14-02-2012_

Οι στιγμές που ζήσαμε την Κυριακή ήταν ιστορικές. Οι βουλευτές βρέθηκαν μπροστά σε διλήμματα αμείλικτα και οδυνηρά. Έπρεπε να αποφασίσουν ανάμεσα στο «ναι», των επώδυνων μέτρων που δεν εγγυώνται τη σωτηρία ή το «όχι» της άμεσης χρεοκοπίας και της καταστροφής.
Το «όχι» ήταν μια εύκολη απάντηση, που διασφάλιζε ανέξοδα χειροκροτήματα. Αλλά η απόσταση από το «ωσσανά» στο «άρον-άρον σταύρωσον» είναι πολύ μικρή. Οι ίδιοι που σήμερα θα δόξαζαν, πολύ γρήγορα θα έριχναν το λίθο του αναθέματος επί των ερειπίων που θα ακολουθούσαν.
Διότι, ας μη γελιόμαστε, σε μια χώρα ελλειμματική σε βασικά αγαθά, που δεν έχει τροφική αυτάρκεια και εξαρτάται πλήρως ενεργειακά, το «όχι» θα ισοδυναμούσε, χωρίς αμφιβολία, με εθνική ευθανασία! Είμαστε, λοιπόν, έτοιμοι για δελτίο στο κρέας, για ωράριο στο φυσικό αέριο, για ελλείψεις σε φάρμακα, για ουρές στα βενζινάδικα;
Δυστυχώς, πολλές φορές, οι νηφάλιες προσεγγίσεις επισκιάζονται από τις κραυγές των θορυβούντων είτε από απελπισία, είτε από αφέλεια, είτε διότι εκπροσωπούν συμφέροντα που επενδύουν στην χρεοκοπία της Ελλάδος για να συμμετέχουν αύριο στη λεηλασία της χώρας με τα χρήματα που έχουν βγάλει στο εξωτερικό. Το τέρας του λαϊκισμού που έχει θεριεύσει και η σύγχυση των πολιτών εξυπηρετεί τους στόχους τους.
Σήμερα που όλα γύρω μας δείχνουν να καταρρέουν, μοναδικό χρέος μας είναι να κρατήσουμε την Ελλάδα στα πόδια της. Πάση θυσία να παραμείνει στην ευρωπαϊκή οικογένεια. Η πορεία θα είναι δύσκολη, θα είναι για όλους μας επίπονη. Αλλά πρέπει να προσπαθήσουμε να οικοδομήσουμε ένα νέο παραγωγικό μοντέλο. Να παράγουμε περισσότερα. Να γίνουμε περισσότερο αυτάρκεις. Να δώσουμε πάλι ζωή στην αγροτική παραγωγή, στη βιοτεχνία, να αξιοποιήσουμε τα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα στον τουρισμό, τη ναυτιλία και την ενέργεια. Αλλά μέσα στην Ευρώπη, κι όχι αφού μετατραπούμε σε ερείπια.
Αργά ή γρήγορα θα ξαναγίνει συνολικότερη συζήτηση για το πρόβλημα της ευρωπαϊκής οικονομίας. Άλλωστε, η ύφεση, που έχει παγώσει την αγορά στην Ελλάδα, έχει χτυπήσει κι άλλες χώρες του ευρωπαϊκού νότου και όχι μόνο. Το στοίχημα είναι η Ελλάδα να είναι όρθια και παρούσα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, και με πρωθυπουργό τον Αντώνη Σαμαρά να πετύχει ένα καλύτερο μέλλον. Με θυσίες, ναι, αλλά θυσίες που οδηγούν στο ξέφωτο.

01-02-2012_

Η βουλή τίμησε την εβδομάδα που πέρασε τα εκατοντάχρονα από τη γέννηση των τραγικά δολοφονημένων βουλευτών της ΕΔΑ Γρηγόρη Λαμπράκη και Γιώργη Τσαρουχά στην ταραγμένη δεκαετία του ‘60, υπενθυμίζοντας ότι η δημοκρατία που σήμερα απολαμβάνουμε ήταν κάποτε ελλιπής.
Δυστυχώς, η χώρα μας, μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, αντί να δρέψει τους καρπούς μιας μεγαλειώδους αντίστασης απέναντι στις δυνάμεις του άξονα, και στην τριπλή κατοχή, βυθίστηκε σε έναν αδελφοκτόνο εμφύλιο πόλεμο με διακύβευμα την παραμονή της στον τότε ελεύθερο κόσμο, που σφράγισε αρνητικά τις δεκαετίες που ακολούθησαν. Σε αυτή την εξέλιξη συνετέλεσε και το γεγονός ότι η Ελλάδα, λόγω της σημαντικής γεωπολιτικής της θέσης, έγινε θέατρο ενός σκληρού ανταγωνισμού επιρροής των ξένων δυνάμεων.
Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν το δημοκρατικό πολίτευμα να νοσεί για χρόνια. Οι προσπάθειες εκδημοκρατισμού συχνά έμεναν μετέωρες. Εξακολουθούσαν να δρουν δυνάμεις που δεν επιθυμούσαν την εμπέδωση ενός δημοκρατικού πολιτεύματος, με σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των πολιτικών ελευθεριών, σε μια πορεία ένταξης της Ελλάδας στην ανεπτυγμένη Ευρώπη, όπου ανήκει γεωγραφικά και πολιτισμικά.
Μια πορεία, η οποία είχε ήδη χαραχθεί, παρά το ιδιαίτερα αντίξοο εσωτερικό και διεθνές περιβάλλον από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι η δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη το 1963 οδήγησε τελικά στην αποχώρησή του Μακεδόνα πολιτικού από την ελληνική πολιτική σκηνή –μετά την περίφημη ρήση του «ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;»- και κατέστη η απαρχή μιας περιόδου ανωμαλίας που κατέληξε στην στρατιωτική δικτατορία των συνταγματαρχών.
Πολλά μπορεί κανείς να καταλογίσει στη μεταπολίτευση. Δεν μπορεί, όμως, παρά να αναγνωρίσει την επιτυχία της στην εμπέδωση της δημοκρατίας. Και σε αυτή συνέβαλαν οι πολιτικοί ηγέτες τούτης της περιόδου, με πρώτο τον Καραμανλή, που ήδη από το 1974 χάραξε μια νέα πορεία εθνικής συμφιλίωσης και ομοψυχίας, με μέτρα όπως η αναγνώριση του Κομμουνιστικού Κόμματος.
Σήμερα, δυστυχώς, παρατηρούμε φαινόμενα αρρυθμίας της, με τόσες θυσίες αποκτημένης, δημοκρατίας μας. Η πρωτοφανής και διαρκής οικονομική κρίση έχει επιτρέψει την εκδήλωση ενός κύματος αμφισβήτησης θεσμών και αξιών. Η καταβύθιση μεγάλου μέρους της μεσαίας τάξης στην κατηγορία των νεόπτωχων, η περιθωριοποίηση χιλιάδων συμπολιτών μας, αλλά και τα φαινόμενα διαφθοράς, διαπλοκής και εκδήλωσης ανεξέλεγκτης βίας, τα οποία το κράτος εμφανίζεται αδύναμο να καταστείλει, επιδεινώνουν την προβληματική σχέση πολίτη-πολιτείας.
Ας μην εθελοτυφλούμε! Οι νέες γενιές, που δεν έχουν την εμπειρία του ανώμαλου πολιτικού βίου του παρελθόντος, θεωρώντας δεδομένες τις δημοκρατικές κατακτήσεις, πολύ εύκολα, εφόσον ο πολιτικός κόσμος δεν ανταποκριθεί στην αποστολή διάσωσης της χώρας, μπορεί να διολισθήσουν σε ακραίες επιλογές.
Αν θέλουμε πραγματικά να τιμήσουμε τη μνήμη πολιτικών ανδρών που η ζωή τους χάθηκε λόγω της ανεπάρκειας των δημοκρατικών θεσμών, χρειάζεται να δούμε κατάματα τις απαιτήσεις των καιρών. Και η πρώτιστη απαίτηση είναι η εκ νέου νοηματοδότηση της δημοκρατίας μας. Η απελευθέρωσή της από τα δεσμά του λαϊκισμού. Ο εμπλουτισμός και η ενίσχυσή της. Γι’ αυτό, οι πολιτικές ηγεσίες, απέναντι στις μεγάλες προκλήσεις που εγείρονται, πρέπει να απαντήσουν με αποφασιστικότητα. Να πάψουν να υπολογίζουν το λεγόμενο πολιτικό κόστος στη λήψη των αναγκαίων αποφάσεων, που τόσο στοίχησε στον τόπο τα τελευταία χρόνια. Να επιβάλλουν συνθήκες ασφάλειας και σιγουριάς, και να αποκαθάρουν το πολιτικό σύστημα από τις σκιές της διαπλοκής και της εξυπηρέτησης άνομων συμφερόντων. Να στοχεύσουν στην ανάκαμψη, πείθοντας ότι οι θυσίες δεν πάνε στο βρόντο.
Παρά τα πολλά αρνητικά δεδομένα είμαι αισιόδοξος ότι μπορούμε να καταφέρουμε να υπερνικήσουμε τις αντιξοότητες, διότι σήμερα, έχοντας ξεπεράσει τους καταστροφικούς διχασμούς του παρελθόντος, είμαστε πλέον ενωμένοι. Αρκεί βεβαίως να πιστέψουμε στις δυνάμεις μας και να εργαστούμε με συνέπεια και προσήλωση στο στόχο!

22-01-2012_

Ακούγοντας τον πρώην πρωθυπουργό στην ομιλία του στα μέλη του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ να προσπαθεί να εμφανισθεί ως μεσσίας της χώρας, σίγουρα πολλοί συμπολίτες μας «βγήκαν από τα ρούχα τους».  Και ιδιαίτερα, όταν σε μια αποστροφή του λόγου του, περιέγραφε τη… μοναξιά του αγώνα του. Ποιος; Ο πρωθυπουργός του 50μελούς υπουργικού συμβουλίου, των εκατοντάδων συμβούλων, των διεθνών διασυνδέσεων, ο πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, της «δημοκρατικής» οικογένειας με όλα τα παρακλάδιά της. Και την ίδια ώρα ούτε μια λέξη συγγνώμης γι’ αυτά που αφήνει πίσω του. Τα ερείπια δηλαδή. Ούτε ένας λόγος, έστω και για τα μάτια του κόσμου, με απολογητική διάθεση για τα λάθη, τις παραλείψεις, τους ερασιτεχνισμούς που μας βύθισαν στην δαντική κόλαση που βιώνουμε σήμερα. Αλαζονεία; Έλλειψη επαφής με την πραγματικότητα; Τακτικισμός για την ηγεσία του Κινήματος την επόμενη μέρα;
Εν πάση περιπτώσει, την κοινωνία λίγο την ενδιαφέρουν οι «ντρίπλες» του κ. Παπανδρέου. Οι πολίτες έχουν βγάλει τα συμπεράσματά τους. Άρκεσαν μόνο δύο, δραματικά, χρόνια για να συντελεστεί η απόλυτη απαξίωσή του.
Άλλωστε, οι δείκτες της οικονομίας προκαλούν ρίγη τρόμου, καθώς καταγράφουν την ελεύθερη πτώση της. Όσα «κουσούρια» και αμαρτίες του παρελθόντος κι αν της χρεώσουμε, όσο οξεία κι αν η είναι η ευρωπαϊκή κρίση, αυτή η καταστροφική πορεία δεν δικαιολογείται:
•    Οι άνεργοι αυξήθηκαν σε σχέση με τον Οκτώβριο του 2010 κατά 32,1%, φτάνοντας τους 903.525.
•    Το 2012 προβλέπονται 53.000 «λουκέτα» σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις.
•    Στην αγορά αυτοκινήτου η πτώση αγγίζει το 37%.
•    Οι ακάλυπτες επιταγές αυξήθηκαν κατά 13% και έφθασαν το ποσό των 2,3 δις. ευρώ.
•    Η οικοδομή καταρρέει. Την τελευταία τριετία στον κατασκευαστικό τομέα χάθηκαν πάνω από 200.000 θέσεις απασχόλησης.  
•    Παρά τη φοροκαταιγίδα, τα συνολικά έσοδα του 2011 υπολείπονται κατά περίπου 4 δισ. απ’ αυτά του 2010.
•    Οι δαπάνες του δημοσίου αντί να μειώνονται αυξάνονται. Την περίοδο Ιανουαρίου-Νοεμβρίου 2011 ανήλθαν σε 63,3 δισ. ευρώ από 59,2 δισ. την αντίστοιχη περίοδο του 2010.
•    Η εκροή καταθέσεων από τις ελληνικές τράπεζες, από το τέλος του 2009, φθάνει στα 64,6 δις!
•    Την ίδια στιγμή, το παρεμπόριο γνωρίζει «ημέρες δόξης» καθώς υπολογίζεται στα 25 δισ. ευρώ, ενώ το κράτος από φόρους χάνει πάνω από 6 δις.
Και ο κατάλογος της καταστροφής συνεχίζεται χωρίς τέλος. Ό,τι και αν πουν οι υπεύθυνοι της κατάρρευσης, δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Οι ευθύνες  δεν είναι ορφανές, έχουν ονοματεπώνυμα. Αυτό, όμως, που προέχει τώρα είναι η επείγουσα ανασυγκρότηση του παραγωγικού μοντέλου της χώρας, με την αποφασιστική καθοδήγηση μιας ισχυρής κυβέρνησης που θα έχει την νωπή εκλογική έγκριση της πλειοψηφίας της ελληνικής κοινωνίας.

Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Γραμματέας Πολιτικού Σχεδιασμού της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης

15-01-2012_

Η συζήτηση που άνοιξε για την κατάργηση του 13^ου και 14^ου μισθού στον ιδιωτικό τομέα, καθώς και τη μείωση του κατώτατου μισθού, έθεσε ουσιαστικά το μεγάλο και πραγματικό δίλημμα με το οποίο έχει έρθει αντιμέτωπη η ελληνική οικονομία.

Αν δηλαδή επιλέξει ένα οικονομικό μοντέλο που επιβάλει μισθούς εξαθλίωσης, στο όνομα της ανταγωνιστικότητας, ή θα κερδίσει το στοίχημα με όρους δυναμικής ανάπτυξης που έχουν ακολουθήσει προηγμένα κράτη του δυτικού κόσμου. Η φύση του καθοριστικού για το μέλλον της χώρας διλήμματος καταδεικνύει ότι η επίλυσή του μπορεί να γίνει μόνο με πολιτικούς όρους.

Κανείς δεν αρνείται ότι το πρόβλημα της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας είναι τεράστιο. Ακόμη, όμως, και αν δεχθούμε ότι το μισθολογικό κόστος συνιστά ανάχωμα στον ανταγωνισμό, καθώς πράγματι αυξήθηκε την προηγούμενη δεκαετία ακολουθώντας τους ρυθμούς ανάπτυξης, τα στοιχεία δεν μας επιτρέπουν να το αφορίσουμε ως το κύριο υπεύθυνο για την υποχώρηση της ανταγωνιστικότητας. Άλλωστε, είναι κοινή διαπίστωση ότι το επιχειρηματικό περιβάλλον, όπως διαμορφώθηκε τις τελευταίες δεκαετίες, είναι σχεδόν εχθρικό στις επενδύσεις και στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Ένα τερατώδες κράτος, με ακατανίκητη γραφειοκρατία και εστίες διαφθοράς, παραμένει τροχοπέδη στα όποια επιχειρηματικά σχέδια. Επιπλέον, η ανελέητη φορολόγηση για να καλυφθούν οι μαύρες τρύπες της κρατικής σπατάλης, λυγίζει τις επιχειρήσεις, ενώ οι εργοδοτικές εισφορές είναι τόσο μεγάλες που δίνουν το… χάλκινο μετάλλιο στην Ελλάδα, κατατάσσοντάς την στην τρίτη υψηλότερη θέση στο τομέα αυτό μεταξύ των χωρών της Ευρωζώνης. Σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, διαθέτουμε μια κυριολεκτικά χαώδη πολυνομία και μεγάλη καθυστέρηση στην απονομή δικαιοσύνης, παράγοντες που αποτρέπουν τους πιθανούς επενδυτές, διότι φοβούνται ότι δεν θα βρουν το δίκιο τους. Όλο αυτό το πλέγμα των αρνητικών στοιχείων κρατά όμηρο την ελληνική οικονομία.

Η επιμονή λοιπόν σε οριζόντιες μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις είναι ακατανόητη και πλέον σίγουρα λανθασμένη. Διότι τελικά προκαλεί αλυσιδωτές  αρνητικές παρενέργειες, όπως η μείωση της καταναλωτικής ζήτησης και κατά συνέπεια των φορολογικών εσόδων, η αύξηση των «λουκέτων» και η εκτίναξη της ανεργίας, η μείωση στα έσοδα των ασφαλιστικών ταμείων, το βάθεμα της ύφεσης και η κατάρρευση της κοινωνικής συνοχής.

Ακόμη, όμως, κι αν παραμερίσουμε όλα τα παραπάνω γεννάται το ερώτημα, γιατί οι επενδυτές να επιλέξουν την Ελλάδα και όχι την Βουλγαρία, την Κίνα ή το Μπαγκλαντές;

Και τέλος πάντων, αν οι μισθοί είναι αντιστρόφως ανάλογοι με την ανταγωνιστικότητα, τότε πώς δικαιολογείται το γεγονός ότι το κόστος εργασίας ανά ώρα στη Γερμανία είναι σχεδόν διπλάσιο από την Ελλάδα;

Αν επομένως, θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές και υπεύθυνοι απέναντι στους πολίτες και ιδιαίτερα στις νέες γενιές, ο δρόμος που πρέπει να επιλέξουμε είναι αυτός της θεμελίωσης ενός διαφορετικού οικονομικού μοντέλου, το οποίο δεν θα βασίζεται σε μισθούς πείνας αλλά στα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα που διαθέτουμε. Στα προϊόντα ποιότητας με πιστοποίηση προέλευσης, στη βιολογική γεωργία, στον τουρισμό, στη ναυτιλία, στην εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών και κυρίως στο ανθρώπινο δυναμικό, που είναι δυστυχώς παροπλισμένο. Ενώ παράλληλα, θα πρέπει να κόψουμε το γόρδιο δεσμό που μας καθηλώνει: τις σπατάλες του δημοσίου και τη γραφειοκρατία, την υπερφορολόγηση, τη φοροδιαφυγή και την εισφοροδιαφυγή, αλλά και τη διαφθορά και την γενικευμένη ανομία. Αυτό πρέπει να είναι και το έργο της κυβέρνησης που θα προκύψει από τις εκλογές, η οποία με αυτή τη δέσμευση θα λάβει την έγκριση του ελληνικού λαού.