09-05-10_

Τα γεγονότα που βιώνουμε έχουν ιστορική σημασία. Γύρω μας τελειώνει μια ολόκληρη εποχή. Ανατρέπονται βεβαιότητες, δεδομένα και σταθερές. Ο κόσμος μας καταρρέει και αυξάνεται η αγωνία για το τι θα τον αντικαταστήσει. Η μεταπολίτευση, όπως τη γνωρίσαμε, κλείνει οριστικά τον κύκλο της, ίσως και με καθυστέρηση.

Οι εξελίξεις αυτές σφραγίζονται, δυστυχώς, και με το αίμα αθώων συνανθρώπων μας. Η είδηση της δολοφονίας των τριών νέων, με τη μια κοπέλα κυοφορούσα, στην τράπεζα της οδού Σταδίου, ήταν γροθιά στο στομάχι. Κι όμως, η κατάληξη ήταν σχεδόν προδιαγεγραμμένη.

Η τυφλή βία, με πρόσχημα την πολιτική διαμαρτυρία, ταλανίζει την ελληνική κοινωνία για δεκαετίες. Ομάδες «γνωστών-αγνώστων», με ή χωρίς κουκούλες, πυρπολούν δημόσια κτίρια, καταστρέφουν περιουσίες, κτυπούν ανθρώπους, καταδυναστεύουν τα πανεπιστήμια. Άνθρωποι του σκότους, έμπλεοι μίσους για την ίδια την κοινωνία, αυτοαναγορευόμενοι τιμωροί συνεχίζουν να απειλούν τη ζωή των πολιτών.

Απέναντι σε αυτή την παράνοια, το σύστημα εξουσίας, με την ευρεία έννοια, φαίνεται ότι έχει προσβληθεί από ένα είδος μιθριδατισμού. Δεχόταν σχεδόν σαν δεδομένο τον παραλογισμό. Μετά από κάθε θλιβερό γεγονός γυρνούμε στα ίδια, αναμένοντας μοιραία το επόμενο κτύπημα.

Δυστυχώς, συχνά ακούγονται και φωνές δικαιολόγησης «ακραίων συμπεριφορών» ως δήθεν δείγμα έκφρασης της οργής των νέων. Και ενίοτε αυτό γίνεται από ανθρώπους με επιρροή στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης.

Ποιο  είναι, λοιπόν, το ιδεολογικό υπόβαθρο που υπαγορεύει αυτή τη στάση; Αναμφίβολα, το φαινόμενο συνιστά μια τερατογένεση της σταδιακής παρακμής της μεταπολίτευσης και της διαστροφής των συνθημάτων της.

Από τη δεκαετία του 1970 κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι της ιστορίας. Οι εποχές άλλαξαν, η δημοκρατία εδραιώθηκε, η ελευθερία έκφρασης κατοχυρώθηκε. Επιπλέον τα «παιδιά της γενιάς του Πολυτεχνείου» πήραν στα χέρια τους τα ηνία της χώρας. Κατέχουν καίριες θέσεις στην πολιτική και στην οικονομική ζωή του τόπου, και στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Ο τρόπος του βίου τους άλλαξε ριζικά. Στην καθημερινότητά τους επαναπροσδιορίσθηκε η ιεράρχηση των επιδιώξεών τους. Εντούτοις, η νομιμοποίηση αυτής της ηγεμονίας θεωρούν ότι κατοχυρώνεται με την συνεχή επίκληση σε μια ασαφή για τους στόχους της επαναστατικότητα.

Οι φθαρμένοι από την αμείλικτη πραγματικότητα διαχωρισμοί αριστερού-δεξιού εμφανίζονται ως απαραίτητοι για τη διαιώνιση μιας εξουσίας που στηρίζεται πλέον στην ιστορική και πολιτική παραπλάνηση. Τώρα, όμως, θα πρέπει όλοι να αντιληφθούν ότι είναι ώρα ευθύνης. Η κοινωνική συνοχή βρίσκεται σε δοκιμασία. Ο ελληνικός λαός και κυρίως τα μεσαία και χαμηλά στρώματα απειλούνται από την ύφεση που προκαλεί η κυβερνητική απραξία και τα μέτρα του μηχανισμού στήριξης.

09-05-10_

Οι επαχθείς όροι δανεισμού που επιβλήθηκαν από το μηχανισμό στήριξης (λέγε με ΔΝΤ) οδηγούν σε κοινωνική έκρηξη λόγω μιας εμπεδωμένης πεποίθησης αδικίας που διαπερνά τον κοινωνικό ιστό. Η γενικευμένη οργή των πολιτών στρέφεται προς κάθε κατεύθυνση βοηθούμενη από την  ισοπεδωτική ρητορεία δυστυχώς ακόμη και από ανθρώπους με επιρροή στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης. Η ελληνική κοινωνία κινδυνεύει να μετατραπεί σε θερμοκήπιο μίσους και οργής που θα εκφραστεί επί δικαίους και αδίκους. Η κοινωνική συνοχή αναμφίβολα δοκιμάζεται.

Η δοκιμασία αυτή επιβάλλει  στις ηγεσίες να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και να τολμήσουν εδώ και τώρα τις θεσμικές αλλαγές ουσίας, που αν και συζητούνται τόσα χρόνια μένουν σε επίπεδο ασκήσεων επί χάρτου. Η μείωση του αριθμού των βουλευτών από 300 σε 200, η αλλαγή του νόμου περί ευθύνης υπουργών και η κατάργηση της ασυλίας των βουλευτών για αδικήματα που δεν έχουν σχέση με την άσκηση των πολιτικών τους καθηκόντων θα συνέβαλλαν στην ανάκτηση της χαμένης αξιοπιστίας του πολιτικού κόσμου.

Είμαστε, όμως, όχι στο παρά πέντε, αλλά στο και πέντε! Αν η χώρα υποταχθεί στην τυφλή βία και το μηδενισμό, τα κριτήρια της κοινωνικής δικαιοσύνης διαλύονται. Κλασσικό παράδειγμα ο άδικος χαμός εργαζομένων το μεσημέρι της Τετάρτης που επισκίασε τη δυναμική μιας ειρηνικής διαδήλωσης. Η τυφλή βία προσέφερε για μια ακόμη φορά πολύ κακές υπηρεσίες στον τόπο. Το σταυροδρόμι είναι κρίσιμο και ο λαϊκισμός που πρεσβεύει λύσεις κοινωνικού αυτοματισμού μπορεί να αποσαρθρώσει τα πάντα.

Το πολιτικό σύστημα οφείλει να αντιδράσει στην πιο κρίσιμη μεταπολιτευτική στιγμή. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να αποσείσει τις ευθύνες του, αλλά οφείλει να θέσει τους όρους της οριστικής ρήξης με το διάτρητο παρελθόν του. Αν δεν αρθεί στο ύψος των στιγμών θα σαρωθεί και θα καταρρεύσει με πάταγο. Οι ευθύνες είναι για όλους μεγάλες. Ήδη η Τετάρτη επέτεινε την κακή εικόνα της χώρας στο εξωτερικό, γεγονός που επιβαρύνει το ήδη δυσχερές τοπίο.

Η ρήξη με το παρελθόν είναι πλέον μονόδρομος. Η μεταπολίτευση έχει τελειώσει ως ιστορική εποχή και οι αλλαγές θα είναι σαρωτικές. Οι ηγεσίες οφείλουν να τις αφουγκραστούν ανοίγοντας το δρόμο στη νέα εποχή. Μόνο που η μετάβαση πρέπει να γίνει συντεταγμένα με όρους ευθύνης και ιστορικής συγχρονίας. Σε αντίθετη περίπτωση η χώρα θα περιπέσει στον αστερισμό του χάους…

02-05-10_

Η έντονη κινητικότητα που παρατηρείται προσφάτως στα εθνικά μας θέματα προκαλεί οπωσδήποτε προβληματισμό και ανησυχία.

Η χώρα, η οποία, σύμφωνα με τον ίδιο τον πρωθυπουργό, βρίσκεται «υπό κηδεμονία» επαιτώντας σχεδόν δανειακή στήριξη, φαίνεται να επιζητά να προχωρήσει σε διαβουλεύσεις με τους γείτονές της.

Η κυβέρνηση, εν μέσω της χειρότερης οικονομικής κρίσης των τελευταίων 60 ετών, εμφανίζεται πρόθυμη να «κλείσει» μέτωπα, όπως όπως, τόσο με τη Τουρκία όσο και με τα Σκόπια.

Είναι, νομίζω, δύσκολο να διαφωνήσει κανείς ότι πρόκειται για πρωτοφανή στάση στα διεθνή διπλωματικά χρονικά.

Να είσαι για μήνες αρνητικό πρωτοσέλιδο στον παγκόσμιο Τύπο, η αξιοπιστία σου να έχει φθάσει στο ναδίρ, να αναζητάς εναγωνίως κάποιες ειλικρινείς συμμαχίες και να επιθυμείς τώρα, σχεδόν με ανυπομονησία, να διαπραγματευτείς και για τα υπόλοιπα.

Ενώ ταυτοχρόνως να μην υπάρχει κανένα απολύτως στοιχείο που να παραπέμπει στην παραμικρή ευμενή για την Ελλάδα εξέλιξη.

Όλα τα δεδομένα για τα εθνικά μας συμφέροντα συνιστούν δυστυχώς μια αρνητική αλληλουχία.

Αιωρείται μονάχα, ως αίνιγμα για εμάς τους αμύητους, η ακατανόητη αισιοδοξία του πρωθυπουργού και του αναπληρωτή υπουργού εξωτερικών.

Πρέπει, όμως, να δοθούν πειστικές απαντήσεις στον ελληνικό λαό:

Ποιος ο λόγος στη παρούσα φάση της επίσκεψης του πρωθυπουργού της Τουρκίας, συνοδευόμενου μάλιστα από 10 υπουργούς του (!) και συνεδρίαση «μεικτού υπουργικού συμβουλίου»!;

Υπάρχει βάση στις διαρροές για κοινή επίσκεψη στη Θράκη του Ερντογάν με τον Έλληνα πρωθυπουργό, κίνηση που θα μπορούσε να δώσει την εντύπωση συνδιαχείρισης της περιοχής;

Χρειάζεται να θυμίσουμε ότι ο κ. Ερντογάν, αγνοώντας προκλητικά τη συνθήκη της Λοζάννης που μιλά για θρησκευτική μειονότητα, είχε δηλώσει στον Αμερικανό πρόεδρο κ. Μ. Ομπάμπα, κατά την επίσκεψή του στην Ουάσιγκτον, ότι «στη Θράκη ζουν 130.000 Τούρκοι, οι οποίοι υποφέρουν.» (8.12.09)

Έχει υπ’ όψιν του ο κ. Παπανδρέου κάποιες ενδείξεις μεταστροφής της τουρκικής πολιτικής;

Δεν είναι ο πολυπράγμων Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών κ. Νταβούτογλου που μας διαμήνυσε ότι «μακάρι η μόνη διαφορά μας να ήταν η υφαλοκρηπίδα» (ΒΗΜΑ 7.4.10).

Και, τέλος πάντων, τι λέει η κοινή λογική: οι εκατοντάδες παραβάσεις και παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου, οι αναχαιτίσεις των αεροπλάνων του Frontex, οι προκλητικότατες «αβλαβείς διελεύσεις» των τουρκικών πολεμικών πλοίων έξω από το Σούνιο, δείχνουν διάθεση συμβιβασμού ή στυγνό εκβιασμό;

Δεν αποτελεί μυστικό, φροντίζει η ίδια η Άγκυρα γι’ αυτό, ότι η τουρκική διπλωματία στοχεύει στην γεωπολιτική της αναβάθμιση, που ανταποκρίνεται σε νέο-οθωμανικά οράματα.

Την ίδια τακτική ακολουθούν οι Τούρκοι και στο κυπριακό. Ιδιαίτερα τώρα μετά την εκλογή Έρογλου, που απειλεί να δημιουργήσει αρνητικά τετελεσμένα.

Ανάλογη κινητικότητα βλέπουμε και στο σκοπιανό, παρά την απαράδεκτη συνεχιζόμενη στάση αδιαλλαξίας του Γκρουέφσκι.

Η κυβέρνηση οφείλει τουλάχιστον την ύστατη ώρα να επιδείξει σύνεση και σθένος ώστε να μην βιώσουμε δυσμενείς συνέπειες, δυσβάστακτες για τον ελληνισμό.

Να πάρει τα μαθήματά της από τον χειρισμό της στην οικονομική κρίση και να επανεξετάσει εκ νέου τη χρησιμότητα συνομιλιών τέτοιου βάθους σε αυτή τη φάση. Εφόσον, όμως, προχωρήσει να διαβεβαιώσει τον ελληνικό λαό εκ των προτέρων για τις «κόκκινες γραμμές» που θα θέσει, χωρίς μισόλογα και υπεκφυγές.

02-05-10

Την κρίσιμη τούτη ώρα για τη χώρα που όλοι μας επιζητούμε να αποκατασταθεί η διεθνής εικόνα της και να ξεπεραστεί o σκόπελος των δημοσιονομικών της, πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί στα μηνύματα που στέλνουμε στο εσωτερικό και κυρίως στο εξωτερικό. Δυστυχώς όμως κάποιοι, εκμεταλλευόμενοι μια στρεβλή αντίληψη των δικαιωμάτων και μη αφουγκραζόμενοι την κρισιμότητα των καιρών, συνεχίζουν να κάνουν λανθασμένες επιλογές στον τρόπο διεκδίκησής τους. Τούτο, ωστόσο θα έχει ως επίπτωση ο λογαριασμός που θα κληθούμε να πληρώσουμε όλοι μας να είναι πολύ πιο τσουχτερός. Και αυτό οφείλουμε όλοι να το αντιληφθούν εγκαίρως.

Για παράδειγμα, μεσούσης μιας αφόρητης κατάστασης, γίναμε όλοι μάρτυρες του απαράδεκτου γεγονότος, συνδικαλιστές να εμποδίζουν την απρόσκοπτη  κίνηση των επισκεπτών κεντρικών ξενοδοχείων της Αθήνας. Ουσιαστικά τέτοιες πράξεις επαναστατικής γυμναστικής υπονομεύουν το μέλλον των εργαζομένων στο χώρο της τουριστικής βιομηχανίας, που μαζί με τη ναυτιλία είναι ίσως οι μόνοι τομείς απ’ τους οποίους αναμένουμε πολύτιμο συνάλλαγμα.

Μεγαλύτερη όμως ζημιά για τη χώρα αποτέλεσε η κατάλυση κάθε έννοιας τάξης στο λιμάνι του Πειραιά, μετά την εξαγγελία της κυβέρνησης για άρση του καμποτάζ. Συνδικαλιστές με λογική στενών συντεχνιακών συμφερόντων, εμπόδισαν την κίνηση τουριστών στο λιμάνι του Πειραιά. Επετράπη δηλαδή η βαριά μας βιομηχανία, ο τουρισμός, να δεχθεί ένα βαρύ πλήγμα που μπορεί να φτάσει μέχρι και την εξέταση της διαγραφής του Πειραιά από τα λιμάνια προορισμού κρουαζιερόπλοιων. Το κόστος θα είναι εκατομμύρια ευρώ και εκατοντάδες χαμένες θέσεις εργασίας.

Η διεθνής αμαύρωση της τουριστικής αλλά και της γενικότερης εικόνας της χώρας δεν συνάδει με την αναπτυξιακή προοπτική που θέλουμε να έχουμε. Η ανάπτυξη είναι το μεγαλύτερο στοίχημα που καλούμαστε να κερδίσουμε τα επόμενα χρόνια προκειμένου να αμβλύνουμε τα δυσμενή αποτελέσματα της οικονομικής κρίσης. Με έναν πληγωμένο τουρισμό το εγχείρημα καθίσταται ακόμη πιο δυσχερές.

Μπορεί το σύνθημα «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» να ακούγεται ευχάριστα, ωστόσο τέτοιες ακραίες συμπεριφορές, που άλλοτε μπορεί να γίνονταν ανεκτές από την κοινωνία, εκθέτουν τη χώρα ανεπανόρθωτα, προσθέτοντας προβλήματα αντί να επιλύουν και σε τελική ανάλυση στρέφονται εναντίον των εργαζομένων.