04-05-2012_

Οι εκλογές της 6^ης Μαΐου είναι βέβαιο ότι θα καταγραφούν ως μια από τις σημαντικότερες αναμετρήσεις στη σύγχρονη ελληνική ιστορία. Η Ελλάδα βρίσκεται μπροστά σε ένα σταυροδρόμι και από την επιλογή του δρόμου που θα πορευθούμε θα κριθεί το παρόν και το μέλλον μας. Όπως συνέβη τα μεταπολεμικά χρόνια ή την περίοδο μετά την πτώση της δικτατορίας, που με τη σοφή και αταλάντευτη πολιτική του Κωνσταντίνου Καραμανλή εισήλθαμε στους κόλπους της ευρωπαϊκής οικογένειας.

Επειδή σε κάποιους η πραγματικότητα προκαλεί αλλεργία, τις απλές αυτές διαπιστώσεις τις θεωρούν υπερβολικές. Ο λαϊκίστικος πολιτικός λόγος διαχέεται ασυγκράτητος τόσο από τους αριστερούς κομματικούς σχηματισμούς, που έχουν μακρά παράδοση σε αυτόν, όσο και από νεόκοπους δεξιούς και ακροδεξιούς που αποδύονται σε φθηνή αντιγραφή του. Στοχεύουν στην εκλογική τους άνοδο εκμεταλλευόμενοι τη δικαιολογημένη αγανάκτηση και οργή των πολιτών. Συναισθήματα που προκάλεσαν οι βίαιες και απότομες αλλαγές στο βιοτικό επίπεδο των μεσαίων και χαμηλών κοινωνικών στρωμάτων από την εγκληματική διαχείριση της κρίσης από το ΠΑΣΟΚ του Γ. Παπανδρέου.

Η αλήθεια είναι, όμως, αδήριτη και σκληρή. Σήμερα, που ξεχειλίζει η συναισθηματική έξαρση, είναι περισσότερο από ποτέ αναγκαία η ψύχραιμη σκέψη και η λογική επιλογή. Πολλοί λένε αστόχαστα, ανάμεσά τους και πολιτευόμενοι, ότι δεν φοβούνται την καταστροφή διότι ήδη την βιώνουμε. Και ότι τα πράγματα δεν μπορούν να πάνε χειρότερα. Κι όμως, αν δεν κινηθούμε συντεταγμένα και με σχέδιο για την ανάκαμψη της οικονομίας και για την επίλυση των σύνθετων κοινωνικών προβλημάτων, πολύ φοβούμαι ότι, σύντομα, θα ανακαλύψουμε ότι δεν έχουμε δει τίποτε ακόμη.

Ας μη λησμονούμε ότι οι δυνάμεις στην Ευρώπη που θα ήθελαν να δουν την Ελλάδα εκτός ευρώ και Ε.Ε. συνεχίζουν να υπάρχουν. Και αυτή η εξέλιξη θα συνιστούσε μια πραγματική τραγωδία. Να βρεθεί η χώρα σαν καρυδότσουφλο στον ωκεανό, με ένα νόμισμα ευάλωτο στους κερδοσκόπους, χωρίς να έχει προλάβει να ανασυντάξει τη διαλυμένη της παραγωγική δομή, χωρίς συμμάχους και με «κακόφημους» γείτονες, με εκατοντάδες χιλιάδες πεινασμένους μετανάστες.

Και θα ήταν κρίμα να βρεθούμε εκτός ευρωπαϊκού νυμφώνος τώρα, που το κλίμα αλλάζει. Τώρα που οι ηγεσίες των χωρών της Ε.Ε. φαίνεται να αντιλαμβάνονται ότι απαιτείται άλλη πολιτική, με αναπτυξιακά χαρακτηριστικά. Πολιτική για την οποία η ΝΔ και ο Αντώνης Σαμαράς επέμεναν για πάνω από δύο χρόνια, παρά το κόστος στο εσωτερικό και στο εξωτερικό.

Η Ελλάδα δεν είναι μια χαμένη περίπτωση. Η ψυχολογία της ήττας, που επιφέρει την κατάθλιψη, την παραίτηση, ακόμη και την αυτοκτονία δεν μας ταιριάζει σαν λαό και δεν έχει σχέση με τις δυνατότητές μας. Γιατί η χώρα έχει δυνατότητες, έχει πλούτο, έχει ανθρώπους ικανούς. Μπορεί να κάνει μια νέα αρχή.

Αυτή τη νέα αρχή ζητάμε από τους πολίτες να εγκρίνουν στις εκλογές της Κυριακής. Δίνοντας την καθαρή εντολή στην ΝΔ και στον Αντώνη Σαμαρά να σχηματίσει μια ισχυρή κυβέρνηση. Για να ξεκινήσουμε από την Δευτέρα τον αγώνα της ανοικοδόμησης της χώρας, με σχέδιο και όραμα. Για να δημιουργήσουμε τις συνθήκες που θα φέρουν ανάπτυξη και θέσεις εργασίας. Για να φέρουμε και πάλι το αίσθημα ασφάλειας στους πολίτες. Για να νικήσουμε όλοι μαζί την απαισιοδοξία και να ανθίσει και πάλι η ελπίδα.

28-03-2012_

Το εντυπωσιακό ποσοστό της Λεπέν στη Γαλλία δημιούργησε αίσθηση στην Ευρώπη. Μπορεί να έχει τόση επιρροή ο ακροδεξιός λόγος στη χώρα που η επανάστασή της το 1789 συμβολίζει την απαρχή της εποχής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του ορθολογισμού; Το ίδιο μπορεί να αναρωτηθεί κανείς για την δυναμική που αναπτύσσουν ακραία κινήματα σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες με μακρά δημοκρατική παράδοση.

Είναι φανερό ότι η οικονομική κρίση συμπιέζει τα μεσαία κοινωνικά στρώματα της Ευρώπης, βάζει τέλος στο όνειρο της κοινωνικής ανόδου, της καταναλωτικής ευχέρειας, στην απόλαυση των παροχών ενός κοινωνικού κράτους. Και ταυτόχρονα, μεγεθύνει το πρόβλημα της μετανάστευσης, καθώς η πίτα μικραίνει και οι συνδαιτυμόνες πληθαίνουν.

Εισήλθαμε, λοιπόν, σε μια εποχή που πιστεύαμε ότι θα τη γνωρίζαμε μόνον από τα βιβλία της ιστορίας; Η Ευρώπη, έχει αποδείξει μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο -παρά τις πρόσφατες παλινωδίες της- ότι με διάλογο και συνεργασία μπορεί να βρίσκει λύσεις στα προβλήματά της.

Στην Ελλάδα, ανάλογη συζήτηση έχει ήδη «φουντώσει» από τα απρόσμενα υψηλά δημοσκοπικά ποσοστά μιας, έως πρόσφατα περιθωριακής, ομάδας της άκρας δεξιάς με αναφορές σε νέο-ναζιστικές ιδέες και πρακτικές.

Εξ αρχής, βέβαια, να ξεκαθαρίσουμε ότι η συντριπτική πλειοψηφία όσων δηλώνουν ότι προτίθενται να ψηφίσουν τη Χρυσή Αυγή, ούτε γνωρίζουν τι ακριβώς πρεσβεύει ούτε ποιοι είναι τα στελέχη της. Το υπόβαθρο που τροφοδοτεί τέτοιες προθέσεις μπορεί να αποδοθεί στο εκρηκτικό μείγμα αγανάκτησης και σύγχυσης που έχει διαμορφωθεί στην κοινωνία. Αγανάκτηση που προκάλεσε η απρόσμενη καταβαράθρωση του βιοτικού επιπέδου -κυρίως, των μεσαίων και αδύναμων στρωμάτων- και πολιτική σύγχυση που δημιουργεί η αναζήτηση για τον κατάλληλο τρόπο τιμωρίας των πολιτικών πρωταίτιων της κρίσης.

Αναμφίβολα, λοιπόν, η απάντηση «ψήφος στα άκρα» είναι μια αυθόρμητη, ακατέργαστη αντίδραση για όσα συμβαίνουν, για όσα δεν επέλεξαν, δεν επιθυμούν και δεν κατανοούν. Και γι’ αυτό το λόγο δεν μπορεί να έχει διάρκεια. Τουλάχιστον για την πλειοψηφία όσων εκδηλώνουν πρόθεση ψήφου στα άκρα. Αργά ή γρήγορα, η λογική επεξεργασία των δεδομένων, η αγωνία για το αύριο και η επιθυμία για τη σταθερότητα θα επικρατήσει. Θα ήταν, όμως, πολιτική αφέλεια να αγνοήσουμε το φαινόμενο ή  απλά να το καταδικάσουμε, χωρίς να αναδείξουμε τις αιτίες που το γεννούν και να λάβουμε αποφάσεις που θα το αδρανοποιήσουν.

Απαραίτητος παράγοντας για την απίσχναση των άκρων είναι το ξεπέρασμα της κρίσης, η ανάπτυξη, η δημιουργία θέσεων εργασίας. Οι απελπισμένοι συνιστούν πάντοτε το προσφορότερο υλικό για στρατολόγηση. Ιδιαίτερα μεταξύ των νέων. Χωρίς αύριο, χωρίς ελπίδα αισθάνονται ότι δεν έχουν τίποτε να χάσουν αν στηρίξουν τις φωνές του χάους.

Δεύτερος παράγοντας είναι η αποκατάσταση του νοήματος της Δημοκρατίας. Όχι με συνθήματα-κλισέ. Αλλά με συγκεκριμένα και γενναία βήματα εκ μέρους του πολιτικού κόσμου που θα πείθουν τους πολίτες ότι το σύστημα λειτουργεί με διαφάνεια και δικαιοσύνη. Όσο υπάρχουν σκιές για διαφθορά, ιδιαίτερα από τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ, όσο υπάρχει η αίσθηση ότι μόνον τα μικρά «ζωύφια» πιάνει ο ιστός της δικαιοσύνης το δημοκρατικό μας πολίτευμα θα «κουτσαίνει»…

Τρίτος παράγοντας είναι η ορθή λειτουργία του κράτους. Η ανοχή στην ανομία, η αδυναμία περιορισμού του εγκλήματος ακόμη και της μικρής παραβατικότητας δημιουργεί ανασφάλεια. Ο πολίτης φοβισμένος θα αναζητήσει στον αυτόκλητο προστάτη του τη «σωτηρία». Και τέλος πάντων, το κράτος θα πρέπει να δείξει αποφασιστικότητα και στο ζήτημα της λαθρομετανάστευσης. Ούτε σύνορα «τρύπια» πρέπει να έχουμε, ούτε ανεξέλεγκτα γκέτο. Όσο η κρατική μηχανή τελεί εν υπνώσει, είτε λόγω έλλειψης πολιτικής βούλησης, είτε λόγω ιδεοληψιών, το πεδίο των άκρων, σαν τη Χρυσή Αυγή, θα είναι δυστυχώς ευρύ.

Ας ελπίσουμε ότι αυτή η βαθιά και επώδυνη κρίση που μαστίζει τη χώρα θα μας κάνει τουλάχιστον όλους σοφότερους για να αποφύγουμε λάθη του παρελθόντος και να χτίσουμε κάτι καινούργιο σε σωστότερες και πιο γερές βάσεις.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Γραμματέας Πολιτικού Σχεδιασμού της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης.

01-04-2012_

Στις κρίσιμες ιστορικές καμπές ενός κράτους, πρωταρχικό μέλημα της πολιτικής του ηγεσίας είναι η σύναψη συμμαχιών με άλλες χώρες για την αντιμετώπιση των κοινών προβλημάτων και η θεμελίωση των βάσεων επωφελούς συνεργασίας. Αυτή πρέπει να είναι και η προτεραιότητα της κυβέρνησης που θα προκύψει από τις επερχόμενες εκλογές. Ο Αντώνης Σαμαράς, με σοβαρό προγραμματισμό, έχει ήδη δημιουργήσει το υπόβαθρο των νέων ισχυρών διεθνών σχέσεων για την επόμενη ημέρα.

Πρωτεύοντα ρόλο σε αυτή τη διπλωματική στρατηγική του προέδρου της Νέας Δημοκρατίας διαδραματίζει η συγκρότηση της «Συμμαχίας του Ευρωπαϊκού Νότου». Σε μια εποχή που το ευρωπαϊκό οικοδόμημα κλυδωνίζεται από την οικονομική κρίση και την «κολοβή» αλληλεγγύη μεταξύ των κρατών-μελών, η στενή συνεργασία με όσους αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα είναι μονόδρομος.

Η Πορτογαλία, η Ισπανία και η Ιταλία έχουν οικονομίες που, η κάθε μια βέβαια με τα δικά της χαρακτηριστικά, βρίσκονται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και εφαρμόζουν προγράμματα λιτότητας. Όλες τους πλήττονται από την έκρηξη της ανεργίας και των ελλειμμάτων, ενώ επιτακτική είναι η ανάγκη μεγάλων διαρθρωτικών αλλαγών. Ίσως στο μυαλό πολλών ο ευρωπαϊκός νότος να ταυτίζεται  με τα απείθαρχα παιδιά μιας οικογένειας που πρέπει να ακολουθεί τις αρχές του σοβαρού και πειθαρχημένου βορρά. Η αλήθεια, όμως, δεν είναι αυτή που φαίνεται. Πολλές από τις παθογένειες που γιγαντώθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες στο παραγωγικό μοντέλο των χωρών του νότου, και πρωτίστως της Ελλάδας, οφείλονται στην ετεροβαρή οικονομική σχέση τους με τον ευρωπαϊκό βορρά. Ο νότος κατανάλωνε τα υψηλής ποιότητας προϊόντα των χωρών του βορρά, την ίδια ώρα που ο ίδιος δεν μπορούσε να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες που διαμόρφωνε η παγκοσμιοποίηση.

Σήμερα, λοιπόν, αυτά πρέπει να αλλάξουν. Πρέπει οι χώρες του νότου να βρουν το βηματισμό τους. Κι αυτό δεν μπορεί να γίνει χωρίς τη βοήθεια όσων ωφελήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια. Προγράμματα, όπως το πρώτο μνημόνιο, που βλέπουν τη λύση στις περικοπές μισθών, συντάξεων και στην επιβολή φόρων δεν οδηγούν πουθενά. Επιτείνουν το φαύλο κύκλο. Μόνο πολιτικές ανάπτυξης μπορούν να σπάσουν το αδιέξοδο. Και αυτές πρέπει να τεθούν ως προτεραιότητα από την Ευρωπαϊκή Ένωση.  Μόνη της η Ελλάδα δεν μπορεί να τις επιβάλει. Ένα κοινό μέτωπο των μεσογειακών χωρών της Ε.Ε., ακόμη και με τη Γαλλία, θα μπορούσε να αλλάξει την ατζέντα. Μη λησμονούμε άλλωστε ότι, η ομάδα των κρατών, που κάποιοι υποτιμητικά αποκαλούν PIGS (Portugal, Italy, Greece, Spain), έχουν πληθυσμό που ξεπερνά τα 130 εκατομμύρια.

Εκτός, όμως της οικονομίας υπάρχουν και πολλά ακόμα που μπορούν να αποτελέσουν πεδίο συντονισμού δράσης και κοινής πολιτικής. Σημαντικότερο μεταξύ αυτών είναι το τεράστιο πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης. Στις συναντήσεις του Αντώνη Σαμαρά με τον Μαριάνο Ραχόι και τον Πέδρο Κοέλιο το θέμα αυτό συζητήθηκε ενδελεχώς και υπήρξε συμφωνία για την αντιμετώπισή του. Με την ψήφο του ελληνικού λαού, η επόμενη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας θα έχει τη δυνατότητα να προωθήσει με ταχείς ρυθμούς μια δυναμική και πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική που θα συμβάλει καταλυτικά στην επανεκκίνηση οικονομίας και κοινωνίας.

10-03-2012_

Η γενιά του Πολυτεχνείου περιεβλήθη με ένα μύθο στα μεταδικτατορικά χρόνια, τον οποίο πολλοί εξαργύρωσαν ποικιλοτρόπως. Τώρα υπό το βάρος της κατάρρευσης του μεταπολιτευτικού μοντέλου ο μύθος εκείνος όχι απλώς αμφισβητείται,  αλλά αντιμετωπίζεται με ισοπεδωτική απαξία. Εξαιτίας αυτών που θέλησαν να τον εκμεταλλευτούν.

Την περίοδο των παχέων αγελάδων, των ευρωπαϊκών επιδοτήσεων και των κρατικών επιχορηγήσεων, των θαλασσοδανείων και της επίπλαστης ευδαιμονίας, πολλοί από τη γενιά εκείνη, αποτελούσαν πρότυπο αγωνιστικότητας και παράδειγμα στάσης ζωής. Η προσωπική τους, όμως διαδρομή -εδώ κι αν ισχύει η λαϊκή ρήση τα στερνά τιμούν τα πρώτα!- και κυρίως η κατάληξη της διαδρομή της χώρας στη μεταπολίτευση με οδοδείκτη στερεότυπα και ιδεολογήματα που αναπαρήγαγε αυτή η γενιά, εύλογα προκαλούν την κοινή γνώμη.

Θα ανέμενε λοιπόν κανείς σήμερα, η Αριστερά, πριν επιχειρήσει να κερδοσκοπήσει  πολιτικά επί των ερειπίων της μεταπολίτευσης να κάνει την αυτοκριτική της. Γιατί μόνο αθώα του αίματος δεν είναι. Ωστόσο βλέπουμε το ακριβώς αντίθετο.

Η οικονομική κρίση και η συνακόλουθη κρίση αξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος έχουν επιτείνει τη διάθεση της Αριστεράς, όλων των αποχρώσεων, να εμφανίζεται ως αφ’ υψηλού κριτής των πάντων. Αυτή  η στάση, μιας αντιπολίτευσης που σταθερά απορρίπτει, και μονίμως επαγγέλλεται ότι κατέχει τη μια και μοναδική αλήθεια -που όμως όπου εφαρμόστηκε άφησε πίσω της συντρίμμια- διέπει όλη τη μεταπολιτευτική περίοδο.

Νομιμοποιείται, όμως, η Αριστερά να κουνά το δάκτυλο για τη δραματική κατάληξη του παραγωγικού και πολιτικού μοντέλου της μεταπολίτευσης; Είναι η Αριστερά η άσπιλος και αμόλυντος παρθένα που δικαιωματικά μπορεί να καταλογίζει σε όλους τους άλλους κάθε αμαρτία και η ίδια να μένει στο απυρόβλητο;

Σε καμία περίπτωση! Η Αριστερά βαρύνεται με μια σειρά από «εγκλήματα»: την άμεση και καταλυτική της επίδρασή στη διαστρέβλωση του τρόπου λειτουργίας του κράτους, στην εμπέδωση της αντικοινωνικής συμπεριφοράς, στην ισοπέδωση των κανόνων αξιοκρατίας και ιεραρχίας, στην επικράτηση της ιδεολογίας της ήσσονος προσπάθειας, στην ενοχοποίηση της επιχειρηματικότητας. Για όλες αυτές τις παθογένειες, δηλαδή, που μας έφεραν ως χώρα και κοινωνία στο χείλος του γκρεμού.

Δεν μπορεί η Αριστερά να μιλά από τη θέση του κατηγόρου, όταν υπέθαλψε για δεκαετίες κάθε κινητοποίηση που υπονόμευε την όποια επένδυση γινόταν στην χώρα. Που ασμένως πρόβαλλε τα όποια συντεχνιακά αιτήματα, τα οποία στη βάση τους ήταν ενάντια στην κοινωνία και, πολλές φορές, ενάντια και στην κοινή λογική, κάτω από το ανεκδιήγητο σύνθημα «νόμος είναι το δίκαιο του εργάτη». Ακόμη και αν αυτός ο «εργάτης» ήταν ένας υψηλόμισθος εργαζόμενος δημόσιας επιχείρησης, με μηδαμινή παραγωγικότητα και τεράστια ελλείμματα, που δανειζόταν το κράτος για να τα καλύπτει και τώρα στέλνει το λογαριασμό στους πολίτες για την εξόφληση.

Δεν μπορεί η Αριστερά να μιλά για τα «λουκέτα» όταν επί δεκαετίες έχουμε σπάσει κάθε ρεκόρ διαδηλώσεων στο κέντρο της πρωτεύουσας, τις περισσότερες φορές από μερικές δεκάδες άτομα, με αποτέλεσμα σχεδόν τις μισές μέρες του χρόνου τα μαγαζιά να είναι κλειστά και καταστηματάρχες και υπάλληλοι να οδηγούνται σε απόγνωση.

Δεν είναι δυνατόν η Αριστερά να εμφανίζεται τιμητής στην εκπαίδευση, όταν για χρόνια υποδαύλιζε κινητοποιήσεις και καταλήψεις μαθητών, ακόμη και του γυμνασίου, διότι έπρεπε να περάσουν το «σχολείο του αγώνα»… και άλλα τέτοια τραγελαφικά.

Και ήταν η Αριστερά αυτή, η οποία ζώντας ακόμη φαντασιακά σε μακρινές δεκαετίες διερρήγνυε τα ιμάτιά της απέναντι σε όποια προσπάθεια επιβολής του νόμου, όπως στα πανεπιστήμια που έχουν καταστεί ορμητήρια συμμοριών, στο όνομα της αντίδρασης στην κρατική καταστολή.

Ο κατάλογος αυτός με τις «αμαρτίες» της Αριστεράς είναι μακρύς, πολύ μακρύς. Μπορεί κάποιος, όμως, να αντιτείνει ότι τα εκλογικά ποσοστά της δεν δικαιολογούν την τεράστια αυτή επιρροή της στα πολιτικά πράγματα. Κι, όμως, η αριστερή συνθηματολογία επικράτησε σε μεγάλο βαθμό γιατί έδινε το λαϊκιστικό άλλοθι που χρειαζόταν το ΠΑΣΟΚ για να εγκαθιδρύσει αυτό το κομματικό και διεφθαρμένο κράτος. Η εύκολη υποχώρησή του προς τις αριστερές σειρήνες, του επέτρεπε, λόγω της ιδεολογίας της μεταπολίτευσης, να εμφανίζεται ως «προοδευτική δύναμη».

Δυστυχώς, στον αριστερό αυτό λαϊκισμό υπέκυψε και η Νέα Δημοκρατία ως μη όφειλε. Φοβούμενη ενίοτε τις αντιδράσεις, δεν αντιπαρατέθηκε μαζί του. Οι εποχές, όμως, άλλαξαν. Δεν ζούμε πλέον στη δεκαετία του ‘70 και του ‘80. Η στάση μας αυτή μας στοίχισε στους απλούς πολίτες με την κοινή λογική, που κάποιοι επιμένουν να τους χαρακτηρίζουν με ιδεολογικούς όρους ως συντηρητικούς. Αυτοί, όμως, είναι η πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας, αυτοί είναι η ραχοκοκαλιά της.

Είναι λογικό σήμερα, που η δικαιολογημένη οργή και αγανάκτηση περισσεύουν, οι πολίτες να ψάχνουν τρόπους διαμαρτυρίας. Υποχρέωσή μας είναι, όμως, να τους θυμίσουμε ότι η καλύτερη λύση για μια νέα αρχή δεν είναι αυτή που θορυβεί περισσότερο.