Βουκουρέστι, 3 Ιουνίου 2025

Ομιλία του ΓΓ της ΔΣΟ δρ Μάξιμου Χαρακόπουλου

στην τελετή έναρξης της 32^ης Συνέλευσης της

Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας

Εξοχώτατε πρώην Πρόεδρε της Δημοκρατίας της Ρουμανίας

Σεβασμιώτατοι,

Κύριοι Αντιπρόεδροι της Βουλής των Αντιπροσώπων της Ρουμανίας, της Γερουσίας της Ρουμανίας και της Βουλής των Ελλήνων,

Κυρίες και κύριοι πρέσβεις,

Εκλεκτοί προσκεκλημένοι Διεθνών Οργανισμών,

Αγαπητέ πρόεδρε της Γ.Σ. της ΔΣΟ,

κ. Σύμβουλε της ΔΣΟ,

Αγαπητές φίλες και φίλοι,

Αποτελεί ιδιαίτερη τιμή για τη Διακοινοβουλευτική Συνέλευση Ορθοδοξίας το γεγονός ότι η ετήσια Γενική μας Συνέλευση διεξάγεται στην όμορφη και ιστορική πρωτεύουσα της Ρουμανίας.

Για τον λόγο αυτό θα ήθελα να ευχαριστήσω τον Πρόεδρο του Κοινοβουλίου κ. Τσιπριάν Κονσταντίν Σερμπάν, που μας παρείχε τους χώρους της Βουλής της Ρουμανίας, για να πραγματοποιηθούν οι εργασίες μας, αλλά και για την εν γένει αβραμιαία φιλοξενία του ιδίου και των Ρουμάνων συναδέλφων μας.

Η Ρουμανία ήταν και είναι από τις πρωταγωνίστριες χώρες στους κόλπους της ΔΣΟ, καθώς όλες αυτές τις δεκαετίες πίστεψε και στήριξε το εγχείρημα μιας ενωμένης ορθόδοξης πολιτικής συνιστώσας στον ευρωπαϊκό αλλά και στον διεθνή χώρο.

Η στάση αυτή δείχνει, ασφαλώς, τόσο το αίσθημα ευθύνης που διακρίνει τους φίλους Ρουμάνους για την πορεία της Ευρώπης και του δικού μας ρόλου ως Ορθόδοξων βουλευτών, όσο και την οραματική τους σχέση στη διεθνή πολιτική σκηνή.

Ιδιαιτέρως, βέβαια, θα ήθελα να ευχαριστήσω τον Πρόεδρο της Γενικής μας Συνελεύσεως, συνάδελφο και αγαπητό συνεργάτη αλλά και φίλο, γνήσιο Ορθόδοξο, Ιωάννη Βουλπέσκου, ο οποίος όλα αυτά τα χρόνια, τόσο ως εκπρόσωπος του ρουμανικού κοινοβουλίου στη Διεθνή Γραμματεία, όσο και ως πρόεδρος έχει δοθεί ψυχή τε και σώματι για την ευόδωση των στόχων της Οργάνωσής μας.

Με την ευκαιρία αυτή θα ήθελα, επίσης, να εκφράσω τα θερμά μου συγχαρητήρια στην Εκκλησία της Ρουμανίας, για την επέτειο της συμπλήρωσης των 140 ετών από την αυτοκεφαλία της και των 100 ετών από την ανύψωσή της σε Πατριαρχείο, επισημοποιημένη το 1925 με Πατριαρχικό και Συνοδικό Τόμο από το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Ο αιώνας αυτός του Ρουμανικού Πατριαρχείου σημαδεύτηκε, δυστυχώς, από τη δυσχερή περίοδο του υπαρκτού σοσιαλισμού, ο οποίος υπήρξε εχθρικός προς την Εκκλησία, σε όσους τη διακονούσαν, αρχιερείς, κληρικούς και λαϊκούς, και εν γένει προς τα χριστιανικά ιδεώδη.

Σήμερα, πλέον, σε συνθήκες ελευθερίας, που κατοχυρώνονται από τη συμμετοχή της Ρουμανίας στην Ε.Ε., η Εκκλησία σας μπορεί να ομολογεί ελευθέρως την ορθόδοξη πίστη και να χαλυβδώνει τοιουτοτρόπως την ηθική υπόσταση του ρουμανικού λαού.

Αναμφίβολα, η Ρουμανία είναι μια χώρα η οποία βρίσκεται ιστορικά εντός των διεργασιών του ευρωπαϊκού πολιτισμού.

Αυτό συμβαίνει ήδη από την αρχαιότητα, καθώς εντάχθηκε στον ελληνορωμαϊκό κόσμο. Γεγονός που έδωσε στον πληθυσμό της περιοχής τη δυνατότητα να δεχθεί πολύ πρώιμα το σωτήριο μήνυμα του χριστιανισμού, και δραστήρια να συμμετάσχει στην αναδυόμενη νέα χριστιανική οικουμένη, όπως αναλυτικά μας παρουσίασε ο αξιότιμος Πρόεδρος της Ακαδημίας της Ρουμανίας.  

Η Ορθοδοξία και η επιρροή της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας υπήρξε καθοριστική για τη ταυτότητα του ρουμανικού λαού. Μια επιρροή, που όπως ευφυώς τη χαρακτήρισε ο περίφημος Ρουμάνος ιστορικός και πρωθυπουργός Νικολάε Γιόργκα, συνετέλεσε στο να ανήκει και η Ρουμανία στον πολιτισμό του Βυζαντίου μετά το Βυζάντιο.

Και αυτή η ταυτότητα παρέμεινε ζωντανή στα δίσεκτα χρόνια, που ακολούθησαν την επέλαση του Ισλάμ στην βαλκανική χερσόνησο.

Η ανεκτίμητη αυτή κοινή κληρονομιά των βαλκανικών ορθοδόξων λαών, αποτελεί μια πολύτιμη παρακαταθήκη την οποία οφείλουμε όχι μόνον να διαφυλάξουμε, ως στοιχείο των εθνικών μας ταυτοτήτων, αλλά και να την αξιοποιήσουμε, υπερβαίνοντας όσες αναχρονιστικές αντιλήψεις ακόμη επιβιώνουν, για να συμβάλουμε από κοινού σε μια γόνιμη αναδιαμόρφωση της σύγχρονης Ευρώπης, αλλά και του κόσμου.

Ένα καθήκον που εγείρεται αδήριτο ενώπιόν μας, καθώς όλοι διαπιστώνουμε ότι και ως Ευρώπη, αλλά και ως ανθρωπότητα, βρισκόμαστε σήμερα σε μια κρίσιμη ιστορική καμπή.

Αρχικώς, είναι οι κάθε είδους αναθεωρητισμοί, που απειλούν τις βεβαιότητες του διεθνούς συστήματος όπως το γνωρίσαμε όχι μόνον στην μεταψυχροπολεμική αλλά και σε ολόκληρη την μεταπολεμική περίοδο. Βλέπουμε, δηλαδή, τον παράγοντα της ισχύος να υπερτερεί έναντι του δικαιικού πλαισίου που, σε μεγάλο βαθμό, διατήρησε την ειρήνη, τουλάχιστον στην ήπειρό μας, επί πολλές δεκαετίες.

Επίσης, επανέκαμψε εκ νέου ο πόλεμος. Την ώρα αυτή που μιλάμε, σχετικά κοντά από εδώ που βρισκόμαστε, στην Ουκρανία, διεξάγεται μια αιματηρή στρατιωτική αναμέτρηση, μετά από τη ρωσική εισβολή, που σύντομα συμπληρώνει τα 3,5 έτη. Πρόκειται αναμφίβολα, για ένα σοβαρό πλήγμα για την ίδια την Ευρώπη, αλλά, δυστυχώς, και την Ορθοδοξία, καθώς οι λαοί που πολεμούν είναι κατά βάση Ορθόδοξοι. Παρά τις ελπίδες που καλλιεργήθηκαν για μια εκεχειρία ή ακόμη και τερματισμό του πολέμου, η αιματοχυσία και η καταστροφή συνεχίζονται.

Ταυτόχρονα, και τα όσα τραγικά συμβαίνουν στη Γάζα είναι άκρως θλιβερά. Οι απερίγραπτες συνθήκες τις οποίες βιώνουν οι Παλαιστίνιοι στη στενή αυτή λωρίδα γης, και ιδιαιτέρως τα παιδιά, λόγω υποσιτισμού, απουσίας συνθηκών υγιεινής, έλλειψης νοσοκομειακής περίθαλψης λόγω βομβαρδισμών, δεν μπορούν να αφήσουν κανέναν πολιτισμένο άνθρωπο ασυγκίνητο.

Ανεξαρτήτως από τις αιτίες που οδήγησαν σε αυτήν την αντίδραση εκ μέρους του Ισραήλ, η ανάγκη για τερματισμό των στρατιωτικών επιχειρήσεων, όπως και η απρόσκοπτη παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας, είναι επείγουσα.

Την ίδια ώρα, γινόμαστε μάρτυρες στον δυτικό κόσμο, μιας ακατανόητης προσπάθειας εξοβελισμού των χριστιανικών στοιχείων που τον έχουν συγκροτήσει.

Ιδίως η Ευρώπη, δεν μπορεί να νοηθεί χωρίς τη χριστιανική της παράδοση, τις χριστιανικές αξίες που αποτέλεσαν, ομού μετά του ρωμαϊκού δικαίου και της αρχαιοελληνικής γραμματείας, τους βασικούς πυλώνες του πολιτισμού της. Άνευ τούτων, με μόνον έναν γενικό δικαιωματισμό, άραγε για ποια Ευρώπη θα μιλούμε; Σήμερα που συμπληρώνονται 1.700 χρόνια από την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο της Νικαίας οφείλουμε να εργαστούμε όλοι με όλες μας τις δυνάμεις για την αναβάπτιση της Ευρώπης στις χριστιανικές αξίες.

Η ΔΣΟ για 32 συναπτά έτη, με πολυσχιδείς δράσεις, επιδιώκει να διατυπώσει ευθαρσώς τον δικό της λόγο της αληθείας σε αρκετά μείζονα ζητήματα της εποχής μας. Οι δράσεις μας στοχεύουν στην υπεράσπιση των Χριστιανών που υφίστανται διώξεις. Ιδιαιτέρως στον ευαίσθητο και κρίσιμο χώρο της Μέσης Ανατολής, καθώς, εκεί οι Χριστιανοί τελούν υπό την απειλή της πλήρους εξαφάνισης. Όπως στο Ιράκ, όπου ο χριστιανικός πληθυσμός έχει σχεδόν αποδεκατιστεί, ή στη Συρία, όπου από την έναρξη του εμφυλίου οι Χριστιανοί υπόκεινται σε διαρκείς διώξεις από τους τζιχαντιστές. Ακόμη και σήμερα, με την αλλαγή καθεστώτος, παρά τα όσα ανοίγματα επιχειρούνται, οι χριστιανοί, όπως και άλλες μειονότητες, ζουν μέσα στην ανασφάλεια για το αύριο.

Το ενδιαφέρον μας στρέφεται επίσης στην προστασία των χριστιανικών μνημείων, τα οποία καταστρέφονται, βεβηλώνονται ή αλλάζει η χρήση τους, με κορυφαίο παράδειγμα την Αγία Σοφία στην Κωνσταντινούπολη.

Στο σημείο αυτό θα ήθελα να επισημάνω ότι ως ΔΣΟ είμαστε βαθύτατα ανήσυχοι από τις εξελίξεις σχετικά με την Ι.Μ. της Αγίας Αικατερίνης στο Σινά, καθώς η πρόσφατη απόφαση Αιγυπτιακού δικαστηρίου αμφισβητεί το αδιαμφισβήτητο εδώ και 15 αιώνες ιδιοκτησιακό καθεστώς της αρχαιότερης σε αδιάλειπτη λειτουργία Χριστιανικής Μονής στον κόσμο.

Ελπίζουμε ότι η αιγυπτιακή πλευρά θα αναλογιστεί το τεράστιο βάρος των ιστορικών ευθυνών, και θα προβεί σε όλες τις αναγκαίες ενέργειες που θα εγγυηθούν τα απαράγραπτα δικαιώματα της Σιναϊτικής Αδελφότητας.

Ενεργή, όμως, είναι, η παρουσία της ΔΣΟ και στο ζήτημα της υπεράσπισης των χριστιανικών αξιών στην Ευρώπη.  Στο πλαίσιο αυτό επιδιώκουμε να έχουμε επαφές με τους συναδέλφους μας αλλά και φορείς από την υπόλοιπη Ε.Ε., που ανήκουν στην καθολική εκκλησία ή σε άλλες χριστιανικές ομολογίες.

Κυρίες και κύριοι,

Είμαστε πεπεισμένοι ότι η Ορθοδοξία και οι Ορθόδοξοι πολιτικοί μπορούμε σε πνεύμα αλληλεγγύης να έχουμε τη δική μας διακριτή συνεισφορά στη διαδικασία διαμόρφωσης της νέας Ευρώπης.

Σε κάθε περίπτωση, η ΔΣΟ προσηλωμένη στις αξίες της Ορθοδοξίας, θα συνεχίσει με συνέπεια και αποφασιστικότητα να τις υπηρετεί, προωθώντας και στηρίζοντας, παράλληλα, κάθε δράση και πρωτοβουλία που στοχεύει στην ειρήνη, στην αλληλοκατανόηση και την συνεργασία των λαών.

Ευχαριστώ για την προσοχή σας.

Λάρισα, 31 Μαΐου 2025

Ομιλία Μάξιμου Χαρακόπουλου

στην Ημερίδα με θέμα

«Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου – Σύγχρονα Ζητήματα και προκλήσεις»

Κυρίες και κύριοι,

Εκδηλώσεις σαν την σημερινή δεν έχουν μόνον επετειακό χαρακτήρα. Ούτε, βεβαίως, αποτελούν μνημόσυνα, για χαμένους προγόνους ή ακόμη περισσότερο για χαμένες πατρίδες. Αντιθέτως, είναι αγωνιστικά προσκλητήρια.

Μπορεί να αναφέρονται σε γεγονότα του παρελθόντος, για μαύρες σελίδες της ιστορίας μας, αλλά σχετίζονται άμεσα με το σήμερα και στοχεύουν στο μέλλον.

Διότι η ιστορική μνήμη είναι καθοριστικό στοιχείο συγκρότησης της προσωπικότητας. Προσωπικής και συλλογικής. Χωρίς τη μνήμη ένας άνθρωπος μένει μισός, ανολοκλήρωτος.

Η ματιά μας επομένως στις ρίζες μας, στις πηγές μας, στην προέλευσή μας συγκροτεί τις συνειδήσεις μας, ολοκληρώνει τις προσωπικότητές μας.

Γιατί δεν εκπροσωπούμε σε αυτόν τον κόσμο μόνον τον εαυτόν μας, αλλά και όσους ήρθαν, πέρασαν, θα ‘ρθουνε, θα περάσουν, που γράφει ο ποιητής.

Επιπλέον, η ιστορική μνήμη έχει βαρύνουσα αξία στη διεθνή προσωπικότητα ενός έθνους και ενός κράτους. Ο σεβασμός που δείχνει στο παρελθόν του, ζυγίζει βαριά στο διεθνές ισοζύγιο δυνάμεων.

Όταν ένα έθνος αγνοεί την ιστορία του, αδυνατίζει το παρόν του και θέτει σε αμφισβήτηση την μελλοντική του ύπαρξη.

Και, αγαπητοί φίλοι, το κεφάλαιο της Γενοκτονίας των Ποντίων, αλλά και όλων των Ελλήνων της Ανατολής -Μικρασιατών, Θρακών και Ποντίων- είναι από τα σημαντικότερα της μακραίωνης ελληνικής ιστορίας, που δεν μπορεί και δεν πρέπει να λησμονηθεί.

Γιατί σήμανε, ουσιαστικά, τη βίαιη διακοπή της ελληνικής πολιτισμικής παρουσίας τριών χιλιάδων ετών στη μικρασιατική γη.

Εκεί, που, δίχως καμία σωβινιστική υπερβολή, έλαμψε, μεταλαμπαδεύοντας τον ελληνικό πολιτισμό σε μια τεράστια ακτίνα της ευρύτερης Ανατολής.

Με τα ελληνικά γράμματα, τις τέχνες, τις ιδέες, τη φιλοσοφία.

Εκεί, που αναδείχθηκε σε κέντρο της άνθισης του χριστιανισμού, με εργαλείο διάδοσης την ελληνική γλώσσα.

Εκεί, που κτυπούσε η καρδιά της υπερχιλιόχρονης Βυζαντινής αυτοκρατορίας, αυτής που αποτέλεσε το κέντρο του κόσμου για αιώνες.

Και αυτή η παρουσία έλαβε ένα απότομο τέλος. Ένα τέλος,όμως, που δεν ήταν τυχαίο και συμπτωματικό.

Αλλά προδιαγεγραμμένο και προγραμματισμένο. Από το οθωμανικό κράτος αρχικώς, κυρίως υπό την ηγεσία των Νεότουρκων, και εν συνεχεία από τους κεμαλιστές και το τουρκικό κράτος.

Γιατί η Γενοκτονία, δηλαδή η εξάλειψη εξ ολοκλήρου των Ελλήνων, αλλά και όλων των χριστιανών της Ανατολής, είχε ξεκινήσει πολύ νωρίς.

Και έγινε κατά τρόπο συστηματικό και απροκάλυπτο.Πιθανόν, με ευρωπαϊκή επίνευση. Είναι, άλλωστε, γνωστή η άμεση συμμετοχή σε αυτήν την πρωτοφανή φρικαλεότητα του περιβόητου φον Σάντερς.

Και στόχος του σχεδίου δεν ήταν άλλος από τη βίαιη ομογενοποίηση του πληθυσμού του οθωμανικού κράτους.

Την εξόντωση κάθε εθνοτικού στοιχείου που θα μπορούσε να δημιουργήσει πρόβλημα στη μετατροπή του οθωμανικού κράτους σε μια υπάκουη αποικία ή σε ένα συμπαγές τουρκομουσουλμανικό κράτος.

Από τις σφαγές της Φώκαιας το 1914, τη συστηματική εξόντωση των Ποντίων από το 1919, στην πυρπόληση της Σμύρνης το 1922, στα Αμελέ Ταμπουρού και στις πορείες θανάτου, ένα ήταν το νήμα που τα συνέδεε: η εξόντωση του ελληνικού χριστιανικού στοιχείου.

Και συνδεόταν αναμφίβολα με την Γενοκτονία των Αρμενίων αλλά και των Ασσυρίων.

Όπως πρόσφατα ο Γεώργιος Ασλάν, Ασσύριος στην καταγωγή, και μόνος πια χριστιανός βουλευτής στην Τουρκία κατήγγειλε με γενναιότητα από το βήμα της τουρκικής βουλής, ανήμερα της επετείου της Γενοκτονίας των Αρμενίων, “το 1915 ο πληθυσμός της Τουρκίας ήταν περίπου 13 εκατομμύρια, από τους οποίους 3 εκατομμύρια ήταν χριστιανοί. Σήμερα, στην Τουρκία των 86 εκατομμυρίων κατοίκων, οι χριστιανοί αριθμούν μόλις 50 χιλιάδες”.

Το χωρίς προηγούμενο έγκλημα, όμως, θα μείνει ατιμώρητο, και μάλιστα θα βρει σύντομα “άξιους” μιμητές, τους ναζιστές και την πολιτική του Ολοκαυτώματος.

Ακόμη και σήμερα, ωστόσο, οι θύτες αυτού του εγκλήματος δεν έχουν υποδειχθεί από τη διεθνή κοινότητα.

Ακόμη οι απόγονοί τους όχι μόνον αρνούνται την ευθύνη της Γενοκτονίας, αλλά επιχειρούν να αλλοιώσουν την ίδια την ιστορική αλήθεια.

Γι’ αυτό ήταν σημαντική η απόφαση της Ελληνικής Βουλής με τον νόμο 2193/1994 να καθιερωθεί ως Ημέρα Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου η 19η Μαΐου. Αλλά και με τον νόμο 2645/1998 η 14η Σεπτεμβρίου για τους Έλληνες της Μικράς Ασίας.

Αποφάσεις που είχαν σκοπό να διεθνοποιήσουν το ζήτημα, να αφυπνίσουν τη διεθνή κοινότητα και να πιέσουν την Τουρκία να τεθεί προ των ευθυνών της.

Η αλήθεια είναι, όμως, ότι η πρωτοβουλία αυτή αυτοϋπονομεύεται από την σαλαμοποίηση των επετείων της Γενοκτονίας.

Είναι ακατανόητο να υπάρχουν διαφορετικές ημέρες Μνήμης για διαφορετικά τμήματα του ελληνισμού.

Είναι σαν οι Εβραίοι να είχαν άλλες ημερομηνίες Μνήμης του Ολοκαυτώματος για όσους ήταν στην Πολωνία, την Ελλάδα κ.ο.κ.

Για τον λόγο αυτό είχαμε πάρει πρωτοβουλία με τον Στέλιο Παπαθεμελή, και άλλους βουλευτές, το μακρινό 2005, να καταθέσουμε μια σχετική νομοθετική πρωτοβουλία.

Σύμφωνα με την πρόταση νόμου που καταθέσαμε η Μνήμη της Γενοκτονίας όλων των Ελλήνων της Ανατολής, -Θράκης, Μικράς Ασίας και Πόντου- θα τιμάτο την ίδια ημέρα.

Δυστυχώς, αυτή η πρωτοβουλία δεν ευοδώθηκε. Νομίζω ότι ήρθε καιρός να την ξαναδούμε. Πρέπει το μήνυμα να γίνει στεντόρειο, όχι αποσπασματικό, όχι αδύναμο.

Και γίνεται, επίσης, αδύναμο όταν δεν επιδεικνύεται η απαιτούμενη πολιτική αποφασιστικότητα ούτε καν για τα αυτονόητα.

Ένα απ’ αυτά, το ελάχιστο, είναι η επανέκδοση του μεταφρασμένου σε διάφορες γλώσσες τόμου που συνέγραψε ο σεβαστός μου καθηγητής Κώστας Φωτιάδης και τεκμηριώνει με ντοκουμέντα τη Γενοκτονία των 353.000 Ελλήνων του Πόντου.

Ένας τόμος που έχει εκδοθεί στα ελληνικά από το «Ίδρυμα της Βουλής για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία», και έχει ήδη μεταφραστεί σε 6 γλώσσες. Αλλά οι μεταφράσεις μένουν ανέκδοτες. Γιατί άραγε;

Ενώ χιλιάδες αντίτυπα θα μπορούσε να είχαν σταλεί παντού, σε κοινοβούλια, πρεσβείες, ιδρύματα, πανεπιστήμια, δεξαμενές σκέψης.

Το αίτημα αυτό, το ανέδειξα κατ’ επανάληψη. Μάλιστα, το 2010 το συνυπέγραψαν 114 βουλευτές όλων των κομμάτων, και το έθεσα με τον τότε συνάδελφο βουλευτή Κοζάνης Αλέκο Αθανασιάδη, στον -αείμνηστο πια- Πρόεδρο της Βουλής Φίλιππο Πετσάλνικο. Δυστυχώς, δεν έγινε τίποτε…

Τίποτε, επίσης, δεν έγινε και σε επίπεδο ΟΗΕ αλλά και ΕΕ, τουλάχιστον όπως θα αναμέναμε να γίνει, παρά τις καλές προθέσεις και τις σχετικές εξαγγελίες.

Αντιθέτως, μας χαροποίησε το γεγονός ότι για πρώτη φορά το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών έκανε ρητή αναφορά στη Γενοκτονία των Ποντίων από τους Τούρκους στο επίσημο ανακοινωθέν στο πλαίσιο του συνεδρίου που διεξήχθη στην Αθήνα από τις 18 έως τις 20 Μαΐου.

Καθοριστικό ρόλο σε αυτό έπαιξε η Εκκλησία της Ελλάδος, προς την οποία και ιδιαιτέρως προς τον προκαθήμενό της, Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο, αξίζουν ειλικρινή συγχαρητήρια.

Η προσπάθεια, όμως, πρέπει να συνεχιστεί. Γιατί όσο οι απόγονοι των θυτών δεν αποδέχονται το έγκλημα, όσο το τουρκικό κράτος δεν απολογείται για την Γενοκτονία, τόσο θα μένει ανοικτό το ζήτημα.

Όχι μόνο ως απαιτούμενος σεβασμός προς την μνήμη των θυμάτων της τουρκικής βαρβαρότητας. Αλλά πρωτίστως, διότι, όσο η Τουρκία δεν κοιτάζεται στον καθρέπτη της ιστορίας, τόσο θα παραμένει ασύδοτη, για να εκδηλώνει τις νεοοθωμανικές, ιμπεριαλιστικές της επιδιώξεις.

Γιατί η Τουρκία σήμερα ζει με τις ψευδαισθήσεις της ανασύστασης του οθωμανικού χώρου, χωρίς να κρατά καν τα προσχήματα.

Διεκδικεί προς κάθε κατεύθυνση, και κατακτά εκεί που μπορεί να κατακτήσει. Κοιτάξτε τι συμβαίνει στη Συρία, όπου ο εκλεκτός της πρώην τζιχαντιστής έγινε αναγνωρισμένος πρόεδρος.

Κοιτάξτε πώς συμπεριφέρθηκε στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, όπου βοήθησε τους Αζέρους να εκτοπίσουν τους Αρμένιους από τα πατρογονικά τους εδάφη.

Για να μη μιλήσουμε για την Κύπρο, που έχει υπό κατοχή το 37% της νήσου. Ή για την Γαλάζια Πατρίδα και τις διεκδικήσεις της επί του Αιγαίου αλλά και της Θράκης.

Την ίδια ώρα που εντός της Τουρκίας ηγέτες της αντιπολίτευσης φυλακίζονται, η δημοκρατία φιμώνεται, ο αυταρχισμός διογκώνεται.

Αλλά κάποιοι, ακόμη και στην Ευρώπη, κάνουν τα στραβά μάτια. Αντιθέτως, επιδίδονται σε επαίνους και προσοδοφόρες μπίζνες, ενώ επιχειρούν να βάλουν από το παράθυρο την Τουρκία στην αμυντική πολιτική της ΕΕ.

Γεγονός που συνιστά ευθεία υπονόμευση της ίδιας της ευρωπαϊκής ιδέας, αλλά και ευθεία απειλή για τα συμφέροντα του ελληνισμού.

Και ορθά ο Νίκος Δένδιας ο υπουργός Άμυνας αναφέρθηκε στο SAFE, το χρηματοδοτικό εργαλείο για τους αμυντικούς εξοπλισμούς, ως οιονεί κερκόπορτα.

Ας ελπίσουμε ότι δεν θα ανοίξει, και δεν θα ανακράξουμε εάλω η Ευρώπη.

Κυρίες και κύριοι,

Η Ελλάδα ασφαλώς ήταν και είναι υπέρ της ειρηνικής συμβίωσης στις δύο ακτές του Αιγαίου, και υπέρ της καλής γειτονίας. Αυτό όμως δεν θα μπορούσε να γίνει εις βάρος του διεθνούς δικαίου, της κυριαρχίας και των κυριαρχικών της δικαιωμάτων.

Δεν μπορεί να υπάρξει καμία ειλικρινής προσέγγιση των δύο κρατών, των δύο λαών, χωρίς προηγουμένως να αποκατασταθεί η ιστορική αλήθεια και να ακυρωθούν οι παράνομες διεκδικήσεις της γείτονος κατά του ελληνισμού.

Ο ελληνισμός δεν είναι όμως διατεθειμένος να καταστεί όμηρος ή υποτελής του οποιουδήποτε.

Διεκδικεί τα δίκαιά του, και σε αυτά συγκαταλέγεται και η αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων και όλων των Ελλήνων της Ανατολής.

Σας ευχαριστώ.

Μπορείτε να παρακολουθήσετε την ομιλία του κ. Χαρακόπουλου στην ηλεκτρονική διεύθυνση: https://www.youtube.com/watch?v=mJwGWBvgs_I

Αντίς Αμπέμπα, 25 Απριλίου 2025

Εισήγηση βουλευτή Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας

δρ Μάξιμου Χαρακόπουλου

στην Ομάδα Φιλίας με το Κοινοβούλιο της Αιθιοπίας

Αγαπητοί συνάδελφοι,

Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για την θερμή υποδοχή, την οποία μας έχετε επιφυλάξει και να σας μεταφέρω τους χαιρετισμούς του προέδρου της Βουλής των Ελλήνων κ. Νικήτα Κακλαμάνη.

Είμαι βέβαιος ότι η συνάντησή μας μπορεί να συμβάλει στην ώθηση των διμερών σχέσεων Ελλάδος-Αιθιοπίας, την οποία είμαι βέβαιος ότι επιθυμούμε και τα δύο μέρη.

Οι σχέσεις του ελληνισμού με την ωραία χώρα σας, όπως καλά γνωρίζετε, έχουν παρελθόν χιλιάδων ετών.

Ακόμη και η ονομασία Αιθίοψ είναι αρχαιοελληνικής προελεύσεως, κάτι που καταδεικνύει την ύπαρξη στενών σχέσεων.

Σχέσεις που αναπτύχθηκαν περαιτέρω κατά τα χρόνια διάδοσης του χριστιανισμού, καθώς η Αιθιοπία υπήρξε το δεύτερο κράτος στην ιστορία που ανακήρυξε τον χριστιανισμό ως επίσημη θρησκεία. Οι επαφές, επομένως, με την αυτοκρατορία του Βυζαντίου ήταν πολυεπίπεδες και διαρκείς.

Αλλά και στους νεώτερους χρόνους, ιδίως από τον 19οαιώνα, στην φιλόξενη χώρα σας θα δραστηριοποιηθούν χιλιάδες Έλληνες, και μάλιστα θα αναπτύξουν σημαντική οικονομική, κοινωνική, εκπαιδευτική και πολιτιστική δράση.

Η Αιθιοπία υπήρξε πάντοτε μια φιλική για τον μέσο Έλληνα χώρα, που μάλιστα υπήρξε θύμα ενός εισβολέα, ο οποίος λίγα χρόνια αργότερα επιχείρησε να εισβάλει και στην Ελλάδα.

Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια η ελληνική παρουσία έχει μειωθεί αισθητά, όπως έχει γίνει και σε ολόκληρη την αφρικανική ήπειρο.

Αυτή η ελληνική παρουσία, είναι πιστεύω και δική σας επιθυμία να στηριχθεί περαιτέρω, καθώς μπορεί να διαδραματίζει έναν εποικοδομητικό ρόλο ως γέφυρα επικοινωνίας μεταξύ της Ελλάδας και της Αιθιοπίας. Σε αυτό το πλαίσιο νομίζω ότι πρέπει να επιλυθούν και όσα προβλήματα αντιμετωπίζουν οι Έλληνες ομογενείς, σε τομείς όπως η εκπαίδευση.

Σε κάθε περίπτωση, θεωρώ ότι υπάρχουν μεγάλα περιθώρια διεύρυνσης των σχέσεων Ελλάδος και Αιθιοπίας, πολλώ δε μάλλον που ζούμε σε μια εποχή που η παγκοσμιοποίηση έχει κάνει τον κόσμο μας πολύ μικρό.

Αναφέρομαι για παράδειγμα στις δυναμικές προοπτικές που παρουσιάζουν οι τομείς της ενέργειας, των κατασκευών, της ναυτιλίας, της ψηφιακής τεχνολογίας, αλλά και του τουρισμού, στους οποίους ελληνικές εταιρείες διαθέτουν ισχυρή τεχνογνωσία και θα είχαν, για αμοιβαίο όφελος, την επιθυμία να δραστηριοποιηθούν στην Αιθιοπία. Άλλωστε, κάποιες από αυτές ήδη έχουν παρουσία στην χώρα σας, αλλά τα περιθώρια της ελληνικής επιχειρηματικής δραστηριότητας είναι αναμφίβολα πολύ μεγαλύτερα.

Ένα άλλο πεδίο ουσιαστικής συνεργασίας θα μπορούσε να είναι αυτό της εισαγωγής εργατικού δυναμικού στην Ελλάδα, ιδιαίτερα σε τομείς που παρατηρείται έλλειψη προσωπικού. Τέτοιοι τομείς είναι ο αγροτικός, αλλά και αυτός του τουρισμού. Ιδιαίτερα ο τελευταίος θα μπορούσε να αποτελέσει το φυτώριο εκπαίδευσης πολλών νέων από την Αιθιοπία που θα ήταν πολλοί χρήσιμοι στο μέλλον στον αναπτυσσόμενο τουριστικό τομέα της χώρας σας. Για εμάς οπωσδήποτε είναι επιθυμητή η εισαγωγή εργαζομένων, οι οποίοι διαθέτουν ένα πολιτισμικό προφίλ που είναι κοντά στις δικές μας αξίες και αρχές, και άρα θα διαθέτουν μεγαλύτερη προσαρμοστικότητα στο νέο εργασιακό και κοινωνικό τους περιβάλλον. Και τέτοια χώρα είναι αναμφίβολα η Αιθιοπία, με την μακρά παράδοση της ανεκτικότητας.

Τέλος, η Ελλάδα, ως μέλος της ΕΕ, θα μπορούσε να αποτελέσει έναν ιδανικό σύνδεσμο μεταξύ της Αιθιοπίας και της Ευρώπης, που θα συντελέσει στην ανάπτυξη των αιθιοπικο-ευρωπαϊκών σχέσεων.

Η Αιθιοπία με την δημογραφική της άνθιση -είναι ήδη η δεύτερη σε πληθυσμό χώρα της Αφρικής- αλλά και με τις οικονομικές της δυνατότητες, παρά τις πρόσκαιρες πιστεύουμε δυσκολίες, μπορεί να είναι ένας σημαντικός εταίρος για την ΕΕ.

Οι αμοιβαία επωφελείς σχέσεις μπορούν να συμβάλουν στην ανάπτυξη της αιθιοπικής οικονομίας και στην ευημερία ολόκληρου του λαού της Αιθιοπίας, κάτι που θα έχει θετικό αντίκτυπο στην ομαλή πολιτική και κοινωνική ζωή.

Με αυτές τις σκέψεις και πάλι να σας ευχαριστήσω για την υποδοχή και να εκφράσω την πεποίθησή μου ότι οι φιλικές σχέσεις των δύο κοινοβουλίων, όπως και των δύο λαών μας, θα συνεχιστούν και θα αναβαθμιστούν ακόμη περισσότερο το επόμενο διάστημα, γι αυτό και θα ήθελα να σας καλέσω επίσημα να επισκεφτείτε τη Βουλή των Ελλήνων.

Αντίς Αμπέμπα, 25 Απριλίου 2025

Προσφώνηση ΓΓ της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας

δρ Μάξιμου Χαρακόπουλου

προς τον Πατριάρχη και Καθολικό Αιθιοπίας, Αρχιεπίσκοπο Axum και Ichege της Έδρας του Αγίου Taklehaimanot Αμπούνα Mathias

Μακαριώτατε,

Ευχαριστούμε εγκαρδίως για τη τιμή να μας δεχθείτε στο Πατριαρχείο της Εκκλησίας της Αιθιοπίας.

Είναι προφανής η χαρά μας που έχουμε τη τύχη να σας συναντήσουμε, όπως και το να βρεθούμε στην ιστορική και όμορφη χώρα σας.

Η Αιθιοπία αποτέλεσε έναν πολιτισμικό φάρο για ολόκληρη την Αφρική, με σημαντικά επιτεύγματα στον χώρο των γραμμάτων και των τεχνών. Ήδη από την εποχή της βασίλισσας του Σαβά, και του υιού της Μενελίκ, που ήταν και υιός του σοφού Σολομώντα, η Αιθιοπία βρισκόταν πάντοτε εντός των θρησκευτικών και πολιτισμικών διεργασιών του γνωστού τότε κόσμου.

Δεν ήταν επομένως τυχαίο ότι ο Χριστιανισμός άρχισε ήδη από τον 1^ο αιώνα να αποκτά εδώ ρίζες, όπως αποδεικνύουν και οι αναφορές στις πράξεις των Αποστόλων. Ούτε ότι η Αιθιοπία κατέστη το δεύτερο στον κόσμο κράτος, που ανακήρυξε τον Χριστιανισμό ως επίσημη θρησκεία του.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο διαδόθηκε το σωτήριο μήνυμα σε μια πολύ ευρύτερη περιοχή, από μοναχούς και ιερείς που είχαν την προστασία των βασιλέων και αυτοκρατόρων.

Αυτή η μακρά χριστιανική παράδοση αποτυπώνεται στους υπέροχους ναούς, στα πολλά μοναστήρια, στην μοναδική αγιογραφία, στη διατήρηση πολύτιμων χειρογράφων, στη ψαλτική τέχνη.

Αυτός ο δυναμικός χριστιανισμός, που αποτελεί και την πλειοψηφία του πληθυσμού της Αιθιοπίας σήμερα, είναι αναπόσπαστο τμήμα του παγκόσμιου χριστιανισμού. Και επιτρέψτε μου να σας πω ότι ως ορθόδοξοι χριστιανοί, πνευματικοί απόγονοι της ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, του γνωστού Βυζαντίου, σας αισθανόμαστε ως πραγματικούς αδερφούς μας.

Αυτός είναι και ο λόγος που επιθυμούμε εκ μέρους της Αιθιοπίας να έχουμε μια μόνιμη παρουσία και ενεργό δραστηριότητα στους κόλπους της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας.

Η ΔΣΟ, Μακαριώτατε, είναι η μια οργάνωση η οποία υφίσταται από το 1993, και συγκροτείται από τους εκπροσώπους κοινοβουλίων 25 χωρών, από τρεις ηπείρους -την Ευρώπη, την Ασία και την Αφρική.

Σκοπός της ίδρυσης και της λειτουργίας της Οργάνωσής μας είναι πρωτίστως να συντονίσουμε τα βήματά μας ώστε να προάγουμε τις βασικές χριστιανικές αρχές που είναι η προώθηση της Ειρήνης, ο σεβασμός στην Ανθρώπινη ζωή, η Ισότητα μεταξύ όλων των ανθρώπων. Ιδιαίτερα μας απασχολεί το πρόβλημα των διώξεων κατά των χριστιανών, όπως και της καταστροφής και βεβήλωσης χριστιανικών μνημείων, λόγω της μισαλλοδοξίας και του θρησκευτικού φανατισμού.

Για το σκοπό αυτό, έχουμε προωθήσει σημαντικές πρωτοβουλίες που σχετίζονται με τη διάσωση των χριστιανών της Μέσης Ανατολής, που αντιμετωπίζουν το φάσμα της εξαφάνισης. Αλλά έχουμε εγκαινιάσει και μια μακροχρόνια εκστρατεία για την προστασία χριστιανικών μνημείων που βρίσκονται εν κινδύνω, όπως είναι η Αγία Σοφία στην Κωνσταντινούπολη, η οποία μετατράπηκε σε μουσουλμανικό τέμενος.

Πολύ συχνά γινόμαστε κοινωνοί των πολλών τραγικών γεγονότων που λαμβάνουν χώρα στην αφρικανική ήπειρο, με θύματα Χριστιανούς. Και στην Αφρική η θρησκευτική μισαλλοδοξία δυστυχώς δείχνει να εξαπλώνεται επικίνδυνα. Ένα φαινόμενο, που ίσως δεν απασχολεί όσο θα έπρεπε τον δυτικό κόσμο, και γι’ αυτό πρέπει να το αναδείξουμε και να απαιτήσουμε ουσιαστικότερες παρεμβάσεις της διεθνούς κοινότητας, η οποία δεν συμπεριφέρεται πάντοτε με τα ορθά κριτήρια. Και προς αυτήν την κατεύθυνση, η ΔΣΟ έχει και την επιθυμία και την πρόθεση να αποτελέσει έναν φορέα που θα ακουστούν και οι φωνές των αδερφών μας Χριστιανών από την Αφρική.

Μακαριώτατε,

Ο κόσμος μας φαίνεται ότι έχει εισέλθει σε μια κρίσιμη περίοδο, όπου λαμβάνουν χώρα αιματηροί πόλεμοι, μεγάλες καταστροφές, απειλητικοί αναθεωρητισμοί, εξοντωτικοί εμπορικοί ανταγωνισμοί, ανισότητες, φτώχεια και πρωτοφανή μεταναστευτικά ρεύματα. Χρέος όλων μας, και ιδιαίτερα των Χριστιανών, είναι να ενώσουμε τις δυνάμεις μας για να απαντήσουμε από κοινού στις προκλήσεις και να δημιουργήσουμε έναν κόσμο ειρηνικό και δικαιότερο, σύμφωνα και με το πνεύμα της διδασκαλίας του Ευαγγελίου.