01-01-2012_

Η διαρκής επιβεβαίωση των θέσεων της Νέας Δημοκρατίας και του Αντώνη Σαμαρά για την οικονομική και κοινωνική πολιτική που ακολουθήθηκε έως τώρα, συνιστά απόδειξη φερεγγυότητας που δίνει το δικαίωμα στην διεκδίκηση της εμπιστοσύνης όλων των Ελλήνων πολιτών. Όσα με υπευθυνότητα  και αποφασιστικότητα υποστηρίξαμε από την αρχή της κρίσης αποδείχθηκαν ορθά. Η επιμονή μας στα μέτρα ανάπτυξης, αλλά και η αντίθεσή μας στην λανθασμένη συνταγή του μνημονίου, στις οριζόντιες και άδικες περικοπές μισθών και συντάξεων, στην καταστροφική φορολογία αποτελούν πια κοινή διαπίστωση. Ακόμη κι αυτών που εμπνεύστηκαν τα μέτρα, όπως κι αυτών που τα εκτέλεσαν, από την κα Μέρκελ, έως τον …κ. Παπανδρέου.

Τώρα όλοι παραδέχονται ότι «η εγχείρηση πέτυχε αλλά ο ασθενής απεβίωσε»… Η ύφεση ξεπερνά το 6% και θα συνεχιστεί για 5η συνεχόμενη χρονιά, η ανεργία φθάνει σχεδόν το 20%, τα «λουκέτα» στις επιχειρήσεις εξαπλώνεται σαν επιδημία, χιλιάδες άνθρωποι επιβιώνουν από τα συσσίτια, η κοινωνία «βράζει»! Σήμερα, οι υπεύθυνοι της καταστροφής της ελληνικής οικονομίας, όπως ο κ. Χρυσοχοίδης, ομολογούν ότι πίσω τους αφήνουν καμένη γη. Όλοι επαναλαμβάνουν, κατόπιν εορτής, όσα η Νέα Δημοκρατία με σταθερότητα υποστήριζε. Τότε, όμως δεχόμασταν τις επιθέσεις της «συμμαχίας των προθύμων» που μας κατηγορούσαν για έλλειψη εθνικής ευθύνης γιατί καταψήφιζαμε τις μνημονιακές πολιτικές. Σήμερα, βέβαια, οι ίδιοι κάνουν στροφή 180 μοιρών και προτιμούν να λησμονούν όσα έλεγαν και έπρατταν, ευελπιστώντας ότι θα τα λησμονήσουν και οι πολίτες.

Αλλά κι όταν η καταστροφική έμπνευση του κ. Παπανδρέου για τη διενέργεια δημοψηφίσματος  κόντεψε να «πετάξει» τη χώρα εκτός Ευρώπης, η Νέα Δημοκρατία και ο Αντώνης Σαμαράς με υπεύθυνη στάση, έδωσαν την δέουσα λύση με τη συγκρότηση της μεταβατικής κυβέρνησης του κ. Παπαδήμου.

Και τώρα πάλι η Νέα Δημοκρατία, με γνώμονα το συμφέρον του τόπου, επιμένει στα συμφωνηθέντα: Η μεταβατική κυβέρνηση έχει συγκεκριμένο έργο, την εφαρμογή των αποφάσεων της συνόδου της 26^ης Οκτωβρίου, το «κούρεμα» των ομολόγων και αμέσως μετά έρχεται η ώρα του λαού, οι εκλογές. Γιατί μόνον μια ισχυρή κυβέρνηση, με νωπή την λαϊκή εντολή, θα μπορέσει να εφαρμόσει μια συνολική πολιτική οικονομικής ανασυγκρότησης με την απαραίτητη κοινωνική συναίνεση.

Κάποιοι θεωρούν ότι μπορούν να αγνοούν την κοινωνία και προτείνουν την παράταση του βίου της μεταβατικής κυβέρνησης παρά την έλλειψη προγραμματικής συμφωνίας των κομμάτων, παρά τις σοβαρές διαφωνίες στο εσωτερικό της, και παρά την μεγάλη κοινωνική οργή. Και τώρα υποπίπτουν σε λάθος, όπως και πριν με το μνημόνιο. Οι πολίτες, όμως, ας είναι βέβαιοι ότι η Νέα Δημοκρατία δεν θα παρεκκλίνει ούτε κατ’ ελάχιστο από τις σταθερές θέσεις της, και θα εξακολουθήσει να αποτελεί τη μόνη πολιτική εγγύηση για ένα αύριο ανάπτυξης και ευημερίας!

16-11-2011_

Ο επικείμενος έλεγχος εντός του Νοεμβρίου, της πορείας του ασφαλιστικού μας συστήματος από την Ευρωπαϊκή Ένωση και η συζήτηση για νέες αναλογιστικές μελέτες για τη βιωσιμότητα των ασφαλιστικών ταμείων επαναφέρουν, για άλλη μια φορά, τα σενάρια «κουρέματος» των συντάξεων, αλλά και τον προβληματισμό για τις αντοχές της ελληνικής κοινωνίας.

«Να ‘σαν τα νιάτα δυο φορές τα γηρατειά καμία» λέει το γνωστό δημοτικό τραγούδι. Επειδή, όμως, νομοτελειακά το γήρας έρχεται για όλους -αν δεν κοπεί νωρίτερα, βίαια, το νήμα της ζωής- το κοινωνικό κράτος εδώ και δεκαετίες θέσπισε το ασφαλιστικό σύστημα. Την παροχή, δηλαδή, ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης στους εργαζόμενους, αλλά και σύνταξης στους απόμαχους της εργασίας.

Βασική αρχή της βιωσιμότητας του ασφαλιστικού συστήματος είναι οι συντάξεις να είναι ανταποδοτικές προς τις εισφορές που κατέβαλε ο εργαζόμενος. Στο όνομα, όμως, της κοινωνικής πολιτικής, ο κανόνας αυτός καταστρατηγήθηκε με αποκορύφωμα, σε πολλές περιπτώσεις, στα λεγόμενα «ευγενή» ταμεία η σύνταξη να είναι μεγαλύτερη από το μισθό που λάμβανε ο συνταξιούχος όσο εργαζόταν. Και βεβαίως, η μαύρη τρύπα μεγάλωνε όσο στο βωμό των πελατειακών σχέσεων άρχισαν να δίδονται αφειδώς «μαϊμού» αναπηρικές συντάξεις. Τούτο παρατηρείται ιδιαίτερα σε περιοχές με παράδοση πολιτικής πατρωνίας ή σε ομάδες του πληθυσμού που δεν διαθέτουν πολιτική κουλτούρα, άλλη, από τη δημοπράτηση της ψήφου από αυτοαποκαλούμενους «βασιλιάδες» και «πρίγκιπες», που τη… βγάζουν στο σφυρί.

Θα μου πείτε, τώρα ανακαλύψαμε τις παθογένειες του ασφαλιστικού συστήματος; Όχι βέβαια. Συνήθως, όσοι ασκούν κριτική θυμούνται την αποτυχημένη προσπάθεια «μεταρρύθμισης Γιαννίτση» και την… υποδοχή που αυτή τότε έτυχε από πολιτικούς, δημοσιογράφους, συνδικαλιστές και κοινωνία, με αποτέλεσμα να μη γίνει ποτέ νόμος του κράτους. Όπως επίσης και την ανεύθυνη στάση του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ στην ασφαλιστική μεταρρύθμιση της κυβέρνησης Καραμανλή, όταν αποχωρούσε από τη βουλή και ηγείτο με υψωμένη τη γροθιά των διαδηλωτών στο Σύνταγμα. Λίγοι, όμως, θυμούνται ότι αν δεν είχε ξηλωθεί η νομοθετική παρέμβαση του 1992, γνωστή ως «νόμος Σιούφα» ίσως να μη χρειάζονταν σήμερα οι βίαιες προσαρμογές που αλλάζουν δραματικά τη ζωή των συνταξιούχων. Δυστυχώς, στην Ελλάδα κατά κανόνα γκρεμίζουμε αντί να συνεχίσουμε να χτίζουμε από το σημείο που άφησαν οι προηγούμενοι. Τι προέβλεπε, όμως, ο νόμος 2084 της Νέας Δημοκρατίας, που απέτρεψε τότε την κατάρρευση του ασφαλιστικού συστήματος και του έδωσε «ανάσα ζωής» για τα επόμενα χρόνια;

Σύμφωνα με τις βασικές πρόνοιες εκείνου του νόμου: α) Η Επικουρική Σύνταξη δεν θα έπρεπε να ξεπερνά το 20% της κύριας σύνταξης. β) Η σύνταξη θα έπρεπε να είναι ανταποδοτική των εισφορών, ενώ το υπόλοιπο για τη διασφάλιση ενός κατώτατου επιπέδου διαβίωσης θα καταβάλλονταν από τον κρατικό προϋπολογισμό. γ) Οι διοικήσεις των Ταμείων ήταν υποχρεωμένες να καταθέτουν ισολογισμό και απολογισμό. Αν δεν το έπρατταν, καταργούνταν άμεσα χωρίς δυνατότητα επαναδιορισμού.

Η ασφαλιστική αυτή μεταρρύθμιση, που αξίζει την προσοχή μας γιατί έβαζε κάποια τάξη στα Ταμεία χωρίς να ξεσηκώσει τη θύελλα αντιδράσεων που είδαμε σε άλλες, πιο ήπιες παρεμβάσεις, αποδομήθηκε από τις επόμενες κυβερνήσεις. Πάνω από 100 παρεμβάσεις μετά το 1994 «ξήλωσαν» το νόμο, ακυρώνοντας το πνεύμα του νομοθέτη.

Έτσι βρεθήκαμε σύντομα και πάλι αντιμέτωποι με τη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος. Επιπρόσθετα, το πρόβλημα έγινε πιο έντονο διότι στο μεταξύ είχε ανατραπεί πλήρως η σχέση εργαζομένων-συνταξιούχων. Ενώ όλοι έβλεπαν το πρόβλημα της επερχόμενης χρεοκοπίας του ασφαλιστικού συστήματος, παρέπεμπαν την όποια λύση –που προφανώς είχε πολιτικό κόστος- στον «κούρο απ’ τα γρούνια». Έτσι λέμε στο θεσσαλικό κάμπο την παραπομπή της υλοποίησης ανεκπλήρωτων υποσχέσεων στις καλένδες. Γιατί, σε αντίθεση με την κουρά των αμνών, δεν υφίσταται κουρά στους χοίρους…

Βεβαίως, είναι προτιμότερο να είμαστε προμηθείς και όχι επιμηθείς. Ας ελπίσουμε, όμως, ότι έστω και τώρα, οι δραματικές στιγμές που περνά η χώρα θα μας κάνουν σοφότερους, ως κοινωνία αλλά και πολιτικό σύστημα, προκειμένου να μην επαναλάβουμε λάθη του παρελθόντος που μας οδήγησαν ως εδώ.

21-10-2011_

Έξω από τη βουλή χιλιάδες λαού διαδηλώνουν την αγανάκτησή τους για τα πρωτόγνωρα μέτρα που ανατρέπουν τον προγραμματισμό ζωής και έχουν ρίξει όλους στην αβεβαιότητα και την ανασφάλεια. Βεβαιότητες δεκαετιών, όπως η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων παύουν να ισχύουν. Βεβαιότητες, που οδήγησαν σε στρεβλώσεις, αλλά πάνω σε αυτές «έχτισαν» χιλιάδες άνθρωποι τη ζωή τους, τα σχέδια για το μέλλον τους. Πήραν στεγαστικά δάνεια, έστειλαν τα παιδιά τους για μεταπτυχιακές σπουδές στο εξωτερικό, έκαναν το κουμάντο τους με την ασφάλεια της μονιμότητας. Βρέξει χιονίσει το μηνιάτικο θα ήταν εκεί γι’ αυτούς.

Μαζί τους στο Σύνταγμα, μαγαζάτορες και εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα, τους οποίους η κυβερνητική προπαγάνδα επιχείρησε να στρέψει εναντίον των δημοσίων υπαλλήλων ως υπεύθυνων για όλα τα δεινά της χώρας. Είναι νωπή η δήλωση του υπουργού Εργασίας κ. Λοβέρδου για το «ένα εκατομμύριο δημοσίων υπαλλήλων που ταλαιπωρεί τα άλλα δέκα εκατομμύρια των Ελλήνων». Ιδιωτικοί υπάλληλοι που βλέπουν να αμφισβητείται ακόμη και ο κατώτατος μισθός τους, παρά τις διαβεβαιώσεις του πρωθυπουργού ότι δεν θα γίνουμε Ινδία.

Και φυσικά, δυναμικό παρόν δίνουν οι άνεργοι, ο αριθμός των οποίων έχει καταρρίψει κάθε ρεκόρ από την εποχή που ο ΟΑΕΔ καταγράφει την ανεργία, ξεπερνώντας ακόμη και τα επίπεδα της δεκαετίας του 1960 όταν έλαβε χώρα η μεγάλη έξοδος του εγχώριου εργατικού δυναμικού σε αναζήτηση εργασίας και ευκαιριών για καλύτερη ζωή στη δυτική Ευρώπη, την Αμερική και την Αυστραλία. Εκεί και οι συνταξιούχοι, τα άλλοτε τιμημένα γηρατειά με τις συντάξεις πείνας.

Έξω από τη βουλή ξεχειλίζει η οργή. Μέσα στη βουλή, όλοι οι βουλευτές, εκπρόσωποι αυτού του λαού που διαμαρτύρεται, δικαιολογούν απόλυτα την αγανάκτησή του. Η αντιπολίτευση εγκαλεί την κυβέρνηση για την αδιέξοδη οικονομική πολιτική που διευρύνει τη φτώχεια και την ανέχεια χωρίς να δίνει λύση στο πρόβλημα του χρέους και του ελλείμματος. Παρά τα σκληρά μέτρα, που εξώθησαν στην εξαθλίωση τα χαμηλά εισοδήματα και μετατρέπουν σε μη προνομιούχους –κατά τη ρήση του Ανδρέα Παπανδρέου- τα μεσαία στρώματα, το έλλειμμα διαψεύδει οικτρά τις προφητείες του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης για μείωσή του.

Οι κυβερνητικοί βουλευτές στον άχαρο ρόλο να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα καταφεύγουν στις ευθύνες του παρελθόντος. Άλλοι μιλούν για το έλλειμμα ηγεσίας στην ευρωπαϊκή ηγεσία, ενώ κάποιοι αρχίζουν να υιοθετούν την κριτική της αντιπολίτευσης για τη λάθος συνταγή του Μνημονίου. Εκείνο που λείπει συχνά από τις προσεγγίσεις των πολιτικών είναι ο ρεαλισμός. Λέγεται ότι η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού. Δεν ξέρω αν συμφωνούν όλοι οι πολιτικοί με αυτή τη διαπίστωση. Συχνά πάντως με τις πράξεις τους επιχειρούν να την αμφισβητήσουν. Εν προκειμένω, καλώς ή κακώς, αυτή είναι η ευρωπαϊκή ηγεσία. Άλλωστε, δεν ψηφίζουμε στην Ελλάδα ούτε για τη Μέρκελ ούτε για τον Σαρκοζί. Για δε το Μνημόνιο, οι τελευταίοι που νομιμοποιούνται να ασκούν κριτική είναι όσοι το υπερψήφισαν.

Πράγματι υπάρχει ζήτημα με τα αργά αντανακλαστικά την ηγεσία της ΕΕ. Πράγματι υπάρχει ζήτημα με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και τους ρυθμούς λήψης και επικύρωσης των αποφάσεων. Πράγματι είναι ολέθρια η δανειακή σύμβαση του Μνημονίου και πρέπει να επαναδιαπραγματευτούμε τους όρους για την επίτευξη των στόχων της μείωσης του χρέους και του ελλείμματος και τη δημοσιονομική εξυγίανση της χώρας. Μήπως, όμως, μέχρι να συμβεί αυτό - προφανώς από μια άλλη κυβέρνηση-, καλό είναι η παρούσα κυβέρνηση να αντιμετωπίσει πρόσωπο με πρόσωπο την ανεπάρκεια και την αναποτελεσματικότητά της;

Φταίει το Μνημόνιο για το γεγονός ότι για πρώτη φορά στα μεταπολιτευτικά χρονικά, ενάμιση μήνα μετά τον αγιασμό στα σχολεία δεν έχουν ακόμη διανεμηθεί τα βιβλία στους μαθητές; Τι έκανε η κυβέρνηση για την έξαρση της εγκληματικότητας και την ανεξέλεγκτη αύξηση των λαθρομεταναστών που έχουν μετατρέψει σε γκέτο ολόκληρο το κέντρο της Αθήνας; Τι έκανε για το παρεμπόριο που οργιάζει με την ανοχή των αρμόδιων αρχών και εξωθεί στο λουκέτο τους νόμιμους μαγαζάτορες που με συνέπεια πληρώνουν τους φόρους τους; Τι έκανε για την αρνησιδικία, για τους αργούς ρυθμούς στην απονομή της δικαιοσύνης, που την απονομιμοποιούν πολλές φορές στα μάτια των πολιτών. Τι έκανε για την αποδοτικότητα της δημόσιας διοίκησης και τη χαμηλή απορροφητικότητα ευρωπαϊκών κονδυλίων για την οποία μας εγκαλεί -και δικαίως- η Γερμανίδα καγκελάριος; Τι έκανε για την κατάρρευση των εισπρακτικών μηχανισμών και τη διάλυση του ΣΔΟΕ; Τι έκανε για τις καθυστερήσεις στην έκδοση των συντάξεων; Ευθύνεται για την ανοχή σε πράξεις βίας, όπως η καταστροφή δημόσιας περιουσίας και οι βανδαλισμοί στα υπό κατάληψη σχολεία;

Τα παραπάνω, βεβαίως και δεν αμβλύνουν το βασικό πρόβλημα που τούτη την ώρα είναι το Μνημόνιο, που από φάρμακο γίνεται φαρμάκι για την οικονομία και το λαό. Εωσότου, όμως μια άλλη κυβέρνηση με ισχυρή, νωπή, λαϊκή εντολή επαναδιαπραγματευτεί το Μνημόνιο, η παρούσα κυβέρνηση τουλάχιστον ας ανταποκριθεί στοιχειωδώς στις υποχρεώσεις της.

16-10-2011_

Το τελευταίο διάστημα ζούμε αναμφίβολα ένα γενικευμένο κλίμα ανασφάλειας και κλιμάκωσης των κινητοποιήσεων πολλών επαγγελματικών ομάδων που πλήττονται από την οικονομική κρίση και την ακολουθούμενη πολιτική. Ανάμεσα, όμως, στις δικαιολογημένες διαμαρτυρίες ξεχωρίζουν κάποιες που η μορφή τους στρέφεται ευθέως κατά του κοινωνικού συνόλου. Ακραίες μορφές διαμαρτυρίας, που μεταβάλουν την ήδη δύσκολη ζωή μας σε καθημερινό «γολγοθά».

Η κατάσταση δεν είναι πρωτόγνωρη. Σε όλη τη μεταπολίτευση ζήσαμε, με κύρια ευθύνη του ΠΑΣΟΚ, τις θωπείες σε κάθε οργανωμένη ομάδα, η οποία τη διεκδίκηση των δήθεν δικαιωμάτων της την μετέτρεπε σε μαρτύριο για τον υπόλοιπο πληθυσμό. Ο εκβιασμός των συντεχνιών, με τις ποικίλες μορφές του ταλαιπώρησε την ελληνική κοινωνία για πολλές δεκαετίες. Και δυστυχώς, ενδύθηκε με μανδύα ιδεολογικό και χαρακτηριστικά ηρωικά, ενώ στην πραγματικότητα επρόκειτο για διαστροφή των δημοκρατικών κατακτήσεων.

Μαζί με τους πολιτικούς και ιδεολογικούς τους προστάτες εκπρόσωποι διαφόρων ομάδων πίεσης απαιτούσαν την αύξηση των προνομίων τους ενάντια σε κάθε λογική και τελικά εναντίον του συνόλου της κοινωνίας. Έτσι «χτίστηκαν» τα διάφορα… «ρετιρέ» κατά τη γνωστή φράση του Ανδρέα Παπανδρέου που φέρει και το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης γι’ αυτά.  Δυστυχώς, η τακτική αυτή συνεχίζεται ακόμη και σήμερα με τη μορφή της αντίστασης στη διατήρηση των «κεκτημένων».

Είναι γεγονός ότι  η λανθασμένη και αναποτελεσματική πολιτική της κυβέρνησης και η ανικανότητα διαχείρισης της πρωτοφανούς οικονομικής κρίσης που βιώνουμε έχει οδηγήσει χιλιάδες εργαζόμενους στην ανάγκη της συλλογικής διαμαρτυρίας. Κι αυτό είναι όντως μια δημοκρατική κατάκτηση. Και πρέπει να τη σεβόμαστε. Τούτο, όμως δεν μπορεί να αποτελεί σε καμία περίπτωση το άλλοθι σε κάποιες ομάδες να λειτουργούν εκτός νομιμότητας. Να καταλύουν κάθε έννοια της τάξης στο όνομα του «δικαίου» τους. Στο κάτω-κάτω της γραφής, εκείνοι που υφίστανται εντονότερα τις συνέπειες των αφρόνων ενεργειών τους είναι πρωτίστως αυτοί που πλήττονται περισσότερο από την κυβερνητική πολιτική.

Όταν λίγες εκατοντάδες διαδηλωτές κλείνουν τους δρόμους το λογαριασμό τον πληρώνουν οι μαγαζάτορες που αναγκάζονται να κατεβάσουν ρολά. Κάθε φορά που παραλύει το κέντρο της πρωτεύουσας αυξάνονται οι επαγγελματίες που βρίσκονται ενώπιον του διλλήματος των απολύσεων και των λουκέτων. Αναρωτηθήκαμε ποιος τιμωρείται όταν αποκλείονται οι χώροι συγκέντρωσης των απορριμμάτων και οι δρόμοι των πόλεων μετατρέπονται σε ένα  επικίνδυνο για τη δημόσια υγεία σκουπιδότοπο; Ή ακόμη πόσο τσαλακώνεται η εικόνα της χώρας στο εξωτερικό όταν κλείνονται λιμάνια και αεροδρόμια; Συνειδητοποιούμε ότι ο αποκλεισμός της Ακρόπολης και των αρχαιολογικών χώρων είναι καίριο χτύπημα στον τουρισμό, που αυτή την ώρα μαζί με τη ναυτιλία είναι τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας που καλείται να αντιμετωπίσει τη ραγδαία αύξηση της ανεργίας.

Αναμφίβολα, δικαίωμα ιερό η απεργία. Εξίσου, όμως, ιερό και το δικαίωμα στην εργασία. Γιατί θα πρέπει να στερούν τη δυνατότητα της εργασίας σε όσους το επιθυμούν εκείνοι που αποφασίζουν να καταλάβουν υπουργεία και δημόσιες υπηρεσίες;

Επιπλέον, ποιος θα πληρώσει για την καταστροφή της δημόσιας περιουσίας από τους βανδαλισμούς που έχουν γίνει μόδα στα υπό κατάληψη σχολεία; Σε αρκετές, μάλιστα, περιπτώσεις τα κλειστά σχολεία έγιναν καταφύγια σε διακινητές ναρκωτικών και κάθε είδους παρανόμου. Οι μικρές μειοψηφίες που επιβάλουν την διακοπή της λειτουργίας των σχολείων –συχνά υποκινούμενες ή άλλοτε στη λογική του χαβαλέ- σε τελική ανάλυση απαξιώνουν ακόμη περισσότερο τη δημόσια παιδεία. Στερούν δηλαδή από τα παιδιά των αδύναμων οικονομικά στρωμάτων τη δυνατότητα της μόρφωσης που μπορεί να είναι όχημα κοινωνικής ανέλιξης και καταξίωσης.  Αναμφίβολα, οι ελλείψεις στα σχολεία είναι πολλές, και ιδιαίτερα φέτος που ακόμη δεν έχουν φτάσει στις αίθουσες τα σχολικά βιβλία! Τι επιτυγχάνεται όμως με τις καταλήψεις; Σε έναν άγρια ανταγωνιστικό κόσμο, οι μαθητές στα κλειστά επί εβδομάδες δημόσια σχολεία λαμβάνουν εκ των πραγμάτων λιγότερα εφόδια σε σχέση με τα παιδιά που έχουν την δυνατότητα να μάθουν γράμματα σε ιδιωτικά, που αν μη τι άλλο δεν τελούν υπό κατάληψη.

Η οποιαδήποτε απόπειρα δικαιολόγησης όλων αυτών των φαινομένων είναι εκ προοιμίου έωλη. Στην πραγματικότητα πρόκειται για τη διαιώνιση παθογενειών της μεταπολίτευσης, που μας έφεραν ως εδώ, στο χείλος του γκρεμού. Αν θέλουμε να  χαράξει ελπίδα για το αύριο και να επιβιώσουμε ως κοινωνία θα πρέπει όλα αυτά να τα αφήσουμε πίσω μας. Ήδη, τις συνέπειες του λαϊκισμού τις πληρώνουμε ακριβά!

Η αποφασιστική τοποθέτηση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αντώνη Σαμαρά στην τελευταία συνεδρίαση της Εκτελεστικής Γραμματείας της Νέας Δημοκρατίας για τη στάση που οφείλουμε να έχουμε απέναντι στις συντεχνιακές νοοτροπίες του παρελθόντος δείχνει το δρόμο. Αρκετά η χώρα ανέχθηκε τέτοιες συμπεριφορές, καταβάλλοντας βαρύ τίμημα στο όνομα του λεγόμενου πολιτικού κόστους.