Στην πολιτική εκτός από την ουσία υπάρχει και η επικοινωνία. Σύμφωνα μάλιστα με τους «μάγους» της επικοινωνίας, πολλές φορές το «περιτύλιγμα»  είναι εκείνο που δημιουργεί μεγαλύτερες εντυπώσεις από το περιεχόμενο. Πέρα από το έργο που επιτελεί μια κυβέρνηση, αν όχι εξίσου, πάντως σημαντικό, είναι να μπορεί να το επικοινωνήσει επιτυχώς στον κόσμο.

Βοηθούντος του καλού καιρού, η φετινή μαζική έξοδος στην ύπαιθρο για τον εορτασμό του Πάσχα ήταν μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για την προβολή του κυβερνητικού έργου. Ίσως η καλύτερη διαφήμιση -και μάλιστα δωρεάν- των πεπραγμένων του Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. την τελευταία πενταετία.

Οι οδηγοί που πέρασαν το άλλοτε «φονικό», όπως συνηθίζαμε να το αποκαλούμε «πέταλο του Μαλιακού» ταξίδεψαν με ασφάλεια σε ένα τμήμα της εθνικής οδού που σε κάθε έξοδο μετράγαμε θύματα. Στο άλλο δύσκολο κομμάτι της πολύπαθης ΠΑΘΕ, τα Τέμπη, είδαν τα έργα που βρίσκονται σε εξέλιξη, μέρος των οποίων είναι και η κατασκευή της μεγαλύτερη σήραγγας της χώρας, μήκους άνω των έξι χιλιομέτρων. Όσοι μετακινήθηκαν προς τα Γιάννενα χρησιμοποίησαν τμήματα της «Εγνατίας» που πρόσφατα δόθηκαν στην κυκλοφορία. Ο παλιός δρόμος, γνωστός και ως «Κατάρα» -προφανώς από τις βλασφημίες των οδηγών που ήταν αναγκασμένοι να τον διαβούν για να πάνε στην πρωτεύουσα της Ηπείρου- αποτελεί πλέον παρελθόν.

Την ίδια ώρα ξεκινούν τα έργα στον Ε-65, τον άξονα της κεντρικής Ελλάδος, ένα νέο σύγχρονο αυτοκινητόδρομο μήκους 175 χιλιομέτρων που θα συνδέσει τη Λαμία με την Εγνατία μέσω Καρδίτσας και Τρικάλων. Όπως επίσης πολύ σημαντικό έργο για τη δυτική Ελλάδα είναι η Ιόνια οδός, καθώς μέχρι σήμερα οι οδηγοί που διέρχονται τη γέφυρα του Ρίου-Αντιρίου υποχρεούνται να συνεχίσουν σε ένα δρόμο «καρμανιόλα», που δεν ανταποκρίνεται στις αυξημένες ανάγκες της εποχής. Και αυτά είναι μόνο τα «χτυπητά» παραδείγματα. Η χώρα, πράγματι είναι ένα απέραντο εργοτάξιο, κατά την προσφιλή έκφραση των πολιτικών.

Αν λοιπόν όσοι μετακινούνται βλέπουν και το έργο που επιτελείται στον τόπο, τότε τα αυξημένα δελτία κοινωνικού τουρισμού που φέτος χορηγεί η Πολιτεία για την αντιμετώπιση της κρίσης στον τουρισμό μπορεί να φανούν πολλαπλώς ωφέλημα και για την εικόνα της κυβέρνησης.

Πάσχα, Ελλήνων Πάσχα. Πουθενά στον κόσμο η Ανάσταση δεν γιορτάζεται με τέτοια λαμπρότητα όσο στην πατρίδα μας. Η καθολική Δύση δίνει μεγαλύτερη βαρύτητα στον εορτασμό των Χριστουγέννων, πρεσβεύοντας ότι αν δεν υπήρχε η γέννηση του Θεανθρώπου δεν θα επέρχονταν η σωτήρια των ανθρώπων. Στην καθ’ ημάς ορθόδοξη Ανατολή δίδουμε μεγαλύτερη έμφαση και γιορτάζουμε λαμπρά το Πάσχα. Εμείς οι ορθόδοξοι πιστεύουμε ότι δεν αρκεί η γέννηση του Χριστού για τη σωτηρία του ανθρώπινου γένους. Γέννηση χωρίς σταύρωση και Ανάσταση δεν θα είχε ίσως νόημα. Κατέλυσας τώ Σταυρώ σου τoν θάνατον.

Αλλά και απ’ όλο τον ορθόδοξο κόσμο, εδώ στην Ελλάδα γιορτάζουμε με ξεχωριστό τρόπο το Πάσχα. Και τούτο μάλλον οφείλεται σε δύο λόγους:

Πρώτον γιατί η μακρά δουλεία του ελληνικού έθνους στον οθωμανικό ζυγό προσέδωσε έναν ιδιαίτερο συμβολισμό στο Πάσχα. Ευχόμενοι Καλή Ανάσταση, οι υπόδουλοι Έλληνες εύχονταν και την ανάσταση του γένους. Την απελευθέρωση από τους Τούρκους, την αναβίωση της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Άλλωστε, η εθναρχεύουσα εκκλησία συνέβαλε καθοριστικά στην αφύπνιση της εθνικής συνείδησης των σκλαβωμένων Ρωμιών, αλλά και στη διατήρηση της ελπίδας με το «πάλι με χρόνους με καιρούς πάλι δικά μας θα ‘ναι». Τα πάθη του Χριστού ταυτίζονταν με τη δοκιμασία του γένους και όλοι προσδοκούσαν την κοινή Ανάσταση. Σε πολλά μέρη το κάψιμο του προδότη Ιούδα συμβόλιζε την αντίσταση στον Τούρκο κατακτητή. Όπως και τα αυτοσχέδια πυροτεχνήματα, πρόδρομοι των σημερινών βεγγαλικών. Έτσι χρόνο με το χρόνο ζυμώθηκαν, ήθη, έθιμα και παράδοση που τηρούμε ακόμη με ευλάβεια.

Ο δεύτερος λόγος του ξεχωριστού εορτασμού του Πάσχα στην πατρίδα μας θαρρώ πως είναι το ιδιαίτερο κλίμα σε αυτή τη γωνιά του κόσμου. Ω γλυκύ μου έαρ! Η άνοιξη με τις μυρωδιές και τα χρώματά της που δεν μπορεί να αφήσει κανέναν ασυγκίνητο. Μας καλεί να γιορτάσουμε, να χαρούμε, να αποδράσουμε από τη ρουτίνα της καθημερινότητας. Να δούμε με αισιοδοξία τη θετική πλευρά της ζωής και να ζήσουμε την κάθε της στιγμή. Ας αδράξουμε την ευκαιρία. Καλή Ανάσταση!

Δύο είναι οι συνήθεις συζητήσεις στα πολιτικο-δημοσιογραφικά γραφεία: οι πρόωρες εκλογές και ο ανασχηματισμός. Όταν υποχωρεί το ένα σενάριο φουντώνει το άλλο. Μετά τον ανασχηματισμό του Άι Γιαννιού, στην ημερήσια διάταξη της πολιτικής ατζέντας είναι οι διπλές εκλογές. Δίδυμες, δηλαδή εθνικές εκλογές με τις ευρωεκλογές της 7^η Ιουνίου. Επί μήνες η σχετική σεναριολογία καλά κρατεί με την αξιωματική αντιπολίτευση, πρώτη να σέρνει το χορό. Είναι άλλωστε σύνηθες στη χώρα μας, η εκάστοτε αντιπολίτευση, την επομένη των εκλογών, να αξιώνει εκ νέου προσφυγή στις κάλπες. Τα σενάρια δεν σταμάτησαν παρά τις κατά καιρούς διαψεύσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου. Παλιά επίσης συνήθεια στον τόπο μας είναι να ενισχύονται τα σενάρια που διαψεύδονται.

Πέρα όμως από τις κομματικές σκοπιμότητες και τα πολιτικά παιχνίδια -γιατί υπάρχουν και αυτά και ως γνωστόν συνήθως ζητούν εκλογές εκείνοι που θέλουν να «κάψουν» ένα τέτοιο ενδεχόμενο- το ερώτημα είναι αν ο τόπος χρειάζεται εκλογές. Η κοινή λογική λέει ότι εν μέσω παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, την ένταση και τη διάρκεια της οποίας ουδείς μπορεί να προβλέψει, το τελευταίο που μας λείπει είναι οι εκλογές. Την ώρα που χρειάζεται υπευθυνότητα και εθνική συνεννόηση όλων των πολιτικών δυνάμεων για την αντιμετώπιση της κρίσης, έτσι ώστε να βιώσουμε όσο το δυνατόν λιγότερο τις συνέπειές της, είναι λάθος να εμπλακεί και πάλι η πολιτική μας ζωή σε ένα νέο κύμα εκλογολογίας. Και τούτο όταν είναι γνωστό πόσο η εκλογολογία βλάπτει την οικονομία, καθώς δημιουργεί κλίμα αστάθειας που επιβαρύνει τους όρους δανεισμού της χώρας για την ανατροφοδότηση του δυσβάσταχτου δημοσίου χρέους που δημιούργησε η άφρων πολιτική που ακολουθήθηκε κυρίως τη δεκαετία του ’80.

Ο χρόνος προκήρυξης των εκλογών δεν πρέπει να είναι αντικείμενο πολιτικού καιροσκοπισμού. Είναι καιρός και στη χώρα μας να κατοχυρωθεί πλήρως η τετραετία, έτσι ώστε η εκάστοτε κυβέρνηση να μπορεί απρόσκοπτα να προγραμματίζει το έργο της, χωρίς να υπολογίζει το όποιο πολιτικό κόστος από αποφάσεις που μπορεί πρόσκαιρα να είναι δυσάρεστες, πλην όμως αναγκαίες.

Πολύς λόγος γίνεται τις τελευταίες μέρες για το περιβόητο tabula rasa που ελέχθη από τον υπουργό Παιδείας με σκοπό να προκαλέσει μια ειλικρινή και ανοιχτή, χωρίς προαπαιτούμενα, συζήτηση όλων των πολιτικών δυνάμεων αλλά και της ακαδημαϊκής κοινότητας για την αναμόρφωση του εκπαιδευτικού συστήματος και τον τρόπο εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Συζήτηση από μηδενική βάση, σε άγραφο χάρτη.

Κάποιοι στην αντιπολίτευση υποστηρίζουν ότι το tabula rasa δεν αποτελεί παρά τέχνασμα μέσω του οποίου αποπειράται να υποκρυφθούν απόψεις με τις οποίες η κυβέρνηση θα κατέλθει στο διάλογο. Η παρεξήγηση είναι ξεκάθαρη.  Τabula rasa δεν σημαίνει πως η κυβέρνηση κατέρχεται στο διάλογο χωρίς προτάσεις. Κάτι τέτοιο θα ήταν παράδοξο. Προφανώς προτάσεις υπάρχουν, δεν αποτελεί όμως η συμφωνία με αυτές αναγκαία συνθήκη για συμμετοχή στο διάλογο.

Αξίζει όμως να επισημανθεί μία κραυγαλέα παραδοξολογία: Όταν η κυβέρνηση καλείται θεσμικά να ασκήσει την εντολή που της έδωσαν οι πολίτες ως εκτελεστική εξουσία, συχνά κατηγορείται ότι δεν επιθυμεί τη συναίνεση των άλλων πολιτικών δυνάμεων, ενώ όταν εμπράκτως την επιδιώκει αντιμετωπίζει την καχυποψία ότι προωθεί κάποια κρυφή και αδιόρατη ατζέντα.

Θύμα της πρακτικής αυτής και η πρώην υπουργός Παιδείας η κ. Γιαννάκου.  Παρά τον εξοντωτικό διάλογο που προηγήθηκε, κατηγορείτο συστηματικά για προειλημμένες αποφάσεις και άπαντες επιζητούσαν από αυτήν διάλογο tabula rasa, χωρίς προαπαιτούμενα. Ποιο ήταν τελικά το αιτούμενο των τότε αντιδρώντων; Και ποιο είναι τώρα; Μάλλον η παραμονή σε παθογένειες του παρελθόντος που καθήλωσαν ή και οπισθοδρόμησαν την εκπαίδευση υπό το δόγμα «να μην αλλάξει τίποτε», προκειμένου να μη θιγούν συμφέροντα που προφανώς κάποιους βολεύουν. 

Είναι γεγονός πως η σύγχρονη ζωή λειτουργεί με ταχύτητες διαφορετικές από το παρελθόν. Ταχύτητες που επιβάλλουν προσαρμοστικότητα και ευελιξία, που πολλές φορές δεν δίνουν δεύτερη ευκαιρία σε ολιγωρίες. Και η κοινωνία μας, που είναι εθισμένη σ’ αυτές, ίσως έχει μια τελευταία ευκαιρία να συμφωνήσει διακομματικά, αμβλύνοντας τις όποιες διαφωνίες προκειμένου να χαράξει έναν εκπαιδευτικό σχεδιασμό που θα υπερβαίνει την μικροπολιτική αντίληψη.

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας απέδειξε από την πρώτη κιόλας διακυβέρνηση ότι με θέματα παιδείας δεν πειραματίζεται. Πλήρωσε μάλιστα αδρά το τίμημα. Τα αποτελέσματα όμως της μεταρρύθμισης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, με τις όποιες αδυναμίες, θα γίνονται όλο και πιο απτά. Καιρός είναι όλοι οι φορείς, σκεπτόμενοι μακροσκοπικά να αναλάβουν τις ευθύνες τους, γιατί το μέλλον δεν μπορεί να τους περιμένει άλλο.

Και όποιοι τεχνηέντως προβαίνουν σε λεκτικούς ακροβατισμούς ερμηνεύοντας το tabula rasa διασταλτικά, δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να υποσκάπτουν για ακόμη μία φορά τα θεμέλια του πλέον απαραίτητου οικοδομήματος για τη συνοχή της κοινωνίας που είναι η παιδεία.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, διδάκτωρ Κοινωνιολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου.