικό και συνεργάτες σε όλες τις χώρες που συμμετέχουν στη ΔΣΟ.
Δενμπορούμε να αρκούμαστε στις φιλότιμες προσπάθειες της ολιγομελούς γραμματείας στην Αθήνα.
Χαίρομαι ιδιαιτέρως, γιατί ηπρότασή μου για τη σύσταση μόνιμου Παρατηρητηρίου Παραβίασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ορθοδόξων και όχι μόνον,αλλά και όλων των χριστιανών, έτυχε γενικής αποδοχής.
Μια δομή που για να ανταποκριθεί χρειάζεται πέραν της γραμματείας της, ένα συγκροτημένο δίκτυο τροφοδοσίας έγκυρων πληροφοριών και ένα επιτελείο νομικών.
Το μεγάλο πρόβλημα αντιλαμβάνομαι ότι είναι οι πηγές χρηματοδότησης. Ανάμεσα σε αυτές θαμπορούσαν να είναιτα υπουργεία εξωτερικών των χωρών που συμμετέχουν βουλευτές στη ΔΣΟ, όπου υπάρχει αυτή η δυνατότητα, οιΕκκλησίες αλλά ακόμη και ιδιώτες χορηγοί που θα ήθελαν να συνεισφέρουν.
Χαίρομαι γιατί σε αυτή την προσπάθεια μπορούν να συστρατευθούν περισσότερες Οργανώσεις από τη δίκη μας. Ας σταθούμε μαζί ενώνοντας δυνάμεις.

Φίλες και φίλοι,
Εύχομαι η συνάντησή μας αυτές τις ημέρες στην Ελλάδα να σηματοδοτήσει μια νέα αφετηρία για τη ΔΣΟ για την επόμενη δεκαετία. Γιατί μόνον έτσι μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα εορταστεί πανηγυρικά και η πεντηκονταετία του θεσμού,μετά από 25 χρόνια.

back to top