«Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η κατάσταση της ελληνικής οικονομίας είναι σήμερα κάτι παραπάνω από τραγική. Βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση. Η ύφεση θα καταγράψει για πέμπτη συνεχόμενη χρονιά εντυπωσιακά ποσοστά. Τα έσοδα βυθίζονται. Το έλλειμμα αυξάνει. Το κράτος υπολειτουργεί και πρωτίστως οι ελεγκτικοί και οι εισπρακτικοί μηχανισμοί. Στην αγορά δεν κουνιέται φύλλο, ούτε οι ημέρες των εορτών δείχνουν να ζεσταίνουν την κατανάλωση. Με το νέο έτος προβλέπεται να υπάρχει νέα έκρηξη στα λουκέτα στα καταστήματα. Η επίσημη ανεργία έχει ήδη φτάσει κοντά στο 20%. Γύρω μας υπάρχει κοινωνική δυστυχία και προσωπικά αδιέξοδα.

Δεν υπάρχει πλέον καμία αμφιβολία ότι το πρόγραμμα που εφαρμόστηκε, το μνημόνιο, απέτυχε παταγωδώς. Οι θυσίες που υπέστησαν οι πολίτες χάθηκαν στο βαρέλι που τελικά ποτέ δεν απέκτησε πάτο. Συνέβη, δυστυχώς, αυτό που εμείς από την πρώτη στιγμή προειδοποιήσαμε και αποδείχθηκε ότι οι φωστήρες της προηγούμενης Κυβέρνησης Παπανδρέου, που μας έταζαν ανάπτυξη ήδη από το 2011, δεν ήξεραν ούτε τι έλεγαν ούτε τι έκαναν.

Και φοβούμαι ότι ακόμα δεν ξέρουν τι λένε και τι κάνουν γιατί συνεχίζουν να μην αντιλαμβάνονται τις ευθύνες τους, τουλάχιστον αρκετοί από αυτούς, ανάμεσά τους και ο πρώην Πρωθυπουργός. Γιατί κάποιοι άλλοι, όπως ο κ. Χρυσοχοϊδης, ομολογούν ότι η διετία της πασοκικής διακυβέρνησης άφησε πίσω της ερείπια.

Κύριοι συνάδελφοι, κανείς δεν θα αρνηθεί ότι η οικονομική κρίση δεν είναι αποκλειστικά ελληνική, δεν είναι ελληνικό προνόμιο. Η κρίση είναι ευρύτερη, ευρωπαϊκή και παγκόσμια. Εν τούτοις, αν κοιτάξουμε με ψύχραιμη ματιά αυτά τα δύο δραματικά χρόνια, θα δούμε ότι έγιναν επιπλέον εγκληματικές παραλείψεις στην ασκούμενη οικονομική πολιτική.

Η μεγαλύτερη παράλειψη ήταν η απουσία αναπτυξιακής πολιτικής. Επί δύο χρόνια δεν έγινε απολύτως τίποτε για να υπάρξουν προϋποθέσεις ανάπτυξης. Οι κυβερνώντες είτε από ανικανότητα είτε από αβελτηρία, κατέληγαν πάντοτε στην εύκολη λύση, την οριζόντια περικοπή μισθών και συντάξεων, την επιβολή φόρων και χαρατσιών γραμμένων στο γόνατο, για να κλείσουν τις μαύρες τρύπες του Προϋπολογισμού.

Το αποτέλεσμα ήταν να βουλιάξουν τα έσοδα από το Φ.Π.Α.. Επιπλέον, το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, που θεωρείται η ατμομηχανή της ανάπτυξης, κατέστη το μεγάλο θύμα της καταστροφικής οικονομικής πολιτικής καθώς συρρικνώθηκε σε επίπεδα εξαφάνισης. Προβλέπεται να περικοπεί στο 3,2% του ΑΕΠ, το χαμηλότερο ποσοστό της τελευταίας δεκαετίας. Συγκεκριμένα, θα περιοριστεί στα 6,9 δισεκατομμύρια ευρώ από πρόβλεψη για 8,5 δισεκατομμύρια ευρώ στον περσινό Προϋπολογισμό και για 7,6 δισεκατομμύρια ευρώ στο μεσοπρόθεσμο πλαίσιο και στο προσχέδιο του Προϋπολογισμού.

Αναρωτιέται, λοιπόν, κανείς πώς είναι δυνατόν να θέλεις να νικήσεις την ύφεση, να χτυπήσεις τα ελλείμματα και να δημιουργήσεις πλούτο ισοπεδώνοντας τις δημόσιες επενδύσεις. Δεν είναι εύλογες οι θλιβερές συνέπειες που βιώνουμε; Το ίδιο δεν συμβαίνει με το ΕΣΠΑ που έχει τραγική απορροφητικότητα; Και όμως, επιμέναμε και πριν από το Μνημόνιο. Έπρεπε να διεκδικήσουμε ακόμη και το 100% της κοινοτικής συνεισφοράς στα έργα για όσο διάστημα βρισκόμαστε στην κρίση. Χάθηκαν δύο πολύτιμα χρόνια για να φτάσουμε σήμερα να μιλάμε για το 95% της κοινοτικής συμμετοχής στα έργα του ΕΣΠΑ. Στο μεταξύ έμειναν στον αέρα όλα τα μεγάλα έργα που είχε ξεκινήσει η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, όπως οι δρόμοι της ανάπτυξης, η Ιόνια Οδός, η Βορειοδυτική Οδός Πελοποννήσου, η Ανατολική Οδός Πελοποννήσου, ο Οδικός Άξονας της Κεντρικής Ελλάδας, ο γνωστός Ε65, ο Κεντρικός Οδικός Άξονας Ράχες Μαλλιακού – Κλειδί Ημαθίας.

Αποτέλεσμα της ακολουθούμενης πολιτικής είναι το πάγωμα των δημοσίων έργων και η κατάρρευση του κατασκευαστικού κλάδου. Τα εργοτάξια κλείνουν το ένα μετά το άλλο και χιλιάδες εργαζόμενοι βγαίνουν στο δρόμο. Στη Θεσσαλία, στα δύο βασικά έργα, τα Τέμπη και τον Ε65, που θα δημιουργήσει προϋποθέσεις ανάπτυξης για τη Δυτική Θεσσαλία, δεν κινείται φύλλο ή καλύτερα, δεν κινείται μπουλντόζα. Μάλιστα, στα Τέμπη την επομένη της πανηγυρικής διάνοιξης της σήραγγας, εκατοντάδες εργαζόμενοι έλαβαν την απόλυση στο χέρι.

Κύριοι συνάδελφοι,

Αποδεικνύεται περίτρανα ότι η επιμονή της Νέας Δημοκρατίας στην αναπτυξιακή διάσταση, η οποία έλειπε εντελώς από τη μνημονιακή πολιτική της προηγούμενης Κυβέρνησης, ήταν κάτι παραπάνω από δικαιολογημένη. Δυστυχώς, δεν εισακουστήκαμε. Σήμερα πια, το αναγνωρίζουν όλοι στο εσωτερικό, αλλά και στο εξωτερικό, ανάμεσά τους και κορυφαίοι πολιτικοί παράγοντες στην Ευρώπη. Όλοι μιλούν για μία λάθος πολιτική που ακολουθήθηκε. Όλοι ομολογούν ότι αυτό που χρειάζεται η ελληνική οικονομία είναι ανάπτυξη.

Η Νέα Δημοκρατία επιμένει στη γραμμή της ανάπτυξης και πολύ σύντομα, αφού ολοκληρώσει η μεταβατική Κυβέρνηση το έργο που της έχει ανατεθεί, με την ισχύ της λαϊκής ετυμηγορίας θα εφαρμόσει μία δυναμική αναπτυξιακή πολιτική με σκοπό να υπερβούμε την κρίση και να σταθούμε πάλι στα πόδια μας, να θέσουμε μια νέα αφετηρία για την οικονομία και την κοινωνία.

«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Χαίρομαι γιατί ο κ. Μόσιαλος αναγνωρίζει την καθοριστική συμβολή της Νέας Δημοκρατίας και του ιδρυτή της Κωνσταντίνου Καραμανλή στην ένταξη της χώρας στην τότε ΕΟΚ. Δυστυχώς, με τα εγκληματικά σας λάθη και τους πειραματισμούς σας, όπως το δημοψήφισμα θέτετε σε κίνδυνο τη μεγαλύτερη κατάκτηση του ελληνισμού στο δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα, την παραμονή μας στην ευρωπαϊκή οικογένεια.

Σε αντίθεση με τον πρωθυπουργό, κ. Μόσιαλε, που διέσυρε την Ελλάδα παρουσιάζοντάς την ως «τιτανικό» και ως την πλέον διεφθαρμένη χώρα, ο Αντώνης Σαμαράς σε όλες τις επαφές του στο εξωτερικό και πρόσφατα στις συναντήσεις του στο ΕΛΚ με Ευρωπαίους ηγέτες προωθεί την ανάγκη αναπτυξιακής πολιτικής, που λείπει από τα προγράμματα που εφαρμόζει η κυβέρνησή σας στη Ελλάδα. Αλλά δεν διαπραγματεύεται η ΝΔ με την τρόικα. Διαπραγματεύεται η κυβέρνηση και είδαμε τα αποτελέσματα!

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Ελπίζω, όμως ότι η αποψινή συνεδρίαση θα σημάνει επιτέλους την αρχή του τέλους της ελληνικής τραγωδίας, τη αρχή της λύτρωσης από τον εφιάλτη που βιώνουμε όλοι μας, όλοι ανεξαιρέτως οι Έλληνες πολίτες.

Προσδοκώ ότι απόψε η ξεκάθαρη κραυγή της ελληνικής κοινωνίας από τον Έβρο μέχρι την Κρήτη και από το Καστελόριζο μέχρι την Κέρκυρα θα ακουστεί τελικά από την ετοιμόρροπη κυβερνητική πλειοψηφία.

Να φύγετε αξιώνει ο ελληνικός λαός, όλες οι κοινωνικές ομάδες, όλες οι παραγωγικές τάξεις, μηδεμιάς εξαιρουμένης.

Μένει μόνο η τυπική ληξιαρχική πράξη του τέλους αυτής της κυβέρνησης.

Και ας πάψει ο πρωθυπουργός να μιλά για συμφέροντα και διαπλεκόμενα που απεργάζονται την πτώση της κυβέρνησής του. Την πτώση της κυβέρνησής του επιθυμεί η τεράστια πλειοψηφία του ελληνικού λαού.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Οι στιγμές είναι ιστορικές. Η ψήφος του κάθε βουλευτού ζυγίζει σήμερα όσο ζυγίζουν οι αγωνίες 11 εκατομμυρίων Ελλήνων, που με κομμένη την ανάσα νοιώθουν την απειλή της διάλυσης της χώρας να κρέμεται πάνω από τα κεφάλια τους.

Η απόφαση του καθενός και της καθεμιάς δεν επιτρέπεται να μπαίνει σε οποιοδήποτε κομματικό φίλτρο. Κάθε βουλευτής βρίσκεται μόνος, ενώπιος ενωπίω με την συνείδησή του, με την ευθύνη του για τον τόπο.

Σήμερα κρινόμαστε όλοι. Και η κοινωνία που βράζει από οργή, δείγμα της οποίας είδαμε  τι διαστάσεις μπορεί να πάρει την 28^η Οκτωβρίου, μας παρακολουθεί, όλους, και μας κρίνει, τον καθένα ξεχωριστά.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Ζούμε δύο χρόνια ένα απίστευτο ρεσιτάλ κυβερνητικής ανικανότητας και πολιτικής αποτυχίας. Επί δύο χρόνια η οικονομία βουλιάζει συνεχώς πιο βαθιά στην ύφεση, η ανεργία καταρρίπτει κάθε ρεκόρ, χιλιάδες επιχειρήσεις κλείνουν, τα «λουκέτα» μετατρέπουν τους εμπορικούς δρόμους των πόλεων σε νεκρές περιοχές, οι νέοι μεταναστεύουν, οι πολίτες στενάζουν από τους φόρους, οι επενδύσεις συναντώνται μόνο στα λεξικά.

Αλλά και σε κάθε τομέα, η ίδια εικόνα παρακμής και διάλυσης. Η δημόσια διοίκηση δεν λειτουργεί, στα σχολεία δεν υπάρχουν βιβλία δυό μήνες μετά τον αγιασμό, τα νοσοκομεία δεν έχουν ιατρικά υλικά, η εγκληματικότητα έχει ξεπεράσει κάθε όριο, το στράτευμα με τις απαράδεκτες μικροκομματικές επιλογές σας βρίσκεται σε αναβρασμό.

Και η κυβέρνηση ανίκανη να επιλύσει ακόμη και διαδικαστικά ζητήματα, σπαράσσεται από τις διαφωνίες και τις «δελφινομαχίες». Με έναν πρωθυπουργό που μας έχει σώσει από την χρεοκοπία 5-6 φορές, που μας εκβιάζει κάθε λίγους μήνες με νέα διλλήματα, που δεν διαπραγματεύεται τίποτε.

Και νομίσαμε ότι φθάσαμε στο πάτο του βαρελιού. Όμως, ο κ. Παπανδρέου απέδειξε ότι αυτό το βαρέλι δεν έχει πάτο, όπως δεν έχει η έλλειψη γενναιότητας να αποδεχθεί ένας πολιτικός ότι απέτυχε και να αποσυρθεί.

Τι κι αν βοά όλη η κοινωνία, τι κι αν η δυσαρμονία κυβέρνησης και λαού είναι απόλυτη, καθολική, τι κι αν οι ίδιοι οι βουλευτές του κόμματός του, τού λένε ότι πρέπει να αποσυρθεί, τι κι αν οι ίδιοι οι υπουργοί του τον αμφισβητούν.

Χωρίς αναστολές ο κ. Παπανδρέου προτίμησε να τα τινάξει όλα στον αέρα για να κρατήσει λίγο ακόμη την καρέκλα του, με το κόλπο του δημοψηφίσματος. Και θέτει σε αμφισβήτηση την παραμονή της χώρας στην ασφάλεια του ευρώ.

Δεν συνειδητοποιεί ότι με αυτή την υψηλού ρίσκου απόφαση κινδυνεύουν οι πολίτες αυτής της χώρας να μετατραπούν σε πένητες, να εξευτελιστεί διεθνώς η Ελλάδα; Βάζετε σε περιπέτειες την ίδια την Ευρωζώνη, διότι δήθεν ο κ. Παπανδρέου θυμήθηκε τη δημοκρατική νομιμοποίηση της πολιτικής του. Και το κάνει αυτό σήμερα, που ο ίδιος και η κυβέρνησή του έχουν απωλέσει κάθε νομιμοποίηση.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Η κατάσταση είναι κρίσιμη. Χθες, ο Γκάμπριελ, ηγέτης του SPD, των Γερμανών Σοσιαλδημοκρατών, παρομοίασε την Ελλάδα με τη δημοκρατία της Βαϊμάρης. Τότε, στη δεκαετία του ’30, που η πολιτική της αυστηρής λιτότητας οδήγησε την οργή στα μονοπάτια του ολοκληρωτισμού. Ακόμη και μέσα στην υπερβολή της, η δήλωση αυτή καταδεικνύει το πρόβλημα της λανθασμένης ακολουθούμενης πολιτικής αλλά και της συσσωρευμένης κοινωνικής οργής.

Η Νέα Δημοκρατία το έχει ξεκαθαρίσει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο. Απέναντι σε μια επικίνδυνη κυβέρνηση, απέναντι σε έναν επικίνδυνο πρωθυπουργό δεν μπορεί να υπάρχει καμία ανοχή. Σας καλούμε να ματαιώσετε το δημοψήφισμα. Μαζί με την κοινωνία θα επιδιώξουμε να βάλουμε φραγμό στην πορεία προς την καταστροφή που μπορεί αυτή η απόφαση να προκαλέσει στην χώρα. Η μόνη καθαρή, η μονή λυτρωτική λύση που έχει ανάγκη ο τόπος είναι οι εκλογές.

Είναι ώρα να μιλήσει ο μόνος κυρίαρχος του τόπου, ο ελληνικός λαός. Τώρα, ελεύθερα, δημοκρατικά και υπεύθυνα και όχι με δημοψηφίσματα με πλαστά διλήμματα. Ελπίζω ειλικρινά ότι απόψε η φωνή της κοινωνίας θα εισακουστεί και η πατριωτική συνείδηση των βουλευτών της πλειοψηφίας θα λύσει το δράμα».

«Κυρίες και Κύριοι συνάδελφοι,

Το νομοσχέδιο για την «Ελληνόγλωσση εκπαίδευση στο εξωτερικό» έρχεται σε μια ιστορική στιγμή για τη χώρα. Αναμένουμε, με κομμένη την ανάσα, τα αποτελέσματα της αυριανής Συνόδου Κορυφής στις Βρυξέλλες.

Δυστυχώς, η κυβέρνηση είναι απούσα, παρατηρητής του δράματος. Αναμένει ως θεατής τη λύση που θα δοθεί για εμάς χωρίς εμάς, όταν το αύριο προβάλει πλέον απειλητικό για την κοινωνική συνοχή.

Πέρα από τις ευθύνες για την καταστροφή και την κριτική για τις διαδοχικές αποτυχίες, τις δήθεν σωτήριες αποφάσεις της διετίας, ορθώνεται μπροστά μας το υπέρτατο καθήκον να κρατήσουμε όρθιο ο,τιδήποτε στηρίζει την ελληνική κοινωνία, στη δύσκολη αυτή περίοδο.

Μπορεί οι επαΐοντες των οικονομικών επιστημών να προβλέπουν ότι το βιοτικό επίπεδο, με αυτή την αδιέξοδη πολιτική, θα επιστρέψει στα επίπεδα της δεκαετίας του 1960 ή ακόμη και του 1950, οφείλουμε, όμως να μην ξεχνούμε ότι ένας έθνος δεν στηρίζεται μόνο στην οικονομία.

Η συνοχή, το ηθικό, η αποφασιστικότητά του βασίζονται πάνω και σε άλλους πυλώνες. Σε αρχές, σε αξίες, στη πολύτιμη κληρονομία του. Και νομίζω ότι σήμερα που δοκιμάζεται η εθνική μας αξιοπρέπεια είναι επίκαιρος όσο ποτέ, ο λόγος του εθνικού μας ποιητή «μήγαρις έχω άλλο στο νου μου, πάρεξ ελευθερία και γλώσσα».

Λυπούμαι διότι αυτή η παραίνεση, δεν φαίνεται να διατρέχει το πνεύμα του νομοσχεδίου που συζητούμε. Γιατί τι σημαίνουν αυτά τα «κορακίστικα» στην αιτιολογική έκθεση για «επιτακτική ανάγκη εκ νέου απεύθυνσης της ελληνικής παιδείας και πολιτισμού στους πολίτες του κόσμου με όρους προώθησης της ειρηνικής συμβίωσης…».

Τι σημαίνουν όλα αυτά;

Ότι έως σήμερα η ελληνική εκπαίδευση προωθούσε την εχθρότητα και την αντιπαλότητα με τους άλλους λαούς;

Ότι σήμερα δεν απαιτείται η εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας, γιατί τέλος πάντων σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης τι σημασία έχει να μιλάς ελληνικά, γερμανικά, σουαχίλι ή ό,τι άλλο θέλει ο καθένας;

Με τέτοια ιδεολογήματα μπορεί να υπηρετηθεί ο στόχος της ενίσχυσης της ελληνόγλωσης εκπαίδευσης στο εξωτερικό;

Κυρίες και Κύριοι συνάδελφοι,

Ήμουν αρχές του χρόνου στη Γερμανία, στο Μόναχο και έγινα αποδέκτης της έντονης ανησυχίας των ομογενών για τα σχέδια κατάργησης των ελληνικών σχολείων.

Γιατί, όμως θέλει η κυβέρνηση να καταργήσει τα αμιγή ελληνικά σχολεία του εξωτερικού;

Η αναπληρωτής Υπουργός κ. Γεννηματά υποστηρίζει ότι «το Ελληνικό Κράτος δεν μπορεί να συντηρεί σχολεία στο εξωτερικό που δεν επιτρέπουν την κινητικότητα των μαθητών στις επόμενες βαθμίδες εκπαίδευσης».

Έρχεται, όμως η Ομοσπονδία Ελληνικών Κοινοτήτων και τη διαψεύδει πανηγυρικά. Διαβάζω χαρακτηριστικά: «Η πρόσβαση στα γερμανικά ΑΕΙ είναι κατά τον ίδιο τρόπο δυνατή όπως και για τους αποφοίτους των ελληνικών λυκείων στην ημεδαπή. Υπάρχει πλήθος αποδήμων, που μετά από επιτυχή συμμετοχή τους στις πανελλήνιες εξετάσεις, έγιναν δεκτοί σε γερμανικά πανεπιστήμια».

(το καταθέτω στα πρακτικά)

Επίσης η κα υπουργός για να αιτιολογήσει τη χαμηλή ποιότητα των σχολείων της Διασποράς επικαλείται στατιστικά στοιχεία από τις ειδικές εξετάσεις του 2009 και 2010. Όπως αναφέρει: «Το 54% των υποψηφίων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση από αυτά τα λύκεια δεν έπιασαν τη βάση του 10, με αποτέλεσμα 2321 θέσεις σε Α.Ε.Ι. και Τ.Ε.Ι. να μείνουν ακάλυπτες».

Λησμονεί η κα υπουργός, Πρώτον: οι θέσεις που προβλέπονται για τους ομογενείς αποτελούν μια πολιτική θετικής διάκρισης και είναι επιπρόσθετες από τις θέσεις για τους αποφοίτους των ελλαδικών σχολείων. Άρα, η μη πλήρωσή τους από ομογενείς δεν στερεί θέσεις από υποψηφίους των πανελληνίων εξετάσεων και δεν δημιουργούν πρόσθετο κόστος.

Επίσης, αντίστοιχο φαινόμενο υπάρχει και στην άλλη ειδική κατηγορία υποψηφίων, των μουσουλμανοπαίδων της Δυτικής Θράκης, χωρίς αυτό να λειτουργεί προς την κατεύθυνση της κατάργησης της θετικής διάκρισης.

Δεύτερον: η επίκληση των χαμηλών επιδόσεων των ομογενών αποτελεί προσβολή για αυτά τα παιδιά, που όντας σε ξένες κοινωνίες παλεύουν να διατηρήσουν την ελληνικότητά τους και να σπουδάσουν στην πατρίδα μας.

Και σίγουρα συνιστά απέραντη υποκρισία του ΠΑΣΟΚ που κατήργησε τη βάση του 10, με την ακριβώς αντίστροφη επιχειρηματολογία από αυτή που χρησιμοποιεί σήμερα η κυβέρνηση για τα παιδιά των ομογενών. Επιτρέψτε μου να σας θυμίσω ότι από τους 85.600 υποψήφιους στις φετινές πανελλαδικές, οι 30.409 (ποσοστό 35,5%) έδωσαν γραπτά με βαθμολογίες κάτω από τη βάση.

Και τρίτον: αν πονάει το χέρι δεν το κόβεις, αλλά το θεραπεύεις. Αναβάθμιση χρειάζονται τα σχολεία και όχι κατάργηση.

Φέρνετε, λοιπόν, αυτό το νομοσχέδιο σήμερα, που ξαναφουντώνει το μεταναστευτικό κύμα, που η ανεργία ξαναπιάνει τα ποσοστά του 1960. Σαν να ζούμε ένα ριμέικ εκείνης της εποχής.

Και εσείς αποφασίζετε, με γνώμονα τις φαντασιώσεις σας για το παγκόσμιο χωριό, χωρίς διάλογο ούτε με την ομογένεια, ούτε με την ορθόδοξη εκκλησία, που είναι παράγοντας ενότητας και διατήρησης της εθνικής συνείδησης των Ελλήνων της διασποράς, να κλείσετε τα ελληνικά σχολεία.

Κυρίες και Κύριοι συνάδελφοι,

Η εποχή μας απαιτεί την ενίσχυση και όχι την αναδίπλωση της εκπαιδευτικής μας παρουσίας στο εξωτερικό. Στόχος μας πρέπει να είναι όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι, κάθε εθνικής προέλευσης, να μάθουν ελληνικά, να μυηθούν στον ελληνικό πολιτισμό.

Γι’ αυτό και απαιτείται ένας θεσμός, όπως το ινστιτούτο Γκαίτε, που να έχει παρουσία στο εξωτερικό. Να γίνει ο πρεσβευτής της πνευματικής Ελλάδας. Και να λειτουργήσει με κριτήρια της αγοράς. Όχι με κρατικές επιδοτήσεις.

Και βέβαια, να διδάσκεται όχι μόνον η νέα ελληνική γλώσσα αλλά και τα αρχαία ελληνικά. Οι πρόγονοί μας μάς άφησαν μια βαριά κληρονομιά, που αναγνωρίζεται από όλους. Ας φανούμε αντάξιοι απόγονοί τους, ας δράσουμε επιτέλους έξυπνα. Και θα κερδίσουμε.

Κυρίες και κύριο συνάδελφοι

Ο απόδημος ελληνισμός έχει τεράστιο, ανεκμετάλλευτο πλούτο σε ανθρώπινο δυναμικό. Οφείλει η πατρίδα να τον θέσει στην υπηρεσία του έθνους και όχι να τον περιθωριοποιεί.

Κατανοούμε ότι η οικονομική συγκυρία είναι αρνητική. Συμφωνούμε ότι απαιτούνται μέτρα αναδιάρθρωσης της ελληνόγλωσσης εκπαίδευσης στο εξωτερικό. Μην βάζετε όμως στην κλίνη του Προκρούστη τα ελληνικά σχολεία του εξωτερικού».

«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι

Η συζήτηση του πολυνομοσχεδίου καταγράφεται ήδη ως η δραματική κορύφωση μιας πρωτόγνωρης και τραγικά αποτυχημένης κυβερνητικής πολιτικής. Το πολυνομοσχέδιο σφραγίζει το πολιτικό Βατερλό για το κυβερνών κόμμα, δυστυχώς όμως αποτελεί ένα ακόμη βήμα προς το γκρεμό για την ελληνική κοινωνία.

Σήμερα κορυφώνεται μια κυβερνητική διετία που κατακρήμνισε την οικονομία, εξουθένωσε τους πολίτες, διέλυσε τους αρμούς της κοινωνικής συνοχής, οδήγησε στην εθνική κατάθλιψη.

Προκαλεί απορία στο μέσο πολίτη αυτής της χώρας πώς είναι δυνατόν μετά τις τόσες τραγελαφικές σωτήριες παρεμβάσεις της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, τις τόσες διαψευδόμενες υποσχέσεις, που αρχίζουν από το «λεφτά υπάρχουν» και καταλήγουν στο κυριακάτικο «δεν έχω λύση για τη χώρα», ο πρωθυπουργός να επιμένει ότι ακολουθεί το μονόδρομο της σωτηρίας.

Και η θρασύτητα ξεπερνά κάθε όριο όταν ο πρωθυπουργός ενώ μας υβρίζει στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ, ζητά στη συνέχεια από τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης εθνική συνεννόηση. Ενώ εκφωνεί διχαστικές ομιλίες αξιώνει συναίνεση.

Είναι ύβρις προς την ιστορία να παρομοιάζει ο πρωθυπουργός –έστω εμμέσως- τον εαυτό του με τον πρώτο κυβερνήτης της Ελλάδος τον Ιωάννη Καποδίστρια ή τον εθνάρχη Ελευθέριο Βενιζέλο, που αν μη τι άλλο ήξεραν να διαπραγματεύονται ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές του έθνους. Μετά από πόλεμο και εθνικές καταστροφές.

Όπως επίσης είναι απαράδεκτη και άκρως επικίνδυνη η επίθεση στη δικαιοσύνη, που αποτελεί πυλώνα της δημοκρατίας. Παίζετε με τη φωτιά στοχοποιώντας τη δικαστική εξουσία. Απαξιώνοντας τη δικαιοσύνη στέλνετε λάθος μηνύματα στην ελληνική κοινωνία. Σε περιόδους κρίσεων η αμφισβήτηση του κράτους δικαίου ανοίγει το κουτί της Πανδώρες στη νομιμοποίηση της αυτοδικίας. Αυτό θέλετε;

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι

Ελάχιστα ενδιαφέρει αν το κυβερνών κόμμα είναι στα πρόθυρα της διάλυσης. Εκείνο που ανησυχεί όλους είναι το κενό εξουσίας που υπάρχει στη χώρα. Ο πρωθυπουργός είναι ωσεί παρών και ψάχνει οδούς διαφυγής. Πλέον στην Ευρώπη δεν μας δίνουν καν λογαριασμό για όσα αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς. Βεβαίως, και πριν δεν διαπραγματευτήκατε, αλλά τώρα δεν κρατούνται ούτε καν τα προσχήματα.

Ο αντιπρόεδρος πέφτει από γκάφα σε γκάφα, πελαγοδρομεί και δημοσίως θρηνεί για το πολιτικό του πεπρωμένο, που μάλλον διαφορετικά το έβλεπε έως πρόσφατα.

Η νεοπαγής τρόικα των υπουργών βγάζει μανιφέστα με το βλέμμα στην επόμενη ημέρα και λαμβάνει θέση στην κούρσα της διαδοχής. Φυσικά λησμονούν -και θέλουν να λησμονήσουμε και εμείς- τις μεγάλες ευθύνες τους ως πρωτοκλασάτοι υπουργοί που είναι για την παρακμή που βιώνουμε. Είναι συμμέτοχοι των κυβερνητικών αποφάσεων και άρα μέρος του προβλήματος.

Και τέλος οι βουλευτές της πλειοψηφίας αμήχανοι, ζαλισμένοι από την κοινωνική κατακραυγή, ακόμη μια φορά με το πιστόλι στο κρόταφο, καλούνται να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Γιατί πώς να δικαιολογηθεί η πληθώρα διατάξεων που περιλαμβάνονται σε αυτό το νομοθετικό έκτρωμα; Πώς να δικαιολογηθούν οι οριζόντιες περικοπές στους μισθούς των εργαζομένων;

Κτυπάτε τους χαμηλόμισθους χωρίς να σκεφθείτε τις κοινωνικές συνέπειες. Κανείς δεν διαφωνεί ότι χρειάζεται εξορθολογισμός στους μισθούς του δημοσίου τομέα. Οι στρεβλώσεις πολλές. Όπως και οι υπερβολές. Αλλά οι αλλαγές θα έπρεπε να είναι πρώτον δίκαιες και δεύτερον να διέπονται από τους κανόνες της λογικής. Στο πολυνομοσχέδιο δεν υπάρχει ούτε το ένα ούτε το άλλο. Γιατί δεν είναι ούτε δίκαιο ούτε λογικό ένας δάσκαλος ή ένας γιατρός που ξεκινά την επαγγελματική του ζωή να παίρνει 600 ευρώ.

Το ίδιο θα επαναλάβω και για την δήθεν εργασιακή εφεδρεία, που ουσιαστικά συνιστά την απαρχή της απόλυσης. Χιλιάδες εργαζόμενοι θα βρεθούν σύντομα στον καιάδα της ανεργίας, που φθάνει σε πρωτοφανή ποσοστά και μετατρέπεται σε μπαρουταποθήκη οργής που απειλεί να τινάξει την κοινωνία στον αέρα.

Για δε τον φορολογικό Αρμαγεδδώνα είναι δύσκολο να περιγραφούν οι συνέπειες των όσων θα επιφέρει η εφαρμογή του. Και οι συνέπειες αυτές θα βαρύνουν όλους και κυρίως τα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα. Θα βαρύνουν για άλλη μια φορά τους συνεπείς φορολογούμενους, σαν τιμωρία της ειλικρίνειάς τους. Η αποθέωση της αδικίας. Από ένα κόμμα που πριν από 30 ακριβώς χρόνια ήρθε στην εξουσία με σύνθημα να αποκαταστήσει, -με δανεικά είναι η αλήθεια-, τους μη προνομιούχους. Και τι κάνει σήμερα; Αφού μετέτρεψε τη μεσαία τάξη σε μη προνομιούχους τους σπρώχνει στα τάρταρα της απελπισίας.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Ο παραλογισμός και η αδικία που διέπουν τα μέτρα του νομοσχεδίου αποτυπώνονται ανάγλυφα στην αντιμετώπιση των τριτέκνων και πολύτεκνων. Στη χώρα που απειλείται από την υπογεννητικότητα, που το δημογραφικό πρόβλημα μάς οδηγεί σαν λαό σταδιακά στην εξαφάνιση, το κράτος τιμωρεί όσους κάνουν παιδιά. Και δεν υπερβάλω καθόλου. Το πολυνομοσχέδιο δεν εξαιρεί τους πολύτεκνους από τη μείωση των συντάξεων κατά 40% αν ο συνταξιούχος είναι κάτω των 55, ούτε στην πραγματικότητα από την προσυνταξιακή διαθεσιμότητα και την εργασιακή εφεδρεία. Η ίδια σκληρή τακτική ακολουθείται και στην φορολόγηση των πολυτέκνων, καθώς το αφορολόγητο μειώνεται με αποτέλεσμα, συνυπολογίζοντας και τις μειώσεις στις εκπίπτουσες δαπάνες, τα επιπλέον χαράτσια, τους φόρους αλληλεγγύης, να είναι εξοντωτική η φορολόγηση τους.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι

Η πολιτική των φόρων, η πολιτική των οριζόντιων περικοπών μισθών και συντάξεων, η πολιτική της «γονατογραφίας», αν μου επιτρέπετε το νεολογισμό, έχει αποτύχει οικτρά. Έχει μετατρέψει τη χώρα σε παρία της Ευρώπης, σε πειραματόζωο αποκρουστικών σεναρίων εκ μέρους οικονομικών παραγόντων, πολιτικών στελεχών, δημοσιογράφων και κάθε είδους σεναριογράφου. Σχέδια που τσαλακώνουν την εθνική μας κυριαρχία, την εθνική μας αξιοπρέπεια, το φιλότιμό μας.

Επιτέλους, ήλθε η ώρα να βάλουμε μια τελεία, ένα τέλος σε αυτή την κατηφόρα. Η κοινωνία έχει δείξει έως σήμερα αξιοσημείωτη αυτοσυγκράτηση και πολιτική ωριμότητα. Για πόσο όμως ακόμη; Η αγανάκτηση συσσωρεύεται, η αγωνία μεγαλώνει και η ελπίδα δεν φαίνεται όσο συνεχίζετε στον ίδιο αδιέξοδο δρόμο. Είναι η στιγμή που η καθεμιά και ο καθένας σε αυτή την αίθουσα πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του απέναντι στην ιστορία».