«Φίλες και φίλοι,

Με μεγάλη μου χαρά εγκαινιάζω τη «Γιορτή Κρασιού Αμπελώνα», μια γιορτή που έχει συνέχεια και αντοχή στο χρόνο και πάνω από όλα διοργανώνεται με μεράκι και επαγγελματισμό από συμπολίτες μας που ξέρουν και αξιοποιούν το αμπέλι και το κρασί.

Από το 1959 που πρωτοξεκίνησε η «Γιορτή Κρασιού», γευόμαστε το ποιοτικό κρασί που μας προσφέρουν οι παραγωγοί της περιοχής από τα αμπέλια τους.

Αμπέλια που κατακλύζουν τον κάμπο γύρω μας και χάρισαν στην πόλη πολύ περισσότερα από την ονομασία που της έδωσαν το 1927, αντικαθιστώντας το παλιότερο τοπωνύμιο «Καζακλάρ». Έδωσαν ευκαιρίες ανάπτυξης και προόδου.

Το αμπέλι – το σταφύλι - το κρασί, χαρακτηρίζουν τον ευλογημένο αυτό τόπο και προβάλλουν το όνομά του και την ξεχωριστή ομορφιά του πέρα από τα όρια της Θεσσαλίας. Διότι ο Αμπελώνας έχει και το όνομα και τη χάρη.

Η χάρη, όμως, δεν αρκεί. Απαιτείται πάντα σκληρή δουλειά και σωστή οργάνωση για να μην πάει χαμένος ο κόπος του αμπελοκαλλιεργητή και του οινοπαραγωγού.

Στην κατεύθυνση αυτή, έχοντας στο νου μας πως το κρασί αποτελεί ένα εθνικό προϊόν, έναν άξιο πρεσβευτή του ελληνικού πολιτισμού και ειδικότερα της ελληνικής αγροτικής παραγωγής, εργαζόμαστε στο ΥπΑΑΤ τόσο για την αναδιοργάνωση του κλάδου, όσο και για την καλύτερη προώθηση των ελληνικών κρασιών στις αγορές τους εξωτερικού.

Φίλες και φίλοι,

Προτού έρθει η γιορτή του τρύγου πρέπει να έχουμε φροντίσει να έχουν γερές ρίζες τα αμπέλια. Δεν δρέπουμε καρπούς χωρίς προετοιμασία. Αυτό ισχύει και για τον αμπελοοινικό τομέα, όπου οφείλουμε, όλοι μας, παραγωγοί και Πολιτεία, να θέσουμε την παραγωγή σε στέρεες βάσεις. Δεν αρκεί να είναι ποιοτικό το προϊόν σήμερα. Χρειάζεται προγραμματισμός και οργάνωση, για να συνεχίσουμε να είμαστε ανταγωνιστικοί και αύριο.

Επιβάλλεται να στηρίζουμε και στηρίζουμε τον αμπελοοινικό τομέα που συνεισφέρει  σημαντικά στην αγροτική μας οικονομία και στον οικογενειακό προϋπολογισμό.

Στη χώρα μας καλλιεργούνται περί τις 700.000 εκμεταλλεύσεις αμπέλου με οινοποιήσιμες ποικιλίες που δίνουν εισόδημα σε 165.000 νοικοκυριά. Χώρια,  η σύνδεσή του με τη μεταποίηση και την εμπορία που δίνουν υπεραξία στο παραγόμενο προϊόν.

Μην ξεχνάμε πως παράγουμε επώνυμα κρασιά, Προϊόντα με Ονομασία Προέλευσης και Προϊόντα Γεωγραφικής Ένδειξης, τα οποία διαθέτουν ταυτότητα που τους επιτρέπει να εισέρχονται σε ξένες αγορές με εχέγγυα και αξιώσεις που το χύμα κρασί δεν πρόκειται να αποκτήσει.

Άλλωστε και στο ΥπΑΑΤ, αξιοποιούμε τα συγχρηματοδοτούμενα από την ΕΕ Προγράμματα Ενημέρωσης και Προώθησης για να αναδείξουμε το ελληνικό ποιοτικό κρασί και να το καταστήσουμε γνωστό στις διεθνείς αγορές.

Πέρα, όμως, από το τελικό αυτό στάδιο που συμβάλλουμε στη γνωριμία του καταναλωτή με το ελληνικό κρασί, αναλαμβάνουμε δράσεις προκειμένου να στηρίξουμε τον αμπελοκαλλιεργητή για να μπορεί να παράγει ποιοτική πρώτη ύλη.

Στην κατεύθυνση αυτή και στη νέα Προγραμματική Περίοδο 2014-2018 επιδοτούμε την αναδιάρθρωση των αμπελουργικών εκτάσεων με περισσότερο ποιοτικές και εμπορικές ποικιλίες.

Με την υλοποίηση των μέτρων του προγράμματος αυτού στοχεύουμε στην αύξηση της ανταγωνιστικότητας των αμπελουργικών εκμεταλλεύσεων μέσω:

• της ποιοτικής αναβάθμισης του αμπελουργικού δυναμικού,
• της εγκατάστασης ποικιλιών αμπέλου με αυξημένο  εμπορικό ενδιαφέρον,
• της εισαγωγής σύγχρονων καλλιεργητικών τεχνικών.

Η αναδιάρθρωση του αμπελουργικού μας τομέα αποτελεί προαπαιτούμενο για τη συνέχιση της παραγωγής ποιοτικού ελληνικού κρασιού. Οι Έλληνες αμπελουργοί πρέπει να έχουν την ευκαιρία να χρησιμοποιούν νέες, πιο εμπορικές ποικιλίες, να αναβαθμίσουν ποιοτικά τις υπάρχουσες αλλά και να βελτιώσουν τις τεχνικές διαχείρισης των αμπελώνων. Διότι το ποιοτικό κρασί απαιτεί ποιοτικούς αμπελώνες.

Φίλες και φίλοι,

Δημιουργούμε νέα δεδομένα στον αμπελοοινικό τομέα. Ικανοποιήσαμε ένα πάγιο αίτημα των αμπελοκαλλιεργητών, την ένταξη της αμπέλου στο επιδοτούμενο πρόγραμμα αντιβρόχινης προστασίας του ΕΛΓΑ.

Με στόχο την προστασία της αγροτικής παραγωγής από φυσικούς κινδύνους, ο ΕΛΓΑ έχει ήδη εξαγγείλει το νέο πρόγραμμα επιχορήγησης μέσων ενεργητικής προστασίας για το έτος 2013 που περιλαμβάνει:

• εγκατάσταση αντιχαλαζικών δικτύων,
• αντιβρόχινων μεμβρανών και
• αντιπαγετικών ανεμιστήρων.

O προϋπολογισμός του προγράμματος ανέρχεται στα δέκα εκατομμύρια ευρώ και καλύπτει όλη την επικράτεια. Πλέον, για πρώτη φόρα και τα αμπέλια καλύπτονται από το πρόγραμμα αυτό.

Παράλληλα, εξοικονομούμε πόρους του ΕΛΓΑ καθώς προλαμβάνουμε αντί να επιλαμβάνουμε. Τα μέτρα ενεργητικής προστασίας, έχουν προληπτικό αλλά και κατασταλτικό χαρακτήρα, ούτως ώστε, αφενός να προστατεύεται αποτελεσματικότερα η παραγωγή από δυσμενή καιρικά φαινόμενα, και αφετέρου αυτή να διατηρείται σε σταθερά επίπεδα. Γιατί η προστασία του πλούσιου φυτικού κεφαλαίου της χώρας, αποτελεί τη βάση για τη στήριξη της ελληνικής γεωργίας.

Φίλες και φίλοι,

Το ελληνικό κρασί είναι ένα δυναμικό προϊόν, που κατακτά με αξιώσεις τις διεθνείς αγορές και πρέπει να στηρίζεται σε μια ακμάζουσα και ανταγωνιστική καλλιέργεια. Αυτό το γνωρίζουμε καλά στο ΥπΑΑΤ γι' αυτό και δρούμε για την προστασία και τη στήριξη της αμπελοκαλλιέργειας.

Πιστεύω, ότι σε συνεργασία με τους παραγωγούς, θα πετύχουμε πολλά. Γιατί έχουμε στα χέρια μας ένα καταπληκτικό προϊόν. Γιατί έχουμε ανθρώπους δημιουργικούς που είναι περήφανοι για τους πλούσιους αμπελώνες τους και τα υπέροχα κρασιά που παράγουν. Γιατί η παράδοση μας στο αμπέλι και το κρασί ασφυκτιά στα στενά όρια της ελληνικής αγοράς και ήδη βρίσκει νέες αγορές.

Είμαστε ακόμη στην αρχή μιας διαδρομής που έχει προορισμό τις πιο ανταγωνιστικές αγορές. Αυτή τη διαδρομή θα την κάνουμε μαζί, παραγωγοί και Πολιτεία. Για να κεράσουμε κρασί ελληνικό και ποιοτικό. Για να γνωρίσουν και οι ξένοι καταναλωτές  την Ελλάδα του οίνου και της αμπέλου. Την Ελλάδα της παράδοσης και της δημιουργίας.

Σας ευχαριστώ».

«Φίλες και φίλοι,

Εγκαινιάζω απόψε τη «Γιορτή Κρασιού Ραψάνης» αναλογιζόμενος τη σπουδαία ιστορία του τόπου, την παράδοσή του στον πρωτογενή τομέα και ιδιαίτερα στην αμπελοκαλλιέργεια και την οινοποιία. Μια παράδοση που όχι μόνο παραμένει ζωντανή αλλά γεννά ελπίδες για ένα καλύτερο αύριο.

Η Ραψάνη ανέκαθεν υπήρξε οικονομικό και πολιτιστικό κέντρο της ευρύτερης περιοχής όπου δεσπόζει ο Όλυμπος. Ένα στολίδι στις πλαγιές του βουνού των θεών και οι κάτοικοι της φρόντισαν να φανούν αντάξιοι αυτής της μοναδικής τοποθεσίας αλλά και του μύθου που την περιβάλλει.

Με κόπο και μεράκι μετέτρεψαν τις άγονες πλαγιές του βουνού σε αμπελώνες. Οι ξεχωριστές εδαφολογικές συνθήκες που θα πτοούσαν άλλους καλλιεργητές, αντί για εμπόδιο αποτέλεσαν εφαλτήριο για τους αμπελοκαλλιεργητές και οινοπαραγωγούς της περιοχής που πέτυχαν να παράγουν το ξακουστό κρασί Ραψάνης, ένα Προϊόν Ονομασίας Προέλευσης, με ιδιαίτερο χαρακτήρα και μοναδική γεύση. Πράγματι, στο βουνό των θεών παράγεται κρασί αντάξιό τους.

Φίλες και φίλοι,

Αυτόν τον κόπο, αυτό το μεράκι, δεν μπορούμε μόνο να το επαινούμε και να το θαυμάζουμε, οφείλουμε ως Πολιτεία να το στηρίζουμε. Στεκόμαστε πλάι στον αμπελοκαλλιεργητή και τον οινοπαραγωγό, ειδικά όταν αγωνίζεται σε αντίξοες συνθήκες, σε ορεινές περιοχές.

Γιατί πολλές φορές η αμπελοκαλλιέργεια είναι μια από τις λίγες οικονομικά βιώσιμες καλλιέργειες λόγω εδάφους ή κλίματος. Γιατί θρέφει οικογένειες. Στην Ελλάδα υπάρχουν 700.000 εκμεταλλεύσεις αμπέλου με οινοποιήσιμες ποικιλίες που δίνουν εισόδημα σε 165.000 νοικοκυριά.

Γιατί το σταφύλι και το κρασί αποτελούν όχι μόνο οικονομικά αλλά και πολιτισμικά αγαθά που πρωταγωνιστούν στον ελληνικό πολιτισμό και τη λαογραφία μας αιώνες τώρα. Η άμπελος είναι κομμάτι αναπόσπαστο της ψυχής της Ελλάδας.

Στο ΥπΑΑΤ δρούμε με γνώμονα την προστασία της αμπελοοινικής παραγωγής της χώρας. Αλλάζουμε τα δεδομένα στον αμπελοοινικό τομέα για να διατηρήσουμε υψηλή την ποιότητα των εξαιρετικών ελληνικών κρασιών και να στηρίξουμε τους παραγωγούς. Δεν μένουμε στις κατακτήσεις του χθες. Θέλουμε τα επώνυμα ελληνικά κρασιά, Προϊόντα Ονομασίας Προέλευσης, Προϊόντα Γεωγραφικής Ένδειξης, βιολογικά, να έχουν τη δική τους θέση στη διεθνή κάβα.

Με την αξιοποίηση των Προγραμμάτων Ενημέρωσης και Προώθησης της ΕΕ, γνωρίζουμε στους ξένους καταναλωτές τη μεθυστική γεύση της ελληνικής οινοποιίας.

Ο συνολικός προϋπολογισμός των 53 προγραμμάτων για την προώθηση του ελληνικού κρασιού για την περίοδο 2012-2013 αγγίζει τα οχτώ εκατομμύρια ευρώ και στοχεύει στις αγορές ισχυρών οικονομιών, μεταξύ των οποίων οι ΗΠΑ, ο Καναδάς, η Ρωσία, η Κίνα, η Βραζιλία και η Ελβετία.

Ανασυγκροτούμε τη βάση της αμπελουργίας προκειμένου να κρατήσουμε ψηλά τον πήχη της ποιότητας και να καταστήσουμε το κρασί μας πιο ανταγωνιστικό στις διεθνείς αγορές.  Θέλουμε ποιοτική πρώτη ύλη. Σταφύλια που δίνουν εκλεκτά κρασιά και ανταποκρίνονται στη ζήτηση της αγοράς.

Γι' αυτό και προχωράμε στην «Αναδιάρθρωση και μετατροπή των αμπελουργικών εκτάσεων» στη νέα Προγραμματική Περίοδο 2014-2018. Επιδοτούμε τους αμπελοκαλλιεργητές προκειμένου:

• να αναβαθμίσουν ποιοτικά το αμπελουργικό δυναμικό,
• να φυτέψουν ποικιλίες αμπέλου με αυξημένο  εμπορικό ενδιαφέρον,
• να εισάγουν σύγχρονες καλλιεργητικές τεχνικές

Στόχος μας η αύξηση της ανταγωνιστικότητας των αμπελουργικών μας εκμεταλλεύσεων.

Συνεχίζουμε με αξιώσεις και υψηλές προσδοκίες το επιτυχημένο τρέχον Εθνικό Πρόγραμμα Στήριξης (2009-2013), το οποίο συγχρηματοδοτείται από την ΕΕ και καταγράφει απορροφητικότητα κονδυλίων 99%.

Μάλιστα, τροποποιήσαμε το πρόγραμμα, απλοποιώντας διαδικασίες ώστε να είναι πιο λειτουργικό και κυρίως να  διευκολύνεται η ένταξη παραγωγών σε μειονεκτικές και ακριτικές περιοχές. Δίνουμε προτεραιότητα στους νέους γεωργούς και στους κατ' επάγγελμα αγρότες, σε ορεινές και μειονεκτικές περιοχές και σε μικρά νησιά. Ενώ, ως προς την εκμετάλλευση, προκρίνονται οι εκτάσεις για παραγωγή οίνων ΠΟΠ και ΠΓΕ.

Φίλες και φίλοι,

Δεν μένουμε μόνο στην αναδιάρθρωση του κλάδου και την προώθηση των ελληνικών κρασιών. Ενεργούμε προκειμένου να προστατεύσουμε την παραγωγή από αντίξοες καιρικές συνθήκες διότι αναγνωρίζουμε την υψηλή της αξία και το ρόλο των αμπελώνων στην αγροτική οικονομία και την ύπαιθρο.

Για πρώτη φορά, εντάσσουμε την αμπελοκαλλιέργεια στο επιδοτούμενο πρόγραμμα αντιβρόχινης προστασίας του ΕΛΓΑ. Ένα πάγιο αίτημα των αμπελοκαλλιεργητών γίνεται πραγματικότητα. Το αμπέλι καλύπτεται από το νέο πρόγραμμα επιχορήγησης μέσων ενεργητικής προστασίας του ΕΛΓΑ για το έτος 2013. Οι αμπελοκαλλιεργητές μας επιδοτούνται πλέον για να εγκαταστήσουν όχι μόνο αντιχαλαζικά δίχτυα αλλά και αντιβρόχινες μεβράνες.

Ο συνολικός προϋπολογισμός ενεργητικής προστασίας αγγίζει τα δέκα εκατομμύρια ευρώ για όλη την επικράτεια. Μέσω της πρόληψης, όχι μόνο εξοικονομούμε πόρους σε μια δύσκολη οικονομική συγκυρία, αλλά πρωτίστως προστατεύουμε τον κόπο του παραγωγού και διατηρούμε την παραγωγή σε σταθερά επίπεδα. Γιατί θέλουμε το ελληνικό σταφύλι και κρασί να έχουν σταθερή παρουσία στα ράφια της εγχώριας αλλά και της παγκόσμιας αγοράς.

Επιπροσθέτως, για την προστασία της φήμης των ελληνικών κρασιών και φυσικά την ασφάλεια του καταναλωτή επαγρυπνούμε για την καταπολέμηση του φαινομένου των ελληνοποιήσεων. Το ΥπΑΑΤ σε συνεργασία με τις ΔΑΟΚ και τα τελωνεία πραγματοποιούν εντατικούς ελέγχους σε οίνους που διακινούνται χύμα από την ΕΕ ή εισάγονται από τρίτες χώρες.

Οι αρμόδιες υπηρεσίες παρακολουθούν και ελέγχουν την τήρηση των προδιαγραφών της Κοινοτικής νομοθεσίας καθ’ όλη τη διακίνηση των οίνων αυτών εντός της ελληνικής επικράτειας, μέχρι την  εμφιάλωσή τους, την επισήμανση της χώρας προέλευσης καθώς και την τελική τους χρήση.

Με την τήρηση των Κοινοτικών διατάξεων, την ιχνηλασιμότητα των οίνων και την ορθή επισήμανσή τους δεν αποφεύγεται μόνο η εξαπάτηση του καταναλωτή και η δυσφήμιση των ελληνικών κρασιών, αλλά επιτυγχάνεται και ο πρωταρχικός στόχος των ελέγχων αυτών, που είναι η προστασία της δημόσιας υγείας.

Φίλες και φίλοι,

Ο Ραψανιώτικος οίνος μπορεί να μεταφέρει τον καθάριο αέρα του Ολύμπου πέρα από τα σύνορα της χώρας. Είναι ένα σήμα κατατεθέν της Θεσσαλίας αλλά και ολόκληρης της Ελλάδας. Τέτοια αγροδιατροφικά προϊόντα χρειαζόμαστε για να διαφημίσουμε τον τόπο μας. Ευτυχώς έχουμε πολλά. Δυστυχώς δεν έχουν πάντα την απαραίτητη τυποποίηση, πιστοποίηση ή ταξινόμηση.

Προς την κατεύθυνση αυτή εργαζόμαστε στο ΥπΑΑΤ προκειμένου τα αγαθά της ελληνικής γης να μην φεύγουν προς τα έξω χύμα. Θέλουμε να έχουν ταυτότητα. Για να κερδίζουν όλοι όσοι δουλεύουν στην αγροδιατροφική αλυσίδα. Για να κερδίζει η Ελλάδα. Η Ελλάδα που αγωνίζεται και πετυχαίνει.

Αυτή την Ελλάδα γευόμαστε στο κρασί της Ραψάνης. Την Ελλάδα της δημιουργίας και της επιτυχίας.

Αυτή την Ελλάδα θέλουμε να αφήσουμε παρακαταθήκη στα παιδιά μας.

Σας ευχαριστώ».

Ο Αναπληρωτής Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος μιλώντας εκ μέρους της Κυβέρνησης στη Βουλή στη συνεδρίαση για την «Ημέρα Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το τουρκικό κράτος» επεσήμανε ότι όσα συνέβησαν στην Μικρά Ασία το 1922 είχαν ως αιτία και τις εσωτερικές έριδες και την πλειοδοσία κάποιων αφρόνων της εποχής και προειδοποίησε ότι δεν πρέπει να επαναλαμβάνουμε και σήμερα τις ίδιες αρνητικές πλευρές μας. Επιπλέον πρόσθεσε ότι η Ιστορία δεν είναι αλά καρτ, να προσαρμόζεται στις συνθήκες και δεν επιτρέπεται σε κάποιους να επιδιώκουν να τη «συνωστίσουν» στα πλαίσια του «πολιτικά ορθού».

Συγκεκριμένα ο κ. Χαρακόπουλος ανέφερε μεταξύ άλλων:

Να μην αναπαράγουμε τις εσωτερικές έριδες

«Αν χάσαμε τη Μικρασία τη χάσαμε και λόγω της εσωτερικής έριδας και της πλειοδοσίας κάποιων αφρόνων της εποχής που ζήταγαν από τον ελληνικό Στρατό να μην περιοριστεί στα μικρασιατικά παράλια, αλλά να φτάσει στην Κόκκινη Μηλιά! Ας μην αναπαράγουμε, λοιπόν, και σήμερα τις πιο αρνητικές πλευρές μας».

Η Μικρασιατική Καταστροφή μεγαλύτερη τραγωδία κι από την Άλωση της Πόλης

«Η Μικρασιατική Καταστροφή είναι αναμφίβολα η μεγαλύτερη εθνική τραγωδία που βίωσε ο ελληνισμός, μεγαλύτερη και από την Άλωση της Πόλης, διότι μετά την πτώση της Κωνσταντινουπόλεως εξακολούθησε να υπάρχει ο ελληνισμός στις πέραν του Αιγαίου αλησμόνητες πατρίδες, ενώ με την καταστροφή της Σμύρνης επήλθε οριστικός ξεριζωμός. Έπαψε να αναπνέει ο ανατολικός πνεύμονας του ελληνισμού».

Η Ιστορία δεν «συνωστίζεται»

«Η Ιστορία δεν είναι αλά καρτ, έτσι ώστε ανάλογα με τις πρόσκαιρες πολιτικές ανάγκες να σβήνουμε, να παρασιωπούμε ή να διαγράφουμε. Η Ιστορία, η συλλογική μνήμη δηλαδή των λαών, είναι απαραίτητο στοιχείο της επιβίωσής τους. Για τους λόγους αυτούς επιστρέφουμε στο παρελθόν και θυμόμαστε και τιμούμε και απαιτούμε την αναγνώριση της ιστορικής αλήθειας, όχι για λόγους αντεκδίκησης ούτε παρελθοντοπληξίας. Αυτό ίσως δεν μπορούν να κατανοήσουν όσοι “συνωστίζουν” τις μνήμες στα στενά πλαίσια του πολιτικά ορθού».

Ζωντανές οι μνήμες της προσφυγιάς

«Μπορεί να είναι πια ελάχιστοι οι εν ζωή πρόσφυγες πρώτης γενιάς, όμως είναι ζωντανές ακόμα ανάμεσά μας οι μαρτυρίες τους. Θυμούμαι τις διηγήσεις της γιαγιάς μου, της Χατζη-Μαρίας, για τον παππού Παντελή που κατέβηκε από το καράβι στην προκυμαία της Σμύρνης για να βρει τον αδελφό του. Τι και αν του έλεγαν, οι συγχωριανοί του, να μην κατέβει διότι θα τον σφάξουν οι Τσέτες. Εκείνος δεν μπορούσε να αφήσει πίσω του τον μικρό του αδερφό, τον Καλλίνικο, και τελικά βρήκε τραγικό τέλος. Κατά τραγική ειρωνεία ο μικρός του αδερφός σώθηκε διότι είχε ανέβει σε άλλο βαπόρι και κατάφερε να έλθει στη νέα πατρίδα».

Η Τουρκία να αναγνωρίσει τη Γενοκτονία των Χριστιανών της Ανατολής

«Οι ειλικρινείς διακρατικές σχέσεις δεν εδράζονται στη λήθη, αλλά αντιθέτως στην αναγνώριση απ’ όλα τα μέρη των πραγματικών γεγονότων. Γι’ αυτό και ζητούμε από την Τουρκία να αναγνωρίσει αυτό το τραγικό της παρελθόν, να αποδεχθεί ότι εκείνη την εποχή συντελέστηκε γενοκτονία. Δυστυχώς, η Τουρκία εξακολουθεί να αρνείται να δει ξεκάθαρα τον εαυτό της στον καθρέφτη και επιμένει στη διαστρέβλωση της ιστορικής αλήθειας. Μάλιστα συνεχίζει, παρά τα κάποια θετικά μηνύματα των τελευταίων ετών, να διαπράττει αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε «γενοκτονία της ιστορικής μνήμης». Και αναφέρομαι και από αυτό εδώ το Βήμα της Βουλής στα τελευταία κρούσματα αυταρχικής μετατροπής της Αγίας Σοφίας στη Νίκαια της Βιθυνίας και της Αγίας Σοφίας στην Τραπεζούντα σε μουσουλμανικά τεμένη. Δυστυχώς, έρχονται ανησυχητικά μηνύματα ακόμη και για τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας στην Πόλη σε τζαμί».

Το έπος της αγροτικής αποκατάστασης των προσφύγων

«Είναι άγνωστο, ίσως, στους νεότερους Έλληνες το έπος της αγροτικής αποκατάστασης των προσφύγων. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, η πλειοψηφία από τις 120 μυριάδες των προσφύγων που ήρθαν στην Ελλάδα αποκαταστάθηκε αγροτικά στην ηπειρωτική χώρα. Μια Ελλάδα καθημαγμένη μετά από υπερδεκαετή πολεμική προσπάθεια, μια Ελλάδα ηττημένη, κατάφερε πολύ σύντομα να ενσωματώσει στον εθνικό κορμό εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες, που ασχολήθηκαν με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Γρήγορα, αντί για βάρος, οι πρόσφυγες έγιναν δημιουργικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας και δύναμη προόδου. Το παράδειγμα των προσφύγων ας ακολουθήσουμε, λοιπόν, και σήμερα. Με πίστη στις δυνάμεις μας και επιμονή θα τα καταφέρουμε».

Ενιαία ημερομηνία της Γενοκτονίας των Χριστιανών της Ανατολής

«Όσον αφορά στην αναγνώριση της γενοκτονίας του μικρασιατικού ελληνισμού, επαναλαμβάνω ότι εάν επιθυμούμε ευόδωση των προσπαθειών μας για διεθνή αναγνώριση θα πρέπει να καταλήξουμε σε μια ημερομηνία για όλους τους Έλληνες της Ανατολής, και τους Μικρασιάτες και τους Ποντίους. Και όχι μόνο αυτό, αλλά να καταλήξουμε σε μία ημερομηνία με όλους τους χριστιανούς της Ανατολής -και τους Αρμένιους και τους Ασσύριους- ώστε μαζί συντονισμένα και στοχευμένα να δικαιώσουμε τη μνήμη των νεκρών μας και να αποκαταστήσουμε την ιστορική αλήθεια στη διεθνή κοινότητα».

«Μακαριώτατε,

κύριε Αντιπρόεδρε της Βουλής,

εκπρόσωποι των πολιτικών και στρατιωτικών αρχών,

εκπρόσωποι των προσφυγικών σωματείων,

κυρίες και κύριοι,

Προσερχόμαστε σήμερα, με αισθήματα ευλάβειας και βαθιάς συγκίνησης, για να τιμήσουμε τα εκατοντάδες χιλιάδες θύματα μιας επαχθούς και προσχεδιασμένης εγκληματικής πράξεως εναντίον του μικρασιατικού ελληνισμού.

Η σφαγή του ελληνικού, και εν γένει χριστιανικού, στοιχείου στα εδάφη της ακμαίας οικονομικά, πολιτιστικά και πνευματικά, Ιωνικής γης, η εκδίωξή του από τα πάτρια εδάφη της Μικράς Ασίας, όπου για αιώνες δημιούργησε, πρόκοψε και στάθηκε στους προμαχώνες του παγκόσμιου πολιτισμού, δεν συνιστούν συνήθη ιστορικά γεγονότα.

Κι αυτό όχι μόνον εξαιτίας του μεγέθους της ανθρώπινης τραγωδίας, που προκάλεσε η εκδικητική μανία του κεμαλικού στρατού εναντίον του συνόλου του πληθυσμού -ανεξαρτήτως φύλου, φυσικής κατάστασης και ηλικίας.

Αλλά επίσης, και κυρίως, διότι, εν ριπή οφθαλμού, συντελέστηκε ριζική και ανεπανόρθωτη αλλοίωση του εθνικού, θρησκευτικού και πολιτισμικού περιβάλλοντος της καθ’ ημάς Ανατολής. Αλλοίωση που προήλθε από τη διαδοχή γενοκτονικών διώξεων, και που θύματά τους υπήρξαν οι Αρμένιοι, οι Ασσύριοι, ο Ποντιακός και Μικρασιατικός Ελληνισμός.

Παρά τις προφάσεις εν αμαρτίαις, που ενίοτε προβάλλονται από την Τουρκία, η οποία εξακολουθεί να αρνείται να δει ξεκάθαρα το παρελθόν της, όσα συνέβησαν τα δραματικά αυτά χρόνια δεν έγιναν ούτε αυθόρμητα ούτε χωρίς σχέδιο.

Όπως σημείωνε σε αναφορά του στο Στέιτ Ντιπάρντμεντ ο Τζωρτζ Χόρτον, Γενικός Πρόξενος των ΗΠΑ στη Σμύρνη την περίοδο της μικρασιατικής  καταστροφής, «όλες οι σφαγές που έχουν γίνει στην ιστορία του τουρκικού λαού σε βάρος πληθυσμών, διατάσσονταν πάντα από ανώτερες αρχές και δεν αποτελούσαν πρωτοβουλία κατώτερων αξιωματικών ή αυθόρμητες βιαιότητες του όχλου».

Και συνέχιζε «όποιος πιστεύει ότι οι δυνάμεις του Μουσταφά Κεμάλ διέπραξαν τα προαναφερόμενα εγκλήματα στη Σμύρνη ξεφεύγοντας από τον έλεγχο του ηγέτη τους και ότι ο ίδιος τις χαλιναγώγησε αμέσως μόλις ανέκτησε τον έλεγχο της κατάστασης, δεν έχει ιδέα από τουρκική ιστορία και από τον τρόπο που λειτουργεί η Εγγύς Ανατολή».

Και, δυστυχώς, σ’ αυτήν την αποτρόπαιη πολιτική εκκαθάρισης των «αλλοπίστων», που στόχο είχε εξαρχής ένα κράτος «καθαρά» τουρκικό, οι δυνάμεις της, πολιτισμένης, Δύσης έπαιξαν ρόλο Ποντίου Πιλάτου.

Χωρίς καμία διάθεση να αποσιωπήσω τις δικές μας, τεράστιες, ευθύνες ως προς το τραγικό αποτέλεσμα της μικρασιατικής εκστρατείας, ευθύνες που είχαν πάντοτε την αιτία τους στην αρνητική ροπή μας προς την εσωτερική έριδα -και που δυστυχέστατα μας συνοδεύει μέχρι σήμερα- ο χριστιανικός κόσμος της Δύσης δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων.

Όπως έγραψε ο μέγας ιεράρχης και πατριώτης, ο από Τραπεζούντος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος, Χρύσανθος, στο βιβλίο του «Η Εκκλησία της Τραπεζούντος»:

«Τη ενόχω συνεργία δύο μεγάλων χριστιανικών Δυνάμεων της Δύσεως, της Γερμανίας και της Αυστρίας κατά τα έτη 1914-1918 εσφάγη υπό των Νεοτούρκων ολόκληρον έθνος τό Αρμενικόν […].

Τη ενόχῳ συνεργίᾳ των συμμάχων χριστιανικών Δυνάμεων της Δύσεως κατά τα έτη 1919-1922 το εθνικόν κίνημα των Τούρκων του Μουσταφά Κεμάλ-πασά συνεπλήρωσε το έργον των Νεοτούρκων καί κατά εκατοντάδας απηγχονίζοντο Έλληνες κληρικοί και πρόκριτοι του Πόντου […].

Και επήλθε κατά Αύγουστον του 1922 η Μικρασιατική καταστροφή και επηκολούθησεν εν έτει 1923 η ανταλλαγή των πληθυσμών και η εντεύθεν ερήμωσις Πόντου, Μικράς Ασίας και Θράκης και η καταστροφή ολοκλήρου χριστιανικού πολιτισμού»

Και αναφέρω αυτό το σημείο, διότι ακούγεται τραγικά επίκαιρο σήμερα αν αναλογιστούμε τα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα στην Μέση Ανατολή. Εκεί όπου ο χριστιανισμός, εν μέσω αντιμαχόμενων δυνάμεων, κινδυνεύει, έπειτα από δισχιλιετή συνεχή παρουσία, να χαθεί δια παντός. Με την ανοχή, δυστυχώς, και αυτή τη φορά των μεγάλων δυνάμεων.

Οι οποίες σιωπούσαν κι όταν η χριστιανική παρουσία μειωνόταν στα όρια της εξαφάνισης στην ίδια την Τουρκία,  κατά τις δεκαετίες που ακολούθησαν τη μικρασιατική καταστροφή.

Όταν με απόλυτη περιφρόνηση στα ανθρώπινα δικαιώματα, με πολιτικές διακρίσεων ακόμη και βίαιης καταστολής εκ μέρους του τουρκικού κράτους, ο χριστιανικός πληθυσμός -Έλληνες, Αρμένιοι, Συρορθόδοξοι, Ελληνορθόδοξοι Σύριοι- στην Κωνσταντινούπολη, μετά τα Σεπτεμβριανά του ’55, στην ίμβρο, στη Τένεδο, στην Νοτιοανατολική Τουρκία, εξαναγκάστηκε να μεταναστεύσει.

Το αίτημά μας, επομένως, για τη διεθνή αναγνώριση της γενοκτονίας του ελληνισμού της Μικράς Ασίας, όπως και αυτής του ποντιακού Ελληνισμού, εδράζεται τόσο στην ηθική μας υποχρέωση απέναντι στη μνήμη των προγόνων μας, όσο και στην επιδίωξή μας να δημιουργήσουμε ισχυρά αναχώματα που θα αποτρέψουν την επανάληψη ενεργειών καταπάτησης των στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Και σ’ αυτές τις ενέργειες συγκαταλέγουμε την συστηματική γενοκτονία ακόμη και αυτής της ιστορικής μνήμης, που τη τελευταία περίοδο  παρακολουθούμε να αναβιώνει απειλητικά στη γείτονα χώρα.

Διότι, μετά την αυταρχική μετατροπή από το τουρκικό κράτος της Αγίας Σοφίας στη Νίκαια της Βιθυνίας αλλά και της Αγίας Σοφίας στην Τραπεζούντα σε μουσουλμανικά τεμένη, μας έρχονται ανησυχητικά μηνύματα για την μετατροπή κι αυτής ακόμη της Αγιασοφιάς στην Πόλη σε τζαμί.

Κι αυτό, προφανώς, για να ικανοποιηθούν κάποιοι ακραίοι κύκλοι, οι οποίοι  δεν δείχνουν κανένα σεβασμό ούτε στην παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά, ούτε στην εμπέδωση των ειλικρινών σχέσεων φιλίας και συνεργασίας με την Ελλάδα και τον χριστιανικό κόσμο.

Κάποια στιγμή, όμως, θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι ο σεβασμός στο διεθνές δίκαιο, στα ανθρώπινα δικαιώματα αλλά και στο ιστορικό παρελθόν δεν είναι θέμα συγκυριών και «ανατολίτικου παζαριού».

Θα πρέπει βεβαίως να επισημάνουμε και την ευχάριστη είδηση που μας έρχεται από την μαρτυρική Ίμβρο, όπου κτύπησε και πάλι το σχολικό κουδούνι έπειτα από πενήντα ολόκληρα χρόνια. Μια είδηση που γεννά αναμφίβολα αισιοδοξία και ελπίδες.

Τελειώνοντας, θα ήθελα να επαναλάβω και σήμερα μια παλαιότερη πρόταση, την οποία ορισμένοι βουλευτές είχαμε καταθέσει στο ελληνικό κοινοβούλιο το 2006.

Προτείναμε τότε την ενιαία αναγνώριση της γενοκτονίας τόσο του Ποντιακού όσο και του Μικρασιατικού Ελληνισμού, καθώς η πολυδιάσπαση των εκδηλώσεων μνήμης σε διαφορετικές ημερομηνίες εντέλει αποδυναμώνουν τη δυνατότητα διεθνοποίησης του αιτήματος αναγνώρισής της γενοκτονίας.

Θα προσέθετα μάλιστα σήμερα ότι, θα πρέπει να προχωρήσουμε στη συνεργασία και στο συντονισμό μας με την Αρμενία αλλά και τις ισχυρές οργανώσεις της διασποράς των Αρμενίων και των Ασσυρίων, ώστε όλοι μαζί να πετύχουμε την ενιαία αναγνώριση της γενοκτονίας των χριστιανικών λαών της Ανατολής.

Κάθε, όμως, προσπάθεια για την αναγνώριση της γενοκτονίας του ελληνισμού της Μικράς Ασίας και του Πόντου προϋποθέτει, πρώτα απ’ όλα, ενότητα.

Στρέφοντας λοιπόν, τη ματιά μας στο παρελθόν, στους επιζήσαντες της γενοκτονίας του μικρασιατικού ελληνισμού, τις 120 μυριάδες προσφύγων που με δημιουργικό πνεύμα και εργατικότητα πρόκοψαν στην Ελλάδα, αντλούμε στερεά διδάγματα. Με πίστη στις δυνάμεις μας και επιμονή, παρά τις δυσκολίες, μπορούμε να τα καταφέρουμε. Αυτό μας διδάσκει το παράδειγμα των προσφύγων».