08-10-2011_

Η επικράτηση στην τουρκική πολιτική σκηνή του μετριοπαθούς ισλαμιστή Ερντογάν είχε δημιουργήσει σοβαρές ελπίδες για ύφεση στην ένταση μεταξύ των δύο χωρών. Ωστόσο, η πανηγυρική κατίσχυση του αναμφισβήτητα χαρισματικού ηγέτη επί του κεμαλικού κατεστημένου και του στρατού, τροφοδότησε το φαντασιακό της σύγχρονης τουρκικής ελίτ με νέο-οθωμανικά οράματα.

Υπό την καθοδήγηση του υπουργού εξωτερικών, καθηγητή Νταβούτογλου, η διεκδίκηση ενός ζωτικού χώρου στα όρια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στις πλέον ένδοξες στιγμές της ιστορίας της, αναδείχθηκε σε στρατηγικό στόχο της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.

Με συστηματική ωραιοποίηση της οθωμανικής κοινωνίας ως πρότυπο μιας ανεκτικής πολυπολιτισμικής κοινωνίας -όροι του συρμού στην δυτική διανόηση- ολόκληρες περιφέρειες, όπως τα βαλκάνια, η μέση ανατολή, καλούνται πάλι στη μεγάλη «πατρική» τουρκική αγκαλιά.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Τουρκία αναδεικνύεται πλέον σε περιφερειακή δύναμη, και θεωρεί ότι πρέπει να διεκδικήσει νέο ρόλο στο γεωπολιτικό χάρτη της ανατολικής Μεσογείου. Η ραγδαία οικονομική της ανάπτυξη διόγκωσε τη μεσαία τάξη, ιδίως στα ενδότερα της Μικράς Ασίας, και επέτρεψε τη διείσδυσή της με μεγάλες επενδύσεις σε χώρες της Ευρασίας και της Αφρικής.

Παράλληλα με την εντυπωσιακή οικονομική παρουσία η Τουρκία χρησιμοποιεί ως ιδεολογικό όχημα το Ισλάμ. Επί οθωμανικής αυτοκρατορίας, ο σουλτάνος ήταν και χαλίφης, θρησκευτικός ηγέτης όλων των μουσουλμάνων. Μπορεί ο Κεμάλ να κατήργησε το χαλιφάτο, ωστόσο με περισσή μαεστρία το ηγεμονικό δίδυμο Ερντογάν-Νταβούτογλου, προβάλει την ισλαμική του ταυτότητα για να κερδίσει τις καρδιές των απανταχού μουσουλμάνων.

Την ίδια ώρα, δεκάδες τουρκικά σήριαλ, που καταλαμβάνουν όλο και περισσότερο χρόνο στις τηλεοράσεις πολλών αραβικών και βαλκανικών χωρών, ανάμεσά τους και η Ελλάδα, τίθενται στην υπηρεσία του… πολιτισμικού ιμπεριαλισμού της Άγκυρας. Σήριαλ που σκοπό έχουν κυρίως να δημιουργήσουν οικειότητα και συμπάθεια για την Τουρκία. Μηνύματα απλά και εύπεπτα που φθάνουν κατευθείαν στο στόχο και προετοιμάζουν το επόμενο βήμα.

Τα πράγματα πήγαιναν καλά για αρκετά χρόνια. Οι συνεχείς επιτυχίες, όμως, δημιούργησαν μια υπέρ του δέοντος αυτοπεποίθηση στη τουρκική ηγεσία που την οδηγεί σε μια ριψοκίνδυνη εξωτερική πολιτική και σε υπερφίαλες δηλώσεις.

Η Άγκυρα δεν υπολόγισε ότι η διπλωματική της επέκταση προς όλες τις κατευθύνσεις δεν θα μπορούσε να διαρκέσει εσαεί. Αργά ή γρήγορα οι ισορροπίες θα ανατρέπονταν. Για παράδειγμα η συμμαχία με το Ισραήλ δεν θα ήταν δυνατό να συμβαδίζει με τα ανοίγματα στα ισλαμιστικά κινήματα των Αράβων, ή η συνεργασία με το Ιράν με την υπονόμευση του καθεστώτος Άσαντ και την αντιπυραυλική ασπίδα του ΝΑΤΟ. Αλλά ούτε και η ευρωπαϊκή της προοπτική μπορεί να συνεχίζεται με τη πολιτική των ανοικτών απειλών προς την Κύπρο.

Κάπως έτσι άρχισαν τα φάλτσα. Με σημαντικότερο βέβαια αυτό του ανοιχτού ανταγωνισμού με το Ισραήλ. Στην αγωνιώδη προσπάθεια να εμφανιστεί ως ηγέτης και του αραβικού κόσμου μετά την αραβική άνοιξη, ο Ερντογάν έκανε το λάθος να προκαλέσει ένα κράτος που η ισχύς του είναι η προϋπόθεση της ύπαρξής του. Και έχει αποδείξει ότι όταν το προκαλούν δεν διστάζει να απαντήσει. Οι ισραηλινοί δεν είχαν ποτέ ψευδαισθήσεις για το σύστημα των διεθνών σχέσεων, όπως εμείς για παράδειγμα, και γι’ αυτό αν μη τι άλλο τους σέβονται.

Η προσπάθεια της Τουρκίας να αποτρέψει τη συνεργασία Κύπρου και Ισραήλ στο οικόπεδο 12, κατέδειξε και τα όρια των δυνατοτήτων της Άγκυρας. Η παράσταση με το «Πίρι Ρέις» γίνεται για εσωτερική κατανάλωση. Στην πραγματικότητα η σουλτανική υπεροψία του Τούρκου πρωθυπουργού τσαλακώθηκε επικίνδυνα. Αλλά το ίδιο κινδυνεύει να πάθει και στα άλλα μέτωπα: προς το Ιράν, τη Ρωσία αλλά και τις ΗΠΑ. Αν η Τουρκία συνεχίσει την αλαζονική και τυχοδιωκτική πολιτική της ρισκάρει να χάσει και αυτούς τους υπερατλαντικούς φίλους της.

Για την Ελλάδα, δυστυχώς, η ατολμία της ελληνικής κυβέρνησης να ανακηρύξει ΑΟΖ επιτρέπει στη Τουρκία να συνεχίζει να συμπεριφέρεται με όρους που δεν συνάδουν με το διεθνές δίκαιο. Η οικονομική κρίση δεν δικαιολογεί την κυβερνητική ολιγωρία. Ίσως θα έπρεπε να λειτουργήσει επιταχυντικά. Η Κύπρος άλλωστε έδειξε το δρόμο. Και κερδίζει.

30-09-2011_

Η παραλυσία και η σύγχυση αυτής της κυβέρνησης είναι πρωτοφανής. Η ιλαροτραγωδία με τις αποδείξεις και την εργασιακή εφεδρεία απέδειξε ότι τα μέτρα γράφονται κυριολεκτικά στο γόνατο. Καμία σοβαρή προεργασία δεν προηγείται. Κανένας συντονισμός, από τον πρωθυπουργό, δεν υφίσταται. Όποια πρόταση πέφτει στο τραπέζι από κάποιον σύμβουλο εάν μοιάζει να δίνει κάποια, οποιαδήποτε λύση, υιοθετείται στα γρήγορα και ανακοινώνεται. Για να αποδειχθεί στη συνέχεια ότι σκοντάφτει είτε στο Σύνταγμα είτε σε άλλους υπουργούς που στυλώνουν τα πόδια στην εφαρμογή της.

Και ποιο είναι το αποτέλεσμα; Το κυριότερο η σύγχυση και η ανασφάλεια στην κοινωνία. Η κυβερνητική μετρολαγνεία και η εμφανής έλλειψη προσανατολισμού επιτείνουν την ανησυχία των πολιτών. Το ερώτημα που πάμε τελικά, βρίσκεται στα χείλη όλων. Αυτό απονεκρώνει κάθε παραγωγική δραστηριότητα. Η δημόσια διοίκηση φαίνεται ότι υπολειτουργεί. Οι υπάλληλοι αναρωτούνται μήπως βρεθούν και αυτοί στη λίστα της εφεδρείας.

Αλλά και προς το εξωτερικό η αξιοπιστία της χώρας βρίσκεται στο ναδίρ. Κανείς πλέον δεν πιστεύει την κυβέρνηση. Στην αρχή διαβεβαιώνει και στη συνέχεια απλώς δεν κάνει τίποτε. Και βέβαια το αποτέλεσμα είναι ότι βρισκόμαστε κάθε φορά σε χειρότερο σημείο από τη προηγούμενη.

Γίνεται φανερή η αδήριτη ανάγκη της αποκατάστασης του αισθήματος ασφάλειας και αξιοπιστίας τόσο προς το εσωτερικό όσο και προς το εξωτερικό. Χωρίς αυτά τα δύο συστατικά δεν υπάρχει ελπίδα να ανακάμψει η χώρα. Η Νέα Δημοκρατία θα κληθεί αργά ή γρήγορα να αναλάβει τις τύχες της χώρας. Κι αυτό, κατά τη γνώμη μου, είναι ο πρώτος στόχος που πρέπει να πετύχει. Να πιστέψει η κοινωνία ότι υπάρχει σοβαρότητα και υπευθυνότητα, σχέδιο για την επόμενη μέρα, φως στην άκρη του τούνελ. Για να εργασθεί προς την κατεύθυνση της επανεκκίνησης της οικονομίας. Και να πειστούν οι εταίροι μας στην Ευρώπη ότι η πολιτική μας, που υπερασπιστήκαμε με σθένος όλο αυτό το διάστημα, πέρα από σωστή, εφαρμόζεται και με αποτελεσματικό τρόπο.

Για την Νέα Δημοκρατία ο αγώνας δρόμου για την κατάκτηση της αξιοπιστίας έχει ξεκινήσει από καιρό. Από τους πρώτους μήνες που βρέθηκε στην αντιπολίτευση. Και έτσι θα συνεχίσουμε. Προτείνοντας λύσεις συγκεκριμένες, στοχευμένες και αποτελεσματικές. Χωρίς να χαϊδεύουμε αυτιά, χωρίς να υποσχόμαστε στους πάντες τα πάντα, ακολουθώντας την πασοκική πεπατημένη.

Τα περιθώρια ασφαλώς είναι στενά και οι δεσμεύσεις που ανέλαβε η χώρα εξαιτίας αυτής της κυβέρνησης σε πολλές περιπτώσεις ασφυκτικές. Παρά τις αντιξοότητες, όμως, και εφόσον η κοινωνία εμπιστευθεί την πρότασή μας, οι δυνατότητες για την αναστροφή του κλίματος παρακμής ό,τι κι αν λένε οι ισοπεδωτικές φωνές είναι ρεαλιστικές.

21-09-2011_

Πανικόβλητη η κυβέρνηση, μετά την παταγώδη αποτυχία της πολιτικής της και υπό την ασφυκτική πίεση της τρόικας, καταφεύγει σε απολύσεις στο δημόσιο. Φοβούμενη, όμως, την δικαιολογημένη κατακραυγή του κόσμου, πονηρά σκεπτόμενη, βάπτισε ως «εργασιακή εφεδρεία» τη διαδικασία των απολύσεων. Και στη συνέχεια χρέωσε αυθαίρετα την έμπνευση στη ΝΔ, γιατί πρώτη μίλησε για την «εργασιακή εφεδρεία», προκειμένου, όμως, να αποφευχθούν οι απολύσεις. Ο στόχος προφανής: η παραπλάνηση της κοινής γνώμης.

Επιτέλους, όμως, ας τελειώνουμε με τα ψεύδη. Η πρόταση του Αντώνη Σαμαρά έχει τόση σχέση με εκείνη που προωθεί η κυβέρνηση όση σχέση έχει ο… φάντης με το ρετσινόλαδο. Πρόκειται για δύο εντελώς διαφορετικές πολιτικές.

Η πρόταση της ΝΔ επιδιώκει ένα δίκτυ κοινωνικής ασφάλειας για τους εργαζόμενους που θα ενταχθούν στην «εργασιακή εφεδρεία», μόνο με το βασικό τους μισθό χωρίς επιδόματα και προσαυξήσεις, μέχρι να δημιουργηθούν συνθήκες ανάκαμψης και ανάπτυξης στην οικονομία που θα οδηγήσουν σε αύξηση της προσφοράς θέσεων εργασίας. Συγκεκριμένα προτείνει:

• Όσοι είναι άνω των 50 ετών, «εφεδρεία» με το βασικό μισθό ως τη σύνταξη, εκτός κι αν ο εργαζόμενος βρει δουλειά αλλού.
• Όσοι είναι από 40-50, δύο τριετίες και
• Όσοι είναι από 30-40, μια τριετία.

Για τις δυο τελευταίες κατηγορίες, τα όρια «εφεδρείας» ισχύουν εφόσον στο μεταξύ έχουν δημιουργηθεί θέσεις εργασίας που μπορούν να διεκδικήσουν. Σε αντίθετη περίπτωση, τα όρια εφεδρείας παρατείνονται.

Με αυτό τον τρόπο η πολιτεία θα έχει λιγότερο κοινωνικό και οικονομικό κόστος απ’ ότι αν προχωρήσει σε απολύσεις. Ο εργαζόμενος δεν ρίχνεται στον καιάδα της ανεργίας. Δεν καταβάλλονται αποζημιώσεις και επιδόματα ανεργίας. Τα ταμεία δεν χάνουν ασφαλιστικές εισφορές, δεν μειώνεται η κατανάλωση άρα και τα έσοδα από το ΦΠΑ. Επιπλέον, μειώνεται το λειτουργικό κόστος του δημοσίου (ρεύμα, τηλέφωνο θέρμανση, αναλώσιμη ύλη).

Η «εργασιακή εφεδρεία» του ΠΑΣΟΚ έχει το αντίστροφο περιεχόμενο. Η διάρκεια για όλους θα είναι ένα έτος. Και μετά απόλυση. Πετά δηλαδή τους εργαζόμενους κυριολεκτικά στο δρόμο. Τους δίνει, δηλαδή, διαβατήριο ανεργίας σε μια εποχή που τα ποσοστά της είναι στο 20% και τα λουκέτα πέφτουν βροχή στην αγορά. Οι πολίτες ας συγκρίνουν και ας κρίνουν.

16-09-2011_

Στη δεκαετία του ’80 είχε μαλλιάσει η γλώσσα του Αβέρωφ, του Μητσοτάκη, του Στεφανόπουλου και όλων των στελεχών της Νέας Δημοκρατίας να εγκαλούν την κυβέρνηση της «αλλαγής» του Ανδρέα Παπανδρέου για την άσκηση «κοινωνικής πολιτικής με δανεικά». Μισθοί και συντάξεις υπερδιπλασιάζονταν, επιδόματα κάθε είδους δίνονταν απλόχερα. Η αναγνώριση της εθνικής αντίστασης δεν περιορίστηκε μόνο στην απόδοση της οφειλόμενης τιμής στους πραγματικούς αγωνιστές, αλλά εξαργυρώθηκε και αυτή με την απονομή χιλιάδων συντάξεων, πολλές φορές με κριτήριο τις πολιτικές πεποιθήσεις και όχι την πραγματική συνεισφορά στην αντίσταση.

Στον εκμαυλισμό του λαού επιστρατεύτηκαν και οι αναπηρικές συντάξεις, που δίνονταν όχι μόνο σε χωλούς αλλά και σε αρτιμελή άτομα. Πρόσφατα πληροφορηθήκαμε ότι σε νήσο του Ιονίου το 2% του πληθυσμού λαμβάνει αναπηρική σύνταξη λόγω τυφλότητος. Το κοντόφθαλμο κομματικό δόγμα ενέταξε στη λογική της κοινωνικής πολιτικής και τις λεγόμενες «μαϊμού» αναπηρικές συντάξεις, θεωρώντας ότι συμβάλουν και αυτές στην άμβλυνση των κοινωνικών ανισοτήτων.

«Η πολιτική αυτή υπονομεύει το μέλλον των επόμενων γενεών, το μέλλον των παιδιών μας». Αυτή ήταν φράση-κλισέ του αντιπολιτευτικού λόγου της ΝΔ. Αποδείχθηκε, όμως, ότι, αν και εκ του αποτελέσματος, είχε απόλυτο δίκαιο, και μάλιστα με τον πλέον οδυνηρό τρόπο, με την υπαγωγή της χώρας στα δεσμά του Μνημονίου και την ταπεινωτική επιτροπεία από την τρόικα, εκλογικά ήταν αναποτελεσματική. Η πλειοψηφούσα άποψη ήταν «ας περάσουμε εμείς καλά σήμερα και έχει ο Θεός για αύριο». Τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον. Άλλωστε, οι περισσότεροι Έλληνες στο γνωστό μύθο του Αισώπου είμαστε με το τζίτζικα και όχι το μέρμηγκα. Εξ ου και τα ανέκδοτα που επιφυλάσσουν άσχημο τέλος στο μυρμήγκι και όχι στο τζιτζίκι.

Αυτή η πολιτική συμπληρώθηκε από τη λογική της ήσσονος προσπάθειας. Η ιεραρχία στο δημόσιο καταργήθηκε, και μαζί της ο έλεγχος και η συνακόλουθη τιμωρία ή επιβράβευση. Το τέρας της γραφειοκρατίας για να δουλέψει έπρεπε πλέον να… καλολαδωθεί.

Τα πανεπιστήμια στο όνομα του εκδημοκρατισμού μετατράπηκαν σε χώρους ασύλου της ανομίας και κάθε παραβατικής συμπεριφοράς, λησμονώντας ότι αποστολή τους είναι να παραμένουν κυψέλες μάθησης και προόδου. Πολλές φορές έγιναν παρανάλωμα του πυρός από αναρχικούς ή κακοποιά στοιχεία με το κράτος θεατή της καταστροφής δημόσιας περιουσίας. Η απουσία κάθε αξιολόγησης και αξιοκρατίας είχε ως αποτέλεσμα την αναπαραγωγή της μετριοκρατίας.

Το τρίπτυχο που μας οδήγησε στη σημερινή ηθική και πολιτική χρεοκοπία ολοκληρώνεται με τη λογική της αρπαχτής. Ο εύκολος πλουτισμός έγινε συνώνυμο της επιτυχίας. Είμαστε, εδώ και χρόνια, στην εποχή που οι άνθρωποι κρίνονται ως πετυχημένοι και αντιμετωπίζονται με σεβασμό και αναγνώριση, όχι γι’ αυτό που είναι, αλλά γι’ αυτά που έχουν και κατέχουν.

Στη λογική της αρπαχτής ξεκοκαλίστηκαν ευρωπαϊκά πακέτα και χτίστηκαν περιουσίες και νέα τζάκια. Κι όμως, τρεις δεκαετίες μετά την ένταξη μας στην τότε ΕΟΚ, και παρά τον πακτωλό χρημάτων που έπεσε στη χώρα από τα ευρωπαϊκά ταμεία, η κύρια εθνική οδός, η ΠΑΘΕ, δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί.

Η λογική της αρπαχτής διάβρωσε την ελληνική κοινωνία μέχρι το μεδούλι. Το «φακελάκι» που κάποτε περιοριζόταν στους γιατρούς πήρε διαστάσεις κανόνα στο δημόσιο ως «γρηγορόσημο». Παραοικονομία, παραπαιδεία, παραδικαστικό: Κάποιοι, μάλιστα είδαν και αναπτυξιακό περιεχόμενο στις παράνομες αυτές δράσεις, που συνήθως γίνονται με την ανοχή της πολιτείας. Το «ξέρεις ρε ποιος είμαι εγώ;», που άλλοτε θεωρούνταν δείγμα επαρχιώτικου κουτσαβακισμού έφτασε να είναι αν όχι καθωσπρέπει, τουλάχιστον αποδεκτή συμπεριφορά!

Αυτές οι τρεις αμαρτίες: κοινωνική πολιτική με δανεικά, ήσσον προσπάθεια και λογική της αρπαχτής, που μας κληροδότησε η δεκαετία του ’80, ευθύνονται εν πολλοίς για τα σημερινά μας χαΐρια.

Αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα, θα έλεγε κανείς για τον σημερινό πρωθυπουργό, αν δεν έφερε και αυτός μέγα μερίδιο ευθύνης για την κατάληξη της χώρας. Διότι ευθύνεται τόσο για την προεκλογική του δημαγωγία όσο, κυρίως, για τα εγκληματικά του λάθη, την αβουλία και τις καθυστερήσεις στη λήψη μέτρων, από τη στιγμή που ανέλαβε τη διακυβέρνηση του τόπου.

Την αλήθεια αυτή τη συνειδητοποιούν σήμερα όλο και περισσότερο οι πολίτες. Γι’ αυτό και το… έργο που ανεβαίνει τελευταία έχει τον τίτλο «όλοι το ίδιο είναι». Η διάχυση των ευθυνών στο σύνολο του πολιτικού κόσμου είναι η έσχατη διαφυγή όσων ευθύνονται και πρέπει να ελεγχθούν από τους πολίτες για τις πράξεις και τις παραλείψεις τους.

Αναμφίβολα και η Νέα Δημοκρατία έκανε λάθη και φέρει και αυτή ευθύνη για την πορεία της χώρας. Αν, όμως, για κάτι αξίζει να ελεγχθεί αυστηρά η φιλελεύθερη παράταξη είναι γιατί ως κυβέρνηση δεν κατάφερε, δείχνοντας αποφασιστικότητα, να ξεριζώσει αυτές τις νοοτροπίες από την ελληνική κοινωνία.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Γραμματέας Πολιτικού Σχεδιασμού της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης.