05-09-2011_

Η αποτυχία της κυβέρνησης είναι ολοκληρωτική. Το τέλος το βλέπουν και τα κυβερνητικά στελέχη. Και αντί να σηκώσουν τα μανίκια για να σώσουν ό,τι μπορούν, επιδίδονται στις παλιές «καλές» τακτικές του ρουσφετιού και των πελατειακών σχέσεων.

Χαρακτηριστική περίπτωση είναι το σκάνδαλο των ΜΚΟ, στις οποίες το υπουργείο Εργασίας αποφάσισε να απονείμει το ρόλο του μεσάζοντα –με το αζημίωτο- για την πρόσληψη ανέργων σε δημόσιους φορείς. Όπως αποκαλύφθηκε πίσω από τις πομπώδεις εξαγγελίες για «κοινωφελή εργασία» κρύβεται ένα κακοστημένο σχέδιο συναλλαγής με παράγοντες που εμφανίζονται με τη λεοντή των ΜΚΟ.

Η αποκάλυψη ότι μια τέτοια οργάνωση έδινε τα τηλέφωνα κυβερνητικού βουλευτή για δικά της ήταν μόνο η αρχή για να ξηλωθεί το πουλόβερ της φαυλότητας. Οι πληροφορίες στη συνέχεια υπήρξαν καταιγιστικές. Πολιτευτές, παράγοντες της αυτοδιοίκησης, συγγενείς πολιτικών, ακόμη και μελών της κυβέρνησης, αλλά και διευθυντές υπουργών βρίσκονται πίσω από τη «φιλανθρωπική» αυτή δράση.

Επί εβδομάδες, μετά την κατακραυγή που προκαλούσε αυτή η αθλιότητα, ο υπουργός Εργασίας επιχειρούσε να παραπλανήσει την κοινή γνώμη εξαγγέλλοντας τη συμμετοχή του ΑΣΕΠ στη διαδικασία των προσλήψεων -χωρίς, ωστόσο, να κάνει λόγο για τη διαδικασία της επιλογής των ίδιων των ΜΚΟ.

Τελικά, ακόμη κι αυτή η ύστατη απόπειρα το πρόγραμμα κοινωφελούς εργασίας να ενδυθεί με κάλυμμα αξιοκρατίας κατέληξε σε παταγώδη φιάσκο. Ο επικεφαλής του ΑΣΕΠ ξεκαθάρισε ότι όπως σχεδιάστηκε το πρόγραμμα, η ανεξάρτητη αρχή δεν θα μπορούσε να εγγυηθεί την αξιοκρατία και τη διαφάνεια των προσλήψεων.

Μετά από αυτή την «βόμβα» του ΑΣΕΠ, που αφαιρούσε και το τελευταίο φύλλο συκής του αμαρτωλού μηχανισμού, θα ανέμενε κανείς ότι το υπουργείο εργασίας θα προχωρούσε χωρίς αναβολή στον άμεσο αποκλεισμό των ΜΚΟ από τα προγράμματα «κοινωφελούς εργασίας».

Κι, όμως, το αρμόδιο υπουργείο ποιεί την νήσσαν... Με αστείες δικαιολογίες αφήνει τα πράγματα ως έχουν.

28-08-2011_

Η υπερψήφιση του νομοσχεδίου για τη τριτοβάθμια εκπαίδευση από τη Νέα Δημοκρατία προκάλεσε πολλές συζητήσεις. Η συναίνεση προβλήθηκε από κάποιους ως ένα νέο δεδομένο που προοιωνίζει μια ευρύτερη αλλαγή πολιτικής γραμμής από την αξιωματική αντιπολίτευση. Είναι, όμως, έτσι;

Κατ’ αρχάς η Νέα Δημοκρατία ως αντιπολίτευση απέδειξε εμπράκτως ότι δεν πολιτεύεται με μικροκομματικά κριτήρια. Απέδειξε ότι δεν είναι ΠΑΣΟΚ. Δεν είπε «όχι» σε όλα. Δεν κατέβασε τον κόσμο στα πεζοδρόμια... Δεν υπονόμευσε επενδυτικές συμφωνίες... Δεν επιδόθηκε σε λαϊκίστικους θεατρινισμούς... Δεν καταψήφισε συλλήβδην ότι ερχόταν προς ψήφιση στο κοινοβούλιο.

Γνώμονας σταθερός και αταλάντευτος στάθηκε και εξακολουθεί να παραμένει το συμφέρον του τόπου. Έτσι και στο κρίσιμο ζήτημα της παιδείας η στάση μας υπήρξε το ίδιο υπεύθυνη.

Άλλωστε, οι προθέσεις μας για ριζικές τομές είχαν αποδειχθεί και στο παρελθόν. Τόσο με το νόμο Σουφλιά το ’92, όσο και με το νόμο Γιαννάκου το ’07, επιχειρήθηκε να αντιμετωπιστούν παθογένειες στο χώρο της παιδείας. Έγιναν απόπειρες να διορθωθούν τα κακώς κείμενα, να δοθούν σύγχρονες απαντήσεις στους αναχρονισμούς που κρατούν τα πανεπιστημιακά ιδρύματα δέσμια του χθες που η κοινωνία έχει πια ξεπεράσει.

Και τότε, σε αμφότερες τις περιπτώσεις, το ΠΑΣΟΚ εναντιώθηκε με κάθε τρόπο στην ψήφιση και στην εφαρμογή τους. Επικράτησε η μικροκομματική λογική, ο στόχος της με κάθε τρόπο κατάκτησης της εξουσίας.

Αντιθέτως, η Νέα Δημοκρατία προσήλθε στη πρόσφατη συζήτηση του νομοσχεδίου του υπουργείου παιδείας με θέσεις και προτάσεις. Και επιμείναμε σε αυτές μέχρι τέλους. Κυρίως στην κατάργηση του καρκινώματος, όπως κατάντησε, του ασύλου στα πανεπιστήμια αλλά και στην εκλογή πρυτανικών αρχών από την ακαδημαϊκή κοινότητα.

Επιμείναμε και πετύχαμε. Γιατί είμαστε βέβαιοι ότι αυτές οι αλλαγές θα ωφελήσουν τα πανεπιστημιακά ιδρύματα και το σύνολο της κοινωνίας.

Ας μην αυταπατώνται, επομένως, οι σεναριογράφοι της συναίνεσης άνευ όρων! Με τα ίδια κριτήρια θα καθορίζουμε και στο μέλλον τη στάση μας. Δεν υπάρχει καμία «λευκή επιταγή». Όπου χρειάζεται θα συναινούμε και όπου απαιτείται θα ασκούμε κριτική, και σκληρή κριτική, όπως στα ζητήματα της οικονομίας της διαφάνειας και της εξωτερικής πολιτικής. Αυτό θεωρούμε υπεύθυνη αντιπολίτευση.

27-08-2011_

Η πλατεία Συντάγματος πήρε το όνομά της από τους «αγανακτισμένους» της εποχής που αξίωσαν στις 3 Σεπτεμβρίου 1843 την καθιέρωση καταστατικού χάρτη από τον «ελέω Θεού» μονάρχη. Σε εκείνη τη μακρινή εποχή, όπου το μικρό ελληνικό κράτος έκανε τα πρώτα του βήματα, ήσαν πολλά και βασανιστικά τα οικονομικά και πολιτικά προβλήματα που ταλάνιζαν την κοινωνία. Παντού επικρατούσε πενία και δυστυχία, εκκρεμούσε η διανομή των εθνικών γαιών, ενώ ήταν ζέουσα η ανάγκη για τη δημιουργία εκπαιδευτικών δομών. Ταυτόχρονα, ο απολυταρχικός τρόπος άσκησης της εξουσίας από το παλάτι ήταν μακριά από τις ανάγκες και τις προσδοκίες του ελληνικού λαού.

Είχε γίνει φανερό ότι επιβαλλόταν ένα Συμβόλαιο μεταξύ των πολιτών και της ηγεσίας. Και αυτό ήταν το κεντρικό σύνθημα των εξεγερμένων, λαού και στρατού, εμπρός από το παλάτι του Όθωνα: «Ζήτω το Σύνταγμα».

Σήμερα, 168 χρόνια μετά, η Ελλάδα βρίσκεται πάλι σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Έχουμε αναμφισβήτητα πετύχει τεράστια άλματα σε οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο. Διαθέτουμε εμπεδωμένους δημοκρατικούς θεσμούς.

Εντούτοις, η πολλαπλότητα και το βάθος των προβλημάτων με τα οποία ερχόμαστε αντιμέτωποι και εξαιτίας της πρωτόγνωρης οικονομικής κρίσης, κάνουν επιτακτική την ανάγκη ριζοσπαστικών αλλαγών. Αλλαγές που θα κάνουν πιο αποτελεσματική τη λειτουργία του πολιτεύματος, πιο αξιόπιστο το πολιτικό σύστημα, πιο διαφανείς τις διαδικασίες των αποφάσεων.

Ο πολιτικός κόσμος, αλλά και το σύνολο σχεδόν των θεσμών, κάτω από το βάρος της οικονομικής κατάρρευσης και της ραγδαίας επιδείνωσης του βιοτικού επιπέδου των μεσαίων και χαμηλών κοινωνικών στρωμάτων, έχουν χάσει σε μεγάλο ποσοστό την αξιοπιστία τους στη συνείδηση της κοινωνίας.

Οι «αγανακτισμένοι», οι «πλατείες», τα συνθήματα που ακούστηκαν εκεί, με όποιες αντιρρήσεις έχει κάποιος για την ακρότητά ή την γενίκευσή τους, αποτελούν ένα μέτρο της διαμορφούμενης κατάστασης.

Απέναντι σε αυτή την τάση, ο πολιτικός κόσμος, τα κόμματα, η κοινωνία των πολιτών, οι κοινωνικοί εταίροι είναι υποχρεωμένοι να ανταποκριθούν άμεσα. Οι ευκαιρίες δεν λείπουν. Και ανάμεσα σε αυτές η αναθεώρηση του Συντάγματος μπορεί να είναι η κορυφαία για ριζοσπαστικές τομές στη λειτουργία του δημοκρατικού μας πολιτεύματος.

Οι πρόσφατες προτάσεις του Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας Αντώνη Σαμαρά προσφέρουν την ευκαιρία να προχωρήσουμε σε ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις που απαντούν στις ανάγκες των καιρών και στις προσδοκίες της «πλατείας».

Η κατάργηση της διάταξης για την ποινική ευθύνη των Υπουργών, η αναθεώρηση της βουλευτικής ασυλίας, η πρόβλεψη για ουσιαστικό έλεγχο του «πόθεν έσχες» των πολιτικών  από τη δικαστική εξουσία και οι εγγυήσεις διαφάνειας στα οικονομικά των κομμάτων υπηρετούν τη λαϊκή απαίτηση για ισονομία και δικαιοσύνη.

Επίσης, η πρόταση για πλήρη διαχωρισμό εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας, με την καθιέρωση ασυμβίβαστου ανάμεσα στο αξίωμα του Υπουργού με εκείνο του Βουλευτή, φιλοδοξεί να περιορίσει τη ρουσφετολογική παθογένεια και το πελατειακό κράτος. Αμαρτίες, που ευθύνονται για πολλά από τα δεινά που πληρώνουμε σήμερα.

Η «πλατεία» το Σεπτέμβρη του 1843 κατήργησε την απολυταρχία. Επιβάλλοντας τη συνταγματική μοναρχία, άνοιξε μια νέα σελίδα στην ιστορία του πολιτικού μας βίου. Η «πλατεία» του 2011 απαίτησε, έστω και εμμέσως, την μετάβαση στη Νέα Μεταπολίτευση. Χρέος των πολιτικών είναι να λάβουμε το σωστό μήνυμα.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Γραμματέας Πολιτικού Σχεδιασμού της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης

Είχα την τιμή να είμαι εκ των παρουσιαστών του τελευταίου βιβλίου του Αναστάση Πεπονή, "Για το ζήτημα του Αιγαίου" που βοηθά να δει κανείς πιο ξεκάθαρα τη στρατηγική αξία του Αρχιπελάγους με την έμπειρη ματιά ενός ένθερμου πατριώτη. Θυμούμαι την αντίδρασή του, δείγμα του ήθους του πολιτικού ανδρός, όταν όπως ήταν φυσικό αναφέρθηκα στο «νόμο Πεπονή». Αντί να κορδωθεί έσκυψε το κεφάλι. Αυτός ήταν ο Αναστάσης Πεπονής που αποχαιρέτησε η Ελλάδα για το τελευταίο του ταξίδι.

Στη μακρά πολιτική του διαδρομή δίδαξε αξιοπρέπεια και ήθος. Η παρουσία του στο δημόσιο βίο χαρακτηρίστηκε από σεμνότητα και εντιμότητα. Η συνεπής στάση του για αξιοκρατία και διαφάνεια στη λειτουργία του κράτους τον πίστωσε με θετικό πολιτικό στίγμα. Η αναγνώριση αυτή, από το σύνολο του πολιτικού κόσμου, συνιστά το σημαντικότερο τίτλο τιμής για όποιον έχει αφιερώσει τη ζωή του στα κοινά.

Ανάμεσα στις παρεμβάσεις του, η πλέον καθοριστική, είναι η δημιουργία του Ανώτατου Συμβουλίου Επιλογής Προσωπικού (ΑΣΕΠ). Σε μια εποχή, που οι ρουσφετολογικές προσλήψεις στο δημόσιο είχαν αναχθεί σε ακρογωνιαίο λίθο της λειτουργίας του πολιτικού μας συστήματος, διαφθείροντας συνειδήσεις και διαιωνίζοντας τον πελατειακό του χαρακτήρα, ο Πεπονής τόλμησε να θέσει κανόνες. Και γι’ αυτό πολεμήθηκε. Πρώτα και κύρια μέσα στο ίδιο του το κόμμα. Και τούτο διότι από το 1981 -και αυτό πλέον το συνομολογούν και στελέχη του ΠΑΣΟΚ- ο διορισμός στο κράτος υπήρξε ο μοχλός διατήρησης της εξουσίας από το κόμμα. Με κάθε τίμημα, με υπέρογκο δανεισμό, με απίστευτα χρέη, το κράτος διογκωνόταν. Αυτές οι πρακτικές μας οδήγησαν στα σημερινά χάλια.

Θα περίμενε λοιπόν κανείς, τώρα, που με οδυνηρό τρόπο αποκτούμε αυτογνωσία για τα λάθη του παρελθόντος, οι προσλήψεις να πραγματοποιούνται με ακόμη πιο διαφανείς όρους. Η κυβέρνηση, όμως, λησμονεί την κληρονομιά Πεπονή. Ευελπιστώντας να βολέψει τα «δικά της παιδιά», έστω και για λίγους μήνες και με κοινοτικά κονδύλια, προωθεί προσλήψεις μέσω αμαρτωλών Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων. Δεν κρατούν ούτε καν το φύλλο συκής του δημόσιου φορέα. Η διαδικασία «μπάζει» εξ αρχής. Το γεγονός και μόνο ότι θα είναι μια ΜΚΟ που θα συνεργαστεί με τον όποιο δημόσιο φορέα, για να παράσχει ανέργους για «κοινωφελή εργασία», καθιστά το πρόγραμμα a priori αδιαφανές. Τα υπόλοιπα περί κοινωνικής εργασίας είναι φληναφήματα. Άλλωστε, οι αποκαλύψεις για ΜΚΟ σε βουλευτικά και πολιτικά γραφεία διαλύουν και τις τελευταίες αμφιβολίες.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Γραμματέας Πολιτικού Σχεδιασμού της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης