Αποχαιρετήσαμε χθες τον Παύλο Χαρακόπουλο όχι μόνο ως συγγενή ή συγχωριανό, αλλά ως κομμάτι της ζώσας ιστορίας, ως τεκμήριο και μαρτυρία του ελληνισμού της Ανατολής.

Ο Παύλος Χαρακόπουλος ήταν ο τελευταίος επιζών πρόσφυγας πρώτης γενιάς από το χωριό των παππούδων μας, τη Σουλούτζοβα ή άλλως το Υδατοπέδιο της Καππαδοκίας.

Γεννήθηκε στα εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στην αγιοτόκο Καππαδοκία, ως πολίτης δεύτερης κατηγορίας, γιατί η ιδιότητα του Ρωμιού Ορθοδόξου τον καθιστούσε για τους Τούρκους, άπιστο, γκιαούρη.

Ο Παύλος Χαρακόπουλος ήταν από τους τελευταίους Έλληνες που μπορούσαν να διαβάζουν τα λεγόμενα καραμανλίδικα βιβλία, που ήταν γραμμένα με ελληνικά γράμματα στην τουρκική γλώσσα. Είναι η γραφή που επέτρεψε το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως για να μπορέσουν να διατηρήσουν την ορθόδοξη πίστη και την εθνική τους συνείδηση οι Ρωμιοί που στα βάθη της Ανατολής στο διάβα των αιώνων έχασαν της ελληνική λαλιά.

Από το 1071 που ο βυζαντινός στρατός του Ρωμανού Δ΄ του Διογένη ηττήθηκε με προδοσία στο Ματζικέρτ από τους Σελτζούκους Τούρκους του Αρπασλάν, μέχρι το 1924 που λαμβάνει χώρα η υποχρεωτική ανταλλαγή των πληθυσμών, οι Έλληνες της Καππαδοκίας έζησαν 8,5 αιώνες δουλείας. Μπορεί πολλοί από αυτούς να έχασαν τη γλώσσα τους, αλλά δεν απαρνήθηκαν ούτε την πίστη τους, ούτε την ελληνικότητά τους.

Από αυτό το σπόρο των Ρωμιών της Ανατολής ο Παύλος Χαρακόπουλος, στο πρόσωπο του οποίου αποχαιρετούμε μιαν ολόκληρη γενιά της καθ΄ ημάς Ανατολής, που έζησε με σταθερές αξίες και αρχές, όπως είναι η οικογένεια, η φιλοπατρία, ο σεβασμός στην ορθόδοξη παράδοση.

Πλήρης ημερών, έζησε όλα τα μεγάλα γεγονότα του εικοστού αιώνα, πολέμους και καταστροφές, εθνικούς διχασμούς και δοκιμασίες της πατρίδας. Βρέθηκε ξεριζωμένος πρόσφυγας ως ανταλλάξιμος σε εφαρμογή της συνθήκης της Λοζάνης, χωρίς ποτέ να ερωτηθεί αν επιθυμεί να εγκαταλείψει τα χώματα των πατέρων του. Δεν λύγησε, όμως, από τα χτυπήματα της μοίρας. Όπως όλοι οι πρόσφυγες πάλεψε να ξεχερσώσει την άγονη γη που τους δόθηκε και την έκανε γόνιμη. Αγωνίστηκαν οι πρόσφυγες κάτω από αντίξοες συνθήκες και παρά τις δυσκολίες ρίζωσαν και πρόκοψαν.

Έζησε το έπος του ’40 στα βουνά της Αλβανίας, αλλά και τη γερμανική κατοχή, την πείνα του χειμώνα του ’41, την εθνική αντίσταση, αλλά και τον αδελφοκτόνο εμφύλιο πόλεμο, τη σκληρή προσπάθεια της μετεμφυλιακή Ελλάδας να σταθεί στα πόδια της, τη μετανάστευση και τον ξενιτεμό των παιδιών της που αδυνατούσε να θρέψει.

Ανήκε ο Παύλος Χαρακόπουλος στη μεγάλη αυτή γενιά που φεύγει, που δεν γονάτισε μπροστά στις δυσκολίες, αλλά πάλεψε με νύχια και με δόντια για να παραμείνει όρθια. Είναι η γενιά που τίποτα δεν της χαρίστηκε και ότι κατάφερε το έκανε με σκληρή και επίπονη προσπάθεια, με δουλειά και πειθαρχία.

Ο Παύλος Χαρακόπουλος είχε τη σοφία των ανθρώπων της Ανατολής. Καλοκάγαθος και καλόκαρδος, προικισμένος με έμφυτη ευγένεια ξεχώριζε για το ήθος και την εντιμότητά του, την εργατικότητα, αλλά και την επιμονή και την υπομονή, τα στοιχεία που στο πέρασμα των αιώνων διαμόρφωσαν τον χαρακτηριστικό τύπο του Ρωμιού της Ανατολής.

Κάθε άνθρωπος εύχεται να αναπαυθεί στη γη που γεννήθηκε δίπλα στους δικούς του ανθρώπους. Για ‘μας τους πρόσφυγες, όμως, όπου γης και πατρίς. Καλό ταξίδι μπάρμπα Παύλο. Ας είναι ελαφρύ το χώμα της αττικής γης που σε σκεπάζει. Με τη διαδρομή σου σε αυτό τον κόσμο αφήνεις πίσω σου ένα όνομα για το οποίο μπορούν τα παιδιά σου να είναι περήφανα.

Μάξιμος Χαρακόπουλος

11-11-2012_

Εμένα με είχε διορίσει -θεός σχωρέστον- ο μακαρίτης ο Ροδόπουλος, όταν έγινε Πρόεδρος της βουλής. Και τώρα τι ζητάω, όπως όλοι οι υπάλληλοι της βουλής να μπει και το παιδί μου. Και μου λέτε δεν γίνεται; Γιατί; Γιατί πια διορίζουν τις γυναίκες και τις φιλενάδες τους οι βουλευτές; Τα λόγια του συνταξιούχου κλητήρα στριφογύριζαν στο μυαλό μου παρακολουθώντας τη θυελλώδη συνεδρίαση της βουλής για την ψήφιση των νέων μέτρων. Είχε προηγηθεί η κατάθεση τροπολογίας για τη μισθολογική εξίσωση των εργαζομένων της βουλής με τους υπόλοιπους στο δημόσιο τομέα. Η είδηση έκανε το γύρο του κοινοβουλίου και το περιστύλιο κατακλύστηκε από υπαλλήλους της βουλής που λόγω των ιδιαίτερων απολαβών τους, που θεωρούνται προνόμια, προκαλούν το φθόνο της κοινωνίας. Θα μου πείτε μα γιατί ο φθόνος τώρα, ενώ τα προνόμια έρχονται από παλιά; Τώρα, όμως, η ελληνική κοινωνία «ματώνει» από τα επώδυνα μέτρα και δεν δείχνει ανοχή σε φαινόμενα ή καταστάσεις του χθες που περνούσαν απαρατήρητα μέσα στη γενικότερη ευφορία.

Το βουητό από τους συγκεντρωμένους εργαζόμενους, ιδιαίτερα όταν άνοιγε η πόρτα της ολομέλειας για να μπει ή να βγει κάποιος βουλευτής ήταν τόσο έντονο που επισκίαζε ακόμη και τη φωνή του ομιλητή. Και τότε είδαμε τις πρακτικογράφους να αποχωρούν από την αίθουσα καταχειροκροτούμενες από τους βουλευτές της Χρυσής Αυγής. Ο εργαζόμενοι είχαν κηρύξει απεργία. Αν δεν αποσυρόταν η επίμαχη τροπολογία υπήρχε ο κίνδυνος να μην ολοκληρωθεί η συνεδρίαση με την κρίσιμη ψηφοφορία, την έκβαση της οποίας ανέμεναν με ενδιαφέρον οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και όχι μόνο. Ενδεικτικό αυτού του ενδιαφέροντος ήταν οι διακοπές στη ροή του προγράμματος διεθνών ΜΜΕ και οι έκτακτες συνδέσεις τους με την ελληνική βουλή. Το κλίμα επέτειναν οι φήμες ότι επίκειται «ντου» των υπαλλήλων στην αίθουσα της ολομέλειας, αλλά και κλείσιμο του διακόπτη του ηλεκτρικού ρεύματος, γεγονός που ντε φάκτο θα ματαίωνε την ψήφιση της τροπολογίας.

Λάβροι από το βήμα της βουλής οι εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ και των Ανεξαρτήτων Ελλήνων κατά της κυβέρνησης, υπερασπιζόμενοι τη διατήρηση του στάτους κβο των υπαλλήλων της βουλής. Σκηνές απείρου κάλλους με φωνασκούντες και χειρονομούντες βουλευτές και το κουδούνι του προεδρείου να αγωνίζεται να επιβάλει την τάξη. Θα μου πείτε σιγά μη στάξει η ουρά του γαιδάρου. Η ευπρέπεια έχει από καιρού χαθεί στο κοινοβούλιο. Ο πληθυντικός είναι άγνωστος σε πολλούς νεοεισερχόμενους στη βουλή και οι αγοραίες εκφράσεις που «πουλάνε» και δείχνουν τσαμπουκά αρέσουν σε μεγάλη μερίδα της κοινωνίας που πάνω στην απελπισία της έχει βάλει σε δεύτερη μοίρα τη λογική.

Μπορεί να άλλαξε η διαδικασία προσλήψεων στο κοινοβούλιο που πλέον γίνονται μόνο μέσω διαγωνισμών του ΑΣΕΠ, φοβούμαι, όμως, πως απ’ την πλευρά του έχει ένα δίκιο ο παραπονούμενος συνταξιούχος κλητήρας της βουλής όταν συγγενείς υπουργών και βουλευτών αποκαλύπτεται ότι είναι διορισμένοι στη βουλή. Την ώρα που αρχηγός κόμματος κατήγγελλε το φαινόμενο, βουλευτές τον διέκοπταν ρωτώντας τον αν εννοεί τον παρακαθήμενο βουλευτή του κόμματός του, που φήμες θέλουν να είναι διορισμένος υπάλληλος της βουλής!

Η διαδήλωση των υπαλλήλων της βουλής εντός του κοινοβουλίου αναμφίβολα επισκίασε τη μεγάλη διαδήλωση του κόσμου εκτός του κοινοβουλίου, στην πλατεία Συντάγματος. Η στάση των εργαζομένων της βουλής, οι περισσότεροι εκ των οποίων είναι εξαίρετοι λειτουργοί, αποτελεί ένα ακόμη σημάδι της παρακμής που ζούμε. Ο υπουργός των Οικονομικών, προκειμένου να αρθεί ο κίνδυνος διακοπής της συνεδρίασης απέσυρε τη «νομοτεχνική βελτίωση» δεσμευόμενος, όμως, ότι η κυβέρνηση θα επανέλθει επί του θέματος στο πνεύμα της εξίσωσής τους με τους εργαζόμενους στο δημόσιο. Προφανώς σε συνεννόηση με το προεδρείο της βουλής.

Τα όσα διαδραματίστηκαν στη βουλή δεν είναι μόνο ενδεικτικά της κατάπτωσης ηθών αλλά και καμπανάκι κινδύνου διότι την ώρα που η χώρα βρίσκεται κυριολεκτικά στην κόψη του ξυραφιού, πολλοί εξακολουθούν να ομφαλοσκοπούνε και να πολιτεύονται με όρους παλαιότερων δεκαετιών και με νοοτροπίες που μας έφεραν στη σημερινή κατάσταση. Κάποιοι αποθαρρύνονται. Ο λαϊκισμός επελαύνει και δείχνει ανίκητος. Αν, όμως, τώρα λιποψυχήσουμε, η χώρα θα παραδοθεί στην εξαθλίωση που θα σημάνει η επιστροφή στη δραχμή.

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Αναπληρωτής Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων.

05-06-2012_

Στις εκλογές της 17^ης Ιουνίου η απειλή για την Ελλάδα να γυρίσει το ρολόι της ιστορίας δεκαετίες πίσω είναι πλέον ορατή. Όσα έως πρόσφατα θεωρούσαμε δεδομένα, κεκτημένα, βέβαια, κινδυνεύουμε να τα απολέσουμε. Η ευρωπαϊκή μας ταυτότητα, η κοινωνική συνοχή και ειρήνη, τα αγαθά ενός κοινωνικού κράτους τελούν υπό αίρεση. Η παρακμή του παρασιτικού οικονομικού μοντέλου της μεταπολίτευσης και η αλλοπρόσαλλη πασοκική διακυβέρνηση της τελευταίας διετίας μας έφεραν στο χείλος της αβύσσου.

Χρέος μας, λοιπόν, να αποτρέψουμε τα χειρότερα και να πείσουμε για την αναγκαιότητα μιας διαφορετικής πολιτικής. Και τους ευρωπαίους εταίρους μας και τους πολίτες. Στους πρώτους φαίνεται ότι βρίσκουμε πλέον ευήκοα ώτα. Και μάλιστα σε μια Ευρώπη που δείχνει να αναζητά μια διαφορετική πορεία για την υπέρβαση της κρίσης. Στο εσωτερικό, όμως, όπως έδειξαν και οι εκλογές της 6^ης Μαΐου το κριτήριο επιλογής των ψηφοφόρων ήταν η έκφραση της οργής και η τιμωρητική διάθεση. Ωστόσο, όλο και περισσότεροι συνειδητοποιούν πλέον τον κίνδυνο απομόνωσης της Ελλάδος και απομάκρυνσής της από τη Ευρώπη, γεγονός που θα ισοδυναμούσε με μια νέα μικρασιατική καταστροφή.

Στις εκλογές του Ιουνίου δεν γίνεται απλά μια αντιπαράθεση θέσεων, αλλά μια σύγκρουση δύο διαφορετικών κόσμων. Από τη μια, εμείς που πιστεύουμε ότι πρέπει να παραμείνουμε μέσα στην Ευρώπη που αλλάζει και από την άλλη, οι λαϊκιστές της αριστεράς και της δεξιάς που παίζουν με το αύριο της Ελλάδας,  ρισκάροντας την έξοδο από την ευρωζώνη και την απομόνωση.

Γι’ αυτούς τους λόγους, η συγκρότηση ενός μεγάλου Ευρωπαϊκού Πατριωτικού Μετώπου είναι εθνική ανάγκη. Η συστράτευση πολιτικών δυνάμεων και προσώπων που συμφωνούν στην ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας φέρνει πιο κοντά τη νίκη στις εκλογές. Η δυναμική που αναπτύσσεται, το αίσθημα ενότητας που καλλιεργείται, η αύξηση των φωνών που αρθρώνουν δημόσιο λόγο και στηρίζουν τις θέσεις για το ευρωπαϊκό αύριο της χώρας έχουν πολλαπλό όφελος.

Η κρισιμότητα των στιγμών δεν επιτρέπει μεμψιμοιρίες και μικροκομματικές λογικές. Το παρελθόν, οι όποιες πικρίες, οι προσωπικές στρατηγικές, θεμιτές ίσως σε άλλες εποχές, σήμερα απέναντι στον υπαρκτό κίνδυνο καταστροφής της πατρίδας παραμερίζονται. Γιατί με την Ελλάδα δεν παίζουμε!

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Γραμματέας Πολιτικού Σχεδιασμού της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης.

03-06-2012_

Έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα, ο σχηματισμός κυβέρνησης είναι πλέον εθνικό θέμα! Πριν από τις εκλογές της 6ης Μαΐου είχαμε προειδοποιήσει για το ενδεχόμενο της ακυβερνησίας. Στην επιλογή, όμως, των πολιτών φαίνεται ότι βάρυνε η οργή για τη δραματική πτώση του βιοτικού επιπέδου και την αναξιοπιστία του πολιτικού συστήματος. Και αρκετοί έδωσαν την ψήφο τους σε κομματικούς σχηματισμούς αριστερά και δεξιά που διαγκωνίζονταν σε πλειοδοσία καταγγελτικού λόγου με την πεποίθηση ότι σε κάθε περίπτωση θα σχηματιζόταν κυβέρνηση.

Τελικά, όμως, αυτοί που έκαναν το ίδιο ήταν πολλοί. Και έτσι, δυνάμεις, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς σοβαρό πρόγραμμα και αίσθηση ρεαλισμού, βρέθηκαν ρυθμιστές της κατάστασης. Και αρνούμενοι να αναλάβουν οποιαδήποτε ευθύνη διακυβέρνησης οδήγησαν τη χώρα και πάλι σε εκλογές. Αυτό, όμως, έχει συνέπειες, διότι συνεχίζεται η «πτήση στο κενό». Τα προβλήματα της οικονομίας και της κοινωνίας δεν περιμένουν. Αντιθέτως, η καθυστέρηση στην επίλυσή τους, λόγω της έλλειψης μιας ισχυρής και αποφασιστικής διακυβέρνησης, βυθίζει τη χώρα πιο βαθιά στη δίνη της κρίσης. Οποια κυβέρνηση, επομένως, έλθει στη συνέχεια θα έχει να αντιμετωπίσει δυσχερέστερες συνθήκες.

Η παρατεταμένη προεκλογική περίοδος, στην οποία από μηνών βρίσκεται η χώρα, έχει οδηγήσει σε υπολειτουργία αν όχι παράλυση τη δημόσια διοίκηση και τους εισπρακτικούς μηχανισμούς με αποτέλεσμα τον εκτροχιασμό των εσόδων του Δημοσίου. Και τώρα μετράμε τι μας μένει για να πληρωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις. Επιπλέον, οι αναλήψεις από τις τράπεζες εντάθηκαν μετά τις, τουλάχιστον, ατυχείς δηλώσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ που αυξάνουν την ανασφάλεια και την αβεβαιότητα των καταθετών, ενώ το τραπεζικό σύστημα βρίσκεται ακόμη στο μάτι του κυκλώνα. Η ειρωνεία μάλιστα είναι ότι, πολλοί από αυτούς που έτρεξαν να σηκώσουν τα λεφτά τους, φοβούμενοι μια πιθανή κατάρρευση, είναι οι ίδιοι ψηφοφόροι κομμάτων που η πολιτική τους απειλεί να μας οδηγήσει εκτός ευρώ. Την ίδια ώρα, μεγάλη μείωση παρουσιάζουν οι κρατήσεις τουριστών, καθώς τα ξένα ΜΜΕ μεταδίδουν την εικόνα αποσταθεροποίησης, ενώ το Χρηματιστήριο βουλιάζει στις 500 μονάδες και την ανυποληψία.

Στο διεθνές περιβάλλον, η αξιοπιστία της Ελλάδας συνεχίζει να καταρρακώνεται. Τα σενάρια για την έξοδό μας από την Ευρωζώνη και την Ε.Ε. βρίθουν στον διεθνή Τύπο. Σε αυτό, άλλωστε, συμβάλλουν και οι αμετροεπείς και αντιφατικές δηλώσεις των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, που φαίνεται να μην τους απασχολούν οι αρνητικές παρενέργειες των λεγομένων τους, αφού τους αποδίδουν δημοσκοπικά. Αλλά και σε ζέοντα ζητήματα της κοινωνικής πολιτικής η ακυβερνησία προκαλεί αρνητικές παρενέργειες, όπως η έκρηξη του μεταναστευτικού στην Πάτρα με τους αυτόκλητους προστάτες της τάξης να κινούνται στο κενό της κρατικής εξουσίας.

Μέχρι τις 17 Ιουνίου θα συνεχίσουμε να διαβαίνουμε αυτό το ναρκοπέδιο της αβεβαιότητας. Εκείνη την ημέρα, όμως, καθένας που θα βρεθεί εμπρός από την κάλπη θα γνωρίζει ότι η επιλογή του θα έχει συνέπειες. Και ας τις ζυγίσει. Εξάλλου, θα έχει ακούσει και τις προτάσεις των κομμάτων που ζητούν την ψήφο του. Και θα έχει τη δυνατότητα να φανταστεί που θα τον οδηγήσει η επανάληψη της τυφλής ψήφου οργής, η στήριξη σε όσους τάζουν χαμένους παραδείσους: στην έξοδο από την Ευρωζώνη και τη βαλκανική απομόνωση που, πιθανώς, θα ισοδυναμούσε με μια νέα Μικρασιατική Καταστροφή.

Το μήνυμα των εκλογών της 6ης Μαΐου ήταν τόσο εκκωφαντικό που ελήφθη εντός και εκτός συνόρων. Τώρα, εκείνο που προέχει είναι στις 18 Ιουνίου η χώρα όχι μόνο να ξεπεράσει τον κάβο της ακυβερνησίας, αλλά να αποκτήσει κυβέρνηση που θα διασφαλίζει το ευρωπαϊκό κεκτημένο, την παραμονή της Ελλάδας στην Ευρώπη που αλλάζει. Κυβέρνηση που θα επαναδιαπραγματευθεί το Μνημόνιο με έμφαση σε μέτρα ανάπτυξης για να ανοίξουν δουλειές, νέες θέσεις εργασίας. Κυβέρνηση που θα εγγυηθεί ένα περιβάλλον σταθερότητας και ασφάλειας για όλους.