14-08-2011_

Τα δομικά στοιχεία στα οποία στηρίχθηκε η ιστορική μας πορεία των τελευταίων 37 ετών, η λεγόμενη Μεταπολίτευση, έχουν υποστεί βαθιά διάβρωση. Το οικονομικό μοντέλο που επιλέχθηκε, κυρίως μετά το 1981, κατέρρευσε παταγωδώς. Το κράτος αδυνατεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του απέναντι στους πολίτες. Οι θεσμοί αντιμετωπίζονται από μεγάλο τμήμα της κοινωνίας με δυσπιστία ή ακόμη και με απαξίωση. Η κοινωνική συνοχή απειλείται από μια λανθασμένη και άδικη οικονομική πολιτική.

Το εκρηκτικό αυτό μείγμα απαιτεί πολιτική λύση. Η νέα μεταπολίτευση είναι αίτημα επιβίωσης του ελληνικού κράτους. Οι εκδηλώσεις αγανάκτησης εκατοντάδων χιλιάδων συμπολιτών μας τους περασμένους μήνες αποδεικνύουν ότι αυτό το αίτημα είναι ήδη ώριμο στην κοινωνία.

Απομένει στις πολιτικές δυνάμεις να αποδείξουν ότι είναι και αυτές ώριμες να αντιληφθούν τις ανάγκες των καιρών. Διότι αν δεν το πράξουν, οι εξελίξεις θα τις ξεπεράσουν. Και το πιθανότερο είναι αυτό να συμβεί με τρόπο που δεν θα είναι ο καλύτερος για τον τόπο.

Η ΝΔ, αντιλαμβανόμενη την ιστορική αναγκαιότητα για μεγάλες και βαθιές τομές στη λειτουργία του δημοκρατικού μας πολιτεύματος έθεσε σε δημόσια διαβούλευση και συζήτηση τις προτάσεις της για τη Συνταγματική Αναθεώρηση, για τη νέα αρχιτεκτονική της ελληνικής πολιτείας, όπως ανέφερε χαρακτηριστικά ο Αντώνης Σαμαράς.

Επιδίωξη των προτάσεων είναι με ριζοσπαστικές τομές να ισχυροποιηθεί η Δημοκρατία μας και να επανέλθει η χαμένη εμπιστοσύνη του πολίτη προς τους θεσμούς.

Σε αυτή τη λογική κινούνται οι προτάσεις, μεταξύ άλλων, για την κατάργηση του νόμου για την ποινική ευθύνη των υπουργών, την αναθεώρηση της διάταξης για την ασυλία των βουλευτών, ώστε να περιορισθεί αποκλειστικά στα όρια της άσκησης των κοινοβουλευτικών τους καθηκόντων και βεβαίως εγγυήσεις απόλυτης διαφάνειας στα οικονομικά των κομμάτων και τον έλεγχο του «πόθεν έσχες» των πολιτικών προσώπων.

Σε αυτή τη δέσμη των αλλαγών προστίθενται ασφαλώς οι προτάσεις για σταθερό εκλογικό σύστημα, τον αριθμό των βουλευτών και τον αριθμό των βουλευτών επικρατείας. Βασικός πυρήνας όλων των αλλαγών που θα προκύψουν από τη δημόσια συζήτηση και θα αποφασισθούν πρέπει να είναι η υπέρβαση του αναχρονιστικού πελατειακού συστήματος, που για δεκαετίες καταπόνησε το δημόσιο βίο.

Θα πρέπει, όμως, αυτή τη φορά επιτέλους το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων να σταθεί απέναντι στη συνταγματική αναθεώρηση με αίσθημα υψηλής ευθύνης. Είμαστε υποχρεωμένοι να μην επιτρέψουμε η διαδικασία αυτή να εκφυλιστεί σε παιχνίδι εντυπώσεων, και τελικά να αποδειχθεί στη διάρκεια του χρόνου μια παρωδία, όπως συνέβη με την προηγούμενη αναθεώρηση που περιορίστηκε μόνο στην άρση του επαγγελματικού ασυμβίβαστου των βουλευτών και με ευθύνη του ΠΑΣΟΚ δεν αναθεωρήθηκε ούτε καν το άρθρο 16, για την ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων.

Αντιθέτως, οφείλουμε στη συνταγματική αναθεώρηση να δούμε όχι μόνον την δυνατότητα αλλαγών στο πολιτικό μας σύστημα αλλά και την ευκαιρία παροχής εργαλείων για την οικοδόμηση ενός υγιούς οικονομικού περιβάλλοντος.

Και οι προτάσεις της ΝΔ που στοχεύουν σε αυτό ακριβώς το σκοπό περιλαμβάνουν τη σύνδεση της αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας με την οικονομική ανάπτυξη και την εξασφάλιση ανάλογης ωφέλειας για το κοινωνικό σύνολο, την υποχρέωση σύνταξης μελέτης σκοπιμότητας για τα μεγάλα δημόσια έργα και τις προμήθειες του Δημοσίου.

Τα παραπάνω θα συνιστούσαν ένα πραγματικό πλαίσιο συναίνεσης, μακριά από κινήσεις εντυπωσιασμού στις οποίες αρέσκεται η κυβέρνηση.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Γραμματέας Πολιτικού Σχεδιασμού της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης.

02-08-2011_

Συμπληρώνοντας ήδη μια εικοσαετία από τότε που το τελευταίο κύμα παλιννοστούντων Ποντίων έπαιρνε το δρόμο της επιστροφής και εγκατάστασης στην Ελλάδα, ο απολογισμός μας οδηγεί σε απογοητευτικά συμπεράσματα. Αυτό το ζωντανό και δημιουργικό κομμάτι του ελληνισμού δεν κατέστη δυνατό με ευθύνη της πολιτείας να ενταχθεί στην κοινωνία με τρόπο που θα επέτρεπε και στο ίδιο να προκόψει και να προσδώσει τη ζωτικότητά του. Αντιθέτως, ακόμη και σήμερα, χιλιάδες συμπατριώτες μας διαβιούν στη χώρα κάτω από τον κοινωνικό στιγματισμό που τους προσδίδει ο απαξιωτικός προσδιορισμός του Ρωσοπόντιου.

Η οδύσσεια του ποντιακού ελληνισμού είναι λίγο-πολύ γνωστή. Διώξεις, εκτελέσεις, τάγματα εργασίας –τα περιβόητα αμελε ταμπουρού- πορείες θανάτου. Μια γενοκτονία με 353.000 θύματα.

Ξεριζωμένοι οι επιζώντες Πόντιοι από τις πατρογονικές τους εστίες -την Τραπεζούντα, τη Σαμψούντα, την Αργυρούπολη- αναζήτησαν καταφύγιο άλλοι στην Ελλάδα και άλλοι στη ορθόδοξη Ρωσία.

Γι’ αυτούς τους τελευταίους, πριν προλάβουν να στεγνώσουν τα δάκρυα για τις χαμένες πατρίδες, ήλθαν νέες δοκιμασίες με τις σταλινικές διώξεις. Νέος ξεριζωμός. Αυτή τη φορά ακόμη μακρύτερα, στις στέπες της Κεντρικής Ασίας και στη Σιβηρία.

Αυτός, όμως, ο φιλόπονος και καρτερικός λαός, άντεξε. Κράτησε ακλόνητη την ελληνική του συνείδησή, ζωντανά τα ήθη και τα έθιμά του.

Και μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, όταν επετράπη η ελευθερία της μετακίνησης, χιλιάδες συμπατριωτών μας Ποντίων παλιννόστησαν στην Ελλάδα. Στην πλειονότητά τους φτωχοί άνθρωποι, αλλά με σημαντικές ικανότητες, γνώσεις και προσόντα. Έφθασαν με την λαχτάρα να ζήσουν και να δημιουργήσουν στη πατρίδα, την οποία η πολύχρονη εξορία είχε εξιδανικεύσει στη φαντασία τους.

Ποια ήταν όμως, η στάση της Ελληνικής Πολιτείας απέναντι σε αυτούς τους τραντέλληνες (τους τριάντα φορές Έλληνες);

Δυστυχώς, η ενσωμάτωσή τους στην ελληνική κοινωνία δεν ήταν ανέφελη. Καταφέραμε να νοιώθουν οι παλιννοστούντες Πόντιοι ξένοι. «Στα ξένα ήμουν Έλληνας και στην Ελλάδα ξένος», όπως τραγούδησε ο Στέλιος Καζαντζίδης.

Το κράτος φάνηκε αδύναμο να οργανώσει την εγκατάσταση των παλιννοστούντων σε ευαίσθητες περιοχές της χώρας, ώστε να τις τονώσουν με νέο αίμα. Η Ρωμανία, μια νέα πόλη, που θα κατοικείτο από παλιννοστούντες και θα αναζωογονούσε τη Θράκη, έμεινε στα χαρτιά. Λειτουργήσαμε απλά με όρους διαχείρισης με έλλειμμα οράματος και χωρίς εθνική στρατηγική.

Σήμερα, οι συνθήκες είναι πιο δύσκολες. Η δημοσιονομική στενότητα δεν μας επιτρέπει να προωθήσουμε προγράμματα ενίσχυσης ευπαθών κατηγοριών. Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι  ως πολιτεία δεν μπορούμε να πράξουμε τίποτε, να σηκώσουμε τα χέρια ψηλά, αφήνοντας την κατάσταση στον αυτόματο πιλότο. Μπορούμε να αλλάξουμε την πορεία των πραγμάτων. Ας παραδειγματιστούμε από τους πρόσφυγες του ’22, οι οποίοι μέσα σε λίγα χρόνια και σε αντίξοες συνθήκες έγιναν η κινητήριος δύναμη προόδου και προκοπής.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Γραμματέας Πολιτικού Σχεδιασμού της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης

15-04-2011_

Η επιτυχία ή όχι της ασκούμενης πολιτικής κρίνεται κυρίως από την καθημερινότητα. Πίσω δηλαδή από τα φώτα της δημοσιότητας και τις στομφώδεις δηλώσεις των υπουργών. Στην πραγματικότητα οι πολίτες γνωρίζουν από πρώτο χέρι αν τα πράγματα πάνε καλά ή όχι. Έχουν καταλάβει πια ότι η πολιτική του Μνημονίου όχι μόνο δεν βγάζει την οικονομία από την κρίση αλλά βούλιαξε στα «βαλτόνερα» της ύφεσης.

Δεν χρειάζεται να ανακοινωθούν τα στοιχεία για την τραγική υστέρηση των εσόδων, ή  για το τεράστιο άλμα της ανεργίας που ξεπέρασε επισήμως και το 15%. Αρκεί το γεγονός ότι εκτός από τα χιλιάδες «λουκέτα» των κλειστών καταστημάτων μαθαίνουμε τώρα και για «λουκέτα» στα νοσοκομεία λόγω έλλειψης υλικών.

Οι ειδήσεις από την Περιφέρεια χτυπούνε καμπανάκι. Φαρμακευτικοί Σύλλογοι διακόπτουν τη χορήγηση φαρμάκων επί πιστώσει σε ασφαλισμένους ταμείων γιατί αυτά δεν πληρώνουν τις οφειλές τους στα φαρμακεία. Την ίδια ώρα, Ιατρικοί Σύλλογοι αναστέλλουν την παροχή υπηρεσιών στους ασφαλισμένους του ΟΠΑΔ που εδώ και ένα χρόνο φαίνεται πως έχει… προσχωρήσει στο κίνημα «Δεν πληρώνω». Μετά τα λουκέτα στο Αρεταίειο και το Αιγινήτειο, στην αναβολή προγραμματισμένων χειρουργικών επεμβάσεων προχωρούν πλέον και νοσοκομεία στην επαρχία, καθώς ολοένα και πληθαίνουν οι ελλείψεις υλικών. Και ο κατάλογος μακραίνει μαζί με τις ανησυχίες για το αύριο των κοινωνικών δομών και του κοινωνικού κράτους.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το νέο δυσμενές περιβάλλον έχει αντίκτυπο πρωτίστως στη ζωή των ασθενέστερων οικονομικά κοινωνικών στρωμάτων. Οι ελλείψεις στην υγεία, στην κοινωνική πρόνοια, στην εκπαίδευση κάνουν τον βίο αβίωτο για εκατοντάδες χιλιάδες συνανθρώπους μας.

Είναι πια φανερό ότι η πολιτική του Μνημονίου, που η κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου ακολούθησε με προσήλωση -ιδιαίτερα στο σκέλος των περικοπών μισθών και συντάξεων και επιβολής φόρων και όχι σε αυτό των μεταρρυθμίσεων- , δεν είναι μόνον αδιέξοδη είναι και άδικη.

Μόνη ελπίδα απομένει μια διαφορετική οικονομική πολιτική, ρεαλιστική και συνάμα δίκαιη. Και αυτό δεν είναι ένα ευχολόγιο, είναι στόχος εφικτός. Αλλά για να είμαστε ειλικρινείς ούτε δύναται ούτε προτίθεται να τον πετύχει η παρούσα κυβέρνηση.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Γραμματέας Πολιτικού Σχεδιασμού της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτή Λαρίσης.

16-07-2011_

Την ώρα που όλο και περισσότεροι, εντός και εκτός Ελλάδος, αναγνωρίζουν τη δικαίωση των θέσεων του Αντώνη Σαμαρά, πολλοί είναι εκείνοι που ρωτούν αν είμαστε ικανοποιημένοι με τις δημοσκοπήσεις και το προβάδισμα της ΝΔ.

Τους απαντούμε ότι δεν πανηγυρίζουμε με τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων, αν και θα μπορούσαμε να το κάνουμε. Διότι, ενώ χάσαμε τις εκλογές με σχεδόν 11 μονάδες, όχι μόνο υπερκαλύψαμε τη διαφορά, αλλά πλέον σε όλες τις έρευνες της κοινής γνώμης η ΝΔ είναι πρώτη δύναμη. Και μάλιστα, η διαφορά μας από το ΠΑΣΟΚ είναι από μια έως τέσσερεις μονάδες.

Αλλά και πέραν της πρόθεσης ψήφου, τρεις παράμετροι των δημοσκοπήσεων δημιουργούν βάσιμη αισιοδοξία για τη ΝΔ:

Εντούτοις δεν πανηγυρίζουμε για τις δημοσκοπήσεις. Αντιθέτως, είμαστε προβληματισμένοι, διότι ένα μεγάλο μέρος του κόσμου δηλώνει αποστασιοποιημένο από την πολιτική. Συμπεριφορά που ερμηνεύεται από το κλίμα απογοήτευσης, κυρίως μετά τη βίαιη διάψευση των προσδοκιών από την κυβέρνηση του «λεφτά υπάρχουν».

Γνωρίζουμε, όμως, ταυτόχρονα ότι, αυτός ο κόσμος μπορεί να είναι η δεξαμενή που θα δώσει στη ΝΔ όχι μόνον τη νίκη αλλά και την αυτοδυναμία. Αρκεί να τους πείσουμε, χωρίς μεγάλα λόγια. Και θα τους πείσουμε αν καταφέρουμε το μήνυμά μας, το σχέδιο Σαμαρά για την έξοδο της χώρας από την κρίση, να φτάσει και στο τελευταίο χωριό.

Έχει γίνει φανερό, ότι η μόνη πραγματική βαλβίδα ασφαλείας για την κοινωνία τούτη την ώρα είναι οι εκλογές. Και οι εκλογές θα γίνουν μάλλον σύντομα. Θα υπάρξει όμως αυτοδύναμη κυβέρνηση;

Πρώτα απ’ όλα, να απαντήσουμε αν είναι ωφέλιμη λύση για τον τόπο μια πολυκομματική μετεκλογική κυβέρνηση.

Η εμπειρία των κυβερνήσεων συνεργασίας στην Ελλάδα είναι τραυματική. Ιδιαίτερα στην παρούσα κρίσιμη συγκυρία, η χώρα δεν έχει την πολυτέλεια παζαριών, μιας πολιτικής «και έτσι και γιουβέτσι», όπου κάθε κυβερνητικός εταίρος θα επιχειρεί να επιβάλει την άποψή του και να αποφύγει το πολιτικό κόστος.

Χρειάζεται μια σφιχτή κυβέρνηση με ξεκάθαρο σχέδιο, με αποφασιστικότητα και σθένος. Και τέτοια θα είναι η επόμενη κυβέρνηση της χώρας, η κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά.

Ας επανέλθουμε, όμως, στο προηγούμενο ερώτημα. Θα υπάρξει αυτοδυναμία; Μέχρι σήμερα, πράγματι, οι δημοσκοπήσεις δεν δείχνουν κάτι τέτοιο. Δείχνουν, όμως, μια αυξητική τάση, μια δυναμική της ΝΔ. Δεν καταγράφουν μόνο πτώση του ΠΑΣΟΚ αλλά και άνοδο της ΝΔ, εισροή δυσαρεστημένων ψηφοφόρων από το ΠΑΣΟΚ της τάξης του 7-8%, αλλά και από τα κόμματα της ήσσονος αντιπολίτευσης.

Είναι εφικτή η αυτοδυναμία. Άλλωστε, στις μέρες μας οι μετακινήσεις του εκλογικού σώματος, όπως φάνηκε και στις εκλογές του Οκτωβρίου 2009, είναι μεγαλύτερες από τις αναμενόμενες. Το ζητούμενο, όμως, δεν είναι το εκκρεμές της οργής των πολιτών να δώσει αυτοδύναμη πλειοψηφία στη ΝΔ. Αλλά να μετατρέψουμε τη δικαιολογημένη οργή, το άχτι της κοινωνίας σε βάσιμη ελπίδα, ότι υπάρχει αχτίδα φωτός.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Γραμματέας Πολιτικού Σχεδιασμού της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης.