Το αποτέλεσμα των εθνικών εκλογών της προηγούμενης Κυριακής είναι το πλέον οδυνηρό στην ιστορία της Νέας Δημοκρατίας. Ένα αποτέλεσμα που σοκάρισε τον κόσμο της παράταξης και που δεν ανέμενε ούτε ο πλέον αισιόδοξος οπαδός του ΠΑΣΟΚ. Πως όμως από την αμφισβήτηση πριν δύο χρόνια της ηγετικής ικανότητας του Γιώργου Παπανδρέου, φτάσαμε στον εκλογικό του θρίαμβο του ΠΑΣΟΚ ή μάλλον στον καταποντισμό της Νέας Δημοκρατίας; Τι έφταιξε και από κυρίαρχος του παιχνιδιού μέχρι το Σεπτέμβριο του 2008, ο Κώστας Καραμανλής καταγράφεται ως ο ηγέτης που οδήγησε την παράταξη στο ιστορικά χαμηλό ποσοστό του 33,4%;

Συνήθως, οι εν θερμώ πολιτικές αναλύσεις του εκλογικού αποτελέσματος, με έντονο το συναίσθημα της πικρίας από την ήττα περιορίζονται σε ρηχές και επιδερμικές προσεγγίσεις. Τέτοιες ήταν εκείνες που εστίαζαν στο χρόνο των εκλογών. Πράγματι, η επιχειρηματολογία για την επίσπευση των εκλογών με την επίκληση της μακράς προεκλογικής περιόδου, η οποία θα επιβάρυνε την κατάσταση της οικονομίας, δεν είχε την απήχηση που θα περίμεναν οι εμπνευστές της. Οι δύο πρώτες εβδομάδες της προεκλογικής περιόδου αναλώθηκαν για να εξηγήσουμε και να πείσουμε τους νεοδημοκράτες για τους λόγους της πρόωρης προσφυγής στις κάλπες. Ωστόσο, οι εκλογές, όπως διδάσκει η ιστορία χάνονται ή κερδίζονται πολύ νωρίτερα από την ημερομηνία προκήρυξής τους.

Μοιραίο σημείο στην πορεία της δεύτερης θητείας Καραμανλή αποδεικνύεται η ΔΕΘ του 2008.  Του «τραγικού Σεπτέμβρη» έχουν προηγηθεί υποθέσεις με οσμή σκανδάλου, με κυρίαρχο το σκάνδαλο Βατοπεδίου, που εξελίχθηκε σε ναρκοπέδιο για την κυβέρνηση Καραμανλή, καθώς οδήγησε σε απομάκρυνση στενούς του συνεργάτες που ενεπλάκησαν στην όζουσα υπόθεση. Δυστυχώς, ενώ όλη η Ελλάδα βοούσε για το σκάνδαλο και τα βλέμματα όλων ήταν στραμμένα στη ΔΕΘ και στον πρωθυπουργό, απ’ τον οποίο ανέμεναν γενναίες αποφάσεις, ο Καραμανλής όχι μόνο δεν επιτίμησε τους συνεργάτες του υπουργούς που τον εξέθεσαν, αλλά τους παρείχε πλήρη κάλυψη. Από την ημέρα εκείνη έπαψε να ισχύει η θεωρεία «τεφάλ» για τον πρωθυπουργό που δεν μπορεί καμία υπόθεση να πλήξει την προσωπική του εικόνα.

Το δόγμα «σεμνά και ταπεινά», που ο Καραμανλής εισήγαγε στην πολιτική ζωή της χώρας, μιλώντας στην παρθενική συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου, ως απάντηση στη λογική της «αρπαχτής» που είχε καθιερωθεί στην εικοσαετή διακυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, έμεινε για κάποιους κενό γράμμα. Τα λεγόμενα golden boys προκαλούσαν ως άλλοι μανδαρίνοι της εξουσίας με τα bonus που αποφάσιζαν και ελάμβαναν αδιαφορώντας για τις αντιδράσεις της κοινής γνώμης. Τα μεμονωμένα, πλην όμως κραυγαλέα φαινόμενα αδικαιολόγητου πλουτισμού και νόμιμης φοροδιαφυγής υπουργών, που ομολόγησαν ότι ήταν κάτοχοι οφσόρ εταιρειών, σε εποχές ισχνών αγελάδων, τσαλάκωσαν την εικόνα της κυβέρνησης. Η απώλεια του ηθικού πλεονεκτήματος οδήγησε μοιραία στην μερική απαξίωση της παράταξης και στην αποδοχή και από ένα μεγάλο μέρος του κόσμου της ΝΔ ότι «όλοι το ίδιο είναι».

Ξεχωριστό μερίδιο ευθύνης για την ήττα της 4^ης Οκτωβρίου ανήκει στην αποτυχία επανίδρυσης του κράτους, που εξακολουθεί να ταλαιπωρεί τον πολίτη. Κράτος που είναι απών την ώρα που το χρειάζεται ο πολίτης, όπως     όταν απειλείται η έννομη τάξη. Μετά τον «τραγικό Σεπτέμβρη» ακολούθησε ο «θλιβερός Δεκέμβρης» στην Αθήνα και άλλες μεγαλουπόλεις όπου με την ανοχή της πολιτείας καταλύθηκε κάθε έννοια δικαίου και τάξης. Αλλά και τότε ουδείς ένοιωσε την ανάγκη παραίτησης ή αυτοκριτικής.

Στη δεύτερη θητεία Καραμανλή λόγω και της οριακής κυβερνητικής πλειοψηφίας έγινε πιο ορατή η αδυναμία γρήγορων αποφάσεων, άμεσων ανακλαστικών στα προβλήματα. Από ένα σημείο και πέρα, η κυβέρνηση αντί να καθορίζει την ατζέντα, έμοιαζε να σύρεται από αυτή. Η διστακτικότητα, η αναβλητικότητα και η  αναποφασιστικότητα έγιναν αντιληπτές ακόμα και κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου. Ενώ το ΠΑΣΟΚ με συνοπτικές διαδικασίες «καθάριζε» με την υποψηφιότητα Σημίτη, εμείς επί ημέρες «κοσκινίζαμε» την υποψηφιότητα Έβερτ και ανεχόμασταν τα… τετελεσμένα της υποψηφιότητας του Αχιλλέα Καραμανλή, που έσπευσε να προκαταλάβει τον Πρόεδρο ανακοινώνοντας την κάθοδό του στις Σέρρες.

Βασικό πρόβλημα της τελευταίας περιόδου, που αναδείχθηκε σε παθογένεια ήταν η αδυναμία της κυβέρνησης να αντιληφθεί έγκαιρα τα μηνύματα της κοινωνίας. Όσοι επιχειρούσαμε να τα μεταφέρουμε, καθώς αυτά δεν ήταν ευχάριστα, είτε χαρακτηριζόμασταν υπερβολικοί αν όχι «αντάρτες» είτε βρίσκαμε κλειστές πόρτες. Οι βασιλικότεροι του βασιλέως φρόντιζαν όλα να ακούγονται ευχάριστα. Γι’ αυτό, άλλωστε, παρά το άσχημο αποτέλεσμα των ευρωεκλογών δεν συνήλθε κανένα όργανο αξιολόγησής του. Κάθε φωνή που έδειχνε το πρόβλημα κινδύνευε με δαιμονοποίηση!

 Για την αντιπολίτευση μονίμως όλα είναι μαύρα. Τίποτα καλό, τίποτα θετικό δεν έγινε στον τόπο. Αν δεν έχει ήδη συντελεστεί ο κατακλυσμός του Νώε, επίκειται το τέλος του κόσμου. Η αντιπολίτευση αρνείται τις συνέπειες της χρηματοπιστωτικής κρίσης στην ελληνική οικονομία, την οποία βαφτίζει άλλοθι για τη λήψη μέτρων.

Βεβαίως, χρέος της αντιπολίτευσης είναι η άσκηση εποικοδομητικής κριτικής, ο υπεύθυνος έλεγχος της κυβέρνησης αλλά και η κατάθεση εναλλακτικής πρότασης. Αντί αυτών, τα τελευταία πεντέμισι χρόνια περισσεύει η στείρα άρνηση, η ανεύθυνη παροχολογία και ο λαϊκισμός. 

Το «όχι σε όλα» δείχνει σε όλο του το μεγαλείο το πρόβλημα της πολιτικής ζωής της χώρας. Την αδυναμία συνεννόησης και συνεργασίας για τη χάραξη της αναγκαίας μακροχρόνιας πολιτικής, τουλάχιστον σε ευαίσθητους τομείς όπως η παιδεία, όπου πρέπει να μπει ένα τέλος σε μεταρρυθμίσεις εντός ή εκτός εισαγωγικών που αλλάζουν από κυβέρνηση σε κυβέρνηση και ακόμη χειρότερα από υπουργό σε υπουργό.

Σε δύσκολους καιρούς κρινόμαστε όλοι αυστηρότερα. Κυβέρνηση αλλά και αντιπολίτευση. Οι πολίτες αξιώνουν από όλους μας υπευθυνότητα και όχι λόγια εύκολου εντυπωσιασμού. Η αντιπολίτευση, σε μια περίοδο ισχνών αγελάδων, επέλεξε τον εύκολο δρόμο του λαϊκισμού υποσχόμενη τα πάντα στους πάντες. Ελπίζει ότι η ενόχληση των πολιτών για την οικονομική συγκυρία θα εκφραστεί σε ψήφο ανοχής προς αυτή. Σφάλει! Μπορεί οι πολίτες να είναι ενοχλημένοι από την οικονομική κατάσταση, αντιλαμβάνονται όμως, ότι δεν μπορεί να τάζεις λαγούς με πετραχήλια και πράσινα άλογα την ώρα που κράτη πτωχεύουν και παγκόσμιοι οικονομικοί κολοσσοί καταρρέουν ως χάρτινοι πύργοι. 

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας επέλεξε το δύσκολο δρόμο της ευθύνης. Χωρίς να υπολογίζει το πολιτικό κόστος ακολουθεί υπεύθυνη πολιτική που δεν θέτει σε κίνδυνο όσα με κόπους πετύχαμε τα προηγούμενα χρόνια. Με σταθερά βήματα, χωρίς υπερβολές, με σχέδιο θα ξεπεράσουμε την κρίση όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα. 

Χρήσιμοι είμαστε όταν λέμε την αλήθεια. Τα επόμενα δύο χρόνια θα είναι  δύσκολα. Όχι τόσο όσο σε άλλες χώρες. Θα δοκιμάσουμε όμως τις αντοχές μας. Αν δείξουμε όλοι την αναγκαία αυτοσυγκράτηση, τα σημάδια που θα αφήσει η κρίση θα επουλωθούν ταχύτερα. Χρειαζόμαστε λοιπόν, σταθερότητα και όχι πειραματισμούς.

Ο δρ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, Πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων και Άμυνας της Βουλής των Ελλήνων.

Το ελληνικό καλοκαίρι στην κορύφωσή του. Ο Αύγουστος είναι ο μήνας που επιλέγει η πλειοψηφία των Ελλήνων για τις διακοπές του. Κι αν η οικονομική κρίση επηρεάζει διεθνώς τη ζωή και τις συνήθειες των ανθρώπων, στην Ελλάδα όσο κι αν διαμαρτυρόμαστε φαίνεται πως δεν μας έχει αγγίξει. Τουλάχιστον όχι τόσο όσο άλλους. Με την οικογένεια να διατηρεί στην πατρίδα μας ισχυρούς δεσμούς, ακόμη και όσοι δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα για διακοπές σε τουριστικά θέρετρα, θα βρουν την ευκαιρία να αποδράσουν από το κλεινόν άστυ προς τις ιδιαίτερες πατρίδες τους. Τα χωριά απ΄ όπου κατάγονται. Εκεί που τους περιμένουν οι παππούδες να ξαναζωντανέψουν με τις φωνές των παιδιών οι μικροί οικισμοί της υπαίθρου που η εσωτερική μετανάστευση τους ερήμωσε και τους απορφάνεψε.

Τόποι συνήθως ορεινοί, με λίγη εύφορη γη που δεν στάθηκε αρκετή για να θρέψει όλα της τα παιδιά, που αναγκάστηκαν να στραφούν στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, άλλοι στο εξωτερικό και άλλοι στην πρωτεύουσα και τα μεγάλα αστικά κέντρα αναζητώντας καλύτερη τύχη. Όπου γης και πατρίς. Μα τέτοια εποχή, όλοι επιστρέφουν στο γενέθλιο τόπο, στα ανταμώματα τα καθιερωμένα του καλοκαιριού. Είναι θαρρώ στο DNA του ανθρώπου ο νόστος, η ανάγκη της επιστροφής στη γη των πατέρων και των παππούδων του. Και ως άλλος Οδυσσέας επιστρέφει καθείς στη δική του Ιθάκη.

Και είναι αυτή η επιστροφή μια αφορμή να προβληματιστούμε για την τροπή που πήρε η ζωή μας, αλλά και για τη συμπεριφορά μας στη φύση, στο περιβάλλον που κληρονομήσαμε και με τη σειρά μας θα αφήσουμε στα παιδιά μας. Πόσο πιο απλή ήταν – και είναι ακόμη – η ζωή στο χωριό. Χωρίς τους φρενήρεις ρυθμούς των πόλεων. Οι άνθρωποι ολιγαρκείς χαίρονταν τις μικρές χαρές της ζωής, που οι περισσότεροι κάτοικοι των πόλεων προσπερνούν ως ασήμαντες, μπουχτισμένοι από το πρότυπο της καταναλωτικής ζωής που ακολουθούν.

Αυτές οι αποδράσεις στην επαρχία είναι, όμως, και ευκαιρία ευρισκόμενοι στη φύση να αναρωτηθούμε τι κάνουμε εμείς, ο καθένας ως ατομική μονάδα για το περιβάλλον. Σε μια εποχή ευαισθησίας για τα περιβαλλοντικά ζητήματα, καλόν είναι να μην περιορίζουμε την εκδήλωση του ενδιαφέροντός μας μόνο σε κριτική για τις ευθύνες της εκάστοτε πολιτείας και των συλλογικών φορέων.

Πριν την πανδημία της νέας γρίπης μας έχει ήδη χτυπήσει η… γριπολαγνεία. Αναμφίβολα είναι φυσικό να υπάρχει ανησυχία στον κόσμο για το τι μέλλει γενέσθαι με τη νέα αυτή γρίπη. Χωρά της υπερβολής η Ελλάδα, ξεφεύγουμε ως συνήθως από το μέτρο. Εδώ θα μου πείτε όλοι… συνταγματολογούμε μετά την απόφαση του ΠΑΣΟΚ να προκαλέσει εκλογές αρνούμενο την συναινετική επανεκλογή του Κάρολου Παπούλια στην προεδρεία της δημοκρατίας, δεν θα μιλούμε ως ειδήμονες για τη γρίπη; Και να μη θέλαμε να γίνουμε… γριπολόγοι, με τόσες ώρες «πολεμικών» ρεπορτάζ από τηλοψίας έχουμε κάνει ντοκτορά!

Για να σοβαρευτούμε, δεν χωρεί καμία αμφιβολία ότι η νέα γρίπη  χρειάζεται ενημερωμένους πολίτες. Εξίσου σημαντικό, όμως είναι να μην ενσπείρουμε τον πανικό. Όπως διαβεβαιώνουν οι επιστήμονες, οι οποίοι είναι οι μόνοι αρμόδιοι να μιλούν για τη νόσο, η νέα γρίπη έχει πιο ήπια χαρακτηριστικά από την κοινή γρίπη. Πράγμα που σημαίνει ότι αν την αντιμετωπίσουμε άμεσα και ψύχραιμα δεν υπάρχει λόγος ιδιαίτερης ανησυχίας. Η χώρα μας είναι από εκείνες που η γρίπη έχει έως σήμερα τη μικρότερη διασπορά.

Η πολιτεία από την πρώτη στιγμή προχώρησε σε συνεργασία με διεθνείς οργανισμούς και την ιατρική κοινότητα στην εκπόνηση ενός εθνικού σχεδίου δράσεως. Ενός σχεδίου, που έχει εναλλακτικά σενάρια, ανάλογα με την έκταση που θα λάβει η γρίπη. Επιπλέον, διασφάλισε την άμεση λήψη ικανού αριθμού εμβολίων για τον καθολικό εμβολιασμό του πληθυσμού της χώρας. Τα υπουργεία υγείας και παιδείας βρίσκονται σε διαρκή συνεργασία για το ενδεχόμενο τα σχολεία να ανοίξουν αργότερα αν τούτο κριθεί αναγκαίο για την αποτροπή διάδοσης της γρίπης.

Το αδηφάγο ενδιαφέρον κάποιων για λεπτομέρειες αντιμετώπισης των ακραίων σεναρίων καθολικής πανδημίας -που πλέον πιθανό είναι να μείνουν ασκήσεις επί χάρτου, καθώς δεν θα χρειαστεί να εφαρμοστούν- μπορεί να προσφέρει νούμερα τηλεθέασης, δεν προάγει όμως την απαραίτητη ψυχραιμία και νηφαλιότητα για την αντιμετώπιση της γρίπης. Δείγματα αυτού του πρώιμου πανικού ζουν τα νοσοκομεία της χώρας από κατά φαντασίαν ασθενείς της νέας γρίπης.

Θα μου πείτε, αναμενόμενα δεν είναι όλα αυτά όταν ακόμη και θεσμικοί παράγοντες του τόπου, όπως ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης επιχειρούν να καταστήσουν τη νέα γρίπη αντικείμενο κομματικής αντιπαράθεσης; Δεν έχετε άδικο.