Αν ο Ελευθέριος Βενιζέλος σφράγισε το πρώτο μισό του 20ου αιώνα, το δεύτερο μισό αναμφίβολα έχει τη σφραγίδα του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Ο Βενιζέλος που διπλασίασε την Ελλάδα πέθανε αυτοεξόριστος στη Γαλλία, μακριά από την πατρίδα. Ο Καραμανλής που έβαλε με το ζόρι την Ελλάδα στην Ευρώπη, ευτύχισε να γυρίσει μετά από εντεκάχρονη εξορία στο Παρίσι ως παράκλητος του ελληνικού λαού.

Έχουμε ξαναγράψει για την ιδιαίτερη σχέση των Ελλήνων με την ιστορία. Ωστόσο, ακατανόητη μοιάζει η στάση του ΠΑΣΟΚ τις τελευταίες μέρες, που εξαπολύει μύδρους κατά της κυβέρνησης με αφορμή την έκθεση «Τέχνη και Δημοκρατία. Τριάντα πέντε σύγχρονοι Έλληνες δημιουργοί». Η έκθεση που πραγματοποιείται από το Ινστιτούτο Δημοκρατίας «Κωνσταντίνος Καραμανλής» στο Ζάππειο με αφορμή την επέτειο της αποκατάστασης της δημοκρατίας στην πατρίδα μας τέτοιες μέρες τον Ιούλιο του ΄74 έτυχε αντιδράσεων που αγγίζουν τα όρια της υστερίας.

Θα περίμενε κανείς 35 χρόνια από τη μεταπολίτευση να συμφωνούμε τουλάχιστον στα αυτονόητα: Στην καθοριστική συμβολή του Κωνσταντίνου Καραμανλή στην αναίμακτη μετάβαση στη δημοκρατία, στη νομιμοποίηση του ΚΚΕ, στην επίλυση του πολιτειακού, στην καθιέρωση της μακροβιότερης δημοκρατικής περιόδου που γνώρισε ποτέ η χώρα, στην ψήφιση του πλέον φιλελεύθερου συντάγματος και τέλος στην κορυφαία επιλογή της ένταξης της χώρας στην τότε ΕΟΚ. Αυτά είναι γεγονότα που δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει, όσο και αν στην πολιτική συχνά επιχειρείται να παρουσιαστεί το άσπρο ως μαύρο.

Το «ανήκομεν ει την Δύσιν» που τόσο λοιδορήθηκε αντικατόπτριζε το όραμα του μεγάλου Μακεδόνα πολιτικού για την Ψωροκώσταινα, τα ηνία διακυβέρνησης της οποίας ανέλαβε στα μέσα της δεκαετίας του ΄50. Με εργώδη προσπάθεια, επιμονή και προσήλωση στο στόχο έβγαλε την Ελλάδα από τη βαλκανική πυριτιδαποθήκη και την έκανε ισότιμο μέλος της ευρωπαϊκής οικογένειας.

Σήμερα, όμως, η αντιπαράθεση αυτή είναι τουλάχιστον ανούσια. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ανήκει πλέον στην ιστορία. Ως πρωθυπουργός της μεταπολίτευσης και ακόμη περισσότερο ως Πρόεδρος της δημοκρατίας εργάστηκε για την πρόοδο και την ενότητα του ελληνικού λαού. Αφοσιώθηκε στην υπηρεσία της πατρίδας, δίνοντας παράδειγμα προς μίμηση με το λιτό και ασκητικό του βίο. Δεν έχει ανάγκη αγιοποίησης ο Καραμανλής, όπως μικρόψυχα σχολιάζει η αξιωματική αντιπολίτευση. Δυστυχώς, η απόπειρα δημιουργίας προεκλογικού κλίματος δεν επιτρέπει στο ΠΑΣΟΚ να προσεγγίσει με νηφαλιότητα ούτε την ιστορία. Κρίμα!  

Ο δρ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, Πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων και Άμυνας της Βουλής των Ελλήνων.

Στα παιδικά μου χρόνια, προσκέφαλο είχα μαξιλάρι με κεντημένο επάνω του το χάρτη της Κύπρου με τη γραμμή του Αττίλα που τη διχοτομούσε και με γαλάζια γράμματα τη φράση «Δεν ξεχνώ». Ήταν ένα μικρό αντίδωρο οικογένειας ελληνοκυπρίων προσφύγων που έλαβε από τη φαμίλια του παππού μου τις μέρες της τουρκικής εισβολής ένα δέμα με ρούχα και τρόφιμα. Πολλοί ελλαδίτες ανταποκρίθηκαν στο αίτημα του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού και της εκκλησίας της Ελλάδος για τη συγκέντρωση ανθρωπιστικής βοήθειας για τους δοκιμαζόμενους αδελφούς μας στην Κύπρο το καλοκαίρι του ‘74.

Λίγα χρόνια μετά την εισβολή, η κόρη αυτής της οικογένειας των Ελληνοκυπρίων, η Άνδρη πέρασε στο πανεπιστήμιο στην Αθήνα και ευρισκόμενη στην Ελλάδα θεώρησε καλό να έρθει να μας γνωρίσει στη Λάρισα. Περισσότερο από τη βοήθεια που είχαν λάβει από την Ελλάδα, τους είχαν κάνει εντύπωση τα παρηγορητικά λόγια του παππού στο συνοδευτικό γράμμα, όπου έγραφε πως τους νιώθει και τους συμπονεί διπλά γιατί και εκείνος γνώρισε τον ξεριζωμό και την προσφυγιά. Μικρό παιδί ήρθε ο παππούς από τα μέρη της Ανατολής μετά τη μικρασιατική καταστροφή κι΄ είχε παράπονο που δεν είχε ούτε μια φωτογραφία του πατέρα του που τον έσφαξαν οι τσέτες στη Σμύρνη.

Τα θυμήθηκα όλα αυτά με αφορμή τη συμπλήρωση 35 χρόνων από την εισβολή και κατοχή του Αττίλα στη μεγαλόνησο. Πως πέρασαν τόσα χρόνια! Η Κύπρος μπόρεσε να σταθεί στα πόδια της και να προκόψει οικονομικά και σήμερα να είναι μέλος της ΕΕ. Παραμένει όμως η μπότα του Αττίλα στο νησί. Τόσα χρόνια οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονται, όμως λύση δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Η Τουρκία με τους έποικους αλλοίωσε την πληθυσμιακή σύνθεση του νησιού και δημιούργησε τετελεσμένα που καθιστούν ακόμη πιο δύσκολη της επίλυση του προβλήματος. Παλαιότερα, όρος επίλυσης ήταν η αποχώρηση των εποίκων. Σήμερα, πώς μπορείς να πεις το ίδιο για τα παιδιά των εποίκων που γεννήθηκαν στην Κύπρο και αυτή θεωρούν πατρίδα τους; Το πρόβλημα θα μπορούσε να λυθεί εντός της ΕΕ, όπως λύθηκε με την πτώση του τείχους του Βερολίνου και την επανένωση της Γερμανίας. Όσο όμως η Τουρκία δεν ξεπερνά τα νέο-οθωμανικά της όνειρα δείχνοντας έμπρακτα ότι επιθυμεί την ένταξη στης ΕΕ το πρόβλημα θα παραμένει.

Η απόφαση της κυβέρνησης να αποκτήσουν… ονοματεπώνυμο και τα καρτοκινητά, όπως συμβαίνει με τα άλλα τηλέφωνα στόχο έχει την αντιμετώπιση παραβατικών συμπεριφορών. Άλλωστε, βασική υποχρέωση κάθε ευνομούμενου κράτους είναι η εγγύηση συνθηκών ασφάλειας στους πολίτες του. Σε όλο τον κόσμο οι κοινωνίες αξιοποιούν τις σύγχρονες τεχνολογίες και τα επιτεύγματα της επιστήμης για την αντιμετώπιση της εγκληματικότητας και της τρομοκρατίας.

Οι νέες τεχνολογίες έχουν εισβάλλει στη ζωή μας τα τελευταία  χρόνια και έχουν αλλάξει την καθημερινότητά μας. Στις περισσότερες περιπτώσεις μας έχουν διευκολύνει, σε άλλες όμως έχουν αναδειχθεί παθογένειες που πρέπει να αντιμετωπιστούν. Η νέα εποχή μας φέρνει αντιμέτωπους με μια διαφορετική πραγματικότητα, καθώς οι νέες τεχνολογίες έχουν καταστεί πολλές φορές ανεξέλεγκτες και επικίνδυνες στα χέρια κακοποιών. Ο συντονισμός με καρτοκινητά της δράσης του κυκλώματος εγκληματιών που πρόσφατα εξαρθρώθηκε, μέσα από τις φυλακές(!), μαρτυρά του λόγου το αληθές. Το νομικό οπλοστάσιο, στις περισσότερες περιπτώσεις έπεται και προσπαθεί να παρακολουθήσει τις εξελίξεις ασμαίνοντας.

Αναμφίβολα, η μέχρι σήμερα ανωνυμία των κατόχων καρτοκινητών διευκόλυνε τη δράση τρομοκρατικών ομάδων, δουλεμπόρων, κυκλωμάτων διακίνησης ναρκωτικών, μαστροπείας και κάθε παραβατικής συμπεριφοράς. Η ονομαστικοποίηση των καρτοκινητών κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση. Στο πλαίσιο αυτό άλλωστε εντάσσεται και η απόφαση για την ενεργοποίηση των καμερών για τη δημόσια ασφάλεια και την προστασία της ζωής και της περιουσίας των πολιτών. Στην ίδιο σκεπτικό και η δημιουργία τράπεζας γενετικού υλικού για τη διενέργεια ανάλυσης DNA στις περιπτώσεις τέλεσης κακουργημάτων και πλημμελημάτων που τιμωρούνται με ποινή φυλάκισης τουλάχιστον 3 μηνών.

Τα ζητήματα της ασφάλειας και της δημόσιας τάξης βρίσκονται ψηλά στην ατζέντα των προτεραιοτήτων των πολιτών. Η πολιτική ηγεσία οφείλει να αφουγκράζεται τις ανησυχίες αυτές, που απεικονίζουν τις περισσότερες φορές μια ζοφερή πραγματικότητα. Βεβαίως, θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί, ώστε να μην οδηγηθούμε σε υπερβολές. Ούτε να υποτιμούμε την επιστημονική, εγκληματολογική προσέγγιση, που λέει πως τα φοβικά σύνδρομα των πολιτών δεν είναι πάντα ευθέως ανάλογα με το πραγματικό επίπεδο της εγκληματικότητας.

Ωστόσο, μάλλον θυμηδία προκαλούν οι… αλά καρτ ευαισθησίες ορισμένων αυτοαποκαλούμενων προοδευτικών που κόπτονται για τα ανθρώπινα δικαιώματα που δήθεν καταπατούνται με την ονομαστικοποίηση των κινητών.

Μπορεί η αξιωματική αντιπολίτευση να τα βλέπει όλα μαύρα υπάρχουν όμως και γεγονότα που δύσκολα επισκιάζονται. Με μια λαμπρή τελετή, η Λάρισα υποδέχθηκε τη σημαία των 17^ων Μεσογειακών Αγώνων που θα πραγματοποιηθούν το 2013 στη Θεσσαλία. Η ανάληψη των Μεσογειακών αποτελεί για την πατρίδα μας μια πρώτης τάξεως δυνατότητα προβολής της μέσω της τέλεσης των σπουδαιότερων, μετά τους Ολυμπιακούς, αγώνων.

Η μεγάλη αυτή αθλητική διοργάνωση μας θέτει όλους μπροστά στις ευθύνες μας αναφορικά με τις ευκαιρίες που δημιουργούνται και που οφείλουμε να εκμεταλλευτούμε στο έπακρο. Ευκαιρίες για έργα υποδομών στην Περιφέρεια, αλλά και διεθνή προβολή της Ελλάδας. Βεβαίως, οι Μεσογειακοί Αγώνες δεν έχουν τα τελευταία χρόνια τη λάμψη που είχαν στο παρελθόν. Το στοίχημα για τη χώρα μας είναι να ανακτήσουν οι Μεσογειακοί την αξία τους ως αθλητικό γεγονός παγκοσμίου ενδιαφέροντος.

Το περίσσευμα τεχνογνωσίας που μας κληροδότησαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004 και που συνέβαλε στην επιτυχή διεκδίκηση των Μεσογειακών λειτουργεί ως οδοδείκτης για την άρτια διεξαγωγή τους στη χώρα μας. Χρέος μας είναι να διδαχθούμε από την εμπειρία των Ολυμπιακών Αγώνων αλλά και τις αστοχίες όσον αφορά στην πλήρη αξιοποίηση των έργων και των υποδομών μετά τη λήξη τους. Οι απαιτήσεις της διοργάνωσης με τις οποίες θα έρθουμε αντιμέτωποι είναι  υψηλές. Τα νούμερα επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές: 3.300 αθλητές, 1.500 δημοσιογράφοι, 900 μέλη της μεσογειακής οικογένειας, 10.000 εθελοντές, 500.000 θεατές και συμμετοχή 23 χωρών χρωματίζουν το μέγεθος του στοιχήματος το οποίο καλούμαστε να κερδίσουμε.

Οι Μεσογειακοί Αγώνες αποτελούν μιας πρώτης τάξεως αναπτυξιακή και δημιουργική ευκαιρία για την κεντρική Ελλάδα που θα τους φιλοξενήσει. Είναι όμως και αφορμή να ζωντανέψει το πνεύμα των Ολυμπιακών Αγώνων, να αναδειχτούν αξίες, να πιστέψουμε και πάλι στη συλλογικότητα, να ανακτήσουμε την αυτοπεποίθησή μας. Ειδικά για τη λεκάνη της Μεσογείου, μια περιοχή με πολιτιστικές ιδιαιτερότητες και ετερόκλητα χαρακτηριστικά, μια περιοχή με ιδιαίτερο στίγμα αναφορικά με τα ιστορικά πάθη και την πολιτισμική κινητικότητα, οι Μεσογειακοί Αγώνες αποτελούν ευκαιρία δημιουργικής σύνθεσης και άμβλυνσης των ιδιαιτεροτήτων.